{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462581"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462581","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι διοικητικές κυρώσεις για περιβαλλοντικές παραβάσεις και η στάθμιση κόστους - οφέλους","abstract":"Η ευθύνη εν όψει πρόκλησης κινδύνου είναι γενική αρχή του περιβαλλοντικού δικαίου. Ωστόσο, με τους νόμους 4843/2021 και 5037/2023, σε περίπτωση ρύπανσης/υποβάθμισης του περιβάλλοντος, ο νομοθέτης αποσυνέδεσε την επιβολή διοικητικών κυρώσεων από τη συνδρομή οποιουδήποτε περιβαλλοντικού κινδύνου και την επιφυλάσσει κυρίως σε περίπτωση περιβαλλοντικής βλάβης, και μάλιστα όχι κάθε είδους βλάβης, αλλά μόνο «σημαντικής» ή «πολύ σημαντικής» σοβαρότητας. Οι ρυθμίσεις αυτές συνεπάγονται δυσμενείς συνέπειες για το συνολικό επίπεδο περιβαλλοντικής προστασίας στην Ελλάδα, καθώς δίνουν προφανές κίνητρο στις επιχειρήσεις να αναλάβουν ατιμώρητα πολλούς και πολλών ειδών περιβαλλοντικούς κινδύνους, οι οποίοι τιμωρούνταν με το προηγούμενο (1986 - 2021) νομοθετικό καθεστώς. Γι' αυτόν τον λόγο οι ρυθμίσεις αυτές είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και το ενωσιακό δίκαιο, και ιδίως την οδηγία 2024/1785, σύμφωνα με την οποία οι διοικητικές οικονομικές κυρώσεις πρέπει να στερούν ουσιαστικά από όσους διέπραξαν την παράβαση τα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από αυτήν. Επίσης, σύμφωνα και με τις πιο παραδεδομένες θεωρίες οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, οι ρυθμίσεις αυτές υπολείπονται ως προς την αποτρεπτικότητα (το βέλτιστο ύψος τους) που θα έπρεπε να επιδιώκουν και επομένως αποτυγχάνουν να μεγιστοποιήσουν τον στόχο του συντακτικού και ενωσιακού νομοθέτη, δηλαδή την περιβαλλοντική προστασία.","abstract_html":"Η ευθύνη εν όψει πρόκλησης κινδύνου είναι γενική αρχή του περιβαλλοντικού δικαίου. Ωστόσο, με τους νόμους 4843/2021 και 5037/2023, σε περίπτωση ρύπανσης/υποβάθμισης του περιβάλλοντος, ο νομοθέτης αποσυνέδεσε την επιβολή διοικητικών κυρώσεων από τη συνδρομή οποιουδήποτε περιβαλλοντικού κινδύνου και την επιφυλάσσει κυρίως σε περίπτωση περιβαλλοντικής βλάβης, και μάλιστα όχι κάθε είδους βλάβης, αλλά μόνο «σημαντικής» ή «πολύ σημαντικής» σοβαρότητας. Οι ρυθμίσεις αυτές συνεπάγονται δυσμενείς συνέπειες για το συνολικό επίπεδο περιβαλλοντικής προστασίας στην Ελλάδα, καθώς δίνουν προφανές κίνητρο στις επιχειρήσεις να αναλάβουν ατιμώρητα πολλούς και πολλών ειδών περιβαλλοντικούς κινδύνους, οι οποίοι τιμωρούνταν με το προηγούμενο (1986 - 2021) νομοθετικό καθεστώς. Γι&#x27; αυτόν τον λόγο οι ρυθμίσεις αυτές είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και το ενωσιακό δίκαιο, και ιδίως την οδηγία 2024/1785, σύμφωνα με την οποία οι διοικητικές οικονομικές κυρώσεις πρέπει να στερούν ουσιαστικά από όσους διέπραξαν την παράβαση τα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από αυτήν. Επίσης, σύμφωνα και με τις πιο παραδεδομένες θεωρίες οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, οι ρυθμίσεις αυτές υπολείπονται ως προς την αποτρεπτικότητα (το βέλτιστο ύψος τους) που θα έπρεπε να επιδιώκουν και επομένως αποτυγχάνουν να μεγιστοποιήσουν τον στόχο του συντακτικού και ενωσιακού νομοθέτη, δηλαδή την περιβαλλοντική προστασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιδερής Γεώργιος","Sideris Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:50Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462581"],"render_values":[{"text":"uoadl:3462581","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462581","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462581","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3462581","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιδερής Γεώργιος","Sideris Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462581"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ευθύνη εν όψει πρόκλησης κινδύνου είναι γενική αρχή του περιβαλλοντικού δικαίου. Ωστόσο, με τους νόμους 4843/2021 και 5037/2023, σε περίπτωση ρύπανσης/υποβάθμισης του περιβάλλοντος, ο νομοθέτης αποσυνέδεσε την επιβολή διοικητικών κυρώσεων από τη συνδρομή οποιουδήποτε περιβαλλοντικού κινδύνου και την επιφυλάσσει κυρίως σε περίπτωση περιβαλλοντικής βλάβης, και μάλιστα όχι κάθε είδους βλάβης, αλλά μόνο «σημαντικής» ή «πολύ σημαντικής» σοβαρότητας. Οι ρυθμίσεις αυτές συνεπάγονται δυσμενείς συνέπειες για το συνολικό επίπεδο περιβαλλοντικής προστασίας στην Ελλάδα, καθώς δίνουν προφανές κίνητρο στις επιχειρήσεις να αναλάβουν ατιμώρητα πολλούς και πολλών ειδών περιβαλλοντικούς κινδύνους, οι οποίοι τιμωρούνταν με το προηγούμενο (1986 - 2021) νομοθετικό καθεστώς. Γι' αυτόν τον λόγο οι ρυθμίσεις αυτές είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και το ενωσιακό δίκαιο, και ιδίως την οδηγία 2024/1785, σύμφωνα με την οποία οι διοικητικές οικονομικές κυρώσεις πρέπει να στερούν ουσιαστικά από όσους διέπραξαν την παράβαση τα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από αυτήν. Επίσης, σύμφωνα και με τις πιο παραδεδομένες