{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3465919"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3465919","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος του σακχαρώδους διαβήτη στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής και ηπατικής ίνωσης","abstract":"Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) αποτελεί μία αγνώστου αιτιολογίας νόσο κατά την οποία παρατηρείται καταστροφή των πνευμονικών ιστών και αντικατάστασή τους από ινώδη ιστό. Έχει ενοχοποιηθεί μία πληθώρα παραγόντων που συμβάλλουν στην παθογένεση της, συμπεριλαμβανομένων του σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) και της παχυσαρκίας. Οι δύο αυτοί παράγοντες είναι κρίσιμοι στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής αλλά και ηπατικής ίνωσης, επιδεινώνοντας την εξέλιξη τους μέσω αρκετών συνεργιστικών μηχανισμών. Στην πνευμονική ίνωση, ο ΣΔ συμβάλλει στη μη φυσιολογική επούλωση πληγών, τη χρόνια φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες, οδηγώντας σε υπερβολική εναπόθεση συστατικών της εξωκυτταρικής μήτρας στον πνευμονικό ιστό (πχ. κολλαγόνο). Επιπλέον, η επαγόμενη από την υπεργλυκαιμία ενεργοποίηση της οδού του αυξητικού παράγοντα-βήτα (TGF-β) και τα τελικά προϊόντα της προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) επιταχύνουν τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση των ινοβλαστών σε μυοϊνοβλάστες, επάγοντας αυξημένες ινωτικές αλλαγές. Ομοίως, στην ηπατική ίνωση, ο ΣΔ και η παχυσαρκία επάγουν βλάβες στο ήπαρ ενισχύοντας την ηπατική στεάτωση, την αντίσταση στην ινσουλίνη και τη δυσλιπιδαιμία. Μάλιστα, η παχυσαρκία ενοχοποιείται ότι εντείνει τη συστηματική φλεγμονή, την υποξία και το μηχανικό στρες στους ιστούς των πνευμόνων, επάγοντας ινωτικές διεργασίες. Συνάμα, η αυξημένη λιποτοξικότητα συμβάλλει περαιτέρω στην ηπατική φλεγμονή και ίνωση. Κλειδί στην εκδήλωση του ινωτικού φαινότυπου φαίνεται να αποτελεί ο άξονας ATX/ LPA. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αξιοποιήθηκαν in vivo πειράματα ακολουθώντας το μοντέλο ποντικιού STAM σε συνδυασμό με χορήγηση μπλεομυκίνης, προκειμένου να μελετηθεί η συσχέτιση της πνευμονικής ίνωσης με την παχυσαρκία και τον ΣΔ. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν in vitro πειράματα με κυτταροκαλλιέργειες HEPG2 κυττάρων υπό συνθήκες αυξημένης συγκέντρωσης γλυκόζης προκειμένου να εξακριβωθεί ο ρόλος του άξονα ATX/LPA στην ηπατική ίνωση. Tα in vivo πειράματα κατέστησαν σαφές ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ΣΔ, παχυσαρκίας και πνευμονικής ίνωσης καθώς ποντίκια που ανέπτυξαν διαβήτη και πνευμονική ίνωση εμφάνισαν εντονότερα στοιχεία ίνωσης συγκριτικά με τα μη διαβητικά ποντίκια του πειράματος. Πιο συγκεκριμένα, ύστερα από απομόνωση RNA από τους πνευμονικούς λοβούς των πειραματοζώων, βρέθηκε ότι τα διαβητικά ποντίκια με πνευμονική ίνωση είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων των γονιδίων Col1a1 και Fibronectin 1 συγκριτικά με τα υπόλοιπα πειραματόζωα. Παράλληλα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής πρωτεΐνης στο βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα των διαβητικών ποντικιών με πνευμονική ίνωση συγκριτικά με τα υπόλοιπα μέλη του πειράματος. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν και με τεχνικές ιστοχημείας. Όσον αφορά τα in vivo πειράματα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η έκθεση των κυττάρων σε αυξημένη συγκέντρωση γλυκόζης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, οδηγεί σε αύξηση των επιπέδων των μεταγράφων της ATX. Μελλοντικά, απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές διεργασίες, όπως αύξηση του αριθμού των πειραματοζώων καθώς και εξερεύνηση του ρόλου των αξόνων AGE/ RAGE και ATX/LPA στην παθοφυσιολογία της ίνωσης.","abstract_html":"Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) αποτελεί μία αγνώστου αιτιολογίας νόσο κατά την οποία παρατηρείται καταστροφή των πνευμονικών ιστών και αντικατάστασή τους από ινώδη ιστό. Έχει ενοχοποιηθεί μία πληθώρα παραγόντων που συμβάλλουν στην παθογένεση της, συμπεριλαμβανομένων του σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) και της παχυσαρκίας. Οι δύο αυτοί παράγοντες είναι κρίσιμοι στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής αλλά και ηπατικής