{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3463837"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3463837","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση της μη χειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό υγρό.","abstract":"Εισαγωγή: Η τοποθέτηση οδοντικών οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων για τηναποκατάσταση ελλειπόντων δοντιών αποτελεί συχνά θεραπεία εκλογής, λόγω των υψηλώνποσοστών επιβίωσης και επιτυχίας που εμφανίζουν. Το ποσοστό επιβίωσης προσεγγίζει το 94.6%στα 13.4 έτη, ενώ το ποσοστό επιτυχίας το 89.7% στα 15.7 έτη . Ωστόσο, μια σημαντική μερίδατων εμφυτευμάτων και των ασθενών εμφανίζουν περιεμφυτευματίτιδα. Εκτιμάται ότι ηπεριεμφυτευματίτιδα προσβάλλει το 12.53% των εμφυτευμάτων και το 19.53% των ασθενών. Ηπεριεμφυτευματίτιδα ορίζεται ως μια παθολογική κατάσταση των περιεμφυτευματικών ιστών, πουσχετίζεται με την μικροβιακή πλάκα και η οποία χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στονπεριεμφυτευματικό βλεννογόνο με συνοδή προοδευτική απώλεια στηρικτικού οστού. Τα κλινικάσημεία που μαρτυρούν υπέρ της παρουσίας φλεγμονής στους περιεμφυτευματικούς ιστούς είναι ηαιμορραγία κατά την ήπια ανίχνευση ή/και πυορροή, τα αυξανόμενα βάθη θυλάκων ή/καιακρορριζική μετατόπιση της παρυφής του βλεννογόνου. Ακτινογραφικά παρατηρείται περαιτέρωοστική απώλεια σε σύγκριση με προηγούμενες ακτινογραφίες. Δεδομένου ότι τοποθετούνταιπερισσότερα από 5 εκατομμύρια εμφυτεύματα το χρόνο παγκόσμια, είναι επιτακτική η ανάγκη γιατον εντοπισμό των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα στο αρχικό στάδιο, ούτως ώστε νααποτραπούν εγκαίρως οποιαδήποτε βιολογικά, λειτουργικά και αισθητικά προβλήματα. Συνήθως, ηδιάγνωση τίθεται μετά από την αξιολόγηση των κλινικών και ακτινογραφικών ευρημάτων. Όμως,οι αντικειμενικές μέθοδοι, όπως η μέτρηση του βάθους των θυλάκων, η αιμορραγία κατά τηνανίχνευση και τα ακτινογραφικά ευρήματα, που χρησιμοποιούνται για να γίνει διάκριση τηςπεριεμφυτευματικής υγείας από τη νόσο και για να αξιολογηθεί η επίδραση των θεραπευτικώνπαρεμβάσεων, εμφανίζουν χαμηλή ευαισθησία και ειδικότητα. Η μέτρηση τους βάθους θυλάκουστα εμφυτεύματα είναι μια τεχνική που επηρεάζεται έντονα από την ασκούμενη πίεση και από τιςκλινικές συνθήκες στους περιεμφυτευματικούς ιστούς, όπως η ύπαρξη φλεγμονής. Επίσης, κατάτην ανίχνευση του θυλάκου, το άκρο του περιοδοντικού ανιχνευτήρα συχνά διαπερνά τονεπιθηλιακό φραγμό και εισέρχεται στον συνδετικό ιστό. Έτσι τραυματίζονται αγγεία και μπορεί ναπαρατηρηθεί αιμορραγία ακόμη και σε υγιείς περιοχές. Οπότε, συχνά η αξιολόγηση των κλινικώνπαραμέτρων αδυνατεί να ανιχνεύσει την ενεργότητα της νόσου και την επικείμενη οστικήκαταστροφή Η συμπληρωματική αξιολόγηση των επιπέδων βιοδεικτών στο υγρό τουπεριεμφυτευματικού θυλάκου (PICF) μπορεί να συμβάλει στην έγκαιρη διάγνωση τηςπεριεμφυτευματίτιδας. Οι βιοδείκτες είναι φλεγμονώδεις παράγοντες, σηματοδοτικά μόρια καιπαράγωγα μιας βιολογικής διαδικασίας που μπορούν να αποτελέσουν ένδειξη μιας βιολογικήςκατάστασης και να βοηθήσουν στη διάκριση μεταξύ φυσιολογικών και παθολογικών διεργασιών.5Οι βιοδείκτες μπορούν να μετρηθούν σε εκκρίσεις όπως το σάλιο και το ουλικό υγρό ή στηνπερίπτωση των εμφυτευμάτων, το PICF. Δύο βιοδείκτες κλειδιά, ο RANKL και η OPG, κατέχουνκεντρική θέση στον μεταβολισμό του οστού τόσο σε φυσιολογική κατάσταση, όπως η οστικήαναδιαμόρφωση, όσο και σε παθολογική, όπως η οστική απορρόφηση, που ενεργοποιείται από τηδυσβιωτική σχέση βιουμενίου και ξενιστή. Ο RANKL εντοπίζεται στην κυτταρική μεμβράνη καιείναι υπεύθυνος για τη διαφοροποίηση των οστεοκλαστών και τη διέγερση της οστικήςαπορρόφησης. Η OPG προσδένει τον RANKL και εµποδίζει την αλληλεπίδρασή του µε τονRANK και όλα τα επακόλουθα µοριακά γεγονότα που οδηγούν στη διαφοροποίηση τωνοστεοκλαστών και την οστική απορρόφηση. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα και σε υγιή, αλλά όσον αφοράτην μεταβολή στα επίπεδα τους μετά από εφαρμογή μη χειρουργικής θεραπείας τηςπεριεμφυτευματίτιδας έχει πραγματοποιηθεί μόνο 1 μελέτη.Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: 1) η αξιολόγηση της επίδρασης της μηχειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στις κλινικές παραμέτρους και τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF και 2) η σύγκριση των επιπέδων RANKL και OPG στο PICF υγιώνεμφυτευμάτων με αυτά των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα.Μέθοδος και υλικά: Δεκατρείς ασθενείς με ισάριθμα υγιή εμφυτεύματα και 14 ασθενείς μεισάριθμα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα εντάχθηκαν στη μελέτη. Η επιλογή έγινε απόάτομα με λειτουργικά εμφυτεύματα για πάνω από 1 χρόνο τα οποία συμμετείχαν στο σύστημαεπανακλήσεων της Μεταπτυχιακής Κλινικής της Περιοδοντολογίας της Οδοντιατρικής Σχολής,ΕΚΠΑ ή είχαν προσέλθει για περιοδοντική θεραπεία. Επτά ημέρες μετά τις κλινικές μετρήσειςελήφθησαν δείγματα PICF, δόθηκαν οδηγίες στοματικής υγιεινής και πραγματοποιήθηκευπερουλική αποτρύγωση Στη συνέχεια, μετά από άλλες 2 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκε μηχειρουργική θεραπεία περιεμφυτευματίτιδας με τη χρήση συσκευών υπερήχων με ειδικό ρύγχος μεπερίβλημα PEEK (PIEZON® PI INSTRUMENT EMS) και αεροστίλβωση με ειδικό υποουλικόπλαστικό ακροφύσιο (PERIOFLOW® EMS) χρησιμοποιώντας σκόνης ερυθριτόλης 14 μm (EMSAIR-FLOW® PLUS Powder) υπό τοπική αναισθησία. Τρεις μήνες μετά επαναλήφθηκαν οικλινικές μετρήσεις και η λήψη PICF. Τα δείγματα PICF αξιολογήθηκαν με τη δοκιμασία ELISAγια ποσοτικοποίηση των RANKL και OPG.Αποτελέσματα: 1) Tα επίπεδα RANKL, OPG (p-value = 0,184) και ο λόγος RANKL/OPG δενεμφάνισαν διαφορά ανάμεσα σε υγιή και νοσούντα εμφυτεύματα, ωστόσο υπήρχε μια τάση η τιμήτου RANKL (p-value = 0,069) και του λόγου RANKL/OPG (p-value = 0,555) να είναι υψηλότερηστα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα. 2) Στα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα, μετά τηθεραπεία το βάθος θυλάκου μειώθηκε από 7.57 mm (τ.α = 1.55) στα 6.45 mm (τ.α = 1.44) (p-value6= 0.003), τα επιπέδα του RANKL μειώθηκαν από 16.15 pg/60s (τ.α = 19.20) σε 3.86 pg/60s (τ.α =5.62) (p-value = 0.028), τα επίπεδα του OPG από 14.97 pg/60s (τ.α = 6.58) σε 6.70 pg/60s (τ.α =2.55) (p-value = 0.016) και παρόλο που στο λόγο RANKL/OPG δεν παρατηρήθηκε διαφορά σεεπίπεδο p = 0.05, πάλι σημειώθηκε μια τάση για μείωση της τιμής του.Συμπεράσματα: 1) Η έγκαιρη διάγνωση της περιεμφυτευματίτιδας είναι δύσκολη λόγω τηςχαμηλής ευαισθησίας και ειδικότητας των κλινικών και ακτινογραφικών παραμέτρων πουαξιολογούνται κατά κύριο λόγο. 2) Τα επίπεδα των βιοδεικτών RANKL, OPG και ο λόγος τους,μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμα εργαλεία, συμπληρωματικά προς τις κλινικές και ακτινογραφικέςπαραμέτρους, ωστόσο η χρησιμότητά τους δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί. 3) Η μη χειρουργικήθεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωση του βάθους θυλάκωνπου προσεγγίζει το 1 mm, ενώ δεν έχει ιδιαίτερη επίδραση στην αιμορραγία κατά την ανίχνευση.4) Η μη χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωσητων επιπέδων RANKL και OPG στο υγρό του περιεμφυτευματικού θυλάκου. Ο λόγοςRANKL/OPG δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντικές διαφορές, αλλά φάνηκε μια τάση για μείωσητης τιμής του. 5) Δε βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των κλινικών παραμέτρωνκαι των βιοδεικτών ή του λόγου τους, πέρα από τη θετική συσχέτιση βάθους θυλάκου και τωνεπιπέδων OPG στα υγιή εμφυτεύματα. 6) Ο ρόλος των RANKL, OPG και RANKL/OPG στηνπεριεμφυτευματίτιδα και στη διάγνωσή της, δεν είναι απόλυτα κατανοητός. Υπάρχει ανάγκη γιαδιεξαγωγή περαιτέρω μελετών με ικανό δείγμα, ώστε να αποσαφηνιστεί η σημασία τους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η τοποθέτηση οδοντικών οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων για τηναποκατάσταση ελλειπόντων δοντιών αποτελεί συχνά θεραπεία εκλογής, λόγω των υψηλώνποσοστών επιβίωσης και επιτυχίας που εμφανίζουν. Το ποσοστό επιβίωσης προσεγγίζει το 94.6%στα 13.4 έτη, ενώ το ποσοστό επιτυχίας το 89.7% στα 15.7 έτη . Ωστόσο, μια σημαντική μερίδατων εμφυτευμάτων και των ασθενών εμφανίζουν περιεμφυτευματίτιδα. Εκτιμάται ότι ηπεριεμφυτευματίτιδα προσβάλλει το 12.53% των εμφυτευμάτων και το 19.53% των ασθενών. Ηπεριεμφυτευματίτιδα ορίζεται ως μια παθολογική κατάσταση των περιεμφυτευματικών ιστών, πουσχετίζεται με την μικροβιακή πλάκα και η οποία χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στονπεριεμφυτευματικό βλεννογόνο με συνοδή προοδευτική απώλεια στηρικτικού οστού. Τα κλινικάσημεία που μαρτυρούν υπέρ της παρουσίας φλεγμονής στους περιεμφυτευματικούς ιστούς είναι ηαιμορραγία κατά την ήπια ανίχνευση ή/και πυορροή, τα αυξανόμενα βάθη θυλάκων ή/καιακρορριζική μετατόπιση της παρυφής του βλεννογόνου. Ακτινογραφικά παρατηρείται περαιτέρωοστική απώλεια σε σύγκριση με προηγούμενες ακτινογραφίες. Δεδομένου ότι τοποθετούνταιπερισσότερα από 5 εκατομμύρια εμφυτεύματα το χρόνο παγκόσμια, είναι επιτακτική η ανάγκη γιατον εντοπισμό των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα στο αρχικό στάδιο, ούτως ώστε νααποτραπούν εγκαίρως οποιαδήποτε βιολογικά, λειτουργικά και αισθητικά προβλήματα. Συνήθως, ηδιάγνωση τίθεται μετά από την αξιολόγηση των κλινικών και ακτινογραφικών ευρημάτων. Όμως,οι αντικειμενικές μέθοδοι, όπως η μέτρηση του βάθους των θυλάκων, η αιμορραγία κατά τηνανίχνευση και τα ακτινογραφικά ευρήματα, που χρησιμοποιούνται για να γίνει διάκριση τηςπεριεμφυτευματικής υγείας από τη νόσο και για να αξιολογηθεί η επίδραση των θεραπευτικώνπαρεμβάσεων, εμφανίζουν χαμηλή ευαισθησία και ειδικότητα. Η μέτρηση τους βάθους θυλάκουστα εμφυτεύματα είναι μια τεχνική που επηρεάζεται έντονα από την ασκούμενη πίεση και από τιςκλινικές συνθήκες στους περιεμφυτευματικούς ιστούς, όπως η ύπαρξη φλεγμονής. Επίσης, κατάτην ανίχνευση του θυλάκου, το άκρο του περιοδοντικού ανιχνευτήρα συχνά διαπερνά τονεπιθηλιακό φραγμό και εισέρχεται στον συνδετικό ιστό. Έτσι τραυματίζονται αγγεία και μπορεί ναπαρατηρηθεί αιμορραγία ακόμη και σε υγιείς περιοχές. Οπότε, συχνά η αξιολόγηση των κλινικώνπαραμέτρων αδυνατεί να ανιχνεύσει την ενεργότητα της νόσου και την επικείμενη οστικήκαταστροφή Η συμπληρωματική αξιολόγηση των επιπέδων βιοδεικτών στο υγρό τουπεριεμφυτευματικού θυλάκου (PICF) μπορεί να συμβάλει στην έγκαιρη διάγνωση τηςπεριεμφυτευματίτιδας. Οι βιοδείκτες είναι φλεγμονώδεις παράγοντες, σηματοδοτικά μόρια καιπαράγωγα μιας βιολογικής διαδικασίας που μπορούν να αποτελέσουν ένδειξη μιας βιολογικήςκατάστασης και να βοηθήσουν στη διάκριση μεταξύ φυσιολογικών και παθολογικών διεργασιών.5Οι βιοδείκτες μπορούν να μετρηθούν σε εκκρίσεις όπως το σάλιο και το ουλικό υγρό ή στηνπερίπτωση των εμφυτευμάτων, το PICF. Δύο βιοδείκτες κλειδιά, ο RANKL και η OPG, κατέχουνκεντρική θέση στον μεταβολισμό του οστού τόσο σε φυσιολογική κατάσταση, όπως η οστικήαναδιαμόρφωση, όσο και σε παθολογική, όπως η οστική απορρόφηση, που ενεργοποιείται από τηδυσβιωτική σχέση βιουμενίου και ξενιστή. Ο RANKL εντοπίζεται στην κυτταρική μεμβράνη καιείναι υπεύθυνος για τη διαφοροποίηση των οστεοκλαστών και τη διέγερση της οστικήςαπορρόφησης. Η OPG προσδένει τον RANKL και εµποδίζει την αλληλεπίδρασή του µε τονRANK και όλα τα επακόλουθα µοριακά γεγονότα που οδηγούν στη διαφοροποίηση τωνοστεοκλαστών και την οστική απορρόφηση. