{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462518"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462518","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η τελειωτικότητα της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει την τελειωτικότητα των διαιτητικών αποφάσεων, ήτοι το γνώρισμα εκείνο της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης που πρώτον σηματοδοτεί το πέρας της διαιτησίας και δεύτερον καθιστά τη διαιτητική απόφαση απρόσβλητη ως προς την ουσία της, επιβεβαιώνοντας ότι με την έκδοση της τελειωτικής διαιτητικής απόφασης αυτό το δικαιοδοτικό κεφάλαιο έχει πλέον κλείσει μια για πάντα για τους διαδίκους. Η γράφουσα ευελπιστεί η συνεισφορά του εν λόγω πονήματος στην εγχώρια βιβλιογραφία περί διεθνούς διαιτησίας να είναι η ανάδειξη - από ορισμένα πολιτειακά δικαστήρια και θεωρητικούς - της τελειωτικότητας της διαιτητικής απόφασης ως σιωπηρής προϋπόθεσης αναγνώρισης και εκτέλεσης υπό το καθεστώς της Σύμβασης της Νέας Υόρκης για την Αναγνώριση και Εκτέλεση Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων του 1958 (εφ’ εξής «ΣΝΥ»). Περαιτέρω, φιλοδοξεί να συμβάλει στην εμπέδωση και ενίσχυση της θεμελιώδους αρχής της τελειωτικότητας, ως θεμελίου της ασφάλειας δικαίου και της εμπιστοσύνης στη διαιτητική διαδικασία. Μεθοδολογικά η παρούσα εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο εξ αυτών θα γίνει απόπειρα να προσεγγίσουμε την έννοια της τελειωτικότητας, την ίδια της τη σημασία ως γενικής αρχής του δικαίου, τη θέση της στο διαιτητικό μηχανισμό επίλυσης διαφορών, καθώς και τη σημασία της έννοιας για τη διεθνή κυκλοφορία των διαιτητικών αποφάσεων. Ακολούθως, θα επιχειρηθεί μία κατηγοριοποίηση των ποικίλων τύπων διαιτητικών κρίσεων επί τη βάσει του τελειωτικού ή μη χαρακτήρα τους και θα εξετασθεί κατά πόσον έκαστη κατηγορία εμπίπτει ή μη στο πεδίο εφαρμογής της ΣΝΥ. Στο δεύτερο μέρος του παρόντος πονήματος διαλαμβάνονται τα λειτουργικά αποτελέσματα της έκδοσης μίας τελειωτικής διαιτητικής απόφασης, ήτοι η παύση της εξουσίας του διαιτητικού δικαστηρίου να ασχοληθεί περαιτέρω με τη διαφορά, καθώς και η απαγορευμένη επανεξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Η τελευταία θα εξετασθεί υπό το πρίσμα της κατ’ αρχήν απουσίας ενδίκων μέσων που βάλλουν επί των πραγματικών και νομικών παραδοχών της διαιτητικής κρίσης, καθώς και υπό το πρίσμα της θεμελίωσης της non révision au fond από τα πολιτειακά δικαστήρια στο πλαίσιο άσκησης αγωγής ακύρωσης ή προβολής κωλυμάτων αναγνώρισης και κήρυξης εκτελεστότητας ορισμένης διαιτητικής απόφασης.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει την τελειωτικότητα των διαιτητικών αποφάσεων, ήτοι το γνώρισμα εκείνο της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης που πρώτον σηματοδοτεί το πέρας της διαιτησίας και δεύτερον καθιστά τη διαιτητική απόφαση απρόσβλητη ως προς την ουσία της, επιβεβαιώνοντας ότι με την έκδοση της τελειωτικής διαιτητικής απόφασης αυτό το δικαιοδοτικό κεφάλαιο έχει πλέον κλείσει μια για πάντα για τους διαδίκους. Η γράφουσα ευελπιστεί η συνεισφορά του εν λόγω πονήματος στην εγχώρια βιβλιογραφία περί διεθνούς διαιτησίας να είναι η ανάδειξη - από ορισμένα πολιτειακά δικαστήρια και θεωρητικούς - της τελειωτικότητας της διαιτητικής απόφασης ως σιωπηρής προϋπόθεσης αναγνώρισης και εκτέλεσης υπό το καθεστώς της Σύμβασης της Νέας Υόρκης για την Αναγνώριση και Εκτέλεση Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων του 1958 (εφ’ εξής «ΣΝΥ»). Περαιτέρω, φιλοδοξεί να συμβάλει στην εμπέδωση και ενίσχυση της θεμελιώδους αρχής της τελειωτικότητας, ως θεμελίου της ασφάλειας δικαίου και της εμπιστοσύνης στη