{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3464214"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3464214","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση χρόνιας οστεομυελίτιδας","abstract":"Μία ιδιαίτερη κατηγορία λοιμώξεων αποτελεί η οστεομυελίτιδα σε ασθενείς με ορθοπαιδικά εμφυτεύματα. Η συχνότητα της τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί εντυπωσιακά και αυτό οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού και κατ’επέκταση στην θεαματική αύξηση των επεμβάσεων, στις οποίες χρησιμοποιούνται προσθετικά υλικά. Ποια είναι όμως τα κριτήρια ώστε να τεθεί η διάγνωση της λοίμωξης των εμφυτευμάτων; Ένα και μόνο από τα πέντε παρακάτω κριτήρια είναι ικανό ώστε να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση της περιπροσθετικής λοίμωξης. 1. H παρουσία συριγγίου που επικοινωνεί με την περιοχή των εμφυτευμάτων. 2. Η παρουσία πύου πέριξ της αρθρώσεως/αρθροπλαστικής που δεν δικαιολογείται από άλλη αιτία. 3. Ιστολογική απόδειξη οξείας μικροβιακής φλεγμονής των περιπροθετικών ιστών (ιδιαίτερα ενισχυτικό κριτήριο). 4. Απομόνωση του ίδιου μικροοργανισμού από τουλάχιστον δύο καλλιέργειες από υγρό αρθροκέντησης ή από διεγχειρητικά περιπροθετικά δείγματα ή απομόνωση ιδιαίτερα παθογόνου μικροοργανισμού πχ. S.aureus από μια καλλιέργεια από υγρό αρθροκέντησης ή από περιπροθετικό ιστό διεγχειρητικά. 5. Λοίμωξη των εμφυτευμάτων μπορεί να υφίσταται, ακόμη κι αν τα κριτήρια αυτά δεν εκπληρούνται. Υπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις όσον αφορά την οστεομυελίτιδα. Σε γενικές γραμμές, χρησιμοποιούμε συστήματα ταξινόμησης τα οποία περιλαμβάνουν: την ταξινόμηση με βάση τη διάρκεια των συµπτωµάτων, την παθογένεση, ανάλογα με την ύπαρξη εμφυτεύματος, την εντόπιση της λοίμωξης, την ανατομία και τις συννοσηρότητες των ασθενών. Όσον αφορά τη διάγνωση και την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας, το πρώτο και κύριο μέλημα είναι η ανεύρεση των παθογόνων μικροβίων. Προτιμότερη τεχνική λήψης υλικού είναι η διεγχειρητική ή μέσω ακτινολογικά καθοδηγούμενης παρακέντησης. Η λήψη υλικού από την επιφάνεια συριγγίων ή παροχετεύσεων μπορεί υπό προϋποθέσεις μόνο να είναι αξιόπιστη. Στην αιματογενή οστεομυελίτιδα των μακρών οστών ο παθογόνος παράγοντας είναι συνήθως ένας. Οι οστεομυελίτιδες κατά συνέχεια ιστών, έχουν συνήθως πολυμικροβιακή αιτιολογία. Ιδιαίτερα χρήσιμο μέσο για την διάγνωση των περιπροσθετικών λοιμώξεων αποτελούν και οι απεικονιστικές τεχνικές, όπως η απλή ακτινογραφία, η αξονική τομογραφία, η υπερηχογραφία, η μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα των οστών με τεχνήτιο 99 ή Gallium-67. Τέλος, ιδιαίτερης αξίας, αν και εξαιρετικά κοστοβόρα είναι η εξέταση με 18 FFDG-PET/CT, αλλά και άλλες μοριακές τεχνικές. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σκοπός της θεραπείας των λοιμώξεων των οστικών εμφυτευμάτων είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η διατήρηση της λειτουργίας της άρθρωσης. Γενικότερα, η θεραπεία περιλαμβάνει το χειρουργείο και τη συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβίωση, αναλόγως του χρόνου έναρξης της λοίμωξης, της μικροβιολογίας, της κατάστασης της άρθρωσης και του εμφυτεύματος, την ποιότητα των μαλακών ιστών γύρω από το εμφύτευμα, την κατάσταση του ασθενούς και τα συνοδά νοσήματα του. Εάν υπάρχει δυνατότητα η έναρξη της αντιβίωσης θα πρέπει να καθυστερεί μέχρι να ληφθούν δείγματα για καλλιέργεια (μέσω παρακέντησης της άρθρωσης, χειρουργικό καθαρισμό με ή χωρίς αφαίρεση του υλικού). Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν χειρουργικό καθαρισμό με διατήρηση της πρόθεσης, αφαίρεση της αρθροπλαστικής και αντικατάσταση της (αναθεώρηση) σε ένα ή δύο στάδια, απλή αφαίρεση της αρθροπλαστικής με καθαρισμό, αρθρόδεση και ακρωτηριασμός.","abstract_html":"Μία ιδιαίτερη κατηγορία λοιμώξεων αποτελεί η οστεομυελίτιδα σε ασθενείς με ορθοπαιδικά εμφυτεύματα. Η συχνότητα της τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί εντυπωσιακά και αυτό οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού και κατ’επέκταση στην θεαματική αύξηση των επεμβάσεων, στις οποίες χρησιμοποιούνται προσθετικά υλικά. Ποια είναι όμως τα κριτήρια ώστε να τεθεί η διάγνωση της λοίμωξης των εμφυτευμάτων; Ένα και μόνο από τα πέντε παρακάτω κριτήρια είναι ικανό ώστε να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση της περιπροσθετικής λοίμωξης. 1. H παρουσία συριγγίου που επικοινωνεί με την περιοχή των εμφυτευμάτων. 2. Η παρουσία πύου πέριξ της αρθρώσεως/αρθροπλαστικής που δεν δικαιολογείται από άλλη αιτία. 3. Ιστολογική απόδειξη οξείας μικροβιακής φλεγμονής των περιπροθετικών ιστών (ιδιαίτερα ενισχυτικό κριτήριο). 4. Απομόνωση του ίδιου μικροοργανισμού από τουλάχιστον δύο καλλιέργειες από υγρό αρθροκέντησης ή από διεγχειρητικά περιπροθετικά δείγματα ή απομόνωση ιδιαίτερα παθογόνου μικροοργανισμού πχ. S.aureus από μια καλλιέργεια από υγρό αρθροκέντησης ή από περιπροθετικό ιστό διεγχειρητικά. 5. Λοίμωξη των εμφυτευμάτων μπορεί να υφίσταται, ακόμη κι αν τα κριτήρια αυτά δεν εκπληρούνται. Υπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις όσον αφορά την οστεομυελίτιδα. Σε γενικές γραμμές, χρησιμοποιούμε συστήματα ταξινόμησης τα οποία περιλαμβάνουν: την ταξινόμηση με βάση τη διάρκεια των συµπτωµάτων, την παθογένεση, ανάλογα με την ύπαρξη εμφυτεύματος, την εντόπιση της λοίμωξης, την ανατομία και τις συννοσηρότητες των ασθενών. Όσον αφορά τη διάγνωση και την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας, το πρώτο και κύριο μέλημα είναι η ανεύρεση των παθογόνων μικροβίων. Προτιμότερη τεχνική λήψης υλικού είναι η διεγχειρητική ή μέσω ακτινολογικά καθοδηγούμενης παρακέντησης. Η λήψη υλικού από την επιφάνεια συριγγίων ή παροχετεύσεων μπορεί υπό προϋποθέσεις μόνο να είναι αξιόπιστη. Στην αιματογενή οστεομυελίτιδα των μακρών οστών ο παθογόνος παράγοντας είναι συνήθως ένας. Οι οστεομυελίτιδες κατά συνέχεια ιστών, έχουν συνήθως πολυμικροβιακή αιτιολογία. Ιδιαίτερα χρήσιμο μέσο για την διάγνωση των περιπροσθετικών λοιμώξεων αποτελούν και οι απεικονιστικές τεχνικές, όπως η απλή ακτινογραφία, η αξονική τομογραφία, η υπερηχογραφία, η μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα των οστών με τεχνήτιο 99 ή Gallium-67. Τέλος, ιδιαίτερης αξίας, αν και εξαιρετικά κοστοβόρα είναι η εξέταση με 18 FFDG-PET/CT, αλλά και άλλες μοριακές τεχνικές. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σκοπός της θεραπείας των λοιμώξεων των οστικών εμφυτευμάτων είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η διατήρηση της λειτουργίας της άρθρωσης. Γενικότερα, η θεραπεία περιλαμβάνει το χειρουργείο και τη συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβίωση, αναλόγως του χρόνου έναρξης της λοίμωξης, της μικροβιολογίας, της κατάστασης της άρθρωσης και του εμφυτεύματος, την ποιότητα των μαλακών ιστών γύρω από το εμφύτευμα, την κατάσταση του ασθενούς και τα συνοδά νοσήματα του. Εάν υπάρχει δυνατότητα η έναρξη της αντιβίωσης θα πρέπει να καθυστερεί μέχρι να ληφθούν δείγματα για καλλιέργεια (μέσω παρακέντησης της άρθρωσης, χειρουργικό καθαρισμό με ή χωρίς αφαίρεση του υλικού). Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν χειρουργικό καθαρισμό με διατήρηση της πρόθεσης, αφαίρεση της αρθροπλαστικής και αντικατάσταση της (αναθεώρηση) σε ένα ή δύο στάδια, απλή αφαίρεση της αρθροπλαστικής με καθαρισμό, αρθρόδεση και ακρωτηριασμός.