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα και σε υγιή, αλλά όσον αφοράτην μεταβολή στα επίπεδα τους μετά από εφαρμογή μη χειρουργικής θεραπείας τηςπεριεμφυτευματίτιδας έχει πραγματοποιηθεί μόνο 1 μελέτη.Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: 1) η αξιολόγηση της επίδρασης της μηχειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στις κλινικές παραμέτρους και τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF και 2) η σύγκριση των επιπέδων RANKL και OPG στο PICF υγιώνεμφυτευμάτων με αυτά των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα.Μέθοδος και υλικά: Δεκατρείς ασθενείς με ισάριθμα υγιή εμφυτεύματα και 14 ασθενείς μεισάριθμα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα εντάχθηκαν στη μελέτη. Η επιλογή έγινε απόάτομα με λειτουργικά εμφυτεύματα για πάνω από 1 χρόνο τα οποία συμμετείχαν στο σύστημαεπανακλήσεων της Μεταπτυχιακής Κλινικής της Περιοδοντολογίας της Οδοντιατρικής Σχολής,ΕΚΠΑ ή είχαν προσέλθει για περιοδοντική θεραπεία. Επτά ημέρες μετά τις κλινικές μετρήσειςελήφθησαν δείγματα PICF, δόθηκαν οδηγίες στοματικής υγιεινής και πραγματοποιήθηκευπερουλική αποτρύγωση Στη συνέχεια, μετά από άλλες 2 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκε μηχειρουργική θεραπεία περιεμφυτευματίτιδας με τη χρήση συσκευών υπερήχων με ειδικό ρύγχος μεπερίβλημα PEEK (PIEZON® PI INSTRUMENT EMS) και αεροστίλβωση με ειδικό υποουλικόπλαστικό ακροφύσιο (PERIOFLOW® EMS) χρησιμοποιώντας σκόνης ερυθριτόλης 14 μm (EMSAIR-FLOW® PLUS Powder) υπό τοπική αναισθησία. Τρεις μήνες μετά επαναλήφθηκαν οικλινικές μετρήσεις και η λήψη PICF. Τα δείγματα PICF αξιολογήθηκαν με τη δοκιμασία ELISAγια ποσοτικοποίηση των RANKL και OPG.Αποτελέσματα: 1) Tα επίπεδα RANKL, OPG (p-value = 0,184) και ο λόγος RANKL/OPG δενεμφάνισαν διαφορά ανάμεσα σε υγιή και νοσούντα εμφυτεύματα, ωστόσο υπήρχε μια τάση η τιμήτου RANKL (p-value = 0,069) και του λόγου RANKL/OPG (p-value = 0,555) να είναι υψηλότερηστα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα. 2) Στα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα, μετά τηθεραπεία το βάθος θυλάκου μειώθηκε από 7.57 mm (τ.α = 1.55) στα 6.45 mm (τ.α = 1.44) (p-value6= 0.003), τα επιπέδα του RANKL μειώθηκαν από 16.15 pg/60s (τ.α = 19.20) σε 3.86 pg/60s (τ.α =5.62) (p-value = 0.028), τα επίπεδα του OPG από 14.97 pg/60s (τ.α = 6.58) σε 6.70 pg/60s (τ.α =2.55) (p-value = 0.016) και παρόλο που στο λόγο RANKL/OPG δεν παρατηρήθηκε διαφορά σεεπίπεδο p = 0.05, πάλι σημειώθηκε μια τάση για μείωση της τιμής του.Συμπεράσματα: 1) Η έγκαιρη διάγνωση της περιεμφυτευματίτιδας είναι δύσκολη λόγω τηςχαμηλής ευαισθησίας και ειδικότητας των κλινικών και ακτινογραφικών παραμέτρων πουαξιολογούνται κατά κύριο λόγο. 2) Τα επίπεδα των βιοδεικτών RANKL, OPG και ο λόγος τους,μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμα εργαλεία, συμπληρωματικά προς τις κλινικές και ακτινογραφικέςπαραμέτρους, ωστόσο η χρησιμότητά τους δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί. 3) Η μη χειρουργικήθεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωση του βάθους θυλάκωνπου προσεγγίζει το 1 mm, ενώ δεν έχει ιδιαίτερη επίδραση στην αιμορραγία κατά την ανίχνευση.4) Η μη χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωσητων επιπέδων RANKL και OPG στο υγρό του περιεμφυτευματικού θυλάκου. Ο λόγοςRANKL/OPG δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντικές διαφορές, αλλά φάνηκε μια τάση για μείωσητης τιμής του. 5) Δε βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των κλινικών παραμέτρωνκαι των βιοδεικτών ή του λόγου τους, πέρα από τη θετική συσχέτιση βάθους θυλάκου και τωνεπιπέδων OPG στα υγιή εμφυτεύματα. 6) Ο ρόλος των RANKL, OPG και RANKL/OPG στηνπεριεμφυτευματίτιδα και στη διάγνωσή της, δεν είναι απόλυτα κατανοητός. Υπάρχει ανάγκη γιαδιεξαγωγή περαιτέρω μελετών με ικανό δείγμα, ώστε να αποσαφηνιστεί η σημασία τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Πασιάς Αλέξανδρος","Pashias Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3463837"],"render_values":[{"text":"uoadl:3463837","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463837","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463837","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3463837","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πασιάς Αλέξανδρος","Pashias Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3463837","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463837"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η τοποθέτηση οδοντικών οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων για τηναποκατάσταση ελλειπόντων δοντιών αποτελεί συχνά θεραπεία εκλογής, λόγω των υψηλώνποσοστών επιβίωσης και επιτυχίας που εμφανίζουν. Το ποσοστό επιβίωσης προσεγγίζει το 94.6%στα 13.4 έτη, ενώ το ποσοστό επιτυχίας το 89.7% στα 15.7 έτη . Ωστόσο, μια σημαντική μερίδατων εμφυτευμάτων και των ασθενών εμφανίζουν περιεμφυτευματίτιδα. Εκτιμάται ότι ηπεριεμφυτευματίτιδα προσβάλλει το 12.53% των εμφυτευμάτων και το 19.53% των ασθενών. Ηπεριεμφυτευματίτιδα ορίζεται ως μια παθολογική κατάσταση των περιεμφυτευματικών ιστών, πουσχετίζεται με την μικροβιακή πλάκα και η οποία χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στονπεριεμφυτευματικό βλεννογόνο με συνοδή προοδευτική απώλεια στηρικτικού οστού. Τα κλινικάσημεία που μαρτυρούν υπέρ της παρουσίας φλεγμονής στους περιεμφυτευματικούς ιστούς είναι ηαιμορραγία κατά την ήπια