{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3463619"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3463619","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Από την Οντολογία της Αυθεντικότητας στην Κοινωνιολογία της Αποξένωσης: Μεταξύ Heidegger και Marcuse","abstract":"Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να πραγματευτεί συγκριτικά και να εξετάσει κριτικά τις έννοιες της Αυθεντικότητας και της Αποξένωσης, καθώς και να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο αυτές συστημικά θεμελιώνονται, στο πλαίσιο της φιλοσοφίας των Martin Heidegger και Herbert Marcuse. Οι δυο φιλόσοφοι, αν και εκκινούν από διαφορετική αφετηρία, αμφότεροι καταλήγουν σε μια εκτενή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο η κοινωνική αλληλεπίδραση ασκεί επιρροή και κατόπιν διαμορφώνει τον ατομικό εαυτό. Πρώτος ο Heidegger, επιχειρώντας τη διερεύνηση της απάντησης στο θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα του Είναι, θα αναδείξει την αναυθεντικότητα στην οποία ενδίδει το ανθρώπινο ον στην προσπάθειά του αφενός να κατανοήσει και αφετέρου να αναπαράγει τους (προϋπάρχοντες εκείνου) τρόπους «βίωσης» του βίου. Μέσα από την πορεία της μελέτης του, θα καταγράψει επίσης και τις περιοχές εκείνες όπου δύναται να δημιουργηθεί ο χώρος για «ανάκληση» του ατόμου στον «αυθεντικό τρόπο» του Είναι. Ο Marcuse από την άλλη -έχοντας μελετήσει το έργο του Heidegger, κρίνοντάς το ως ελλιπές- θα επανέλθει πραγματοποιώντας μια κοινωνιολογικής υφής έρευνα αυτή τη φορά, με στόχο την κατάδειξη των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που τροφοδοτούν την ατομική καταπίεση, οδηγώντας έτσι τον άνθρωπο σε μια «μονοδιάστατη» ζωή. Ο πυρήνας του έργου του συνίσταται στην εξεύρεση εκείνων των παραμέτρων, που θα καταστήσουν δυνατή την ενεργό δράση των υποκειμένων μέσω της συνειδητοποίησης της συστημικής αποξένωσής τους, η οποία θα τους οδηγήσει τελικά και στην αυτόνομη καλλιέργεια της ατομικότητάς τους. Τα δύο έργα στα οποία αναπτύσσονται με τον εκτενέστερο τρόπο οι παραπάνω θέσεις (αν και σε καμία περίπτωση δεν περιορίζονται σε αυτά) είναι τα Είναι και Χρόνος (1927) του Martin Heidegger και Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος (1964) του Herbert Marcuse. Για τον λόγο αυτό, σε εκείνα (ως πρωτογενές υλικό) κρίνεται ωφέλιμο να στηριχθεί και η ανάλυση των κεφαλαίων που έπονται. Υποστηρίζοντας μια ερμηνεία της χαϊντεγκεριανής ανάγνωσης ως «από μέσα προς τα έξω» και της μαρκουζιανής ως «από έξω προς τα μέσα», θα επιχειρηθεί μια εκτενής παρουσίαση των δυο μεθόδων (Οντολογικής και Κοινωνιολογικής) αναδεικνύοντας τη δυναμική αλλά και τις αδυναμίες της κάθε μίας, καθώς και τα μεταξύ τους σημεία σύγκλισης και απόκλισης. Ακόμα, οι δυο παραδόσεις θα αναγνωστούν σε εξειδικευμένη σχέση με τους προσδιοριστικούς παράγοντες της Μέριμνας, του Θανάτου, της Εργασίας και της Τέχνης, προκειμένου να υπογραμμιστεί η κρισιμότητα της επιρροής τους επί του εαυτού – και κατόπιν της αυθεντικότητάς του. Επιπλέον, χρήσιμη καθίσταται και η κριτική ανασκόπηση των δυο συστημάτων μέσα από παραδείγματα της σύγχρονης φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής βιβλιογραφίας, για τους εξής δυο λόγους: Αρχικά, ώστε εκείνα να ερμηνευθούν εκ νέου με βάση τα αναλυτικά εργαλεία των πιο πρόσφατων προσεγγίσεων και στη συνέχεια, η διαδικασία να αντιστραφεί. Να κριθεί δηλαδή η επεξηγηματική ικανότητα των δυο θεωριών, μέσα από το ερμηνευτικό πρίσμα διαφορετικών ως προς εκείνες οπτικών. Τέλος, σύντομα θα παρατεθούν και οι κύριες, πιο πρόσφατες αναζητήσεις επί του προβλήματος της αυθεντικότητας – με σκοπό να καταγραφούν τόσο η πορεία της συνέχειας του διαλόγου σήμερα όσο και οι νέες, επίκαιρες προκλήσεις.