ίνωσης, επιδεινώνοντας την εξέλιξη τους μέσω αρκετών συνεργιστικών μηχανισμών. Στην πνευμονική ίνωση, ο ΣΔ συμβάλλει στη μη φυσιολογική επούλωση πληγών, τη χρόνια φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες, οδηγώντας σε υπερβολική εναπόθεση συστατικών της εξωκυτταρικής μήτρας στον πνευμονικό ιστό (πχ. κολλαγόνο). Επιπλέον, η επαγόμενη από την υπεργλυκαιμία ενεργοποίηση της οδού του αυξητικού παράγοντα-βήτα (TGF-β) και τα τελικά προϊόντα της προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) επιταχύνουν τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση των ινοβλαστών σε μυοϊνοβλάστες, επάγοντας αυξημένες ινωτικές αλλαγές. Ομοίως, στην ηπατική ίνωση, ο ΣΔ και η παχυσαρκία επάγουν βλάβες στο ήπαρ ενισχύοντας την ηπατική στεάτωση, την αντίσταση στην ινσουλίνη και τη δυσλιπιδαιμία. Μάλιστα, η παχυσαρκία ενοχοποιείται ότι εντείνει τη συστηματική φλεγμονή, την υποξία και το μηχανικό στρες στους ιστούς των πνευμόνων, επάγοντας ινωτικές διεργασίες. Συνάμα, η αυξημένη λιποτοξικότητα συμβάλλει περαιτέρω στην ηπατική φλεγμονή και ίνωση. Κλειδί στην εκδήλωση του ινωτικού φαινότυπου φαίνεται να αποτελεί ο άξονας ATX/ LPA. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αξιοποιήθηκαν in vivo πειράματα ακολουθώντας το μοντέλο ποντικιού STAM σε συνδυασμό με χορήγηση μπλεομυκίνης, προκειμένου να μελετηθεί η συσχέτιση της πνευμονικής ίνωσης με την παχυσαρκία και τον ΣΔ. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν in vitro πειράματα με κυτταροκαλλιέργειες HEPG2 κυττάρων υπό συνθήκες αυξημένης συγκέντρωσης γλυκόζης προκειμένου να εξακριβωθεί ο ρόλος του άξονα ATX/LPA στην ηπατική ίνωση. Tα in vivo πειράματα κατέστησαν σαφές ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ΣΔ, παχυσαρκίας και πνευμονικής ίνωσης καθώς ποντίκια που ανέπτυξαν διαβήτη και πνευμονική ίνωση εμφάνισαν εντονότερα στοιχεία ίνωσης συγκριτικά με τα μη διαβητικά ποντίκια του πειράματος. Πιο συγκεκριμένα, ύστερα από απομόνωση RNA από τους πνευμονικούς λοβούς των πειραματοζώων, βρέθηκε ότι τα διαβητικά ποντίκια με πνευμονική ίνωση είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων των γονιδίων Col1a1 και Fibronectin 1 συγκριτικά με τα υπόλοιπα πειραματόζωα. Παράλληλα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής πρωτεΐνης στο βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα των διαβητικών ποντικιών με πνευμονική ίνωση συγκριτικά με τα υπόλοιπα μέλη του πειράματος. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν και με τεχνικές ιστοχημείας. Όσον αφορά τα in vivo πειράματα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η έκθεση των κυττάρων σε αυξημένη συγκέντρωση γλυκόζης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, οδηγεί σε αύξηση των επιπέδων των μεταγράφων της ATX. Μελλοντικά, απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές διεργασίες, όπως αύξηση του αριθμού των πειραματοζώων καθώς και εξερεύνηση του ρόλου των αξόνων AGE/ RAGE και ATX/LPA στην παθοφυσιολογία της ίνωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Φραγγεδάκης Γεώργιος","Frangedakis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:59Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3465919"],"render_values":[{"text":"uoadl:3465919","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3465919","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3465919","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3465919","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φραγγεδάκης Γεώργιος","Frangedakis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3465919","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3465919"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) αποτελεί μία αγνώστου αιτιολογίας νόσο κατά την οποία παρατηρείται καταστροφή των πνευμονικών ιστών και αντικατάστασή τους από ινώδη ιστό. Έχει ενοχοποιηθεί μία πληθώρα παραγόντων που συμβάλλουν στην παθογένεση της, συμπεριλαμβανομένων του σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) και της παχυσαρκίας. Οι δύο αυτοί παράγοντες είναι κρίσιμοι στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής αλλά και ηπατικής ίνωσης, επιδεινώνοντας την εξέλιξη τους μέσω αρκετών συνεργιστικών μηχανισμών. Στην πνευμονική ίνωση, ο ΣΔ συμβάλλει στη μη φυσιολογική επούλωση πληγών, τη χρόνια φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες, οδηγώντας σε υπερβολική εναπόθεση συστατικών της εξωκυτταρικής μήτρας στον πνευμονικό ιστό (πχ. κολλαγόνο). Επιπλέον, η επαγόμενη από την υπεργλυκαιμία ενεργοποίηση της οδού του αυξητικού παράγοντα-βήτα (TGF-β) και τα τελικά προϊόντα της προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) επιταχύνουν τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση των ινοβλαστών σε μυοϊνοβλάστες, επάγοντας αυξημένες ινωτικές αλλαγές. Ομοίως, στην ηπατική ίνωση, ο ΣΔ και η παχυσαρκία επάγουν βλάβες στο ήπαρ ενισχύοντας την ηπατική στεάτωση, την αντίσταση στην ινσουλίνη και τη δυσλιπιδαιμία. Μάλιστα, η παχυσαρκία ενοχοποιείται ότι εντείνει τη συστηματική φλεγμονή, την υποξία και το μηχανικό στρες στους ιστούς των πνευμόνων, επάγοντας ινωτικές διεργασίες. Συνάμα, η αυξημένη λιποτοξικότητα συμβάλλει περαιτέρω στην ηπατική φλεγμονή και ίνωση. Κλειδί στην εκδήλωση του ινωτικού φαινότυπου φαίνεται να αποτελεί ο άξονας ATX/ LPA. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αξιοποιήθηκαν in vivo πειράματα ακολουθώντας το μοντέλο ποντικιού STAM σε συνδυασμό με χορήγηση μπλεομυκίνης, προκειμένου να μελετηθεί η συσχέτιση της πνευμονικής ίνωσης με την παχυσαρκία και τον ΣΔ. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν in vitro πειράματα με κυτταροκαλλιέργειες HEPG2 κυττάρων υπό συνθήκες αυξημένης συγκέντρωσης γλυκόζης προκειμένου να εξακριβωθεί ο ρόλος του άξονα ATX/LPA στην ηπατική ίνωση. Tα in vivo πειράματα κατέστησαν σαφές ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ΣΔ, παχυσαρκίας και πνευμονικής ίνωσης καθώς ποντίκια που ανέπτυξαν διαβήτη και πνευμονική ίνωση εμφάνισαν εντονότερα στοιχεία ίνωσης συγκριτικά με τα μη διαβητικά ποντίκια του πειράματος. Πιο συγκεκριμένα, ύστερα από απομόνωση RNA από τους πνευμονικούς λοβούς των πειραματοζώων, βρέθηκε ότι τα διαβητικά ποντίκια με πνευμονική ίνωση είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων των γονιδίων Col1a1 και Fibronectin 1 συγκριτικά με τα υπόλοιπα πειραματόζωα. Παράλληλα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής πρωτεΐνης στο βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα των διαβητικών ποντικιών με πνευμονική ίνωση συγκριτικά με τα υπόλοιπα μέλη του πειράματος. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν και με τεχνικές ιστοχημείας. Όσον αφορά τα in vivo πειράματα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η έκθεση των κυττάρων σε αυξημένη συγκέντρωση γλυκόζης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, οδηγεί σε αύξηση των επιπέδων των μεταγράφων της ATX. Μελλοντικά, απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές διεργασίες, όπως αύξηση του αριθμού των πειραματοζώων καθώς και εξερεύνηση του ρόλου των αξόνων AGE/ RAGE και ATX/LPA στην παθοφυσιολογία της ίνωσης.","Idiopathic pulmonary fibrosis (IPF) is a disease of unknown etiology in which the destruction of the pulmonary tissues and their replacement by fibrous tissue is observed. A multitude of contributing factors have been implicated in its pathogenesis, including diabetes mellitus (DM) and obesity. These two factors are critical in the pathophysiology of pulmonary as well as liver fibrosis, exacerbating their progression through several synergistic mechanisms. In pulmonary fibrosis, DM contributes to abnormal wound healing, chronic inflammation, and oxidative stress, leading to excessive deposition of extracellular matrix components in pulmonary tissue (eg, collagen). In addition, hyperglycemia-induced activation of the transforming growth factor-beta (TGF-β) pathway and advanced glycation end products (AGEs) accelerate the proliferation and differentiation of fibroblasts into myofibroblasts, inducing increased fibrotic changes. Similarly, in liver fibrosis, DM and obesity induce liver damage by enhancing hepatic steatosis, insulin resistance and dyslipidemia. Furthermore, obesity is blamed for intensifying systemic inflammation, hypoxia and mechanical stress in lung tissues, inducing fibrotic processes. At the same time, increased lipotoxicity further contributes to liver inflammation and fibrosis. Key to the manifestation of the fibrotic phenotype seems to be the ATX/LPA axis. In the present thesis, in vivo experiments were used