{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3463186"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3463186","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Νανοσκοπικά σύμπλοκα συμπολυμερών με νουκλεϊκά οξέα ως νανοφορείς γονιδίων»","abstract":"Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί η γονιδιακή θεραπεία λόγω της εφαρμογής της σε πολυάριθμες ασθένειες όπως παραδείγματος χάριν ο καρκίνος, οι ανοσολογικές διαταραχές, αλλά και διάφορες λοιμώξεις. Κύριο μέλημα των επιστημόνων είναι η εύρεση του κατάλληλου μεταφορέα γονιδίου ώστε να υπάρχει ασφάλεια, αλλά και αποτελεσματικότητα στη θεραπεία. Έτσι, έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη μελέτη μιας ειδικής κατηγορίας φορέων, αυτής των κατιονικών συμπολυμερών, που χρησιμοποιούνται ως μη ιικοί φορείς γονιδίων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου πολυμερούς είναι η χιτοζάνη. Η παρούσα εργασία αφορά τη δημιουργία συμπλόκων θετικά φορτισμένης χιτοζάνης με τα αρνητικά φορτισμένα μόρια DNA, καθώς και το φυσικοχημικό χαρακτηρισμό τους. Αρχικά, ως βιοπολυμερή επιλέχθηκαν δυο ειδών χιτοζάνες, η πρώτη με μικρό μοριακό βάρος και η δεύτερη που είναι ουσιαστικά ένας ολιγοσακχαρίτης. Έγιναν μελέτες προκειμένου να επιλεχθεί ο κατάλληλος διαλύτης για την κάθε μια. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν το CH3COOH σε δυο διαφορετικές συγκεντρώσεις για την πρώτη χιτοζάνη και το NaCl και το CH3COOH για τη δεύτερη σε νερό. Επιπλέον, έγιναν μετρήσεις φθορισμομετρίας. Ειδικότερα, επιλέχθηκε ως ιχνηθέτης φθορισμού το βρωμιούχο αιθίδιο (EtBr) το οποίο αλληλεπιδρά ισχυρά με το DNA και παρουσιάζει υψηλή ένταση κατά τη μέτρηση. Έτσι, με την φασματοσκοπία φθορισμού παρατηρήθηκε η επίδραση που είχε στην υψηλή αυτή ένταση, η προσθήκη πολυμερούς-χιτοζάνη, προκειμένου να αποδειχθεί αν τελικά υπάρχει σύμπλεξη μεταξύ των μακρομορίων, δηλαδή αν η θετικά φορτισμένη αμινομάδα της χιτοζάνης αλληλεπιδρά με το αρνητικά φορτισμένο DNA μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων. Στη συνέχεια, παρασκευάστηκαν σύμπλοκα χιτοζάνης-DNA σε διαφορετικές αναλογίες (για κάθε είδος χιτοζάνης): Ν/Ρ=0.25, 0.5, 1, 2, 4 και 8 και επιλέχθηκαν όσα διαλύματα συμπλόκων δεν είχαν παρουσιάσει ίζημα. Με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός (DLS και ELS) μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των διαλυμάτων όπως η υδροδυναμική ακτίνα, η ένταση, αλλά και το ζ-δυναμικό. Ωστόσο, αρκετές φορές τα νανοσωματίδια όταν εισέλθουν στον οργανισμό αλληλεπιδρούν με πολλές πρωτεΐνες του πλάσματος και αλλάζουν έτσι τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά. Επομένως, έγιναν επιπρόσθετα πειράματα και για τις δυο χιτοζάνες, όπου μελετήθηκαν οι αλλαγές στα σύμπλοκα όταν βρίσκονται κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Ως βιολογικό μέσο επιλέχθηκε το FBS, δηλαδή ο εμβρυϊκός βόειος ορός, (επειδή περιέχει αλβουμίνη) και ως ρυθμιστικό διάλυμα το PBS (αλατούχο διάλυμα ρυθμισμένο με φωσφορικά). Μετά την κατάλληλη προσθήκη βιολογικού υλικού, τα δείγματα συμπλόκων επωάζονταν και μετριούνταν με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός. Ακόμη, έγιναν και μελέτες για την επίδραση της διαφορετικής αλατότητας στα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Πιο συγκεκριμένα, έγιναν προσθήκες άλατος σταδιακά με κύριο στόχο την παρατήρηση της συμπεριφοράς των συμπλόκων και των δυο ειδών χιτοζάνης σε αλατότητα 0.15 Μ NaCl που είναι ισοδύναμη με αυτή των φυσιολογικών συνθηκών. Ύψιστης σημασίας για την καταλληλότητα των συμπλόκων χιτοζάνης-DNA ως φορείς γονιδίων είναι η σταθερότητά τους σε συνθήκες αποθήκευσης. Έτσι, έγιναν μελέτες σταθερότητας, όπου ανά 7 ημέρες για χρονικό διάστημα ενός μήνα με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Τέλος, με την βοήθεια των διάφορων μελετών που προαναφέρθηκαν έγινε προσπάθεια σύγκρισης των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών των συμπλόκων του ίδιου είδους χιτοζάνης με μόρια DNA, αλλά και σύγκριση συμπλόκων αποτελούμενα από διαφορετικά είδη χιτοζάνης για την ανάδειξη των παραμέτρων που επηρεάζουν τα συστήματα αυτά.","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί η γονιδιακή θεραπεία λόγω της εφαρμογής της σε πολυάριθμες ασθένειες όπως παραδείγματος χάριν ο καρκίνος, οι ανοσολογικές διαταραχές, αλλά και διάφορες λοιμώξεις. Κύριο μέλημα των επιστημόνων είναι η εύρεση του κατάλληλου μεταφορέα γονιδίου ώστε να υπάρχει ασφάλεια, αλλά και αποτελεσματικότητα στη θεραπεία. Έτσι, έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη μελέτη μιας ειδικής κατηγορίας φορέων, αυτής των κατιονικών συμπολυμερών, που χρησιμοποιούνται ως μη ιικοί φορείς γονιδίων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου πολυμερούς είναι η χιτοζάνη. Η παρούσα εργασία αφορά τη δημιουργία συμπλόκων θετικά φορτισμένης χιτοζάνης με τα αρνητικά φορτισμένα μόρια DNA, καθώς και το φυσικοχημικό χαρακτηρισμό τους. Αρχικά, ως βιοπολυμερή επιλέχθηκαν δυο ειδών χιτοζάνες, η πρώτη με μικρό μοριακό βάρος και η δεύτερη που είναι ουσιαστικά ένας ολιγοσακχαρίτης. Έγιναν μελέτες προκειμένου να επιλεχθεί ο κατάλληλος διαλύτης για την κάθε μια. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν το CH3COOH σε δυο διαφορετικές συγκεντρώσεις για την πρώτη χιτοζάνη και το NaCl και το CH3COOH για τη δεύτερη σε νερό. Επιπλέον, έγιναν μετρήσεις φθορισμομετρίας. Ειδικότερα, επιλέχθηκε ως ιχνηθέτης φθορισμού το βρωμιούχο αιθίδιο (EtBr) το οποίο αλληλεπιδρά ισχυρά με το DNA και παρουσιάζει υψηλή ένταση κατά τη μέτρηση. Έτσι, με την φασματοσκοπία φθορισμού παρατηρήθηκε η επίδραση που είχε στην υψηλή αυτή ένταση, η προσθήκη πολυμερούς-χιτοζάνη, προκειμένου να αποδειχθεί αν τελικά υπάρχει σύμπλεξη μεταξύ των μακρομορίων, δηλαδή αν η θετικά φορτισμένη αμινομάδα της χιτοζάνης αλληλεπιδρά με το αρνητικά φορτισμένο DNA μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων. Στη συνέχεια, παρασκευάστηκαν σύμπλοκα χιτοζάνης-DNA σε διαφορετικές αναλογίες (για κάθε είδος χιτοζάνης): Ν/Ρ=0.25, 0.5, 1, 2, 4 και 8 και επιλέχθηκαν όσα διαλύματα συμπλόκων δεν είχαν παρουσιάσει ίζημα. Με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός (DLS και ELS) μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των διαλυμάτων όπως η υδροδυναμική ακτίνα, η ένταση, αλλά και το ζ-δυναμικό. Ωστόσο, αρκετές φορές τα νανοσωματίδια όταν εισέλθουν στον οργανισμό αλληλεπιδρούν με πολλές πρωτεΐνες του πλάσματος και αλλάζουν έτσι τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά. Επομένως, έγιναν επιπρόσθετα πειράματα και για τις δυο χιτοζάνες, όπου μελετήθηκαν οι αλλαγές στα σύμπλοκα όταν βρίσκονται κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Ως βιολογικό μέσο επιλέχθηκε το FBS, δηλαδή ο εμβρυϊκός βόειος ορός, (επειδή περιέχει αλβουμίνη) και ως ρυθμιστικό διάλυμα το PBS (αλατούχο διάλυμα ρυθμισμένο με φωσφορικά). Μετά την κατάλληλη προσθήκη