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να πραγματευτεί συγκριτικά και να εξετάσει κριτικά τις έννοιες της Αυθεντικότητας και της Αποξένωσης, καθώς και να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο αυτές συστημικά θεμελιώνονται, στο πλαίσιο της φιλοσοφίας των Martin Heidegger και Herbert Marcuse. Οι δυο φιλόσοφοι, αν και εκκινούν από διαφορετική αφετηρία, αμφότεροι καταλήγουν σε μια εκτενή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο η κοινωνική αλληλεπίδραση ασκεί επιρροή και κατόπιν διαμορφώνει τον ατομικό εαυτό. Πρώτος ο Heidegger, επιχειρώντας τη διερεύνηση της απάντησης στο θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα του Είναι, θα αναδείξει την αναυθεντικότητα στην οποία ενδίδει το ανθρώπινο ον στην προσπάθειά του αφενός να κατανοήσει και αφετέρου να αναπαράγει τους (προϋπάρχοντες εκείνου) τρόπους «βίωσης» του βίου. Μέσα από την πορεία της μελέτης του, θα καταγράψει επίσης και τις περιοχές εκείνες όπου δύναται να δημιουργηθεί ο χώρος για «ανάκληση» του ατόμου στον «αυθεντικό τρόπο» του Είναι. Ο Marcuse από την άλλη -έχοντας μελετήσει το έργο του Heidegger, κρίνοντάς το ως ελλιπές- θα επανέλθει πραγματοποιώντας μια κοινωνιολογικής υφής έρευνα αυτή τη φορά, με στόχο την κατάδειξη των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που τροφοδοτούν την ατομική καταπίεση, οδηγώντας έτσι τον άνθρωπο σε μια «μονοδιάστατη» ζωή. Ο πυρήνας του έργου του συνίσταται στην εξεύρεση εκείνων των παραμέτρων, που θα καταστήσουν δυνατή την ενεργό δράση των υποκειμένων μέσω της συνειδητοποίησης της συστημικής αποξένωσής τους, η οποία θα τους οδηγήσει τελικά και στην αυτόνομη καλλιέργεια της ατομικότητάς τους. Τα δύο έργα στα οποία αναπτύσσονται με τον εκτενέστερο τρόπο οι παραπάνω θέσεις (αν και σε καμία περίπτωση δεν περιορίζονται σε αυτά) είναι τα Είναι και Χρόνος (1927) του Martin Heidegger και Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος (1964) του Herbert Marcuse. Για τον λόγο αυτό, σε εκείνα (ως πρωτογενές υλικό) κρίνεται ωφέλιμο να στηριχθεί και η ανάλυση των κεφαλαίων που έπονται. Υποστηρίζοντας μια ερμηνεία της χαϊντεγκεριανής ανάγνωσης ως «από μέσα προς τα έξω» και της μαρκουζιανής ως «από έξω προς τα μέσα», θα επιχειρηθεί μια εκτενής παρουσίαση των δυο μεθόδων (Οντολογικής και Κοινωνιολογικής) αναδεικνύοντας τη δυναμική αλλά και τις αδυναμίες της κάθε μίας, καθώς και τα μεταξύ τους σημεία σύγκλισης και απόκλισης. Ακόμα, οι δυο παραδόσεις θα αναγνωστούν σε εξειδικευμένη σχέση με τους προσδιοριστικούς παράγοντες της Μέριμνας, του Θανάτου, της Εργασίας και της Τέχνης, προκειμένου να υπογραμμιστεί η κρισιμότητα της επιρροής τους επί του εαυτού – και κατόπιν της αυθεντικότητάς του. Επιπλέον, χρήσιμη καθίσταται και η κριτική ανασκόπηση των δυο συστημάτων μέσα από παραδείγματα της σύγχρονης φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής βιβλιογραφίας, για τους εξής δυο λόγους: Αρχικά, ώστε εκείνα να ερμηνευθούν εκ νέου με βάση τα αναλυτικά εργαλεία των πιο πρόσφατων προσεγγίσεων και στη συνέχεια, η διαδικασία να αντιστραφεί. Να κριθεί δηλαδή η επεξηγηματική ικανότητα των δυο θεωριών, μέσα από το ερμηνευτικό πρίσμα διαφορετικών ως προς εκείνες