ανίχνευση ή/και πυορροή, τα αυξανόμενα βάθη θυλάκων ή/καιακρορριζική μετατόπιση της παρυφής του βλεννογόνου. Ακτινογραφικά παρατηρείται περαιτέρωοστική απώλεια σε σύγκριση με προηγούμενες ακτινογραφίες. Δεδομένου ότι τοποθετούνταιπερισσότερα από 5 εκατομμύρια εμφυτεύματα το χρόνο παγκόσμια, είναι επιτακτική η ανάγκη γιατον εντοπισμό των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα στο αρχικό στάδιο, ούτως ώστε νααποτραπούν εγκαίρως οποιαδήποτε βιολογικά, λειτουργικά και αισθητικά προβλήματα. Συνήθως, ηδιάγνωση τίθεται μετά από την αξιολόγηση των κλινικών και ακτινογραφικών ευρημάτων. Όμως,οι αντικειμενικές μέθοδοι, όπως η μέτρηση του βάθους των θυλάκων, η αιμορραγία κατά τηνανίχνευση και τα ακτινογραφικά ευρήματα, που χρησιμοποιούνται για να γίνει διάκριση τηςπεριεμφυτευματικής υγείας από τη νόσο και για να αξιολογηθεί η επίδραση των θεραπευτικώνπαρεμβάσεων, εμφανίζουν χαμηλή ευαισθησία και ειδικότητα. Η μέτρηση τους βάθους θυλάκουστα εμφυτεύματα είναι μια τεχνική που επηρεάζεται έντονα από την ασκούμενη πίεση και από τιςκλινικές συνθήκες στους περιεμφυτευματικούς ιστούς, όπως η ύπαρξη φλεγμονής. Επίσης, κατάτην ανίχνευση του θυλάκου, το άκρο του περιοδοντικού ανιχνευτήρα συχνά διαπερνά τονεπιθηλιακό φραγμό και εισέρχεται στον συνδετικό ιστό. Έτσι τραυματίζονται αγγεία και μπορεί ναπαρατηρηθεί αιμορραγία ακόμη και σε υγιείς περιοχές. Οπότε, συχνά η αξιολόγηση των κλινικώνπαραμέτρων αδυνατεί να ανιχνεύσει την ενεργότητα της νόσου και την επικείμενη οστικήκαταστροφή Η συμπληρωματική αξιολόγηση των επιπέδων βιοδεικτών στο υγρό τουπεριεμφυτευματικού θυλάκου (PICF) μπορεί να συμβάλει στην έγκαιρη διάγνωση τηςπεριεμφυτευματίτιδας. Οι βιοδείκτες είναι φλεγμονώδεις παράγοντες, σηματοδοτικά μόρια καιπαράγωγα μιας βιολογικής διαδικασίας που μπορούν να αποτελέσουν ένδειξη μιας βιολογικήςκατάστασης και να βοηθήσουν στη διάκριση μεταξύ φυσιολογικών και παθολογικών διεργασιών.5Οι βιοδείκτες μπορούν να μετρηθούν σε εκκρίσεις όπως το σάλιο και το ουλικό υγρό ή στηνπερίπτωση των εμφυτευμάτων, το PICF. Δύο βιοδείκτες κλειδιά, ο RANKL και η OPG, κατέχουνκεντρική θέση στον μεταβολισμό του οστού τόσο σε φυσιολογική κατάσταση, όπως η οστικήαναδιαμόρφωση, όσο και σε παθολογική, όπως η οστική απορρόφηση, που ενεργοποιείται από τηδυσβιωτική σχέση βιουμενίου και ξενιστή. Ο RANKL εντοπίζεται στην κυτταρική μεμβράνη καιείναι υπεύθυνος για τη διαφοροποίηση των οστεοκλαστών και τη διέγερση της οστικήςαπορρόφησης. Η OPG προσδένει τον RANKL και εµποδίζει την αλληλεπίδρασή του µε τονRANK και όλα τα επακόλουθα µοριακά γεγονότα που οδηγούν στη διαφοροποίηση τωνοστεοκλαστών και την οστική απορρόφηση. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα και σε υγιή, αλλά όσον αφοράτην μεταβολή στα επίπεδα τους μετά από εφαρμογή μη χειρουργικής θεραπείας τηςπεριεμφυτευματίτιδας έχει πραγματοποιηθεί μόνο 1 μελέτη.Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: 1) η αξιολόγηση της επίδρασης της μηχειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στις κλινικές παραμέτρους και τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF και 2) η σύγκριση των επιπέδων RANKL και OPG στο PICF υγιώνεμφυτευμάτων με αυτά των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα.Μέθοδος και υλικά: Δεκατρείς ασθενείς με ισάριθμα υγιή εμφυτεύματα και 14 ασθενείς μεισάριθμα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα εντάχθηκαν στη μελέτη. Η επιλογή έγινε απόάτομα με λειτουργικά εμφυτεύματα για πάνω από 1 χρόνο τα οποία συμμετείχαν στο σύστημαεπανακλήσεων της Μεταπτυχιακής Κλινικής της Περιοδοντολογίας της Οδοντιατρικής Σχολής,ΕΚΠΑ ή είχαν προσέλθει για περιοδοντική θεραπεία. Επτά ημέρες μετά τις κλινικές μετρήσειςελήφθησαν δείγματα PICF, δόθηκαν οδηγίες στοματικής υγιεινής και πραγματοποιήθηκευπερουλική αποτρύγωση Στη συνέχεια, μετά από άλλες 2 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκε μηχειρουργική θεραπεία περιεμφυτευματίτιδας με τη χρήση συσκευών υπερήχων με ειδικό ρύγχος μεπερίβλημα PEEK (PIEZON® PI INSTRUMENT EMS) και αεροστίλβωση με ειδικό υποουλικόπλαστικό ακροφύσιο (PERIOFLOW® EMS) χρησιμοποιώντας σκόνης ερυθριτόλης 14 μm (EMSAIR-FLOW® PLUS Powder) υπό τοπική αναισθησία. Τρεις μήνες μετά επαναλήφθηκαν οικλινικές μετρήσεις και η λήψη PICF. Τα δείγματα PICF αξιολογήθηκαν με τη δοκιμασία ELISAγια ποσοτικοποίηση των RANKL και OPG.Αποτελέσματα: 1) Tα επίπεδα RANKL, OPG (p-value = 0,184) και ο λόγος RANKL/OPG δενεμφάνισαν διαφορά ανάμεσα σε υγιή και νοσούντα εμφυτεύματα, ωστόσο υπήρχε μια τάση η τιμήτου RANKL (p-value = 0,069) και του λόγου RANKL/OPG (p-value = 0,555) να είναι υψηλότερηστα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα. 2) Στα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα, μετά τηθεραπεία το βάθος θυλάκου μειώθηκε από 7.57 mm (τ.α = 1.55) στα 6.45 mm (τ.α = 1.44) (p-value6= 0.003), τα επιπέδα του RANKL μειώθηκαν από 16.15 pg/60s (τ.α = 19.20) σε 3.86 pg/60s (τ.α =5.62) (p-value = 0.028), τα επίπεδα του OPG από 14.97 pg/60s (τ.α = 6.58) σε 6.70 pg/60s (τ.α =2.55) (p-value = 0.016) και παρόλο που στο λόγο RANKL/OPG δεν παρατηρήθηκε διαφορά σεεπίπεδο p = 0.05, πάλι σημειώθηκε μια τάση για μείωση της τιμής του.