βιολογικού υλικού, τα δείγματα συμπλόκων επωάζονταν και μετριούνταν με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός. Ακόμη, έγιναν και μελέτες για την επίδραση της διαφορετικής αλατότητας στα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Πιο συγκεκριμένα, έγιναν προσθήκες άλατος σταδιακά με κύριο στόχο την παρατήρηση της συμπεριφοράς των συμπλόκων και των δυο ειδών χιτοζάνης σε αλατότητα 0.15 Μ NaCl που είναι ισοδύναμη με αυτή των φυσιολογικών συνθηκών. Ύψιστης σημασίας για την καταλληλότητα των συμπλόκων χιτοζάνης-DNA ως φορείς γονιδίων είναι η σταθερότητά τους σε συνθήκες αποθήκευσης. Έτσι, έγιναν μελέτες σταθερότητας, όπου ανά 7 ημέρες για χρονικό διάστημα ενός μήνα με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Τέλος, με την βοήθεια των διάφορων μελετών που προαναφέρθηκαν έγινε προσπάθεια σύγκρισης των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών των συμπλόκων του ίδιου είδους χιτοζάνης με μόρια DNA, αλλά και σύγκριση συμπλόκων αποτελούμενα από διαφορετικά είδη χιτοζάνης για την ανάδειξη των παραμέτρων που επηρεάζουν τα συστήματα αυτά.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΟΥΤΟΥΖΗ ΙΩΑΝΝΑ","KOUTOUZI IOANNA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:54Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3463186"],"render_values":[{"text":"uoadl:3463186","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463186","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463186","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3463186","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΟΥΤΟΥΖΗ ΙΩΑΝΝΑ","KOUTOUZI IOANNA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3463186","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463186"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί η γονιδιακή θεραπεία λόγω της εφαρμογής της σε πολυάριθμες ασθένειες όπως παραδείγματος χάριν ο καρκίνος, οι ανοσολογικές διαταραχές, αλλά και διάφορες λοιμώξεις. Κύριο μέλημα των επιστημόνων είναι η εύρεση του κατάλληλου μεταφορέα γονιδίου ώστε να υπάρχει ασφάλεια, αλλά και αποτελεσματικότητα στη θεραπεία. Έτσι, έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη μελέτη μιας ειδικής κατηγορίας φορέων, αυτής των κατιονικών συμπολυμερών, που χρησιμοποιούνται ως μη ιικοί φορείς γονιδίων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου πολυμερούς είναι η χιτοζάνη. Η παρούσα εργασία αφορά τη δημιουργία συμπλόκων θετικά φορτισμένης χιτοζάνης με τα αρνητικά φορτισμένα μόρια DNA, καθώς και το φυσικοχημικό χαρακτηρισμό τους. Αρχικά, ως βιοπολυμερή επιλέχθηκαν δυο ειδών χιτοζάνες, η πρώτη με μικρό μοριακό βάρος και η δεύτερη που είναι ουσιαστικά ένας ολιγοσακχαρίτης. Έγιναν μελέτες προκειμένου να επιλεχθεί ο κατάλληλος διαλύτης για την κάθε μια. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν το CH3COOH σε δυο διαφορετικές συγκεντρώσεις για την πρώτη χιτοζάνη και το NaCl και το CH3COOH για τη δεύτερη σε νερό. Επιπλέον, έγιναν μετρήσεις φθορισμομετρίας. Ειδικότερα, επιλέχθηκε ως ιχνηθέτης φθορισμού το βρωμιούχο αιθίδιο (EtBr) το οποίο αλληλεπιδρά ισχυρά με το DNA και παρουσιάζει υψηλή ένταση κατά τη μέτρηση. Έτσι, με την φασματοσκοπία φθορισμού παρατηρήθηκε η επίδραση που είχε στην υψηλή αυτή ένταση, η προσθήκη πολυμερούς-χιτοζάνη, προκειμένου να αποδειχθεί αν τελικά υπάρχει σύμπλεξη μεταξύ των μακρομορίων, δηλαδή αν η θετικά φορτισμένη αμινομάδα της χιτοζάνης αλληλεπιδρά με το αρνητικά φορτισμένο