οπτικών. Τέλος, σύντομα θα παρατεθούν και οι κύριες, πιο πρόσφατες αναζητήσεις επί του προβλήματος της αυθεντικότητας – με σκοπό να καταγραφούν τόσο η πορεία της συνέχειας του διαλόγου σήμερα όσο και οι νέες, επίκαιρες προκλήσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Νταούτης Νικόλαος","Ntaoutis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:56Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3463619"],"render_values":[{"text":"uoadl:3463619","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463619","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463619","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3463619","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νταούτης Νικόλαος","Ntaoutis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3463619","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463619"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να πραγματευτεί συγκριτικά και να εξετάσει κριτικά τις έννοιες της Αυθεντικότητας και της Αποξένωσης, καθώς και να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο αυτές συστημικά θεμελιώνονται, στο πλαίσιο της φιλοσοφίας των Martin Heidegger και Herbert Marcuse. Οι δυο φιλόσοφοι, αν και εκκινούν από διαφορετική αφετηρία, αμφότεροι καταλήγουν σε μια εκτενή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο η κοινωνική αλληλεπίδραση ασκεί επιρροή και κατόπιν διαμορφώνει τον ατομικό εαυτό. Πρώτος ο Heidegger, επιχειρώντας τη διερεύνηση της απάντησης στο θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα του Είναι, θα αναδείξει την αναυθεντικότητα στην οποία ενδίδει το ανθρώπινο ον στην προσπάθειά του αφενός να κατανοήσει και αφετέρου να αναπαράγει τους (προϋπάρχοντες εκείνου) τρόπους «βίωσης» του βίου. Μέσα από την πορεία της μελέτης του, θα καταγράψει επίσης και τις περιοχές εκείνες όπου δύναται να δημιουργηθεί ο χώρος για «ανάκληση» του ατόμου στον «αυθεντικό τρόπο» του Είναι. Ο Marcuse από την άλλη -έχοντας μελετήσει το έργο του Heidegger, κρίνοντάς το ως ελλιπές- θα επανέλθει πραγματοποιώντας μια κοινωνιολογικής υφής έρευνα αυτή τη φορά, με στόχο την κατάδειξη των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που τροφοδοτούν την ατομική καταπίεση, οδηγώντας έτσι τον άνθρωπο σε μια «μονοδιάστατη» ζωή. Ο πυρήνας του έργου του συνίσταται στην εξεύρεση εκείνων των παραμέτρων, που θα καταστήσουν δυνατή την ενεργό δράση των υποκειμένων μέσω της συνειδητοποίησης της συστημικής αποξένωσής τους, η οποία θα τους οδηγήσει τελικά και στην αυτόνομη καλλιέργεια της ατομικότητάς τους. Τα δύο έργα στα οποία αναπτύσσονται με τον εκτενέστερο τρόπο οι παραπάνω θέσεις (αν και σε καμία περίπτωση δεν περιορίζονται σε αυτά) είναι τα Είναι και Χρόνος (1927) του Martin Heidegger και Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος (1964) του Herbert Marcuse. Για τον λόγο αυτό, σε εκείνα (ως πρωτογενές υλικό) κρίνεται ωφέλιμο να στηριχθεί και η ανάλυση των κεφαλαίων που έπονται. Υποστηρίζοντας μια ερμηνεία της χαϊντεγκεριανής ανάγνωσης ως «από μέσα προς τα έξω» και της μαρκουζιανής ως «από έξω προς τα μέσα», θα επιχειρηθεί μια εκτενής παρουσίαση των δυο μεθόδων (Οντολογικής και Κοινωνιολογικής) αναδεικνύοντας τη δυναμική αλλά και τις αδυναμίες της κάθε μίας, καθώς και τα μεταξύ τους σημεία σύγκλισης και απόκλισης. Ακόμα, οι δυο παραδόσεις θα αναγνωστούν σε εξειδικευμένη σχέση με τους προσδιοριστικούς παράγοντες της Μέριμνας, του Θανάτου, της Εργασίας και της