Συμπεράσματα: 1) Η έγκαιρη διάγνωση της περιεμφυτευματίτιδας είναι δύσκολη λόγω τηςχαμηλής ευαισθησίας και ειδικότητας των κλινικών και ακτινογραφικών παραμέτρων πουαξιολογούνται κατά κύριο λόγο. 2) Τα επίπεδα των βιοδεικτών RANKL, OPG και ο λόγος τους,μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμα εργαλεία, συμπληρωματικά προς τις κλινικές και ακτινογραφικέςπαραμέτρους, ωστόσο η χρησιμότητά τους δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί. 3) Η μη χειρουργικήθεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωση του βάθους θυλάκωνπου προσεγγίζει το 1 mm, ενώ δεν έχει ιδιαίτερη επίδραση στην αιμορραγία κατά την ανίχνευση.4) Η μη χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωσητων επιπέδων RANKL και OPG στο υγρό του περιεμφυτευματικού θυλάκου. Ο λόγοςRANKL/OPG δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντικές διαφορές, αλλά φάνηκε μια τάση για μείωσητης τιμής του. 5) Δε βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των κλινικών παραμέτρωνκαι των βιοδεικτών ή του λόγου τους, πέρα από τη θετική συσχέτιση βάθους θυλάκου και τωνεπιπέδων OPG στα υγιή εμφυτεύματα. 6) Ο ρόλος των RANKL, OPG και RANKL/OPG στηνπεριεμφυτευματίτιδα και στη διάγνωσή της, δεν είναι απόλυτα κατανοητός. Υπάρχει ανάγκη γιαδιεξαγωγή περαιτέρω μελετών με ικανό δείγμα, ώστε να αποσαφηνιστεί η σημασία τους.","Introduction: The placement of dental osseointegrated implants for the restoration of missing teethis often the treatment of choice, due to their high survival and success rates. The survival rate approaches 94.6% at 13.4 years, while the success rate is 89.7% at 15.7 years. However, a significant portion of implants and patients experience peri-implantitis. It is estimated that periimplantitis affects 12.53% of implants and 19.53% of patients. Peri-implantitis is defined as a pathological condition of peri-implant tissues associated with microbial plaque and characterised by inflammation of the peri-implant mucosa with accompanying progressive loss of supporting bone. The clinical signs that are indicative of the presence of inflammation in the peri-implant tissues are bleeding on gentle probing and/or pyorrhoea, increasing pocket depths and/or apical displacement of the mucosal margin. Radiographically there is further bone loss compared to previous radiographs. Since more than 5 million implants are placed worldwide per year, it is imperative to identify implants with peri-implantitis at the early stage in order to prevent any biological, functional and aesthetic problems in time. Usually, the diagnosis is made after evaluation of clinical and radiographic findings. However, objective methods, such as measurementof pocket depth, bleeding on probing and radiographic findings, used to distinguish peri-implant health from disease and to evaluate the effect of therapeutic interventions, have low sensitivity and specificity. The measurement of pocket depth in implants is a technique that is strongly influenced by the applied pressure and by clinical conditions in the peri-implant tissues, such as the presence of inflammation. Moreover, when probing the peri-implant pocket, the tip of the periodontal probe often penetrates the epithelial barrier and enters the connective tissue. Thus, blood vessels are injured and bleeding may occur even in healthy sites. Thus, often the evaluation of clinical parameters fails to detect disease activity and impending bone destruction The additional evaluationof biomarker levels in the peri-implant crevicular fluid (PICF) may contribute to the early diagnosisof peri-implantitis. Biomarkers are inflammatory factors, signalling molecules and derivatives of a biological process that can be an indication of a biological condition and help to distinguish between a physiologic and pathologic processes. Biomarkers can be measured in secretions such as saliva and gingival crevicular fluid or in the case of implants, PICF. Two key biomarkers, RANKL and OPG, are central to bone metabolism both in a physiological state, such as bone remodelling, and in a pathological state, such as bone resorption, triggered by the dysbiotic relationship between the microbiome and host.. RANKL is responsible for osteoclast differentiation and stimulation of bone resorption. OPG binds RANKL and inhibits its interaction with RANK and all subsequent molecular events leading to osteoclast differentiation and bone resorption. Several studies evaluated8the levels of RANKL and OPG in PICF of implants with peri-implantitis and in healthy subjects, but regarding the change in their levels after application of non-surgical treatment of periimplantitis only 1 study has been performed. Aim: The aim of this study is: 1) to evaluate the effect of non-surgical treatment of peri-implantitis on clinical parameters and the levels of RANKL and OPG in PICF and 2) to compare the levels of RANKL and OPG in PICF of healthy implants with those of implants with peri-implantitis.Materials and methods: Thirteen patients with an equal number of healthy implants and 14 patients with an equal number of implants with peri-implantitis were included in the study. The selection was made from subjects with functional implants for more than 1 year who had participated in the recall system of the Postgraduate Clinic of Periodontology, School of Dentistry, NKUA or had presented for periodontal treatment. Seven days after the clinical measurements, PICF samples were taken, oral hygiene instructions were given, and a supra-oral debridement was then performed, after another 2 weeks non-surgical peri-implantitis treatment was performed using ultrasonic devices with a special PEEK sheathed tip (PIEZON® PI INSTRUMENT EMS) and air polishing with a special subgingival plastic nozzle (PERIOFLOW® EMS) using 14 μm erythritol powder (EMS AIR-FLOW® PLUS Powder) under local anaesthesia. Three months later, clinical measurements and PICF collection were repeated. PICF samples were evaluated by ELISA assay for quantification of RANKL and OPG.Results: 1)RANKL, OPG (p-value = 0.184) and RANKL/OPG ratio showed no difference betweenhealthy and diseased implants, however there was a tendency for RANKL (p-value = 0.069) and RANKL/OPG ratio (p-value = 0.555) to be higher in implants with peri-implantitis. 