following the STAM mouse model in combination with bleomycin administration, in order to study the association of pulmonary fibrosis with obesity and DM. In addition, in vitro experiments were performed with cell cultures of HEPG2 cells under conditions of increased glucose concentration in order to ascertain the role of the ATX/LPA axis in liver fibrosis. The in vivo experiments made it clear that there is a correlation between DM, obesity and pulmonary fibrosis as mice that developed diabetes and pulmonary fibrosis showed more intense evidence of fibrosis compared to non-diabetic counterparts. More specifically, after isolating RNA from the lung lobes of the experimental animals, it was found that the diabetic mice with pulmonary fibrosis had increased expression levels of the Col1a1 and Fibronectin 1 mRNAs compared to the rest of the experimental animals. At the same time, increased levels of total protein were detected in the bronchoalveolar lavage of the diabetic mice with pulmonary fibrosis compared to the other members of the experiment. The results were also confirmed by histochemistry techniques. Regarding the in vivo experiments, the results showed that the increased concentration of glucose and the exposure of the cells to it for a certain period of time, leads to an increase in the levels of ATX mRNA. In the future, further experimental processes are needed, such as increasing the number of experimental animals and exploring the role of AGE/RAGE and ATX/LPA axes as well in the pathophysiology of fibrosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος του σακχαρώδους διαβήτη στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής και ηπατικής ίνωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φραγγεδάκης Γεώργιος","Frangedakis Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) αποτελεί μία αγνώστου αιτιολογίας νόσο κατά την οποία παρατηρείται καταστροφή των πνευμονικών ιστών και αντικατάστασή τους από ινώδη ιστό. Έχει ενοχοποιηθεί μία πληθώρα παραγόντων που συμβάλλουν στην παθογένεση της, συμπεριλαμβανομένων του σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) και της παχυσαρκίας. Οι δύο αυτοί παράγοντες είναι κρίσιμοι στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής αλλά και ηπατικής ίνωσης, επιδεινώνοντας την εξέλιξη τους μέσω αρκετών συνεργιστικών μηχανισμών. Στην πνευμονική ίνωση, ο ΣΔ συμβάλλει στη μη φυσιολογική επούλωση πληγών, τη χρόνια φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες, οδηγώντας σε υπερβολική εναπόθεση συστατικών της εξωκυτταρικής μήτρας στον πνευμονικό ιστό (πχ. κολλαγόνο). Επιπλέον, η επαγόμενη από την υπεργλυκαιμία ενεργοποίηση της οδού του αυξητικού παράγοντα-βήτα (TGF-β) και τα τελικά προϊόντα της προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) επιταχύνουν τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση των ινοβλαστών σε μυοϊνοβλάστες, επάγοντας αυξημένες ινωτικές αλλαγές. Ομοίως, στην ηπατική ίνωση, ο ΣΔ και η παχυσαρκία επάγουν βλάβες στο ήπαρ ενισχύοντας την ηπατική στεάτωση, την αντίσταση στην ινσουλίνη και τη δυσλιπιδαιμία. Μάλιστα, η παχυσαρκία ενοχοποιείται ότι εντείνει τη συστηματική φλεγμονή, την υποξία και το μηχανικό στρες στους ιστούς των πνευμόνων, επάγοντας ινωτικές διεργασίες. Συνάμα, η αυξημένη λιποτοξικότητα συμβάλλει περαιτέρω στην ηπατική φλεγμονή και ίνωση. Κλειδί στην εκδήλωση του ινωτικού φαινότυπου φαίνεται να αποτελεί ο άξονας ATX/ LPA. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αξιοποιήθηκαν in vivo πειράματα ακολουθώντας το μοντέλο ποντικιού STAM σε συνδυασμό με χορήγηση μπλεομυκίνης, προκειμένου να μελετηθεί η συσχέτιση της πνευμονικής ίνωσης με την παχυσαρκία και τον ΣΔ. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν in vitro πειράματα με κυτταροκαλλιέργειες HEPG2 κυττάρων υπό συνθήκες αυξημένης συγκέντρωσης γλυκόζης προκειμένου να εξακριβωθεί ο ρόλος του άξονα ATX/LPA στην ηπατική ίνωση. Tα in vivo πειράματα κατέστησαν σαφές ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ΣΔ, παχυσαρκίας και πνευμονικής ίνωσης καθώς ποντίκια που ανέπτυξαν διαβήτη και πνευμονική ίνωση εμφάνισαν εντονότερα στοιχεία ίνωσης συγκριτικά με τα μη διαβητικά ποντίκια του πειράματος. Πιο συγκεκριμένα, ύστερα από απομόνωση RNA από τους πνευμονικούς λοβούς των πειραματοζώων, βρέθηκε ότι τα διαβητικά ποντίκια με πνευμονική ίνωση είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων των γονιδίων Col1a1 και Fibronectin 1 συγκριτικά με τα υπόλοιπα πειραματόζωα. Παράλληλα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής πρωτεΐνης στο βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα των διαβητικών ποντικιών με πνευμονική ίνωση συγκριτικά με τα υπόλοιπα μέλη του πειράματος. