{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3459666"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3459666","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φιλοσοφικές όψεις της ειρωνείας","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τις διάφορες «φιλοσοφικές όψεις» της ειρωνείας, ακολουθώντας, σε μεγάλο βαθμό, την ανάλυση του Γαλλοεβραίου φιλοσόφου Βλαντιμίρ Ζανκελεβίτς, όπως αυτή επισυμβαίνει στο βιβλίο του υπό τον τίτλο Η Ειρωνεία. Σημείο εκκίνησης αποτελεί η, εμβληματική για το επίμαχο θέμα, φιγούρα του Σωκράτη και η πληθώρα των αντικρουόμενων ερμηνειών περί της δικής του «σωκρατικής ειρωνείας», η οποία στιγμάτισε για τα καλά την μετεξέλιξη της ίδιας της έννοιας. Χρήσιμες αποδεικνύονται, μεταξύ άλλων, οι εκ διαμέτρου αντίθετες οπτικές του Γρηγόρη Βλαστού και του Σαίρεν Κίρκεγκωρ, ενώ δίνεται προσοχή και στον αλκιβιάδειο λόγο του πλατωνικού Συμποσίου. Ακολούθως, παρουσιάζεται συνοπτικά η «μοντέρνα» εκδοχή της ειρωνείας, εκείνη του «ρομαντισμού». Ως χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της «ρομαντικής ειρωνείας» κρίνεται ο Φρήντριχ Σλέγκελ, του οποίου και οι διϊστάμενες απόψεις επιλέγονται προς έκθεση και σχολιασμό. Ο «ρομαντικός είρωνας» εξαίρει την υποκειμενικότητα και την μάταια αναζήτηση του «Απολύτου». Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις επικρίσεις που δέχτηκε ο ρομαντικός Σλέγκελ, τόσο από τον Χέγκελ όσο και από τον Ζανκελεβίτς, οι οποίοι αντιμετώπισαν την «ρομαντική ειρωνεία» ως μια ακραία και εκφυλισμένη εκδήλωση της «ειρωνικής συνθήκης». Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται, ως επί το πλείστον, στις παρατηρήσεις του Ζανκελεβίτς γύρω από την πολύπτυχη, παιγνιώδη αλλά και επικίνδυνη φύση της ειρωνείας. Προσεγγίζοντάς την σφαιρικά, με όρους οντολογικούς και ηθικούς, ο φιλόσοφος την ορίζει επαναληπτικά, επιμένοντας στην αδυνατότητα ορισμού της. Εν συνεχεία, παρατίθεται η οπτική του Αμερικανού φιλοσόφου Ρίτσαρντ Ρόρτυ. Ο Ρόρτυ δομεί και προτάσσει τη μορφή ενός «φιλελεύθερου» και αντι-ουσιοκράτη «είρωνα», που «αυτοδημιουργείται» δια της συνεχούς αμφισβήτησης των «οριστικών» του «λεξιλογίων». Στο καταληκτικό κεφάλαιο, συνοψίζονται όσα τέθηκαν, ενώ παρατίθενται σχετικά συμπεράσματα και αναρωτήσεις.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τις διάφορες «φιλοσοφικές όψεις» της ειρωνείας, ακολουθώντας, σε μεγάλο βαθμό, την ανάλυση του Γαλλοεβραίου φιλοσόφου Βλαντιμίρ Ζανκελεβίτς, όπως αυτή επισυμβαίνει στο βιβλίο του υπό τον τίτλο Η Ειρωνεία. Σημείο εκκίνησης αποτελεί η, εμβληματική για το επίμαχο θέμα, φιγούρα του Σωκράτη και η πληθώρα των αντικρουόμενων ερμηνειών περί της δικής του «σωκρατικής ειρωνείας», η οποία στιγμάτισε για τα καλά την μετεξέλιξη της ίδιας της έννοιας. Χρήσιμες αποδεικνύονται, μεταξύ άλλων, οι εκ διαμέτρου αντίθετες οπτικές του Γρηγόρη Βλαστού και του Σαίρεν Κίρκεγκωρ, ενώ δίνεται προσοχή και στον αλκιβιάδειο λόγο του πλατωνικού Συμποσίου. Ακολούθως, παρουσιάζεται συνοπτικά η «μοντέρνα» εκδοχή της ειρωνείας, εκείνη του «ρομαντισμού». Ως χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της «ρομαντικής ειρωνείας» κρίνεται ο Φρήντριχ Σλέγκελ, του οποίου και οι διϊστάμενες απόψεις επιλέγονται προς έκθεση και σχολιασμό. Ο «ρομαντικός είρωνας» εξαίρει την υποκειμενικότητα και την μάταια αναζήτηση του «Απολύτου». Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις επικρίσεις που δέχτηκε ο ρομαντικός Σλέγκελ, τόσο από τον Χέγκελ όσο και από τον Ζανκελεβίτς, οι οποίοι αντιμετώπισαν την «ρομαντική ειρωνεία» ως μια ακραία και εκφυλισμένη εκδήλωση της «ειρωνικής συνθήκης». Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται, ως επί το πλείστον, στις παρατηρήσεις του Ζανκελεβίτς γύρω από την πολύπτυχη, παιγνιώδη αλλά και επικίνδυνη φύση της ειρωνείας. Προσεγγίζοντάς την σφαιρικά, με όρους οντολογικούς και ηθικούς, ο φιλόσοφος την ορίζει επαναληπτικά, επιμένοντας στην αδυνατότητα ορισμού της. Εν συνεχεία, παρατίθεται η οπτική του Αμερικανού φιλοσόφου Ρίτσαρντ Ρόρτυ. Ο Ρόρτυ δομεί και προτάσσει τη μορφή ενός «φιλελεύθερου» και αντι-ουσιοκράτη «είρωνα», που «αυτοδημιουργείται» δια της συνεχούς αμφισβήτησης των «οριστικών» του «λεξιλογίων». Στο καταληκτικό κεφάλαιο, συνοψίζονται όσα τέθηκαν, ενώ παρατίθενται σχετικά συμπεράσματα και αναρωτήσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτούλιας Παναγιώτης","Koutoulias Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:47Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3459666"],"render_values":[{"text":"uoadl:3459666","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3459666","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3459666","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3459666","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτούλιας Παναγιώτης","Koutoulias Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3459666","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3459666"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τις διάφορες «φιλοσοφικές όψεις» της ειρωνείας, ακολουθώντας, σε μεγάλο βαθμό, την ανάλυση του Γαλλοεβραίου φιλοσόφου Βλαντιμίρ Ζανκελεβίτς, όπως αυτή επισυμβαίνει στο βιβλίο του υπό τον τίτλο Η Ειρωνεία. Σημείο εκκίνησης αποτελεί η, εμβληματική για το επίμαχο θέμα, φιγούρα του Σωκράτη και η πληθώρα των αντικρουόμενων ερμηνειών περί της δικής του «σωκρατικής ειρωνείας», η οποία στιγμάτισε για τα καλά την μετεξέλιξη της ίδιας της έννοιας. Χρήσιμες αποδεικνύονται, μεταξύ άλλων, οι εκ διαμέτρου αντίθετες οπτικές του Γρηγόρη Βλαστού και του Σαίρεν Κίρκεγκωρ, ενώ δίνεται προσοχή και στον αλκιβιάδειο λόγο του πλατωνικού Συμποσίου. Ακολούθως, παρουσιάζεται συνοπτικά η «μοντέρνα» εκδοχή της ειρωνείας, εκείνη του «ρομαντισμού». Ως χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της «ρομαντικής ειρωνείας» κρίνεται ο Φρήντριχ Σλέγκελ, του οποίου και οι διϊστάμενες απόψεις επιλέγονται προς έκθεση και σχολιασμό. Ο «ρομαντικός είρωνας» εξαίρει την υποκειμενικότητα και την μάταια αναζήτηση του «Απολύτου». Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις επικρίσεις που δέχτηκε ο ρομαντικός Σλέγκελ, τόσο από τον Χέγκελ όσο και από τον Ζανκελεβίτς, οι οποίοι αντιμετώπισαν την «ρομαντική ειρωνεία» ως μια ακραία και εκφυλισμένη εκδήλωση της «ειρωνικής συνθήκης». Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται, ως επί το πλείστον, στις παρατηρήσεις του Ζανκελεβίτς γύρω από την πολύπτυχη, παιγνιώδη αλλά και επικίνδυνη φύση της ειρωνείας. Προσεγγίζοντάς την σφαιρικά, με όρους οντολογικούς και ηθικούς, ο φιλόσοφος την ορίζει επαναληπτικά, επιμένοντας στην αδυνατότητα ορισμού της. Εν συνεχεία, παρατίθεται η οπτική του Αμερικανού φιλοσόφου Ρίτσαρντ Ρόρτυ. Ο Ρόρτυ δομεί και προτάσσει τη μορφή ενός «φιλελεύθερου» και αντι-ουσιοκράτη «είρωνα», που «αυτοδημιουργείται» δια της συνεχούς αμφισβήτησης των «οριστικών» του «λεξιλογίων». Στο καταληκτικό κεφάλαιο, συνοψίζονται όσα τέθηκαν, ενώ παρατίθενται σχετικά συμπεράσματα και αναρωτήσεις.","The present thesis deals with the various ‘‘philosophical aspects’’ of irony, following, to a large extent, the analysis of the French-Jewish philosopher Vladimir Jankélévitch, as summarized in his book entitled Irony. The starting point is the figure of Socrates, emblematic of the subject at hand, and the plethora of conflicting interpretations of his own ‘‘socratic irony’’, which has marked the evolution of the concept itself. The diametrically opposed views of Gregory Vlastos and Søren Kierkegaard, among others, have been proven useful, while attention is also paid to the Alcibiades' speech in the platonic Symposium. Next, the ‘‘modern’’ version of irony, that of ‘‘romanticism’’, is briefly presented. Friedrich Schlegel is considered as the most characteristic representative of ‘‘romantic irony’’ and his ambiguous views are selected for exposition and commentary. The ‘‘romantic ironist’’ exalts subjectivity and the vain search for the ‘‘Absolute’’. Particular emphasis is placed on the criticisms towards to the romantic Schlegel, both by Hegel and Jankélévitch, who viewed ‘‘romantic irony’’ as an extreme and degenerate manifestation of the ‘‘ironic condition’’. Chapter four is devoted, for the most part, to Jankélévitch’s observations around the complex, playful yet dangerous nature of irony. Approaching it exhaustively, in ontological and ethical terms, the philosopher defines it repeatedly, insisting on the impossibility of defining it. The American philosopher Richard Rorty's perspective is then presented. Rorty constructs and puts forward the figure of a ‘‘liberal’’ anti-essentialist ‘‘ironist’’ who ‘‘creates himself’’ by constantly questioning his ‘‘definitive vocabularies’’. The concluding chapter summarizes what has been raised, and provides relevant conclusions and questions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φιλοσοφικές όψεις της ειρωνείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτούλιας Παναγιώτης","Koutoulias Panagiotis"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τις διάφορες «φιλοσοφικές όψεις» της ειρωνείας, ακολουθώντας, σε μεγάλο βαθμό, την ανάλυση του Γαλλοεβραίου φιλοσόφου Βλαντιμίρ Ζανκελεβίτς, όπως αυτή επισυμβαίνει στο βιβλίο του υπό τον τίτλο Η Ειρωνεία. Σημείο εκκίνησης αποτελεί η, εμβληματική για το επίμαχο θέμα, φιγούρα του Σωκράτη και η πληθώρα των αντικρουόμενων ερμηνειών περί της δικής του «σωκρατικής ειρωνείας», η οποία στιγμάτισε για τα καλά την μετεξέλιξη της ίδιας της έννοιας. Χρήσιμες αποδεικνύονται, μεταξύ άλλων, οι εκ διαμέτρου αντίθετες οπτικές του Γρηγόρη Βλαστού και του Σαίρεν Κίρκεγκωρ, ενώ δίνεται προσοχή και στον αλκιβιάδειο λόγο του πλατωνικού Συμποσίου. Ακολούθως, παρουσιάζεται συνοπτικά η «μοντέρνα» εκδοχή της ειρωνείας, εκείνη του «ρομαντισμού». Ως χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της «ρομαντικής ειρωνείας» κρίνεται ο Φρήντριχ Σλέγκελ, του οποίου και οι διϊστάμενες απόψεις επιλέγονται προς έκθεση και σχολιασμό. Ο «ρομαντικός είρωνας» εξαίρει την υποκειμενικότητα και την μάταια αναζήτηση του «Απολύτου». Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις επικρίσεις που δέχτηκε ο ρομαντικός Σλέγκελ, τόσο από τον Χέγκελ όσο και από τον Ζανκελεβίτς, οι οποίοι αντιμετώπισαν την «ρομαντική ειρωνεία» ως μια ακραία και εκφυλισμένη εκδήλωση της «ειρωνικής συνθήκης». Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται, ως επί το πλείστον, στις παρατηρήσεις του Ζανκελεβίτς γύρω από την πολύπτυχη, παιγνιώδη αλλά και επικίνδυνη φύση της ειρωνείας. Προσεγγίζοντάς την σφαιρικά, με όρους οντολογικούς και ηθικούς, ο φιλόσοφος την ορίζει επαναληπτικά, επιμένοντας στην αδυνατότητα ορισμού της. Εν συνεχεία, παρατίθεται η οπτική του Αμερικανού φιλοσόφου Ρίτσαρντ Ρόρτυ. Ο Ρόρτυ δομεί και προτάσσει τη μορφή ενός «φιλελεύθερου» και αντι-ουσιοκράτη «είρωνα», που «αυτοδημιουργείται» δια της συνεχούς αμφισβήτησης των «οριστικών» του «λεξιλογίων». Στο καταληκτικό κεφάλαιο, συνοψίζονται όσα τέθηκαν, ενώ παρατίθενται σχετικά συμπεράσματα και αναρωτήσεις.","The present thesis deals with the various ‘‘philosophical aspects’’ of irony, following, to a large extent, the analysis of the French-Jewish philosopher Vladimir Jankélévitch, as summarized in his book entitled Irony. The starting point is the figure of Socrates, emblematic of the subject at hand, and the plethora of conflicting interpretations of his own ‘‘socratic irony’’, which has marked the evolution of the concept itself. The diametrically opposed views of Gregory Vlastos and Søren Kierkegaard, among others, have been proven useful, while attention is also paid to the Alcibiades' speech in the platonic Symposium. Next, the ‘‘modern’’ version of irony, that of ‘‘romanticism’’, is briefly presented. Friedrich Schlegel is considered as the most characteristic representative of ‘‘romantic irony’’ and his ambiguous views are selected for exposition and commentary. The ‘‘romantic ironist’’ exalts subjectivity and the vain search for the ‘‘Absolute’’. Particular emphasis is placed on the criticisms towards to the romantic Schlegel, both by Hegel and Jankélévitch, who viewed ‘‘romantic irony’’ as an extreme and degenerate manifestation of the ‘‘ironic condition’’. Chapter four is devoted, for the most part, to Jankélévitch’s observations around the complex, playful yet dangerous nature of irony. Approaching it exhaustively, in ontological and ethical terms, the philosopher defines it repeatedly, insisting on the impossibility of defining it. The American philosopher Richard Rorty's perspective is then presented. Rorty constructs and puts forward the figure of a ‘‘liberal’’ anti-essentialist ‘‘ironist’’ who ‘‘creates himself’’ by constantly questioning his ‘‘definitive vocabularies’’. The concluding chapter summarizes what has been raised, and provides relevant conclusions and questions."],"dc:identifier":["uoadl:3459666","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3459666"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Φιλοσοφικές όψεις της ειρωνείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:47Z"}