{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3461429"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3461429","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ζητήματα ευθύνης από τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ του 2009 για την ανακύκλωση πλοίων","abstract":"Η παρούσα έρευνα επιχειρεί να αναδείξει το πλέον διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα της διαχείρισης των αποβλήτων, και κυρίως της ανακύκλωσης πλοίων, όταν φτάνουν στο τέλος της λειτουργικής τους ζωής. Δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός της διάλυσης πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, ανακύπτουν πλείστα ζητήματα κατά την διαδικασία διάλυσής τους, καθώς οι επικίνδυνες και ρυπογόνες ουσίες που φέρουν τα πλοία ήδη από την κατασκευή τους, και οι τοξικές και εύφλεκτες ουσίες με τις οποίες επιβαρύνονται κατά την εκμετάλλευσή τους, απελευθερώνονται απειλώντας τόσο το εργατικό δυναμικό όσο και το φυσικό περιβάλλον. Δεδομένων των ανωτέρω, προέκυψε η ανάγκη τήρησης περιβαλλοντικά ορθής και ασφαλούς διάλυσης πλοίων και προς τούτο υιοθετήθηκαν δύο διεθνή νομοθετικά κείμενα. Αρχικά, η Σύμβαση της Βασιλείας για τις διασυνοριακές διακινήσεις επικίνδυνων αποβλήτων, η οποία παρόλο που δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίχθηκε ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική αποδείχθηκε ότι είναι δυσχερής η υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης καθιστώντας τη έτσι ανεφάρμοστη. Προς κάλυψη του σχετικού ρυθμιστικού κενού ο IMO θέσπισε τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, ειδικώς προσανατολισμένη στο ζήτημα της ανακύκλωσης πλοίων με περιβαλλοντικά ορθό και ασφαλή τρόπο, υιοθετώντας μάλιστα μια ολιστική προσέγγιση, αφού περιέχει ρυθμίσεις σχετικά με τον έλεγχο χρήσης και διακίνησης των επικίνδυνων υλικών, από το στάδιο της κατασκευής και συντήρησης των πλοίων έως τη διάλυσή τους. Τίθεται σε εφαρμογή στις 26 Ιουνίου 2025 κυρωθείσα πλέον από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών. Αξιοσημείωτη είναι και η δράση της ΕΕ, η οποία πέραν του ότι αποτέλεσε μέσο προώθησης της Διεθνούς Σύμβασης του Χονγκ Κονγκ, υιοθέτησε τρεις Κανονισμούς : για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006 και 1157/2024) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013), αποσκοπώντας στην λεπτομερή ρύθμιση των υποχρεώσεων όλων των εμπλεκόμενων στη διάλυση πλοίου μερών και στη θεμελίωση ολοκληρωμένου πλαισίου ευθύνης αυτών.","abstract_html":"Η παρούσα έρευνα επιχειρεί να αναδείξει το πλέον διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα της διαχείρισης των αποβλήτων, και κυρίως της ανακύκλωσης πλοίων, όταν φτάνουν στο τέλος της λειτουργικής τους ζωής. Δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός της διάλυσης πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, ανακύπτουν πλείστα ζητήματα κατά την διαδικασία διάλυσής τους, καθώς οι επικίνδυνες και ρυπογόνες ουσίες που φέρουν τα πλοία ήδη από την κατασκευή τους, και οι τοξικές και εύφλεκτες ουσίες με τις οποίες επιβαρύνονται κατά την εκμετάλλευσή τους, απελευθερώνονται απειλώντας τόσο το εργατικό δυναμικό όσο και το φυσικό περιβάλλον. Δεδομένων των ανωτέρω, προέκυψε η ανάγκη τήρησης περιβαλλοντικά ορθής και ασφαλούς διάλυσης πλοίων και προς τούτο υιοθετήθηκαν δύο διεθνή νομοθετικά κείμενα. Αρχικά, η Σύμβαση της Βασιλείας για τις διασυνοριακές διακινήσεις επικίνδυνων αποβλήτων, η οποία παρόλο που δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίχθηκε ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική αποδείχθηκε ότι είναι δυσχερής η υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης καθιστώντας τη έτσι ανεφάρμοστη. Προς κάλυψη του σχετικού ρυθμιστικού κενού ο IMO θέσπισε τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, ειδικώς προσανατολισμένη στο ζήτημα της ανακύκλωσης πλοίων με περιβαλλοντικά ορθό και ασφαλή τρόπο, υιοθετώντας μάλιστα μια ολιστική προσέγγιση, αφού περιέχει ρυθμίσεις σχετικά με τον έλεγχο χρήσης και διακίνησης των επικίνδυνων υλικών, από το στάδιο της κατασκευής και συντήρησης των πλοίων έως τη διάλυσή τους. Τίθεται σε εφαρμογή στις 26 Ιουνίου 2025 κυρωθείσα πλέον από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών. Αξιοσημείωτη είναι και η δράση της ΕΕ, η οποία πέραν του ότι αποτέλεσε μέσο προώθησης της Διεθνούς Σύμβασης του Χονγκ Κονγκ, υιοθέτησε τρεις Κανονισμούς : για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006 και 1157/2024) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013), αποσκοπώντας στην λεπτομερή ρύθμιση των υποχρεώσεων όλων των εμπλεκόμενων στη διάλυση πλοίου μερών και στη θεμελίωση ολοκληρωμένου πλαισίου ευθύνης αυτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπακογιώργου Αλίκη-Άννα","Bakogiorgou