διαιτητική διαδικασία. Μεθοδολογικά η παρούσα εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο εξ αυτών θα γίνει απόπειρα να προσεγγίσουμε την έννοια της τελειωτικότητας, την ίδια της τη σημασία ως γενικής αρχής του δικαίου, τη θέση της στο διαιτητικό μηχανισμό επίλυσης διαφορών, καθώς και τη σημασία της έννοιας για τη διεθνή κυκλοφορία των διαιτητικών αποφάσεων. Ακολούθως, θα επιχειρηθεί μία κατηγοριοποίηση των ποικίλων τύπων διαιτητικών κρίσεων επί τη βάσει του τελειωτικού ή μη χαρακτήρα τους και θα εξετασθεί κατά πόσον έκαστη κατηγορία εμπίπτει ή μη στο πεδίο εφαρμογής της ΣΝΥ. Στο δεύτερο μέρος του παρόντος πονήματος διαλαμβάνονται τα λειτουργικά αποτελέσματα της έκδοσης μίας τελειωτικής διαιτητικής απόφασης, ήτοι η παύση της εξουσίας του διαιτητικού δικαστηρίου να ασχοληθεί περαιτέρω με τη διαφορά, καθώς και η απαγορευμένη επανεξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Η τελευταία θα εξετασθεί υπό το πρίσμα της κατ’ αρχήν απουσίας ενδίκων μέσων που βάλλουν επί των πραγματικών και νομικών παραδοχών της διαιτητικής κρίσης, καθώς και υπό το πρίσμα της θεμελίωσης της non révision au fond από τα πολιτειακά δικαστήρια στο πλαίσιο άσκησης αγωγής ακύρωσης ή προβολής κωλυμάτων αναγνώρισης και κήρυξης εκτελεστότητας ορισμένης διαιτητικής απόφασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Νίκογλου Παναγιώτα","Nikoglou Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:50Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462518"],"render_values":[{"text":"uoadl:3462518","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462518","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462518","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3462518","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νίκογλου Παναγιώτα","Nikoglou Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462518","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462518"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει την τελειωτικότητα των διαιτητικών αποφάσεων, ήτοι το γνώρισμα εκείνο της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης που πρώτον σηματοδοτεί το πέρας της διαιτησίας και δεύτερον καθιστά τη διαιτητική απόφαση απρόσβλητη ως προς την ουσία της, επιβεβαιώνοντας ότι με την έκδοση της τελειωτικής διαιτητικής απόφασης αυτό το δικαιοδοτικό κεφάλαιο έχει πλέον κλείσει μια για πάντα για τους διαδίκους. Η γράφουσα ευελπιστεί η συνεισφορά του εν λόγω πονήματος στην εγχώρια βιβλιογραφία περί διεθνούς διαιτησίας να είναι η ανάδειξη - από ορισμένα πολιτειακά δικαστήρια και θεωρητικούς - της τελειωτικότητας της διαιτητικής απόφασης ως σιωπηρής προϋπόθεσης αναγνώρισης και εκτέλεσης υπό το καθεστώς της Σύμβασης της Νέας Υόρκης για την Αναγνώριση και Εκτέλεση Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων του 1958 (εφ’ εξής «ΣΝΥ»). Περαιτέρω, φιλοδοξεί να συμβάλει στην εμπέδωση και ενίσχυση της θεμελιώδους αρχής της τελειωτικότητας, ως θεμελίου της ασφάλειας δικαίου και της εμπιστοσύνης στη διαιτητική διαδικασία. Μεθοδολογικά η παρούσα εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο εξ αυτών θα γίνει απόπειρα να προσεγγίσουμε την έννοια της τελειωτικότητας, την ίδια της τη σημασία ως γενικής αρχής του δικαίου, τη θέση της στο διαιτητικό μηχανισμό επίλυσης διαφορών, καθώς και τη σημασία της έννοιας για τη διεθνή κυκλοφορία των διαιτητικών αποφάσεων. Ακολούθως, θα επιχειρηθεί μία κατηγοριοποίηση των ποικίλων τύπων διαιτητικών κρίσεων επί τη βάσει του τελειωτικού ή μη χαρακτήρα τους και θα εξετασθεί κατά πόσον έκαστη κατηγορία εμπίπτει ή μη στο πεδίο εφαρμογής της ΣΝΥ. Στο δεύτερο μέρος του παρόντος