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλάνη Σοφία","Galani Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3464214"],"render_values":[{"text":"uoadl:3464214","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3464214","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3464214","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3464214","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλάνη Σοφία","Galani Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3464214","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3464214"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μία ιδιαίτερη κατηγορία λοιμώξεων αποτελεί η οστεομυελίτιδα σε ασθενείς με ορθοπαιδικά εμφυτεύματα. Η συχνότητα της τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί εντυπωσιακά και αυτό οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού και κατ’επέκταση στην θεαματική αύξηση των επεμβάσεων, στις οποίες χρησιμοποιούνται προσθετικά υλικά. Ποια είναι όμως τα κριτήρια ώστε να τεθεί η διάγνωση της λοίμωξης των εμφυτευμάτων; Ένα και μόνο από τα πέντε παρακάτω κριτήρια είναι ικανό ώστε να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση της περιπροσθετικής λοίμωξης. 1. H παρουσία συριγγίου που επικοινωνεί με την περιοχή των εμφυτευμάτων. 2. Η παρουσία πύου πέριξ της αρθρώσεως/αρθροπλαστικής που δεν δικαιολογείται από άλλη αιτία. 3. Ιστολογική απόδειξη οξείας μικροβιακής φλεγμονής των περιπροθετικών ιστών (ιδιαίτερα ενισχυτικό κριτήριο). 4. Απομόνωση του ίδιου μικροοργανισμού από τουλάχιστον δύο καλλιέργειες από υγρό αρθροκέντησης ή από διεγχειρητικά περιπροθετικά δείγματα ή απομόνωση ιδιαίτερα παθογόνου μικροοργανισμού πχ. S.aureus από μια καλλιέργεια από υγρό αρθροκέντησης ή από περιπροθετικό ιστό διεγχειρητικά. 5. Λοίμωξη των εμφυτευμάτων μπορεί να υφίσταται, ακόμη κι αν τα κριτήρια αυτά δεν εκπληρούνται. Υπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις όσον αφορά την οστεομυελίτιδα. Σε γενικές γραμμές, χρησιμοποιούμε συστήματα ταξινόμησης τα οποία περιλαμβάνουν: την ταξινόμηση με βάση τη διάρκεια των συµπτωµάτων, την παθογένεση, ανάλογα με την ύπαρξη εμφυτεύματος, την εντόπιση της λοίμωξης, την ανατομία και τις συννοσηρότητες των ασθενών. Όσον αφορά τη διάγνωση και την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας, το πρώτο και κύριο μέλημα είναι η ανεύρεση των παθογόνων μικροβίων. Προτιμότερη τεχνική λήψης υλικού είναι η διεγχειρητική ή μέσω ακτινολογικά καθοδηγούμενης παρακέντησης. Η λήψη υλικού από την επιφάνεια συριγγίων ή παροχετεύσεων μπορεί υπό προϋποθέσεις μόνο να είναι αξιόπιστη. Στην αιματογενή οστεομυελίτιδα των μακρών οστών ο παθογόνος παράγοντας είναι συνήθως ένας. Οι οστεομυελίτιδες κατά συνέχεια ιστών, έχουν συνήθως πολυμικροβιακή αιτιολογία. Ιδιαίτερα χρήσιμο μέσο για την διάγνωση των περιπροσθετικών λοιμώξεων αποτελούν και οι απεικονιστικές τεχνικές, όπως η απλή ακτινογραφία, η αξονική τομογραφία, η υπερηχογραφία, η μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα των οστών με τεχνήτιο 99 ή Gallium-67. Τέλος, ιδιαίτερης αξίας, αν και εξαιρετικά κοστοβόρα είναι η εξέταση με 18 FFDG-PET/CT, αλλά και άλλες μοριακές τεχνικές. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σκοπός της θεραπείας των λοιμώξεων των οστικών εμφυτευμάτων είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η διατήρηση της λειτουργίας της άρθρωσης. Γενικότερα, η θεραπεία περιλαμβάνει το χειρουργείο και τη συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβίωση, αναλόγως του χρόνου έναρξης της λοίμωξης, της μικροβιολογίας, της κατάστασης της άρθρωσης και του εμφυτεύματος, την ποιότητα των μαλακών ιστών γύρω από το εμφύτευμα, την κατάσταση του ασθενούς και τα συνοδά νοσήματα του. Εάν υπάρχει δυνατότητα η έναρξη της αντιβίωσης θα πρέπει να καθυστερεί μέχρι να ληφθούν δείγματα για καλλιέργεια (μέσω παρακέντησης της άρθρωσης, χειρουργικό καθαρισμό με ή χωρίς αφαίρεση του υλικού). Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν χειρουργικό καθαρισμό με διατήρηση της πρόθεσης, αφαίρεση της αρθροπλαστικής και αντικατάσταση της (αναθεώρηση) σε ένα ή δύο στάδια, απλή αφαίρεση της αρθροπλαστικής με καθαρισμό, αρθρόδεση και ακρωτηριασμός.","Osteomyelitis in patients with orthopaedic implants constitutes a special category of infections. Its incidence has increased significantly in recent years, primarily due to the ageing population and consecutively to the remarkable rise in surgical interventions where prosthetic materials are being used. What are the criteria for diagnosing implant-related infections? A single one of the following five criteria is sufficient enough for securely diagnosing periprosthetic infection: 1. Presence of a sinus tract communicating with the implant site. 2. Presence of purulence discharge surrounding the joint/prosthesis that is not attributable to another cause. 3. Histological evidence of acute microbial inflammation of periprosthetic tissues (especially reinforcing criterion). 4. Isolation of the same microorganism on at least two arthrocentesis fluid cultures or intraoperative periprosthetic tissue samples or isolation of a particularly pathognomonic microorganism (e.g. Staphylococcus aureus) from arthrocentesis fluid culture or periprosthetic tissue sample taken intraoperatively. 5. Implant infection may still exist even if these criteria are not met. Various classifications exist regarding osteomyelitis. In general, classification systems take into consideration: the duration of symptoms, pathogenesis, presence of implant, localization of infection, anatomy, and patient comorbidities. When it comes to diagnosing and treating osteomyelitis, the primary and foremost concern is identifying the causative microorganisms. The preferred technique for obtaining material is intraoperative or through radiologically guided aspiration. Under certain conditions, sample collection from the surface of sinus tract or drained material may be reliable. In hematogenous spread osteomyelitis of long bones, the pathogen is usually singular however, in contiguous spread osteomyelitis typically has a polymicrobial aetiology. Imaging techniques such as plain X-ray, CT scan, ultrasound, magnetic resonance imaging (MRI), and bone scintigraphy with technetium-99 or Gallium-67 are particularly useful for diagnosing periprosthetic infections. Additionally, despite the high cost, imaging with 18F-FDG-PET/CT and other molecular techniques are of significant value. The aim of treating a periprosthetic infection is to relieve symptoms and maintain joint function. In general, treatment includes surgery and conservative treatment with antibiotics, depending on the time of onset of the infection, microbiology, the condition of the joint and the implant, the quality of the soft tissues surrounding the implant, the patient's baseline and their co-morbidities. When possible it is preferred to delay the initiation of antibiotic therapy until cultures are obtained (via joint aspiration, or surgical debridement with or without implant removal). Surgical options include debridement with