{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462657"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462657","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σκέψεις πάνω στην ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων: Το δικαίωμα στην Ανθρώπινη Απόφαση και η Τεχνητή Νοημοσύνη\"","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (ΓΚΠΔ) και την αλληλεπίδρασή του με τις σύγχρονες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης (Τ.Ν.), επικεντρώνοντας στη ρυθμιστική προσέγγιση της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων και των συναφών κινδύνων για τα θεμελιώδη δικαιώματα. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον νομικό πλαίσιο προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, με έμφαση στις αρχές νομιμότητας, τη λογοδοσία των υπευθύνων επεξεργασίας και τα δικαιώματα των υποκειμένων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στους περιορισμούς που εισάγει ο δημόσιος τομέας και στις εξαιρέσεις που επιτρέπει ο ΓΚΠΔ. Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται την τεχνητή νοημοσύνη, αναλύοντας τον εννοιολογικό της προσδιορισμό, τις τεχνολογικές της εφαρμογές και τις νομικές προκλήσεις που ανακύπτουν από τη χρήση της στην επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Εξετάζονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αυτοματοποίηση, όπως η διακριτική μεταχείριση, η αδιαφάνεια και η απώλεια ανθρώπινου ελέγχου στη λήψη αποφάσεων. Το τρίτο μέρος εστιάζει στην ερμηνεία του άρθρου 22 ΓΚΠΔ, αναλύοντας τις προϋποθέσεις νομιμότητας της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων, τις εξαιρέσεις και τις υποχρεώσεις παροχής κατάλληλων εγγυήσεων. Εξετάζεται επίσης η νομολογιακή προσέγγιση ως προς το δικαίωμα στην ανθρώπινη παρέμβαση και η ανάγκη διαφάνειας στη χρήση αλγοριθμικών συστημάτων. Στο τέταρτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον ρυθμιστικό πλαίσιο για την τεχνητή νοημοσύνη, με έμφαση στις διαβαθμίσεις επικινδυνότητας που θεσπίζει ο Κανονισμός 2024/1689, τη ρύθμιση των υψηλού κινδύνου συστημάτων Τ.Ν., καθώς και τις αποκλίσεις από το ΓΚΠΔ σε ό,τι αφορά την αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων. Αναλύεται η συνταγματική διάσταση του δικαιώματος στην ανθρώπινη απόφαση και η σύγκρουση της Τ.Ν. με τις διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Το πέμπτο μέρος εστιάζει στη χρήση της Τ.Ν. στη δικαστική και διοικητική επεξεργασία δεδομένων, εξετάζοντας τη νομιμότητα της απονομής δικαιοσύνης μέσω αλγοριθμικών αποφάσεων και τους κινδύνους της ανάθεσης της διοίκησης σε αυτόνομα συστήματα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, παρά τη δυνατότητα αξιοποίησης της Τ.Ν. προς όφελος της κοινωνίας, η αυτοματοποίηση δεν πρέπει να υποκαθιστά την ανθρώπινη κρίση, ιδίως όταν πρόκειται για αποφάσεις με σημαντικό νομικό ή ηθικό αντίκτυπο. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για σαφή και προσαρμοστική ρύθμιση που θα διασφαλίζει την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων χωρίς να ανακόπτει την τεχνολογική καινοτομία.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (ΓΚΠΔ) και την αλληλεπίδρασή του με τις σύγχρονες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης (Τ.Ν.), επικεντρώνοντας στη ρυθμιστική προσέγγιση της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων και των συναφών κινδύνων για τα θεμελιώδη δικαιώματα. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον νομικό πλαίσιο προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, με έμφαση στις αρχές νομιμότητας, τη λογοδοσία των υπευθύνων επεξεργασίας και τα δικαιώματα των υποκειμένων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στους περιορισμούς που εισάγει ο δημόσιος τομέας και στις εξαιρέσεις που επιτρέπει ο ΓΚΠΔ. Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται την τεχνητή νοημοσύνη, αναλύοντας τον εννοιολογικό της προσδιορισμό, τις τεχνολογικές της εφαρμογές και τις νομικές προκλήσεις που ανακύπτουν από τη χρήση της στην επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Εξετάζονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αυτοματοποίηση, όπως η διακριτική μεταχείριση, η αδιαφάνεια και η απώλεια ανθρώπινου ελέγχου στη λήψη αποφάσεων. Το τρίτο μέρος εστιάζει στην ερμηνεία του άρθρου 22 ΓΚΠΔ, αναλύοντας τις προϋποθέσεις νομιμότητας της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων, τις εξαιρέσεις και τις υποχρεώσεις παροχής κατάλληλων εγγυήσεων. Εξετάζεται επίσης η νομολογιακή προσέγγιση ως προς το δικαίωμα στην ανθρώπινη παρέμβαση και η ανάγκη διαφάνειας στη χρήση αλγοριθμικών συστημάτων. Στο τέταρτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον ρυθμιστικό πλαίσιο για την τεχνητή νοημοσύνη, με έμφαση στις διαβαθμίσεις επικινδυνότητας που θεσπίζει ο Κανονισμός 2024/1689, τη ρύθμιση των υψηλού κινδύνου συστημάτων Τ.