{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462728"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3462728","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τεχνικές ογκοπλαστικής χειρουργικής σε επεμβάσεις διατήρησης μαστού και αποκατάστασης μετά από μαστεκτομή","abstract":"Ο μαστός αποτελεί χαρακτηριστικό εξάρτημα του δέρματος των θηλαστικών με δυναμικό ρόλο κυρίως στις γυναίκες, κατά τις διάφορες φάσεις της ζωής τους, και με ιδιαίτερη σημασία για την ταυτότητα και τη σεξουαλικότητά τους. Μπορεί να εμφανίσει πλήθος δυσλειτουργιών και κλινικών εκδηλώσεων με σημαντικότερο εκπρόσωπο τον καρκίνο του μαστού. Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τον πιο συχνά διεγνωσμένο καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως. Η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια έχει μεταβάλλει τα ποσοστά επιβίωσης από τη νόσο χάρις την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η χειρουργική επέμβαση, ως ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας, συνέβαλε σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση σε συνδυασμό με τις συμπληρωματικές θεραπείες που δύναται να λάβει μία ασθενής. Οι άκρως τραυματικές επεμβάσεις που εφαρμόζονταν παλαιότερα αλλά και όσες επέφεραν σημαντικές ουλές και δυσμορφίες, εξελίχθηκαν και έδωσαν τη θέση τους σε επεμβάσεις μειωμένης έκτασης με γνώμονα την ογκολογική ασφάλεια και την επίτευξη ενός αισθητικά αποδεκτού αποτελέσματος. Ο όρος «ογκοπλαστική χειρουργική» εισήχθη πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980 από τον ο Δρ. Werner Audretsch που εφάρμοσε τεχνικές μετατόπισης όγκου για βελτίωση των αισθητικών αποτελεσμάτων. Έκτοτε οι τεχνικές αυτές βελτιώθηκαν, εξελίχθηκαν και θεσπίστηκαν σαφείς ενδείξεις για την εφαρμογή τους. Κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο επίπεδα, τις τεχνικές επιπέδου 1 και τις τεχνικές επιπέδου 2, με βάση το βαθμό χειρουργικής δυσκολίας και τον όγκο μαστού που αφαιρείται. Έτσι οι τεχνικές επιπέδου 1 αφορούν σε απλές τεχνικές που εφαρμόζονται για εκτομές <20% του μαζικού παρεγχύματος ενώ οι τεχνικές επιπέδου 2 αφορούν σε μεγαλύτερες εκτομές, 20-50% του όγκου του μαστού, με πιο σύνθετες επεμβάσεις που μπορεί να απαιτούν και παρεμβάσεις στον έτερο μαστό. Αναλόγως της θέσης του όγκου και τα χαρακτηριστικά του μαστού και της ασθενούς εφαρμόζονται διαφορετικές τεχνικές. Για εκτομές που ξεπερνούν το 50% του όγκου του μαστού απαιτούνται τεχνικές αντικατάστασης όγκου είτε μέσω μεταφοράς όγκου από άλλη περιοχή του σώματος είτε μέσω εισαγωγής εμφυτεύματος. Στις τεχνικές αυτές χρησιμοποιούνται μακρινοί αυτόλογοι κρημνοί, προσθετικά υλικά όπως προθέσεις σιλικόνης (ενθέματα ή διαστολείς) και τμήματα λίπους. Όλες αυτές οι τεχνικές, είτε αφορούν μετατόπιση όγκου είτε αντικατάσταση, μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές επιπλοκές που επιφέρουν νοσηρότητα και ταλαιπωρία για τον ασθενή. Η σωστή επιλογή μεθόδου για κάθε ασθενή, αλλά και η σωστή επιλογή ασθενών για εφαρμογή ογκοπλαστικών τεχνικών, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών αυτών και την εξασφάλιση του μέγιστου ογκολογικού και αισθητικού οφέλους.","abstract_html":"Ο μαστός αποτελεί χαρακτηριστικό εξάρτημα του δέρματος των θηλαστικών με δυναμικό ρόλο κυρίως στις γυναίκες, κατά τις διάφορες φάσεις της ζωής τους, και με ιδιαίτερη σημασία για την ταυτότητα και τη σεξουαλικότητά τους. Μπορεί να εμφανίσει πλήθος δυσλειτουργιών και κλινικών εκδηλώσεων με σημαντικότερο εκπρόσωπο τον καρκίνο του μαστού. Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τον πιο συχνά διεγνωσμένο καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως. Η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια έχει μεταβάλλει τα ποσοστά επιβίωσης από τη νόσο χάρις την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η χειρουργική επέμβαση, ως ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας, συνέβαλε σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση σε συνδυασμό με τις συμπληρωματικές θεραπείες που δύναται να λάβει μία ασθενής. Οι άκρως τραυματικές επεμβάσεις που εφαρμόζονταν παλαιότερα αλλά και όσες επέφεραν σημαντικές ουλές και δυσμορφίες, εξελίχθηκαν και έδωσαν τη θέση τους σε επεμβάσεις μειωμένης έκτασης με γνώμονα την ογκολογική ασφάλεια και την επίτευξη ενός αισθητικά αποδεκτού αποτελέσματος. Ο όρος «ογκοπλαστική χειρουργική» εισήχθη πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980 από τον ο Δρ. Werner Audretsch που εφάρμοσε τεχνικές μετατόπισης όγκου για βελτίωση των αισθητικών αποτελεσμάτων. Έκτοτε οι τεχνικές αυτές βελτιώθηκαν, εξελίχθηκαν και θεσπίστηκαν σαφείς ενδείξεις για την εφαρμογή τους. Κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο επίπεδα, τις τεχνικές επιπέδου 1 και τις τεχνικές επιπέδου 2, με βάση το βαθμό χειρουργικής δυσκολίας και τον όγκο μαστού που αφαιρείται. Έτσι οι τεχνικές επιπέδου 1 αφορούν σε απλές τεχνικές που εφαρμόζονται για εκτομές &lt;20% του μαζικού παρεγχύματος ενώ οι τεχνικές επιπέδου 2 αφορούν σε μεγαλύτερες εκτομές, 20-50% του όγκου του μαστού, με πιο σύνθετες επεμβάσεις που μπορεί να απαιτούν και παρεμβάσεις στον έτερο μαστό. Αναλόγως της θέσης του όγκου και τα χαρακτηριστικά του μαστού και της ασθενούς εφαρμόζονται διαφορετικές τεχνικές. Για εκτομές που ξεπερνούν το 50% του όγκου του μαστού απαιτούνται τεχνικές αντικατάστασης όγκου είτε μέσω μεταφοράς όγκου από άλλη περιοχή του σώματος είτε μέσω εισαγωγής εμφυτεύματος. Στις τεχνικές αυτές χρησιμοποιούνται μακρινοί αυτόλογοι κρημνοί, προσθετικά υλικά όπως προθέσεις σιλικόνης (ενθέματα ή διαστολείς) και τμήματα λίπους. Όλες αυτές οι τεχνικές, είτε αφορούν μετατόπιση όγκου είτε αντικατάσταση, μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές επιπλοκές που επιφέρουν νοσηρότητα και ταλαιπωρία για τον ασθενή. Η σωστή επιλογή μεθόδου για κάθε ασθενή, αλλά και η σωστή επιλογή ασθενών για εφαρμογή ογκοπλαστικών τεχνικών, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών αυτών και την εξασφάλιση του μέγιστου ογκολογικού και αισθητικού οφέλους.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαφνής Ανδρέας-Νικόλαος","Dafnis Andreas-Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462728"],"render_values":[{"text":"uoadl:3462728","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462728","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462728","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3462728","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαφνής Ανδρέας-Νικόλαος","Dafnis Andreas-Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3462728","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462728"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο μαστός αποτελεί χαρακτηριστικό εξάρτημα του δέρματος των θηλαστικών με δυναμικό ρόλο κυρίως στις γυναίκες, κατά τις διάφορες φάσεις της ζωής τους, και με ιδιαίτερη σημασία για την ταυτότητα και τη σεξουαλικότητά τους. Μπορεί να εμφανίσει πλήθος δυσλειτουργιών και κλινικών εκδηλώσεων με σημαντικότερο εκπρόσωπο τον καρκίνο του μαστού. Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τον πιο συχνά διεγνωσμένο καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως. Η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια έχει μεταβάλλει τα ποσοστά επιβίωσης από τη νόσο χάρις την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η χειρουργική επέμβαση, ως ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας, συνέβαλε σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση σε συνδυασμό με τις συμπληρωματικές θεραπείες που δύναται να λάβει μία ασθενής. Οι άκρως τραυματικές επεμβάσεις που εφαρμόζονταν παλαιότερα αλλά και όσες επέφεραν σημαντικές ουλές και δυσμορφίες, εξελίχθηκαν και έδωσαν τη θέση τους σε επεμβάσεις μειωμένης έκτασης με γνώμονα την ογκολογική ασφάλεια και την επίτευξη ενός αισθητικά αποδεκτού αποτελέσματος. Ο όρος «ογκοπλαστική χειρουργική» εισήχθη πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980 από τον ο Δρ. Werner Audretsch που εφάρμοσε τεχνικές μετατόπισης όγκου για βελτίωση των αισθητικών αποτελεσμάτων. Έκτοτε οι τεχνικές αυτές βελτιώθηκαν, εξελίχθηκαν και θεσπίστηκαν σαφείς ενδείξεις για την εφαρμογή τους. Κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο επίπεδα, τις τεχνικές επιπέδου 1 και τις τεχνικές επιπέδου 2, με βάση το βαθμό χειρουργικής δυσκολίας και τον όγκο μαστού που αφαιρείται. Έτσι οι τεχνικές επιπέδου 1 αφορούν σε απλές τεχνικές που εφαρμόζονται για εκτομές <20% του μαζικού παρεγχύματος ενώ οι τεχνικές επιπέδου 2 αφορούν σε μεγαλύτερες εκτομές, 20-50% του όγκου του μαστού, με πιο σύνθετες επεμβάσεις που μπορεί να απαιτούν και παρεμβάσεις στον έτερο μαστό. Αναλόγως της θέσης του όγκου και τα χαρακτηριστικά του μαστού και της ασθενούς εφαρμόζονται διαφορετικές τεχνικές. Για εκτομές που ξεπερνούν το 50% του όγκου του μαστού απαιτούνται τεχνικές αντικατάστασης όγκου είτε μέσω μεταφοράς όγκου από άλλη περιοχή του σώματος είτε μέσω εισαγωγής εμφυτεύματος. Στις τεχνικές αυτές χρησιμοποιούνται μακρινοί αυτόλογοι κρημνοί, προσθετικά υλικά όπως προθέσεις σιλικόνης (ενθέματα ή διαστολείς) και τμήματα λίπους. Όλες αυτές οι τεχνικές, είτε αφορούν μετατόπιση όγκου είτε αντικατάσταση, μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές επιπλοκές που επιφέρουν νοσηρότητα και ταλαιπωρία για τον ασθενή. Η σωστή επιλογή μεθόδου για κάθε ασθενή, αλλά και η σωστή επιλογή ασθενών για εφαρμογή ογκοπλαστικών τεχνικών, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών αυτών και την εξασφάλιση του μέγιστου ογκολογικού και αισθητικού οφέλους.","The breast is a characteristic feature of the skin in mammals, playing a dynamic role primarily in women during various phases of their lives, and holds particular significance for their identity and sexuality. It can exhibit numerous dysfunctions and clinical manifestations, the most important of which is breast cancer. Breast cancer is the most commonly diagnosed cancer in women worldwide. Its treatment in recent years has changed survival rates due to advancements in science and technology. Surgery, as the cornerstone of treatment, has significantly contributed to this progress, especially when combined with the complementary therapies that a patient may receive. Highly invasive procedures that were previously performed, as well as those that resulted in significant scarring and deformities, have evolved into less extensive surgeries focused on oncological safety and achieving an aesthetically acceptable outcome. The term \"oncoplastic surgery\" was first introduced in the 1980s by Dr. Werner Audretsch, who applied tumor displacement techniques to improve aesthetic results. Since then, these techniques have been refined and developed, establishing clear indications for their application. They are categorized into two levels: Level 1 techniques and Level 2 techniques, based on the degree of surgical difficulty and the volume of breast tissue removed. Level 1 techniques