DNA μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων. Στη συνέχεια, παρασκευάστηκαν σύμπλοκα χιτοζάνης-DNA σε διαφορετικές αναλογίες (για κάθε είδος χιτοζάνης): Ν/Ρ=0.25, 0.5, 1, 2, 4 και 8 και επιλέχθηκαν όσα διαλύματα συμπλόκων δεν είχαν παρουσιάσει ίζημα. Με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός (DLS και ELS) μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των διαλυμάτων όπως η υδροδυναμική ακτίνα, η ένταση, αλλά και το ζ-δυναμικό. Ωστόσο, αρκετές φορές τα νανοσωματίδια όταν εισέλθουν στον οργανισμό αλληλεπιδρούν με πολλές πρωτεΐνες του πλάσματος και αλλάζουν έτσι τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά. Επομένως, έγιναν επιπρόσθετα πειράματα και για τις δυο χιτοζάνες, όπου μελετήθηκαν οι αλλαγές στα σύμπλοκα όταν βρίσκονται κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Ως βιολογικό μέσο επιλέχθηκε το FBS, δηλαδή ο εμβρυϊκός βόειος ορός, (επειδή περιέχει αλβουμίνη) και ως ρυθμιστικό διάλυμα το PBS (αλατούχο διάλυμα ρυθμισμένο με φωσφορικά). Μετά την κατάλληλη προσθήκη βιολογικού υλικού, τα δείγματα συμπλόκων επωάζονταν και μετριούνταν με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός. Ακόμη, έγιναν και μελέτες για την επίδραση της διαφορετικής αλατότητας στα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Πιο συγκεκριμένα, έγιναν προσθήκες άλατος σταδιακά με κύριο στόχο την παρατήρηση της συμπεριφοράς των συμπλόκων και των δυο ειδών χιτοζάνης σε αλατότητα 0.15 Μ NaCl που είναι ισοδύναμη με αυτή των φυσιολογικών συνθηκών. Ύψιστης σημασίας για την καταλληλότητα των συμπλόκων χιτοζάνης-DNA ως φορείς γονιδίων είναι η σταθερότητά τους σε συνθήκες αποθήκευσης. Έτσι, έγιναν μελέτες σταθερότητας, όπου ανά 7 ημέρες για χρονικό διάστημα ενός μήνα με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Τέλος, με την βοήθεια των διάφορων μελετών που προαναφέρθηκαν έγινε προσπάθεια σύγκρισης των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών των συμπλόκων του ίδιου είδους χιτοζάνης με μόρια DNA, αλλά και σύγκριση συμπλόκων αποτελούμενα από διαφορετικά είδη χιτοζάνης για την ανάδειξη των παραμέτρων που επηρεάζουν τα συστήματα αυτά.","In recent years, gene therapy has attracted the interest of the scientific community due to its application in a large number of diseases such as cancer, immune disorders and various infections. The main concern of scientists is to find the appropriate gene carrier in order to achieve both safety and efficacy in therapy. Therefore, special emphasis has been placed on the study of a special class of vectors; cationic copolymers used as non-viral gene carriers. A typical example of such a polymer is chitosan. The present project regards the formation of complexes of positively charged chitosan of different molecular weights with negatively charged DNA molecules and their physicochemical characterization. Firstly, two types of chitosan were selected as biopolymers, the first with low molecular weight and the second one a chitosan oligosaccharide. Studies were carried out in order to select the appropriate solvent. Specifically, CH3COOH at two different concentrations for the first chitosan and NaCl and CH3COOH for the second in water were studied. In addition, fluorometric measurements were performed. In particular, ethidium bromide (EtBr) was chosen as a fluorescence probe, which interacts strongly with DNA and shows high intensity during measurements. The