θεωρίες οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, οι ρυθμίσεις αυτές υπολείπονται ως προς την αποτρεπτικότητα (το βέλτιστο ύψος τους) που θα έπρεπε να επιδιώκουν και επομένως αποτυγχάνουν να μεγιστοποιήσουν τον στόχο του συντακτικού και ενωσιακού νομοθέτη, δηλαδή την περιβαλλοντική προστασία.","Liability risk is a general principle of environmental law. However, with Laws 4843/2021 and 5037/2023, in the case of environmental pollution/degradation, the Greek legislator decoupled the imposition of administrative penalties from the existence of any environmental risk and reserved them mainly in the case of environmental damage, and not just any kind of damage, but only of \"significant\" or \"very significant\" severity. These provisions entail adverse consequences for the overall level of environmental protection in Greece, as they provide an obvious incentive for companies to assume with impunity many and various types of environmental risks, which were punished under the previous (1986 - 2021) legislative regime. For this reason, these provisions are contrary to the Greek Constitution and EU law, in particular Directive 2024/1785, which provides that administrative financial penalties shall effectively deprive those that committed the infringement of the economic benefits derived from their infringement. Also, according to the most accepted theories of economic analysis of law, these provisions fall short of the deterrent effect (their optimal level) that they should seek and therefore fail to maximise the objective of the constitutional and EU legislator, namely environmental protection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι διοικητικές κυρώσεις για περιβαλλοντικές παραβάσεις και η στάθμιση κόστους - οφέλους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιδερής Γεώργιος","Sideris Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η ευθύνη εν όψει πρόκλησης κινδύνου είναι γενική αρχή του περιβαλλοντικού δικαίου. Ωστόσο, με τους νόμους 4843/2021 και 5037/2023, σε περίπτωση ρύπανσης/υποβάθμισης του περιβάλλοντος, ο νομοθέτης αποσυνέδεσε την επιβολή διοικητικών κυρώσεων από τη συνδρομή οποιουδήποτε περιβαλλοντικού κινδύνου και την επιφυλάσσει κυρίως σε περίπτωση περιβαλλοντικής βλάβης, και μάλιστα όχι κάθε είδους βλάβης, αλλά μόνο «σημαντικής» ή «πολύ σημαντικής» σοβαρότητας. Οι ρυθμίσεις αυτές συνεπάγονται δυσμενείς συνέπειες για το συνολικό επίπεδο περιβαλλοντικής προστασίας στην Ελλάδα, καθώς δίνουν προφανές κίνητρο στις επιχειρήσεις να αναλάβουν ατιμώρητα πολλούς και πολλών ειδών περιβαλλοντικούς κινδύνους, οι οποίοι τιμωρούνταν με το προηγούμενο (1986 - 2021) νομοθετικό καθεστώς. Γι' αυτόν τον λόγο οι ρυθμίσεις αυτές είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και το ενωσιακό δίκαιο, και ιδίως την οδηγία 2024/1785, σύμφωνα με την οποία οι διοικητικές οικονομικές κυρώσεις πρέπει να στερούν ουσιαστικά από όσους διέπραξαν την παράβαση τα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από αυτήν. Επίσης, σύμφωνα και με τις πιο παραδεδομένες θεωρίες οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, οι ρυθμίσεις αυτές υπολείπονται ως προς την αποτρεπτικότητα (το βέλτιστο ύψος τους) που θα έπρεπε να επιδιώκουν και επομένως αποτυγχάνουν να μεγιστοποιήσουν τον στόχο του συντακτικού και ενωσιακού νομοθέτη, δηλαδή την περιβαλλοντική προστασία.","Liability risk is a general principle of environmental law. However, with Laws 4843/2021 and 5037/2023, in the case of environmental pollution/degradation, the Greek legislator decoupled the imposition of administrative penalties from the existence of any environmental risk and reserved them mainly in the case of environmental damage, and not just any kind of damage, but only of \"significant\" or \"very significant\" severity. These provisions entail adverse consequences for the overall level of environmental protection in Greece, as they provide an obvious incentive for companies to assume with impunity many and various types of environmental risks, which were punished under the previous (1986 - 2021) legislative regime. For this reason, these provisions are contrary to the Greek Constitution and EU law, in particular Directive 2024/1785, which provides that administrative financial penalties shall effectively deprive those that committed the infringement of the economic benefits derived from their infringement. Also, according to the most accepted theories of economic analysis of law, these provisions fall short of the deterrent effect (their optimal level) that they should seek and therefore fail to maximise the objective of the constitutional and EU legislator, namely environmental protection."],"dc:identifier":["uoadl:3462581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462581"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Οι διοικητικές κυρώσεις για περιβαλλοντικές παραβάσεις και η στάθμιση κόστους - οφέλους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:50Z"}