Τέχνης, προκειμένου να υπογραμμιστεί η κρισιμότητα της επιρροής τους επί του εαυτού – και κατόπιν της αυθεντικότητάς του. Επιπλέον, χρήσιμη καθίσταται και η κριτική ανασκόπηση των δυο συστημάτων μέσα από παραδείγματα της σύγχρονης φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής βιβλιογραφίας, για τους εξής δυο λόγους: Αρχικά, ώστε εκείνα να ερμηνευθούν εκ νέου με βάση τα αναλυτικά εργαλεία των πιο πρόσφατων προσεγγίσεων και στη συνέχεια, η διαδικασία να αντιστραφεί. Να κριθεί δηλαδή η επεξηγηματική ικανότητα των δυο θεωριών, μέσα από το ερμηνευτικό πρίσμα διαφορετικών ως προς εκείνες οπτικών. Τέλος, σύντομα θα παρατεθούν και οι κύριες, πιο πρόσφατες αναζητήσεις επί του προβλήματος της αυθεντικότητας – με σκοπό να καταγραφούν τόσο η πορεία της συνέχειας του διαλόγου σήμερα όσο και οι νέες, επίκαιρες προκλήσεις.","This thesis aims to provide a comparative and critical examination of the concepts of Authenticity and Alienation, exploring how these ideas are systemically rooted in the philosophies of Martin Heidegger and Herbert Marcuse. Although these two thinkers approach from different starting points, both ultimately offer comprehensive accounts of how social interactions influence and shape the individual self. Heidegger, in his attempt to address the fundamental ontological question of Being, is the first to highlight the inauthenticity into which humans fall as they strive to understand and integrate into pre-existing ways of \"experiencing\" life. In his analysis, Heidegger also identifies those areas where space can be created for the individual to \"recall\" and return to an authentic way of being. Marcuse, on the other hand, having studied Heidegger’s work and judged it incomplete, revisits these issues from a sociological perspective, aiming to demonstrate the social and economic conditions that reinforce individual oppression, leading to what he calls a \"one-dimensional\" life. The core of Marcuse’s work centres on identifying the factors that enable individuals to become \"active\" by recognizing their systemic alienation, which, he argues, is a prerequisite for the autonomous cultivation of individuality. The two seminal works in which these arguments are most extensively developed (though by no means limited to them) are Heidegger’s Being and Time (1927) and Marcuse’s One-Dimensional Man (1964). Accordingly, these texts will serve as primary materials for the analysis in the following chapters. Supporting an interpretation of Heidegger’s philosophy as \"from the inside out\" and Marcuse’s as \"from the outside in,\" this thesis will attempt an extensive presentation of their respective methods (Ontological and Sociological), highlighting the strengths, limitations, and points of convergence and divergence between them. Furthermore, the two traditions will be examined in relation to the specific concepts of Care, Death, Work, and Art, in order to underscore their impact on the self and its authenticity. Additionally, a critical review of both frameworks, with examples from contemporary philosophical and sociological literature, is considered useful for two reasons: first, to reinterpret these theories using the analytical tools of more recent approaches; and second, to assess the explanatory power of Heidegger's and Marcuse's theories through the interpretive lens of perspectives distinct from their own. Finally, recent contributions to the study of Authenticity will be briefly surveyed to document both the continuity of this debate and the new challenges it faces in contemporary thought."