effect of the addition of the chitosan was observed via fluorescence spectroscopy in order to prove whether there is ultimately complexation between the molecules, i.e., if the positively charged amino groups of chitosan interact with the negatively charged DNA through electrostatic forces. Chitosan-DNA complexes were then prepared at different ratios (for each type of chitosan): N/P = 0.25, 0.5, 1, 2, 4 and 8 and the samples without sediment were selected for further evaluation. For this purpose, dynamic and electrophoretic light scattering (DLS and ELS) were utilized to measure the physicochemical characteristics of the samples such as the hydrodynamic radius, intensity, and zeta-potential. In general, nanoparticles entering the body interact with plasma proteins leading mainly to major changes of their physicochemical characteristics. Therefore, additional experiments were performed for both chitosans to examine the impact of serum proteins in vitro on the complexes. FBS, i.e., fetal bovine serum was chosen as the biological medium (because it contains bovine serum albumin (BSA)) and PBS (phosphate-buffered saline) as the buffer solution. After the addition of biological medium, the sample solutions were incubated for a period of time and measured by dynamic and electrophoretic light scattering. Furthermore, studies on the effect of different levels of salinity on the physicochemical characteristics of the complexes were also performed. Namely, salt additions were made gradually with the main objective of observing the physicochemical behavior of the different complexes at a salinity of 0.15 M NaCl, which is equivalent to that of physiological conditions. The stability of chitosan-DNA complexes under storage conditions is vital for their use as gene carriers. In this manner, stability studies were conducted for a period of one month using dynamic light scattering, the physicochemical features of the complexes were measured every 7 days. Finally, having in mind all the experimental data, an attempt was made to evaluate and compare the physicochemical characteristics of the different chitosan/DNA complexes so as conclusions to be made regarding their properties as gene vectors and the main parameters influencing their structure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Νανοσκοπικά σύμπλοκα συμπολυμερών με νουκλεϊκά οξέα ως νανοφορείς γονιδίων»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΟΥΤΟΥΖΗ ΙΩΑΝΝΑ","KOUTOUZI IOANNA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί η γονιδιακή θεραπεία λόγω της εφαρμογής της σε πολυάριθμες ασθένειες όπως παραδείγματος χάριν ο καρκίνος, οι ανοσολογικές διαταραχές, αλλά και διάφορες λοιμώξεις. Κύριο μέλημα των επιστημόνων είναι η εύρεση του κατάλληλου μεταφορέα γονιδίου ώστε να υπάρχει ασφάλεια, αλλά και αποτελεσματικότητα στη θεραπεία. Έτσι, έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη μελέτη μιας ειδικής κατηγορίας φορέων, αυτής των κατιονικών συμπολυμερών, που χρησιμοποιούνται ως μη ιικοί φορείς γονιδίων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου πολυμερούς είναι η χιτοζάνη. Η παρούσα εργασία αφορά τη δημιουργία συμπλόκων θετικά φορτισμένης χιτοζάνης με τα αρνητικά φορτισμένα μόρια DNA, καθώς και το φυσικοχημικό χαρακτηρισμό τους. Αρχικά, ως βιοπολυμερή επιλέχθηκαν δυο ειδών χιτοζάνες, η πρώτη με μικρό μοριακό βάρος και η δεύτερη που είναι ουσιαστικά ένας ολιγοσακχαρίτης. Έγιναν μελέτες προκειμένου να επιλεχθεί ο κατάλληλος διαλύτης για την κάθε μια. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν το CH3COOH σε δυο διαφορετικές συγκεντρώσεις για την πρώτη χιτοζάνη και το NaCl και το CH3COOH για τη δεύτερη σε νερό. Επιπλέον, έγιναν μετρήσεις φθορισμομετρίας. Ειδικότερα, επιλέχθηκε ως ιχνηθέτης φθορισμού το βρωμιούχο αιθίδιο (EtBr) το οποίο αλληλεπιδρά ισχυρά με το DNA και παρουσιάζει υψηλή ένταση κατά τη μέτρηση. Έτσι, με την φασματοσκοπία φθορισμού παρατηρήθηκε η επίδραση που είχε στην υψηλή αυτή ένταση, η προσθήκη πολυμερούς-χιτοζάνη, προκειμένου να αποδειχθεί αν τελικά υπάρχει σύμπλεξη μεταξύ των μακρομορίων, δηλαδή αν η θετικά φορτισμένη αμινομάδα της χιτοζάνης αλληλεπιδρά με το αρνητικά φορτισμένο DNA μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων. Στη συνέχεια, παρασκευάστηκαν σύμπλοκα χιτοζάνης-DNA σε διαφορετικές αναλογίες (για κάθε είδος χιτοζάνης): Ν/Ρ=0.25, 0.5, 1, 2, 4 και 8 και επιλέχθηκαν όσα διαλύματα συμπλόκων δεν είχαν παρουσιάσει ίζημα. Με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός (DLS και ELS) μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των διαλυμάτων όπως η υδροδυναμική ακτίνα, η ένταση, αλλά και το ζ-δυναμικό. Ωστόσο, αρκετές φορές τα νανοσωματίδια όταν εισέλθουν στον οργανισμό αλληλεπιδρούν με πολλές πρωτεΐνες του πλάσματος και αλλάζουν έτσι τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά. Επομένως, έγιναν επιπρόσθετα πειράματα και για τις δυο χιτοζάνες, όπου μελετήθηκαν οι αλλαγές στα σύμπλοκα όταν βρίσκονται κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Ως βιολογικό μέσο επιλέχθηκε το FBS, δηλαδή ο εμβρυϊκός βόειος ορός, (επειδή περιέχει αλβουμίνη) και ως ρυθμιστικό διάλυμα το PBS (αλατούχο διάλυμα ρυθμισμένο με φωσφορικά). Μετά την κατάλληλη προσθήκη βιολογικού υλικού, τα δείγματα συμπλόκων επωάζονταν και μετριούνταν με τη βοήθεια της δυναμικής και ηλεκτροφοριτικής σκέδασης φωτός. Ακόμη, έγιναν και μελέτες για την επίδραση της διαφορετικής αλατότητας στα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Πιο συγκεκριμένα, έγιναν προσθήκες άλατος σταδιακά με κύριο στόχο την παρατήρηση της συμπεριφοράς των συμπλόκων και των δυο ειδών χιτοζάνης σε αλατότητα 0.15 Μ NaCl που είναι ισοδύναμη με αυτή των φυσιολογικών συνθηκών. Ύψιστης σημασίας για την καταλληλότητα των συμπλόκων χιτοζάνης-DNA ως φορείς γονιδίων είναι η σταθερότητά τους σε συνθήκες αποθήκευσης. Έτσι, έγιναν μελέτες σταθερότητας, όπου ανά 7 ημέρες για χρονικό διάστημα ενός μήνα με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός μετρήθηκαν τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των συμπλόκων. Τέλος, με την βοήθεια των διάφορων μελετών που προαναφέρθηκαν έγινε προσπάθεια σύγκρισης των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών των συμπλόκων του ίδιου είδους χιτοζάνης με μόρια DNA, αλλά και σύγκριση συμπλόκων αποτελούμενα από διαφορετικά είδη χιτοζάνης για την ανάδειξη των παραμέτρων που επηρεάζουν τα συστήματα αυτά.","In recent years, gene therapy has attracted the interest of the scientific community due to its application in a large number of diseases such as cancer, immune disorders and various infections. The main concern of scientists is to find the appropriate gene carrier in order to achieve both safety and efficacy in therapy. Therefore, special emphasis has been placed on the study of a special class of vectors; cationic