2) In implants with peri-implantitis, after treatment, pocket depth decreased from 7.57 mm (SD = 1.55) to 6.45 mm (SD = 1.44) (p-value = 0.003), RANKL levels decreased from 16.15 pg/60s (SD = 19.20) to 3.86 pg/60s (SD = 5. 62) (p-value = 0.028), OPG levels from 14.97 pg/60s (SD = 6.58) to 6.70 pg/60s (SD = 2.55) (p-value = 0.016) and although no difference was observed in the RANKL/OPG ratio at the p = 0.05 level, there was still a trend towards a decrease in its value.Conclusions: 1)Early diagnosis of periimplantitis is difficult due to the low sensitivity and specificity of the clinical and radiographic parameters that are primarily evaluated. 2)The levels of RANKL, OPG biomarkers and their ratio may prove to be useful tools, complementary to clinical and radiographic parameters, however their usefulness has not yet been clarified. 3) Non-surgical treatment of peri-implantitis leads to a statistically significant reduction in pocket depth namely around 1 mm, while having little effect on bleeding on detection. 4) Non-surgical treatment of periimplantitis leads to a statistically significant reduction in RANKL and OPG levels in peri-implant crevicular fluid. The RANKL/OPG ratio did not show statistically significant differences, but a 9trend towards a decrease was seen. 5)No statistically significant correlation was found between clinical parameters and biomarkers or their ratio, except for the positive correlation of pocket depth and OPG levels in healthy implants. 6) The role of RANKL, OPG and RANKL/OPG in periimplantitis and its diagnosis is not fully understood. There is a need to conduct further studies with sufficient sample size to clarify their importance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση της μη χειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό υγρό."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πασιάς Αλέξανδρος","Pashias Alexandros"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η τοποθέτηση οδοντικών οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων για τηναποκατάσταση ελλειπόντων δοντιών αποτελεί συχνά θεραπεία εκλογής, λόγω των υψηλώνποσοστών επιβίωσης και επιτυχίας που εμφανίζουν. Το ποσοστό επιβίωσης προσεγγίζει το 94.6%στα 13.4 έτη, ενώ το ποσοστό επιτυχίας το 89.7% στα 15.7 έτη . Ωστόσο, μια σημαντική μερίδατων εμφυτευμάτων και των ασθενών εμφανίζουν περιεμφυτευματίτιδα. Εκτιμάται ότι ηπεριεμφυτευματίτιδα προσβάλλει το 12.53% των εμφυτευμάτων και το 19.53% των ασθενών. Ηπεριεμφυτευματίτιδα ορίζεται ως μια παθολογική κατάσταση των περιεμφυτευματικών ιστών, πουσχετίζεται με την μικροβιακή πλάκα και η οποία χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στονπεριεμφυτευματικό βλεννογόνο με συνοδή προοδευτική απώλεια στηρικτικού οστού. Τα κλινικάσημεία που μαρτυρούν υπέρ της παρουσίας φλεγμονής στους περιεμφυτευματικούς ιστούς είναι ηαιμορραγία κατά την ήπια ανίχνευση ή/και πυορροή, τα αυξανόμενα βάθη θυλάκων ή/καιακρορριζική μετατόπιση της παρυφής του βλεννογόνου. Ακτινογραφικά παρατηρείται περαιτέρωοστική απώλεια σε σύγκριση με προηγούμενες ακτινογραφίες. Δεδομένου ότι τοποθετούνταιπερισσότερα από 5 εκατομμύρια εμφυτεύματα το χρόνο παγκόσμια, είναι επιτακτική η ανάγκη γιατον εντοπισμό των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα στο αρχικό στάδιο, ούτως ώστε νααποτραπούν εγκαίρως οποιαδήποτε βιολογικά, λειτουργικά και αισθητικά προβλήματα. Συνήθως, ηδιάγνωση τίθεται μετά από την αξιολόγηση των κλινικών και ακτινογραφικών ευρημάτων. Όμως,οι αντικειμενικές μέθοδοι, όπως η μέτρηση του βάθους των θυλάκων, η αιμορραγία κατά τηνανίχνευση και τα ακτινογραφικά ευρήματα, που χρησιμοποιούνται για να γίνει διάκριση τηςπεριεμφυτευματικής υγείας από τη νόσο και για να αξιολογηθεί η επίδραση των θεραπευτικώνπαρεμβάσεων, εμφανίζουν χαμηλή ευαισθησία και ειδικότητα. Η μέτρηση τους βάθους θυλάκουστα εμφυτεύματα είναι μια τεχνική που επηρεάζεται έντονα από την ασκούμενη πίεση και από τιςκλινικές συνθήκες στους περιεμφυτευματικούς ιστούς, όπως η ύπαρξη φλεγμονής. Επίσης, κατάτην ανίχνευση του θυλάκου, το άκρο του περιοδοντικού ανιχνευτήρα συχνά διαπερνά τονεπιθηλιακό φραγμό και εισέρχεται στον συνδετικό ιστό. Έτσι τραυματίζονται αγγεία και μπορεί ναπαρατηρηθεί αιμορραγία ακόμη και σε υγιείς περιοχές. Οπότε, συχνά η αξιολόγηση των κλινικώνπαραμέτρων αδυνατεί να ανιχνεύσει την ενεργότητα της νόσου και την επικείμενη οστικήκαταστροφή Η συμπληρωματική αξιολόγηση των επιπέδων βιοδεικτών στο υγρό τουπεριεμφυτευματικού θυλάκου (PICF) μπορεί να συμβάλει στην έγκαιρη διάγνωση τηςπεριεμφυτευματίτιδας. Οι βιοδείκτες είναι φλεγμονώδεις παράγοντες, σηματοδοτικά μόρια καιπαράγωγα μιας βιολογικής διαδικασίας που μπορούν να αποτελέσουν ένδειξη μιας βιολογικήςκατάστασης και να βοηθήσουν στη διάκριση μεταξύ φυσιολογικών και παθολογικών διεργασιών.5Οι βιοδείκτες μπορούν να μετρηθούν σε εκκρίσεις όπως το σάλιο και το ουλικό υγρό ή στηνπερίπτωση των εμφυτευμάτων, το PICF. Δύο βιοδείκτες κλειδιά, ο RANKL και η OPG, κατέχουνκεντρική θέση στον μεταβολισμό του οστού τόσο σε φυσιολογική κατάσταση, όπως η οστικήαναδιαμόρφωση, όσο και σε παθολογική, όπως η οστική απορρόφηση, που ενεργοποιείται από τηδυσβιωτική σχέση βιουμενίου και ξενιστή. Ο RANKL εντοπίζεται στην κυτταρική μεμβράνη καιείναι υπεύθυνος για τη διαφοροποίηση των οστεοκλαστών και τη διέγερση της οστικήςαπορρόφησης. Η OPG προσδένει τον RANKL και εµποδίζει την αλληλεπίδρασή του µε τονRANK και όλα τα επακόλουθα µοριακά γεγονότα που οδηγούν στη διαφοροποίηση τωνοστεοκλαστών και την οστική απορρόφηση. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα και σε υγιή, αλλά όσον αφοράτην μεταβολή στα επίπεδα τους μετά από εφαρμογή μη χειρουργικής θεραπείας τηςπεριεμφυτευματίτιδας έχει πραγματοποιηθεί μόνο 1 μελέτη.Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: 1) η αξιολόγηση της επίδρασης της μηχειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στις κλινικές παραμέτρους και τα επίπεδα τωνRANKL και OPG στο PICF και 2) η σύγκριση των επιπέδων RANKL και OPG στο PICF υγιώνεμφυτευμάτων με αυτά των εμφυτευμάτων με περιεμφυτευματίτιδα.Μέθοδος και υλικά: Δεκατρείς ασθενείς με ισάριθμα υγιή εμφυτεύματα και 14 ασθενείς μεισάριθμα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα εντάχθηκαν στη μελέτη. Η επιλογή έγινε απόάτομα με λειτουργικά εμφυτεύματα για πάνω από 1 χρόνο τα οποία συμμετείχαν στο σύστημαεπανακλήσεων της Μεταπτυχιακής Κλινικής της Περιοδοντολογίας της Οδοντιατρικής Σχολής,ΕΚΠΑ ή είχαν προσέλθει για περιοδοντική θεραπεία. Επτά ημέρες μετά τις κλινικές μετρήσειςελήφθησαν δείγματα PICF, δόθηκαν οδηγίες στοματικής υγιεινής και πραγματοποιήθηκευπερουλική αποτρύγωση Στη συνέχεια, μετά από άλλες 2 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκε μηχειρουργική θεραπεία περιεμφυτευματίτιδας με τη χρήση συσκευών υπερήχων με ειδικό ρύγχος μεπερίβλημα PEEK (PIEZON® PI INSTRUMENT EMS) και αεροστίλβωση με ειδικό υποουλικόπλαστικό ακροφύσιο (PERIOFLOW® EMS) χρησιμοποιώντας σκόνης ερυθριτόλης 14 μm (EMSAIR-FLOW® PLUS Powder) υπό τοπική αναισθησία. Τρεις μήνες μετά επαναλήφθηκαν οικλινικές μετρήσεις και η λήψη PICF. Τα δείγματα PICF αξιολογήθηκαν με τη δοκιμασία ELISAγια ποσοτικοποίηση των RANKL και OPG.Αποτελέσματα: 1) Tα επίπεδα RANKL, OPG (p-value = 0,184) και ο λόγος RANKL/OPG δενεμφάνισαν διαφορά ανάμεσα σε υγιή και νοσούντα εμφυτεύματα, ωστόσο υπήρχε μια τάση η τιμήτου RANKL (p-value = 0,069) και του λόγου RANKL/OPG (p-value = 0,555) να είναι υψηλότερηστα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα. 2) Στα εμφυτεύματα με περιεμφυτευματίτιδα, μετά τηθεραπεία το βάθος θυλάκου μειώθηκε από 7.57 mm (τ.α = 1.55) στα 6.45 mm (τ.α = 1.44) (p-value6= 0.003), τα επιπέδα του RANKL μειώθηκαν από 16.15 pg/60s (τ.α = 19.20) σε 3.86 pg/60s (τ.α =5.62) (p-value = 0.028), τα επίπεδα του OPG από 14.97 pg/60s (τ.α = 6.58) σε 6.70 pg/60s (τ.α =2.55) (p-value = 0.016) και παρόλο που στο λόγο RANKL/OPG δεν παρατηρήθηκε διαφορά σεεπίπεδο p = 0.05, πάλι σημειώθηκε μια τάση για μείωση της τιμής του.Συμπεράσματα: 1) Η έγκαιρη διάγνωση της περιεμφυτευματίτιδας είναι δύσκολη λόγω τηςχαμηλής ευαισθησίας και ειδικότητας των κλινικών και ακτινογραφικών παραμέτρων πουαξιολογούνται κατά κύριο λόγο. 2) Τα επίπεδα των βιοδεικτών RANKL, OPG και ο λόγος τους,μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμα εργαλεία, συμπληρωματικά προς τις κλινικές και ακτινογραφικέςπαραμέτρους, ωστόσο η χρησιμότητά τους δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί. 3) Η μη χειρουργικήθεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωση του βάθους θυλάκωνπου προσεγγίζει το 1 mm, ενώ δεν έχει ιδιαίτερη επίδραση στην αιμορραγία κατά την ανίχνευση.4) Η μη χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας οδηγεί σε στατιστικά σημαντική μείωσητων επιπέδων RANKL και OPG στο υγρό του περιεμφυτευματικού θυλάκου. Ο λόγοςRANKL/OPG δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντικές διαφορές, αλλά φάνηκε μια τάση για μείωσητης τιμής του. 5) Δε βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των κλινικών παραμέτρωνκαι των βιοδεικτών ή του λόγου τους, πέρα από τη θετική συσχέτιση βάθους θυλάκου και τωνεπιπέδων OPG στα υγιή εμφυτεύματα. 6) Ο ρόλος των RANKL, OPG και RANKL/OPG στηνπεριεμφυτευματίτιδα και στη διάγνωσή της, δεν είναι απόλυτα κατανοητός. Υπάρχει ανάγκη γιαδιεξαγωγή περαιτέρω μελετών με ικανό δείγμα, ώστε να αποσαφηνιστεί η σημασία τους.","Introduction: The placement of dental osseointegrated implants for the restoration of missing teethis often the treatment of choice, due to their high survival and success rates. The survival rate approaches 94.6% at 13.4 years, while the success rate is 89.7% at 15.7 years. However, a significant portion of implants and patients experience peri-implantitis. It is estimated that periimplantitis affects 12.53% of implants and 19.53% of patients. Peri-implantitis is defined as a pathological condition of peri-implant tissues associated with microbial plaque and characterised by inflammation of the peri-implant mucosa with accompanying progressive loss of supporting bone. The clinical signs that are indicative of the presence of inflammation in the peri-implant tissues are bleeding on gentle probing and/or pyorrhoea, increasing pocket depths and/or apical displacement of the mucosal margin. Radiographically there is further bone loss compared to previous radiographs. Since more than 5 million implants are placed worldwide per year, it is imperative to identify implants with peri-implantitis at the early stage in order to prevent any biological, functional and aesthetic problems in time. Usually, the diagnosis is made after evaluation of clinical and radiographic findings. However, objective methods, such as measurementof pocket depth, bleeding on probing and radiographic findings, used to distinguish