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Από την Οντολογία της Αυθεντικότητας στην Κοινωνιολογία της Αποξένωσης: Μεταξύ Heidegger και Marcuse"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νταούτης Νικόλαος","Ntaoutis Nikolaos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να πραγματευτεί συγκριτικά και να εξετάσει κριτικά τις έννοιες της Αυθεντικότητας και της Αποξένωσης, καθώς και να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο αυτές συστημικά θεμελιώνονται, στο πλαίσιο της φιλοσοφίας των Martin Heidegger και Herbert Marcuse. Οι δυο φιλόσοφοι, αν και εκκινούν από διαφορετική αφετηρία, αμφότεροι καταλήγουν σε μια εκτενή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο η κοινωνική αλληλεπίδραση ασκεί επιρροή και κατόπιν διαμορφώνει τον ατομικό εαυτό. Πρώτος ο Heidegger, επιχειρώντας τη διερεύνηση της απάντησης στο θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα του Είναι, θα αναδείξει την αναυθεντικότητα στην οποία ενδίδει το ανθρώπινο ον στην προσπάθειά του αφενός να κατανοήσει και αφετέρου να αναπαράγει τους (προϋπάρχοντες εκείνου) τρόπους «βίωσης» του βίου. Μέσα από την πορεία της μελέτης του, θα καταγράψει επίσης και τις περιοχές εκείνες όπου δύναται να δημιουργηθεί ο χώρος για «ανάκληση» του ατόμου στον «αυθεντικό τρόπο» του Είναι. Ο Marcuse από την άλλη -έχοντας μελετήσει το έργο του Heidegger, κρίνοντάς το ως ελλιπές- θα επανέλθει πραγματοποιώντας μια κοινωνιολογικής υφής έρευνα αυτή τη φορά, με στόχο την κατάδειξη των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που τροφοδοτούν την ατομική καταπίεση, οδηγώντας έτσι τον άνθρωπο σε μια «μονοδιάστατη» ζωή. Ο πυρήνας του έργου του συνίσταται στην εξεύρεση εκείνων των παραμέτρων, που θα καταστήσουν δυνατή την ενεργό δράση των υποκειμένων μέσω της συνειδητοποίησης της συστημικής αποξένωσής τους, η οποία θα τους οδηγήσει τελικά και στην αυτόνομη καλλιέργεια της ατομικότητάς τους. Τα δύο έργα στα οποία αναπτύσσονται με τον εκτενέστερο τρόπο οι παραπάνω θέσεις (αν και σε καμία περίπτωση δεν περιορίζονται σε αυτά) είναι τα Είναι και Χρόνος (1927) του Martin Heidegger και Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος (1964) του Herbert Marcuse. Για τον λόγο αυτό, σε εκείνα (ως πρωτογενές υλικό) κρίνεται ωφέλιμο να στηριχθεί και η ανάλυση των κεφαλαίων που έπονται. Υποστηρίζοντας μια ερμηνεία της χαϊντεγκεριανής ανάγνωσης ως «από μέσα προς τα έξω» και της μαρκουζιανής ως «από έξω προς τα μέσα», θα επιχειρηθεί μια εκτενής παρουσίαση των δυο μεθόδων (Οντολογικής και Κοινωνιολογικής) αναδεικνύοντας τη δυναμική αλλά και τις αδυναμίες της κάθε μίας, καθώς και τα μεταξύ τους σημεία σύγκλισης και απόκλισης. Ακόμα, οι δυο παραδόσεις θα αναγνωστούν σε εξειδικευμένη σχέση με τους προσδιοριστικούς παράγοντες της Μέριμνας, του Θανάτου, της Εργασίας και της Τέχνης, προκειμένου να υπογραμμιστεί η κρισιμότητα της επιρροής τους επί του εαυτού – και κατόπιν της αυθεντικότητάς του. Επιπλέον, χρήσιμη καθίσταται και η κριτική ανασκόπηση των δυο συστημάτων μέσα από παραδείγματα της σύγχρονης φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής βιβλιογραφίας, για τους εξής δυο λόγους: Αρχικά, ώστε εκείνα να ερμηνευθούν εκ νέου με βάση τα αναλυτικά εργαλεία των πιο πρόσφατων προσεγγίσεων και στη συνέχεια, η διαδικασία