copolymers used as non-viral gene carriers. A typical example of such a polymer is chitosan. The present project regards the formation of complexes of positively charged chitosan of different molecular weights with negatively charged DNA molecules and their physicochemical characterization. Firstly, two types of chitosan were selected as biopolymers, the first with low molecular weight and the second one a chitosan oligosaccharide. Studies were carried out in order to select the appropriate solvent. Specifically, CH3COOH at two different concentrations for the first chitosan and NaCl and CH3COOH for the second in water were studied. In addition, fluorometric measurements were performed. In particular, ethidium bromide (EtBr) was chosen as a fluorescence probe, which interacts strongly with DNA and shows high intensity during measurements. The effect of the addition of the chitosan was observed via fluorescence spectroscopy in order to prove whether there is ultimately complexation between the molecules, i.e., if the positively charged amino groups of chitosan interact with the negatively charged DNA through electrostatic forces. Chitosan-DNA complexes were then prepared at different ratios (for each type of chitosan): N/P = 0.25, 0.5, 1, 2, 4 and 8 and the samples without sediment were selected for further evaluation. For this purpose, dynamic and electrophoretic light scattering (DLS and ELS) were utilized to measure the physicochemical characteristics of the samples such as the hydrodynamic radius, intensity, and zeta-potential. In general, nanoparticles entering the body interact with plasma proteins leading mainly to major changes of their physicochemical characteristics. Therefore, additional experiments were performed for both chitosans to examine the impact of serum proteins in vitro on the complexes. FBS, i.e., fetal bovine serum was chosen as the biological medium (because it contains bovine serum albumin (BSA)) and PBS (phosphate-buffered saline) as the buffer solution. After the addition of biological medium, the sample solutions were incubated for a period of time and measured by dynamic and electrophoretic light scattering. Furthermore, studies on the effect of different levels of salinity on the physicochemical characteristics of the complexes were also performed. Namely, salt additions were made gradually with the main objective of observing the physicochemical behavior of the different complexes at a salinity of 0.15 M NaCl, which is equivalent to that of physiological conditions. The stability of chitosan-DNA complexes under storage conditions is vital for their use as gene carriers. In this manner, stability studies were conducted for a period of one month using dynamic light scattering, the physicochemical features of the complexes were measured every 7 days. Finally, having in mind all the experimental data, an attempt was made to evaluate and compare the physicochemical characteristics of the different chitosan/DNA complexes so as conclusions to be made regarding their properties as gene vectors and the main parameters influencing their structure."],"dc:identifier":["uoadl:3463186","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463186"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["«Νανοσκοπικά σύμπλοκα συμπολυμερών με νουκλεϊκά οξέα ως νανοφορείς γονιδίων»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:54Z"}