refer to simple procedures that are applied for resections of less than 20% of the breast parenchyma, while Level 2 techniques involve larger resections, ranging from 20% to 50% of the breast volume, and may require more complex interventions that could also involve the other breast. Depending on the location of the tumor and the characteristics of the breast and the patient, different techniques are employed. For resections exceeding 50% of the breast volume, techniques for volume replacement are required, either through tissue transfer from another area of the body or through the insertion of an implant. In these techniques, distant autologous flaps, prosthetic materials such as silicone prostheses (implants or expanders), and sections of fat are used. All these techniques, whether involving tumor displacement or replacement, can lead to significant complications that result in morbidity and discomfort for the patient. The correct choice of method for each patient, as well as the appropriate selection of patients for the application of oncoplastic techniques, are essential prerequisites for minimizing these complications and ensuring maximum oncological and aesthetic benefit."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τεχνικές ογκοπλαστικής χειρουργικής σε επεμβάσεις διατήρησης μαστού και αποκατάστασης μετά από μαστεκτομή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαφνής Ανδρέας-Νικόλαος","Dafnis Andreas-Nikolaos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Ο μαστός αποτελεί χαρακτηριστικό εξάρτημα του δέρματος των θηλαστικών με δυναμικό ρόλο κυρίως στις γυναίκες, κατά τις διάφορες φάσεις της ζωής τους, και με ιδιαίτερη σημασία για την ταυτότητα και τη σεξουαλικότητά τους. Μπορεί να εμφανίσει πλήθος δυσλειτουργιών και κλινικών εκδηλώσεων με σημαντικότερο εκπρόσωπο τον καρκίνο του μαστού. Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τον πιο συχνά διεγνωσμένο καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως. Η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια έχει μεταβάλλει τα ποσοστά επιβίωσης από τη νόσο χάρις την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η χειρουργική επέμβαση, ως ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας, συνέβαλε σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση σε συνδυασμό με τις συμπληρωματικές θεραπείες που δύναται να λάβει μία ασθενής. Οι άκρως τραυματικές επεμβάσεις που εφαρμόζονταν παλαιότερα αλλά και όσες επέφεραν σημαντικές ουλές και δυσμορφίες, εξελίχθηκαν και έδωσαν τη θέση τους σε επεμβάσεις μειωμένης έκτασης με γνώμονα την ογκολογική ασφάλεια και την επίτευξη ενός αισθητικά αποδεκτού αποτελέσματος. Ο όρος «ογκοπλαστική χειρουργική» εισήχθη πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980 από τον ο Δρ. Werner Audretsch που εφάρμοσε τεχνικές μετατόπισης όγκου για βελτίωση των αισθητικών αποτελεσμάτων. Έκτοτε οι τεχνικές αυτές βελτιώθηκαν, εξελίχθηκαν και θεσπίστηκαν σαφείς ενδείξεις για την εφαρμογή τους. Κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο επίπεδα, τις τεχνικές επιπέδου 1 και τις τεχνικές επιπέδου 2, με βάση το βαθμό χειρουργικής δυσκολίας και τον όγκο μαστού που αφαιρείται. Έτσι οι τεχνικές επιπέδου 1 αφορούν σε απλές τεχνικές που εφαρμόζονται για εκτομές <20% του μαζικού παρεγχύματος ενώ οι τεχνικές επιπέδου 2 αφορούν σε μεγαλύτερες εκτομές, 20-50% του όγκου του μαστού, με πιο σύνθετες επεμβάσεις που μπορεί να απαιτούν και παρεμβάσεις στον έτερο μαστό. Αναλόγως της θέσης του όγκου και τα χαρακτηριστικά του μαστού και της ασθενούς εφαρμόζονται διαφορετικές τεχνικές. Για εκτομές που ξεπερνούν το 50% του όγκου του μαστού