peri-implant health from disease and to evaluate the effect of therapeutic interventions, have low sensitivity and specificity. The measurement of pocket depth in implants is a technique that is strongly influenced by the applied pressure and by clinical conditions in the peri-implant tissues, such as the presence of inflammation. Moreover, when probing the peri-implant pocket, the tip of the periodontal probe often penetrates the epithelial barrier and enters the connective tissue. Thus, blood vessels are injured and bleeding may occur even in healthy sites. Thus, often the evaluation of clinical parameters fails to detect disease activity and impending bone destruction The additional evaluationof biomarker levels in the peri-implant crevicular fluid (PICF) may contribute to the early diagnosisof peri-implantitis. Biomarkers are inflammatory factors, signalling molecules and derivatives of a biological process that can be an indication of a biological condition and help to distinguish between a physiologic and pathologic processes. Biomarkers can be measured in secretions such as saliva and gingival crevicular fluid or in the case of implants, PICF. Two key biomarkers, RANKL and OPG, are central to bone metabolism both in a physiological state, such as bone remodelling, and in a pathological state, such as bone resorption, triggered by the dysbiotic relationship between the microbiome and host.. RANKL is responsible for osteoclast differentiation and stimulation of bone resorption. OPG binds RANKL and inhibits its interaction with RANK and all subsequent molecular events leading to osteoclast differentiation and bone resorption. Several studies evaluated8the levels of RANKL and OPG in PICF of implants with peri-implantitis and in healthy subjects, but regarding the change in their levels after application of non-surgical treatment of periimplantitis only 1 study has been performed. Aim: The aim of this study is: 1) to evaluate the effect of non-surgical treatment of peri-implantitis on clinical parameters and the levels of RANKL and OPG in PICF and 2) to compare the levels of RANKL and OPG in PICF of healthy implants with those of implants with peri-implantitis.Materials and methods: Thirteen patients with an equal number of healthy implants and 14 patients with an equal number of implants with peri-implantitis were included in the study. The selection was made from subjects with functional implants for more than 1 year who had participated in the recall system of the Postgraduate Clinic of Periodontology, School of Dentistry, NKUA or had presented for periodontal treatment. Seven days after the clinical measurements, PICF samples were taken, oral hygiene instructions were given, and a supra-oral debridement was then performed, after another 2 weeks non-surgical peri-implantitis treatment was performed using ultrasonic devices with a special PEEK sheathed tip (PIEZON® PI INSTRUMENT EMS) and air polishing with a special subgingival plastic nozzle (PERIOFLOW® EMS) using 14 μm erythritol powder (EMS AIR-FLOW® PLUS Powder) under local anaesthesia. Three months later, clinical measurements and PICF collection were repeated. PICF samples were evaluated by ELISA assay for quantification of RANKL and OPG.Results: 1)RANKL, OPG (p-value = 0.184) and RANKL/OPG ratio showed no difference betweenhealthy and diseased implants, however there was a tendency for RANKL (p-value = 0.069) and RANKL/OPG ratio (p-value = 0.555) to be higher in implants with peri-implantitis. 2) In implants with peri-implantitis, after treatment, pocket depth decreased from 7.57 mm (SD = 1.55) to 6.45 mm (SD = 1.44) (p-value = 0.003), RANKL levels decreased from 16.15 pg/60s (SD = 19.20) to 3.86 pg/60s (SD = 5. 62) (p-value = 0.028), OPG levels from 14.97 pg/60s (SD = 6.58) to 6.70 pg/60s (SD = 2.55) (p-value = 0.016) and although no difference was observed in the RANKL/OPG ratio at the p = 0.05 level, there was still a trend towards a decrease in its value.Conclusions: 1)Early diagnosis of periimplantitis is difficult due to the low sensitivity and specificity of the clinical and radiographic parameters that are primarily evaluated. 2)The levels of RANKL, OPG biomarkers and their ratio may prove to be useful tools, complementary to clinical and radiographic parameters, however their usefulness has not yet been clarified. 3) Non-surgical treatment of peri-implantitis leads to a statistically significant reduction in pocket depth namely around 1 mm, while having little effect on bleeding on detection. 4) Non-surgical treatment of periimplantitis leads to a statistically significant reduction in RANKL and OPG levels in peri-implant crevicular fluid. The RANKL/OPG ratio did not show statistically significant differences, but a 9trend towards a decrease was seen. 5)No statistically significant correlation was found between clinical parameters and biomarkers or their ratio, except for the positive correlation of pocket depth and OPG levels in healthy implants. 6) The role of RANKL, OPG and RANKL/OPG in periimplantitis and its diagnosis is not fully understood. There is a need to conduct further studies with sufficient sample size to clarify their importance."],"dc:identifier":["uoadl:3463837","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3463837"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επίδραση της μη χειρουργικής θεραπείας της περιεμφυτευματίτιδας στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό υγρό."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:58Z"}