Ν., καθώς και τις αποκλίσεις από το ΓΚΠΔ σε ό,τι αφορά την αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων. Αναλύεται η συνταγματική διάσταση του δικαιώματος στην ανθρώπινη απόφαση και η σύγκρουση της Τ.Ν. με τις διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Το πέμπτο μέρος εστιάζει στη χρήση της Τ.Ν. στη δικαστική και διοικητική επεξεργασία δεδομένων, εξετάζοντας τη νομιμότητα της απονομής δικαιοσύνης μέσω αλγοριθμικών αποφάσεων και τους κινδύνους της ανάθεσης της διοίκησης σε αυτόνομα συστήματα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, παρά τη δυνατότητα αξιοποίησης της Τ.Ν. προς όφελος της κοινωνίας, η αυτοματοποίηση δεν πρέπει να υποκαθιστά την ανθρώπινη κρίση, ιδίως όταν πρόκειται για αποφάσεις με σημαντικό νομικό ή ηθικό αντίκτυπο. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για σαφή και προσαρμοστική ρύθμιση που θα διασφαλίζει την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων χωρίς να ανακόπτει την τεχνολογική καινοτομία.","abstract_has_math":false,"creators":["Στεφανουδάκη Μαριάμ","Stefanoudaki Mariam"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:50Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462657"],"render_values":[{"text":"uoadl:3462657","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462657","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462657","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3462657","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στεφανουδάκη Μαριάμ","Stefanoudaki Mariam"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462657","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462657"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (ΓΚΠΔ) και την αλληλεπίδρασή του με τις σύγχρονες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης (Τ.Ν.), επικεντρώνοντας στη ρυθμιστική προσέγγιση της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων και των συναφών κινδύνων για τα θεμελιώδη δικαιώματα. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον νομικό πλαίσιο προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, με έμφαση στις αρχές νομιμότητας, τη λογοδοσία των υπευθύνων επεξεργασίας και τα δικαιώματα των υποκειμένων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στους περιορισμούς που εισάγει ο δημόσιος τομέας και στις εξαιρέσεις που επιτρέπει ο ΓΚΠΔ. Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται την τεχνητή νοημοσύνη, αναλύοντας τον εννοιολογικό της προσδιορισμό, τις τεχνολογικές της εφαρμογές και τις νομικές προκλήσεις που ανακύπτουν από τη χρήση της στην επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Εξετάζονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αυτοματοποίηση, όπως η διακριτική μεταχείριση, η αδιαφάνεια και η απώλεια ανθρώπινου ελέγχου στη λήψη αποφάσεων. Το τρίτο μέρος εστιάζει στην ερμηνεία του άρθρου 22 ΓΚΠΔ, αναλύοντας τις προϋποθέσεις νομιμότητας της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων, τις εξαιρέσεις και τις υποχρεώσεις παροχής κατάλληλων εγγυήσεων. Εξετάζεται επίσης η νομολογιακή προσέγγιση ως προς το δικαίωμα στην ανθρώπινη παρέμβαση και η ανάγκη διαφάνειας στη χρήση αλγοριθμικών συστημάτων. Στο τέταρτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον ρυθμιστικό πλαίσιο για την τεχνητή νοημοσύνη, με έμφαση στις διαβαθμίσεις επικινδυνότητας που θεσπίζει ο Κανονισμός 2024/1689, τη ρύθμιση των υψηλού κινδύνου συστημάτων Τ.Ν., καθώς και τις αποκλίσεις από το ΓΚΠΔ σε ό,τι αφορά την αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων. Αναλύεται η συνταγματική διάσταση του δικαιώματος στην ανθρώπινη απόφαση και η σύγκρουση της Τ.Ν. με τις διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Το πέμπτο μέρος εστιάζει στη χρήση της Τ.Ν. στη δικαστική και διοικητική επεξεργασία δεδομένων, εξετάζοντας τη νομιμότητα της απονομής δικαιοσύνης μέσω αλγοριθμικών αποφάσεων και τους κινδύνους της ανάθεσης της διοίκησης σε αυτόνομα συστήματα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, παρά τη δυνατότητα αξιοποίησης της Τ.