απαιτούνται τεχνικές αντικατάστασης όγκου είτε μέσω μεταφοράς όγκου από άλλη περιοχή του σώματος είτε μέσω εισαγωγής εμφυτεύματος. Στις τεχνικές αυτές χρησιμοποιούνται μακρινοί αυτόλογοι κρημνοί, προσθετικά υλικά όπως προθέσεις σιλικόνης (ενθέματα ή διαστολείς) και τμήματα λίπους. Όλες αυτές οι τεχνικές, είτε αφορούν μετατόπιση όγκου είτε αντικατάσταση, μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές επιπλοκές που επιφέρουν νοσηρότητα και ταλαιπωρία για τον ασθενή. Η σωστή επιλογή μεθόδου για κάθε ασθενή, αλλά και η σωστή επιλογή ασθενών για εφαρμογή ογκοπλαστικών τεχνικών, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών αυτών και την εξασφάλιση του μέγιστου ογκολογικού και αισθητικού οφέλους.","The breast is a characteristic feature of the skin in mammals, playing a dynamic role primarily in women during various phases of their lives, and holds particular significance for their identity and sexuality. It can exhibit numerous dysfunctions and clinical manifestations, the most important of which is breast cancer. Breast cancer is the most commonly diagnosed cancer in women worldwide. Its treatment in recent years has changed survival rates due to advancements in science and technology. Surgery, as the cornerstone of treatment, has significantly contributed to this progress, especially when combined with the complementary therapies that a patient may receive. Highly invasive procedures that were previously performed, as well as those that resulted in significant scarring and deformities, have evolved into less extensive surgeries focused on oncological safety and achieving an aesthetically acceptable outcome. The term \"oncoplastic surgery\" was first introduced in the 1980s by Dr. Werner Audretsch, who applied tumor displacement techniques to improve aesthetic results. Since then, these techniques have been refined and developed, establishing clear indications for their application. They are categorized into two levels: Level 1 techniques and Level 2 techniques, based on the degree of surgical difficulty and the volume of breast tissue removed. Level 1 techniques refer to simple procedures that are applied for resections of less than 20% of the breast parenchyma, while Level 2 techniques involve larger resections, ranging from 20% to 50% of the breast volume, and may require more complex interventions that could also involve the other breast. Depending on the location of the tumor and the characteristics of the breast and the patient, different techniques are employed. For resections exceeding 50% of the breast volume, techniques for volume replacement are required, either through tissue transfer from another area of the body or through the insertion of an implant. In these techniques, distant autologous flaps, prosthetic materials such as silicone prostheses (implants or expanders), and sections of fat are used. All these techniques, whether involving tumor displacement or replacement, can lead to significant complications that result in morbidity and discomfort for the patient. The correct choice of method for each patient, as well as the appropriate selection of patients for the application of oncoplastic techniques, are essential prerequisites for minimizing these complications and ensuring maximum oncological and aesthetic benefit."],"dc:identifier":["uoadl:3462728","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3462728"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τεχνικές ογκοπλαστικής χειρουργικής σε επεμβάσεις διατήρησης μαστού και αποκατάστασης μετά από μαστεκτομή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:52Z"}