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν και με τεχνικές ιστοχημείας. Όσον αφορά τα in vivo πειράματα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η έκθεση των κυττάρων σε αυξημένη συγκέντρωση γλυκόζης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, οδηγεί σε αύξηση των επιπέδων των μεταγράφων της ATX. Μελλοντικά, απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές διεργασίες, όπως αύξηση του αριθμού των πειραματοζώων καθώς και εξερεύνηση του ρόλου των αξόνων AGE/ RAGE και ATX/LPA στην παθοφυσιολογία της ίνωσης.","Idiopathic pulmonary fibrosis (IPF) is a disease of unknown etiology in which the destruction of the pulmonary tissues and their replacement by fibrous tissue is observed. A multitude of contributing factors have been implicated in its pathogenesis, including diabetes mellitus (DM) and obesity. These two factors are critical in the pathophysiology of pulmonary as well as liver fibrosis, exacerbating their progression through several synergistic mechanisms. In pulmonary fibrosis, DM contributes to abnormal wound healing, chronic inflammation, and oxidative stress, leading to excessive deposition of extracellular matrix components in pulmonary tissue (eg, collagen). In addition, hyperglycemia-induced activation of the transforming growth factor-beta (TGF-β) pathway and advanced glycation end products (AGEs) accelerate the proliferation and differentiation of fibroblasts into myofibroblasts, inducing increased fibrotic changes. Similarly, in liver fibrosis, DM and obesity induce liver damage by enhancing hepatic steatosis, insulin resistance and dyslipidemia. Furthermore, obesity is blamed for intensifying systemic inflammation, hypoxia and mechanical stress in lung tissues, inducing fibrotic processes. At the same time, increased lipotoxicity further contributes to liver inflammation and fibrosis. Key to the manifestation of the fibrotic phenotype seems to be the ATX/LPA axis. In the present thesis, in vivo experiments were used following the STAM mouse model in combination with bleomycin administration, in order to study the association of pulmonary fibrosis with obesity and DM. In addition, in vitro experiments were performed with cell cultures of HEPG2 cells under conditions of increased glucose concentration in order to ascertain the role of the ATX/LPA axis in liver fibrosis. The in vivo experiments made it clear that there is a correlation between DM, obesity and pulmonary fibrosis as mice that developed diabetes and pulmonary fibrosis showed more intense evidence of fibrosis compared to non-diabetic counterparts. More specifically, after isolating RNA from the lung lobes of the experimental animals, it was found that the diabetic mice with pulmonary fibrosis had increased expression levels of the Col1a1 and Fibronectin 1 mRNAs compared to the rest of the experimental animals. At the same time, increased levels of total protein were detected in the bronchoalveolar lavage of the diabetic mice with pulmonary fibrosis compared to the other members of the experiment. The results were also confirmed by histochemistry techniques. Regarding the in vivo experiments, the results showed that the increased concentration of glucose and the exposure of the cells to it for a certain period of time, leads to an increase in the levels of ATX mRNA. In the future, further experimental processes are needed, such as increasing the number of experimental animals and exploring the role of AGE/RAGE and ATX/LPA axes as well in the pathophysiology of fibrosis."],"dc:identifier":["uoadl:3465919","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3465919"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ο ρόλος του σακχαρώδους διαβήτη στην παθοφυσιολογία της πνευμονικής και ηπατικής ίνωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:59Z"}