Aliki-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:47Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3461429"],"render_values":[{"text":"uoadl:3461429","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3461429","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3461429","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3461429","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπακογιώργου Αλίκη-Άννα","Bakogiorgou Aliki-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3461429","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3461429"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα έρευνα επιχειρεί να αναδείξει το πλέον διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα της διαχείρισης των αποβλήτων, και κυρίως της ανακύκλωσης πλοίων, όταν φτάνουν στο τέλος της λειτουργικής τους ζωής. Δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός της διάλυσης πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, ανακύπτουν πλείστα ζητήματα κατά την διαδικασία διάλυσής τους, καθώς οι επικίνδυνες και ρυπογόνες ουσίες που φέρουν τα πλοία ήδη από την κατασκευή τους, και οι τοξικές και εύφλεκτες ουσίες με τις οποίες επιβαρύνονται κατά την εκμετάλλευσή τους, απελευθερώνονται απειλώντας τόσο το εργατικό δυναμικό όσο και το φυσικό περιβάλλον. Δεδομένων των ανωτέρω, προέκυψε η ανάγκη τήρησης περιβαλλοντικά ορθής και ασφαλούς διάλυσης πλοίων και προς τούτο υιοθετήθηκαν δύο διεθνή νομοθετικά κείμενα. Αρχικά, η Σύμβαση της Βασιλείας για τις διασυνοριακές διακινήσεις επικίνδυνων αποβλήτων, η οποία παρόλο που δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίχθηκε ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική αποδείχθηκε ότι είναι δυσχερής η υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης καθιστώντας τη έτσι ανεφάρμοστη. Προς κάλυψη του σχετικού ρυθμιστικού κενού ο IMO θέσπισε τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, ειδικώς προσανατολισμένη στο ζήτημα της ανακύκλωσης πλοίων με περιβαλλοντικά ορθό και ασφαλή τρόπο, υιοθετώντας μάλιστα μια ολιστική προσέγγιση, αφού περιέχει ρυθμίσεις σχετικά με τον έλεγχο χρήσης και διακίνησης των επικίνδυνων υλικών, από το στάδιο της κατασκευής και συντήρησης των πλοίων έως τη διάλυσή τους. Τίθεται σε εφαρμογή στις 26 Ιουνίου 2025 κυρωθείσα πλέον από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών. Αξιοσημείωτη είναι και η δράση της ΕΕ, η οποία πέραν του ότι αποτέλεσε μέσο προώθησης της Διεθνούς Σύμβασης του Χονγκ Κονγκ, υιοθέτησε τρεις Κανονισμούς : για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006 και 1157/2024) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013), αποσκοπώντας στην λεπτομερή ρύθμιση των υποχρεώσεων όλων των εμπλεκόμενων στη διάλυση πλοίου μερών και στη θεμελίωση ολοκληρωμένου πλαισίου ευθύνης αυτών.","The present research attempts to underline the most transnational environmental issue of waste management, particularly ship recycling when ships reach the end of their operational life. Given that the primary purpose of ship dismantling is to reintroduce its components into the market, recycling is initially understood not only as economically reasonable but also as environmentally appropriate. However, numerous issues arise during the dismantling process, as the hazardous and polluting substances carried by the ships since their construction, as well as the toxic and flammable substances accumulated during their operation, are released, threating to both the workforce and the natural environment. Given the above, there emerged a need for environmentally sound and safe ship dismantling, leading to the adoption of two international legislative texts. Initially, the Basel Convention on Transboundary Movement of Hazardous Waste, which, although does not consider scrapping from a regulatory perspective, has been argued to be analogically applicable. However, it has proven difficult in practice to include ships within the scope of this Convention, rendering it inapplicable. To address this regulatory gap, the IMO established the Hong Kong International Convention, specifically focused on the issue of ship recycling in an environmentally sound and safe manner, adopting a holistic approach that includes regulations on the control of hazardous materials from the construction and maintenance stages of ships to their dismantling. This convention will come into force on June 26, 2025, having been ratified by the required number of countries. Notable is also the EU's action, which, in addition to promoting the Hong Kong International Convention, adopted three regulations: on waste (Regulation No. 1013/2006 and 1157/2024) and on ship recycling (Regulation No. 1257/2013), aiming to regulate in detail the obligations of all parties involved in ship dismantling and to establish a comprehensive framework of responsibility for them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ζητήματα