implant retention, implant removal and replacement (revision) in one or two stages, simple implant removal with debridement, arthrodesis, and amputation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση χρόνιας οστεομυελίτιδας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλάνη Σοφία","Galani Sofia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Μία ιδιαίτερη κατηγορία λοιμώξεων αποτελεί η οστεομυελίτιδα σε ασθενείς με ορθοπαιδικά εμφυτεύματα. Η συχνότητα της τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί εντυπωσιακά και αυτό οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού και κατ’επέκταση στην θεαματική αύξηση των επεμβάσεων, στις οποίες χρησιμοποιούνται προσθετικά υλικά. Ποια είναι όμως τα κριτήρια ώστε να τεθεί η διάγνωση της λοίμωξης των εμφυτευμάτων; Ένα και μόνο από τα πέντε παρακάτω κριτήρια είναι ικανό ώστε να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση της περιπροσθετικής λοίμωξης. 1. H παρουσία συριγγίου που επικοινωνεί με την περιοχή των εμφυτευμάτων. 2. Η παρουσία πύου πέριξ της αρθρώσεως/αρθροπλαστικής που δεν δικαιολογείται από άλλη αιτία. 3. Ιστολογική απόδειξη οξείας μικροβιακής φλεγμονής των περιπροθετικών ιστών (ιδιαίτερα ενισχυτικό κριτήριο). 4. Απομόνωση του ίδιου μικροοργανισμού από τουλάχιστον δύο καλλιέργειες από υγρό αρθροκέντησης ή από διεγχειρητικά περιπροθετικά δείγματα ή απομόνωση ιδιαίτερα παθογόνου μικροοργανισμού πχ. S.aureus από μια καλλιέργεια από υγρό αρθροκέντησης ή από περιπροθετικό ιστό διεγχειρητικά. 5. Λοίμωξη των εμφυτευμάτων μπορεί να υφίσταται, ακόμη κι αν τα κριτήρια αυτά δεν εκπληρούνται. Υπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις όσον αφορά την οστεομυελίτιδα. Σε γενικές γραμμές, χρησιμοποιούμε συστήματα ταξινόμησης τα οποία περιλαμβάνουν: την ταξινόμηση με βάση τη διάρκεια των συµπτωµάτων, την παθογένεση, ανάλογα με την ύπαρξη εμφυτεύματος, την εντόπιση της λοίμωξης, την ανατομία και τις συννοσηρότητες των ασθενών. Όσον αφορά τη διάγνωση και την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας, το πρώτο και κύριο μέλημα είναι η ανεύρεση των παθογόνων μικροβίων. Προτιμότερη τεχνική λήψης υλικού είναι η διεγχειρητική ή μέσω ακτινολογικά καθοδηγούμενης παρακέντησης. Η λήψη υλικού από την επιφάνεια συριγγίων ή παροχετεύσεων μπορεί υπό προϋποθέσεις μόνο να είναι αξιόπιστη. Στην αιματογενή οστεομυελίτιδα των μακρών οστών ο παθογόνος παράγοντας είναι συνήθως ένας. Οι οστεομυελίτιδες κατά συνέχεια ιστών, έχουν συνήθως πολυμικροβιακή αιτιολογία. Ιδιαίτερα χρήσιμο μέσο για την διάγνωση των περιπροσθετικών λοιμώξεων αποτελούν και οι απεικονιστικές τεχνικές, όπως η απλή ακτινογραφία, η αξονική τομογραφία, η υπερηχογραφία, η μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα των οστών με τεχνήτιο 99 ή Gallium-67. Τέλος, ιδιαίτερης αξίας, αν και εξαιρετικά κοστοβόρα είναι η εξέταση με 18 FFDG-PET/CT, αλλά και άλλες μοριακές τεχνικές. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σκοπός της θεραπείας των λοιμώξεων των οστικών εμφυτευμάτων είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η διατήρηση της λειτουργίας της άρθρωσης. Γενικότερα, η θεραπεία περιλαμβάνει το χειρουργείο και τη συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβίωση, αναλόγως του χρόνου έναρξης της λοίμωξης, της μικροβιολογίας, της κατάστασης της άρθρωσης και του εμφυτεύματος, την ποιότητα των μαλακών ιστών γύρω από το εμφύτευμα, την κατάσταση του ασθενούς και τα συνοδά νοσήματα του. Εάν υπάρχει δυνατότητα η έναρξη της αντιβίωσης θα πρέπει να καθυστερεί μέχρι να ληφθούν δείγματα για καλλιέργεια (μέσω παρακέντησης της άρθρωσης, χειρουργικό καθαρισμό με ή χωρίς αφαίρεση του υλικού). Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν χειρουργικό καθαρισμό με διατήρηση της πρόθεσης, αφαίρεση της αρθροπλαστικής και αντικατάσταση της (αναθεώρηση) σε ένα ή δύο στάδια, απλή αφαίρεση της αρθροπλαστικής με καθαρισμό, αρθρόδεση και ακρωτηριασμός.","Osteomyelitis in patients with orthopaedic implants constitutes a special category of infections. Its incidence has increased significantly in recent years, primarily due to the ageing population and consecutively to the remarkable rise in surgical interventions where prosthetic materials are being used. What are the criteria for diagnosing implant-related infections? A single one of the following five criteria is sufficient enough for securely diagnosing periprosthetic infection: 1. Presence of a sinus tract communicating with the implant site. 2. Presence of purulence discharge surrounding the joint/prosthesis that is not attributable to another cause. 3. Histological evidence of acute microbial inflammation of periprosthetic tissues (especially reinforcing criterion). 4. Isolation of the same microorganism on at least two arthrocentesis fluid cultures or intraoperative periprosthetic tissue samples or isolation of a particularly pathognomonic microorganism (e.g. Staphylococcus aureus) from arthrocentesis fluid culture or periprosthetic tissue sample taken intraoperatively. 5. Implant infection may still exist even if these criteria are not met. Various classifications exist regarding osteomyelitis. In general, classification systems take into consideration: the duration of symptoms, pathogenesis, presence of implant, localization of infection, anatomy, and patient comorbidities. When it comes to diagnosing and treating osteomyelitis, the primary and foremost concern is identifying the causative microorganisms. The preferred technique for obtaining material is intraoperative or through radiologically guided aspiration. Under certain conditions, sample collection from the surface of sinus tract or drained material may be reliable. In hematogenous spread osteomyelitis of long bones, the pathogen is usually singular however, in contiguous spread osteomyelitis typically has a polymicrobial aetiology. Imaging techniques such as plain X-ray, CT scan, ultrasound, magnetic resonance imaging (MRI), and bone scintigraphy with technetium-99 or Gallium-67 are particularly useful for diagnosing periprosthetic infections. Additionally, despite the high cost, imaging with 18F-FDG-PET/CT and other molecular techniques are of significant value. The aim of treating a periprosthetic infection is to relieve symptoms and maintain joint function. In general, treatment includes surgery and conservative treatment with antibiotics, depending on the time of onset of the infection, microbiology, the condition of the joint and the implant, the quality of the soft tissues surrounding the implant, the patient's baseline and their co-morbidities. When possible it is preferred to delay the initiation of antibiotic therapy until cultures are obtained (via joint aspiration, or surgical debridement with or without implant removal). Surgical options include debridement with implant retention, implant removal and replacement (revision) in one or two stages, simple implant removal with debridement, arthrodesis, and amputation."],"dc:identifier":["uoadl:3464214","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3464214"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση χρόνιας οστεομυελίτιδας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:58Z"}