πονήματος διαλαμβάνονται τα λειτουργικά αποτελέσματα της έκδοσης μίας τελειωτικής διαιτητικής απόφασης, ήτοι η παύση της εξουσίας του διαιτητικού δικαστηρίου να ασχοληθεί περαιτέρω με τη διαφορά, καθώς και η απαγορευμένη επανεξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Η τελευταία θα εξετασθεί υπό το πρίσμα της κατ’ αρχήν απουσίας ενδίκων μέσων που βάλλουν επί των πραγματικών και νομικών παραδοχών της διαιτητικής κρίσης, καθώς και υπό το πρίσμα της θεμελίωσης της non révision au fond από τα πολιτειακά δικαστήρια στο πλαίσιο άσκησης αγωγής ακύρωσης ή προβολής κωλυμάτων αναγνώρισης και κήρυξης εκτελεστότητας ορισμένης διαιτητικής απόφασης.","This paper explores the finality of arbitral awards—an essential feature of arbitral adjudication that serves two key functions: first, it marks the conclusion of the arbitration, and second, it renders the award immune from substantive challenges, ensuring that once a final arbitral decision is issued, the jurisdictional chapter is irrevocably closed for the parties. The author aims to contribute to domestic scholarship on international arbitration by highlighting—through the perspective of certain state courts and legal scholars—the role of finality as an implicit prerequisite for the recognition and enforcement of arbitral awards under the 1958 New York Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Arbitral Awards (hereinafter “NYC”). Furthermore, this study seeks to reinforce and deepen the understanding of finality as a fundamental principle underpinning legal certainty and trust in arbitration. Methodologically, the paper is divided into two parts. The first part examines the concept of finality, its significance as a general principle of law, its role in the arbitral dispute resolution framework, and its impact on the international circulation of arbitral awards. It then classifies different types of arbitral rulings based on their final or non-final nature and assesses whether each category falls within the scope of the NYC. The second part focuses on the practical implications of issuing a final arbitral award, particularly the termination of the tribunal’s jurisdiction over the dispute and the prohibition of any substantive reconsideration of the case. This prohibition is analyzed in light of the general absence of remedies challenging the factual and legal determinations of the arbitral decision, as well as the principle of non-révision au fond upheld by state courts in annulment proceedings or objections to recognition and enforcement."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η τελειωτικότητα της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νίκογλου Παναγιώτα","Nikoglou Panagiota"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει την τελειωτικότητα των διαιτητικών αποφάσεων, ήτοι το γνώρισμα εκείνο της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης που πρώτον σηματοδοτεί το πέρας της διαιτησίας και δεύτερον καθιστά τη διαιτητική απόφαση απρόσβλητη ως προς την ουσία της, επιβεβαιώνοντας ότι με την έκδοση της τελειωτικής διαιτητικής απόφασης αυτό το δικαιοδοτικό κεφάλαιο έχει πλέον κλείσει μια για πάντα για τους διαδίκους. Η γράφουσα ευελπιστεί η συνεισφορά του εν λόγω πονήματος στην εγχώρια βιβλιογραφία περί διεθνούς διαιτησίας να είναι η ανάδειξη - από ορισμένα πολιτειακά δικαστήρια και θεωρητικούς - της τελειωτικότητας της διαιτητικής απόφασης ως σιωπηρής προϋπόθεσης αναγνώρισης και εκτέλεσης υπό το καθεστώς της Σύμβασης της Νέας Υόρκης για την Αναγνώριση και Εκτέλεση Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων του 1958 (εφ’ εξής «ΣΝΥ»). Περαιτέρω, φιλοδοξεί να συμβάλει στην εμπέδωση και ενίσχυση της θεμελιώδους αρχής της τελειωτικότητας, ως θεμελίου της ασφάλειας δικαίου και της εμπιστοσύνης στη διαιτητική διαδικασία. Μεθοδολογικά η παρούσα εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο εξ αυτών θα γίνει απόπειρα να προσεγγίσουμε την έννοια της τελειωτικότητας, την ίδια της τη σημασία ως γενικής αρχής του δικαίου, τη θέση της στο διαιτητικό μηχανισμό επίλυσης διαφορών, καθώς και τη σημασία της έννοιας για τη διεθνή κυκλοφορία των διαιτητικών αποφάσεων. Ακολούθως, θα επιχειρηθεί μία κατηγοριοποίηση των ποικίλων τύπων διαιτητικών κρίσεων επί τη βάσει του τελειωτικού ή μη χαρακτήρα τους και θα εξετασθεί κατά πόσον έκαστη κατηγορία εμπίπτει ή μη στο πεδίο εφαρμογής της ΣΝΥ. Στο δεύτερο μέρος του παρόντος πονήματος διαλαμβάνονται τα λειτουργικά αποτελέσματα της έκδοσης μίας τελειωτικής διαιτητικής απόφασης, ήτοι η παύση της εξουσίας του διαιτητικού δικαστηρίου να ασχοληθεί περαιτέρω με τη διαφορά, καθώς και η απαγορευμένη επανεξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Η τελευταία θα εξετασθεί υπό το πρίσμα της κατ’ αρχήν απουσίας ενδίκων μέσων που βάλλουν επί των πραγματικών και νομικών παραδοχών της διαιτητικής κρίσης, καθώς και υπό το πρίσμα της θεμελίωσης της non révision au fond από τα πολιτειακά δικαστήρια στο πλαίσιο άσκησης αγωγής ακύρωσης ή προβολής κωλυμάτων αναγνώρισης και κήρυξης εκτελεστότητας ορισμένης διαιτητικής απόφασης.","This paper explores the finality of arbitral awards—an essential feature of arbitral adjudication that serves two key functions: first, it marks the conclusion of the arbitration, and second, it renders the award immune from substantive challenges, ensuring that once a final arbitral decision is issued, the jurisdictional chapter is irrevocably closed for the parties. The author aims to contribute to domestic scholarship on international arbitration by highlighting—through the perspective of certain state courts and legal scholars—the role of finality as an implicit prerequisite for the recognition and enforcement of arbitral awards under the 1958 New York Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Arbitral Awards (hereinafter “NYC”). Furthermore, this study seeks to reinforce and deepen the understanding of finality as a fundamental principle underpinning legal certainty and trust in arbitration. Methodologically, the paper is divided into two parts. The first part examines the concept of finality, its significance as a general principle of law, its role in the arbitral dispute resolution framework, and its impact on the international circulation of arbitral awards. It then classifies different types of arbitral rulings based on their final or non-final nature and assesses whether each category falls within the scope of the NYC. The second part focuses on the practical implications of issuing a final arbitral award, particularly the termination of the tribunal’s jurisdiction over the dispute and the prohibition of any substantive reconsideration of the case. This prohibition is analyzed in light of the general absence of remedies challenging the factual and legal determinations of the arbitral decision, as well as the principle of non-révision au fond upheld by state courts in annulment proceedings or objections to recognition and enforcement."],"dc:identifier":["uoadl:3462518","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462518"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η τελειωτικότητα της διαιτητικής δικαιοδοτικής κρίσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:50Z"}