Ν. προς όφελος της κοινωνίας, η αυτοματοποίηση δεν πρέπει να υποκαθιστά την ανθρώπινη κρίση, ιδίως όταν πρόκειται για αποφάσεις με σημαντικό νομικό ή ηθικό αντίκτυπο. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για σαφή και προσαρμοστική ρύθμιση που θα διασφαλίζει την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων χωρίς να ανακόπτει την τεχνολογική καινοτομία.","This thesis examines the interpretation of Article 22 of the General Data Protection Regulation (GDPR) and its interaction with modern artificial intelligence (AI) technologies, focusing on the regulatory approach to automated decision-making and the associated risks to fundamental rights. In the first part, the current legal framework for personal data protection is presented, with an emphasis on the principles of lawfulness, accountability of data controllers, and the rights of data subjects. Special reference is made to the restrictions imposed by the public sector and the exceptions allowed under the GDPR. The second part deals with artificial intelligence, analyzing its conceptual definition, technological applications, and the legal challenges arising from its use in personal data processing. The risks associated with automation, such as discriminatory treatment, lack of transparency, and loss of human control in decision-making, are examined. The third part focuses on the interpretation of Article 22 GDPR, analyzing the conditions for the lawful implementation of automated decision-making, the exceptions, and the obligations to provide appropriate safeguards. It also examines the case law approach to the right to human intervention and the importance of transparency in the use of algorithmic systems. In the fourth part, the current regulatory framework for artificial intelligence is analyzed, with an emphasis on the risk classifications established by Regulation 2024/1689, the regulation of high-risk AI systems, as well as the deviations from the GDPR regarding automated data processing. The constitutional dimension of the right to human decision-making is examined, along with the conflict between AI and the provisions of the Constitution and the European Convention on Human Rights (ECHR). The fifth part focuses on the use of AI in judicial and administrative data processing, examining the legality of administering justice through algorithmic decisions and the risks associated with delegating administrative functions to autonomous systems. The thesis concludes that, despite the potential benefits of AI for society, automation should not replace human judgment, particularly in decisions with significant legal or ethical implications. It underscores the need for clear and adaptive regulation that ensures the protection of fundamental rights without hindering technological innovation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σκέψεις πάνω στην ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων: Το δικαίωμα στην Ανθρώπινη Απόφαση και η Τεχνητή Νοημοσύνη\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στεφανουδάκη Μαριάμ","Stefanoudaki Mariam"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (ΓΚΠΔ) και την αλληλεπίδρασή του με τις σύγχρονες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης (Τ.Ν.), επικεντρώνοντας στη ρυθμιστική προσέγγιση της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων και των συναφών κινδύνων για τα θεμελιώδη δικαιώματα. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον νομικό πλαίσιο προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, με έμφαση στις αρχές νομιμότητας, τη λογοδοσία των υπευθύνων επεξεργασίας και τα δικαιώματα των υποκειμένων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στους περιορισμούς που εισάγει ο δημόσιος τομέας και στις εξαιρέσεις που επιτρέπει ο ΓΚΠΔ. Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται την τεχνητή νοημοσύνη, αναλύοντας τον εννοιολογικό της προσδιορισμό, τις τεχνολογικές της εφαρμογές και τις νομικές προκλήσεις που ανακύπτουν από τη χρήση της στην επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Εξετάζονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αυτοματοποίηση, όπως η διακριτική μεταχείριση, η αδιαφάνεια και η απώλεια ανθρώπινου ελέγχου στη λήψη αποφάσεων. Το τρίτο μέρος εστιάζει στην ερμηνεία του άρθρου 22 ΓΚΠΔ, αναλύοντας τις προϋποθέσεις νομιμότητας της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων, τις εξαιρέσεις και τις υποχρεώσεις παροχής κατάλληλων εγγυήσεων. Εξετάζεται επίσης η νομολογιακή προσέγγιση ως προς το δικαίωμα στην ανθρώπινη παρέμβαση και η ανάγκη διαφάνειας στη χρήση αλγοριθμικών συστημάτων. Στο τέταρτο μέρος, παρουσιάζεται το ισχύον ρυθμιστικό πλαίσιο για την τεχνητή νοημοσύνη, με έμφαση στις διαβαθμίσεις επικινδυνότητας που θεσπίζει ο Κανονισμός 2024/1689, τη ρύθμιση των υψηλού κινδύνου συστημάτων Τ.Ν., καθώς και τις αποκλίσεις από το ΓΚΠΔ σε ό,τι αφορά την αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων. Αναλύεται η συνταγματική διάσταση του δικαιώματος στην ανθρώπινη απόφαση και η σύγκρουση της Τ.Ν. με τις διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Το πέμπτο μέρος εστιάζει στη χρήση της Τ.Ν. στη δικαστική και διοικητική επεξεργασία δεδομένων, εξετάζοντας τη νομιμότητα της απονομής δικαιοσύνης μέσω αλγοριθμικών αποφάσεων και τους κινδύνους της ανάθεσης της διοίκησης σε αυτόνομα συστήματα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, παρά τη δυνατότητα αξιοποίησης της Τ.Ν. προς όφελος της κοινωνίας, η αυτοματοποίηση δεν πρέπει να υποκαθιστά την ανθρώπινη κρίση, ιδίως όταν πρόκειται για αποφάσεις με σημαντικό νομικό ή ηθικό αντίκτυπο. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για σαφή και προσαρμοστική ρύθμιση που θα διασφαλίζει την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων χωρίς να ανακόπτει την τεχνολογική καινοτομία.","This thesis examines the interpretation of Article 22 of the General Data Protection Regulation (GDPR) and its interaction with modern artificial intelligence (AI) technologies, focusing on the regulatory approach to automated decision-making and the associated risks to fundamental rights. In the first part, the current legal framework for personal data protection is presented, with an emphasis on the principles of lawfulness, accountability of data controllers, and the rights of data subjects. Special reference is made to the restrictions imposed by the public sector and the exceptions allowed under the GDPR. The second part deals with artificial intelligence, analyzing its conceptual definition, technological applications, and the legal challenges arising from its use in personal data processing. The risks associated with automation, such as discriminatory treatment, lack of transparency, and loss of human control in decision-making, are examined. The third part focuses on the interpretation of Article 22 GDPR, analyzing the conditions for the lawful implementation of automated decision-making, the exceptions, and the obligations to provide appropriate safeguards. It also examines the case law approach to the right to human intervention and the importance of transparency in the use of algorithmic systems. In the fourth part, the current regulatory framework for artificial intelligence is analyzed, with an emphasis on the risk classifications established by Regulation 2024/1689, the regulation of high-risk AI systems, as well as the deviations from the GDPR regarding automated data processing. The constitutional dimension of the right to human decision-making is examined, along with the conflict between AI and the provisions of the Constitution and the European Convention on Human Rights (ECHR). The fifth part focuses on the use of AI in judicial and administrative data processing, examining the legality of administering justice through algorithmic decisions and the risks associated with delegating administrative functions to autonomous systems. The thesis concludes that, despite the potential benefits of AI for society, automation should not replace human judgment, particularly in decisions with significant legal or ethical implications. It underscores the need for clear and adaptive regulation that ensures the protection of fundamental rights without hindering technological innovation."],"dc:identifier":["uoadl:3462657","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462657"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Σκέψεις πάνω στην ερμηνεία του άρθρου 22 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων: Το δικαίωμα στην Ανθρώπινη Απόφαση και η Τεχνητή Νοημοσύνη\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:50Z"}