να αντιστραφεί. Να κριθεί δηλαδή η επεξηγηματική ικανότητα των δυο θεωριών, μέσα από το ερμηνευτικό πρίσμα διαφορετικών ως προς εκείνες οπτικών. Τέλος, σύντομα θα παρατεθούν και οι κύριες, πιο πρόσφατες αναζητήσεις επί του προβλήματος της αυθεντικότητας – με σκοπό να καταγραφούν τόσο η πορεία της συνέχειας του διαλόγου σήμερα όσο και οι νέες, επίκαιρες προκλήσεις.","This thesis aims to provide a comparative and critical examination of the concepts of Authenticity and Alienation, exploring how these ideas are systemically rooted in the philosophies of Martin Heidegger and Herbert Marcuse. Although these two thinkers approach from different starting points, both ultimately offer comprehensive accounts of how social interactions influence and shape the individual self. Heidegger, in his attempt to address the fundamental ontological question of Being, is the first to highlight the inauthenticity into which humans fall as they strive to understand and integrate into pre-existing ways of \"experiencing\" life. In his analysis, Heidegger also identifies those areas where space can be created for the individual to \"recall\" and return to an authentic way of being. Marcuse, on the other hand, having studied Heidegger’s work and judged it incomplete, revisits these issues from a sociological perspective, aiming to demonstrate the social and economic conditions that reinforce individual oppression, leading to what he calls a \"one-dimensional\" life. The core of Marcuse’s work centres on identifying the factors that enable individuals to become \"active\" by recognizing their systemic alienation, which, he argues, is a prerequisite for the autonomous cultivation of individuality. The two seminal works in which these arguments are most extensively developed (though by no means limited to them) are Heidegger’s Being and Time (1927) and Marcuse’s One-Dimensional Man (1964). Accordingly, these texts will serve as primary materials for the analysis in the following chapters. Supporting an interpretation of Heidegger’s philosophy as \"from the inside out\" and Marcuse’s as \"from the outside in,\" this thesis will attempt an extensive presentation of their respective methods (Ontological and Sociological), highlighting the strengths, limitations, and points of convergence and divergence between them. Furthermore, the two traditions will be examined in relation to the specific concepts of Care, Death, Work, and Art, in order to underscore their impact on the self and its authenticity. Additionally, a critical review of both frameworks, with examples from contemporary philosophical and sociological literature, is considered useful for two reasons: first, to reinterpret these theories using the analytical tools of more recent approaches; and second, to assess the explanatory power of Heidegger's and Marcuse's theories through the interpretive lens of perspectives distinct from their own. Finally, recent contributions to the study of Authenticity will be briefly surveyed to document both the continuity of this debate and the new challenges it faces in contemporary thought."],"dc:identifier":["uoadl:3463619","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463619"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Από την Οντολογία της Αυθεντικότητας στην Κοινωνιολογία της Αποξένωσης: Μεταξύ Heidegger και Marcuse"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:56Z"}