ευθύνης από τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ του 2009 για την ανακύκλωση πλοίων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπακογιώργου Αλίκη-Άννα","Bakogiorgou Aliki-Anna"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα έρευνα επιχειρεί να αναδείξει το πλέον διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα της διαχείρισης των αποβλήτων, και κυρίως της ανακύκλωσης πλοίων, όταν φτάνουν στο τέλος της λειτουργικής τους ζωής. Δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός της διάλυσης πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, ανακύπτουν πλείστα ζητήματα κατά την διαδικασία διάλυσής τους, καθώς οι επικίνδυνες και ρυπογόνες ουσίες που φέρουν τα πλοία ήδη από την κατασκευή τους, και οι τοξικές και εύφλεκτες ουσίες με τις οποίες επιβαρύνονται κατά την εκμετάλλευσή τους, απελευθερώνονται απειλώντας τόσο το εργατικό δυναμικό όσο και το φυσικό περιβάλλον. Δεδομένων των ανωτέρω, προέκυψε η ανάγκη τήρησης περιβαλλοντικά ορθής και ασφαλούς διάλυσης πλοίων και προς τούτο υιοθετήθηκαν δύο διεθνή νομοθετικά κείμενα. Αρχικά, η Σύμβαση της Βασιλείας για τις διασυνοριακές διακινήσεις επικίνδυνων αποβλήτων, η οποία παρόλο που δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίχθηκε ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική αποδείχθηκε ότι είναι δυσχερής η υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης καθιστώντας τη έτσι ανεφάρμοστη. Προς κάλυψη του σχετικού ρυθμιστικού κενού ο IMO θέσπισε τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, ειδικώς προσανατολισμένη στο ζήτημα της ανακύκλωσης πλοίων με περιβαλλοντικά ορθό και ασφαλή τρόπο, υιοθετώντας μάλιστα μια ολιστική προσέγγιση, αφού περιέχει ρυθμίσεις σχετικά με τον έλεγχο χρήσης και διακίνησης των επικίνδυνων υλικών, από το στάδιο της κατασκευής και συντήρησης των πλοίων έως τη διάλυσή τους. Τίθεται σε εφαρμογή στις 26 Ιουνίου 2025 κυρωθείσα πλέον από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών. Αξιοσημείωτη είναι και η δράση της ΕΕ, η οποία πέραν του ότι αποτέλεσε μέσο προώθησης της Διεθνούς Σύμβασης του Χονγκ Κονγκ, υιοθέτησε τρεις Κανονισμούς : για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006 και 1157/2024) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013), αποσκοπώντας στην λεπτομερή ρύθμιση των υποχρεώσεων όλων των εμπλεκόμενων στη διάλυση πλοίου μερών και στη θεμελίωση ολοκληρωμένου πλαισίου ευθύνης αυτών.","The present research attempts to underline the most transnational environmental issue of waste management, particularly ship recycling when ships reach the end of their operational life. Given that the primary purpose of ship dismantling is to reintroduce its components into the market, recycling is initially understood not only as economically reasonable but also as environmentally appropriate. However, numerous issues arise during the dismantling process, as the hazardous and polluting substances carried by the ships since their construction, as well as the toxic and flammable substances accumulated during their operation, are released, threating to both the workforce and the natural environment. Given the above, there emerged a need for environmentally sound and safe ship dismantling, leading to the adoption of two international legislative texts. Initially, the Basel Convention on Transboundary Movement of Hazardous Waste, which, although does not consider scrapping from a regulatory perspective, has been argued to be analogically applicable. However, it has proven difficult in practice to include ships within the scope of this Convention, rendering it inapplicable. To address this regulatory gap, the IMO established the Hong Kong International Convention, specifically focused on the issue of ship recycling in an environmentally sound and safe manner, adopting a holistic approach that includes regulations on the control of hazardous materials from the construction and maintenance stages of ships to their dismantling. This convention will come into force on June 26, 2025, having been ratified by the required number of countries. Notable is also the EU's action, which, in addition to promoting the Hong Kong International Convention, adopted three regulations: on waste (Regulation No. 1013/2006 and 1157/2024) and on ship recycling (Regulation No. 1257/2013), aiming to regulate in detail the obligations of all parties involved in ship dismantling and to establish a comprehensive framework of responsibility for them."],"dc:identifier":["uoadl:3461429","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3461429"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ζητήματα ευθύνης από τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ του 2009 για την ανακύκλωση πλοίων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:47Z"}