{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3469571"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3469571","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κοντό μήκος τραχήλου στην κύηση - Διαχείριση","abstract":"Ο τελειόμηνος τοκετός στους ανθρώπου συμβαίνει συνήθως κατά ή μετά τις 37 εβδομάδες κύησης. Όταν συμβαίνει αυτό, ο τράχηλος υφίσταται μία αξιοσημείωτη μεταμόρφωση που από σχετικά άκαμπτη σκληρή δομή που ο ρόλος του είναι να διατηρεί το έμβρυο εντός της μήτρας μετατρέπεται σε έναν μαλακό με διάταση αγωγό μέσω του οποίου γίνεται η γέννηση του εμβρύου. Όταν αυτό γίνει πριν τις 37 εβδομάδες τότε μιλάμε για πρόωρο τοκετό και όσο πιο νωρίς εμφανιστεί τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα για περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Ο πρόωρος τοκετός παραμένει η πιο συχνή αιτία, όχι μόνο περιγεννητικής νοσηρότητα και θνησιμότητας αλλά τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο χρόνιων ιατρικών παθήσεων και αναπτυξιακών καθυστερήσεων. Αυτοί οι κίνδυνοι είναι αντιστρόφως ανάλογοι με την ηλικία κύησης κατά τη γέννηση. Η υπερηχογραφική αξιολόγηση του τραχήλου της μήτρας σε συνδυασμό με προηγούμενο μαιευτικό ιστορικό έχουν εξελιχθεί ως ένα από τα καλύτερα κλινικά εργαλεία που διατίθενται σήμερα για τη πρόβλεψη του αυθόρμητου πρόωρου τοκετού. Υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος μελετών που περιγράφουν παρεμβάσεις στο βραχύ τράχηλο και μειώνουν τον κίνδυνο για πρόωρο τοκετό βελτιώνοντας τα νεογνικά αποτελέσματα. Υπάρχουν τρεις πρωτογενείς στρατηγικές διαχείρισης για το βραχύ τράχηλο που έχουν δείξει βελτίωση στα αποτελέσματα του πρόωρου τοκετού με τη σωστή εφαρμογή τους α) κολπική προγεστερόνη, β)περίδεση τραχήλου, γ)πεσσός του Arabin. Απαραίτητη προϋπόθεση για την καλύτερη διαχείριση των γυναικών με βραχύ τράχηλο είναι η σωστή μέτρηση του μήκους του, οι εβδομάδες κύησης που θα πραγματοποιηθεί αλλά και η απόφαση διαχείρισης του ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για πρόωρο τοκετό","abstract_html":"Ο τελειόμηνος τοκετός στους ανθρώπου συμβαίνει συνήθως κατά ή μετά τις 37 εβδομάδες κύησης. Όταν συμβαίνει αυτό, ο τράχηλος υφίσταται μία αξιοσημείωτη μεταμόρφωση που από σχετικά άκαμπτη σκληρή δομή που ο ρόλος του είναι να διατηρεί το έμβρυο εντός της μήτρας μετατρέπεται σε έναν μαλακό με διάταση αγωγό μέσω του οποίου γίνεται η γέννηση του εμβρύου. Όταν αυτό γίνει πριν τις 37 εβδομάδες τότε μιλάμε για πρόωρο τοκετό και όσο πιο νωρίς εμφανιστεί τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα για περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Ο πρόωρος τοκετός παραμένει η πιο συχνή αιτία, όχι μόνο περιγεννητικής νοσηρότητα και θνησιμότητας αλλά τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο χρόνιων ιατρικών παθήσεων και αναπτυξιακών καθυστερήσεων. Αυτοί οι κίνδυνοι είναι αντιστρόφως ανάλογοι με την ηλικία κύησης κατά τη γέννηση. Η υπερηχογραφική αξιολόγηση του τραχήλου της μήτρας σε συνδυασμό με προηγούμενο μαιευτικό ιστορικό έχουν εξελιχθεί ως ένα από τα καλύτερα κλινικά εργαλεία που διατίθενται σήμερα για τη πρόβλεψη του αυθόρμητου πρόωρου τοκετού. Υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος μελετών που περιγράφουν παρεμβάσεις στο βραχύ τράχηλο και μειώνουν τον κίνδυνο για πρόωρο τοκετό βελτιώνοντας τα νεογνικά αποτελέσματα. Υπάρχουν τρεις πρωτογενείς στρατηγικές διαχείρισης για το βραχύ τράχηλο που έχουν δείξει βελτίωση στα αποτελέσματα του πρόωρου τοκετού με τη σωστή εφαρμογή τους α) κολπική προγεστερόνη, β)περίδεση τραχήλου, γ)πεσσός του Arabin. Απαραίτητη προϋπόθεση για την καλύτερη διαχείριση των γυναικών με βραχύ τράχηλο είναι η σωστή μέτρηση του μήκους του, οι εβδομάδες κύησης που θα πραγματοποιηθεί αλλά και η απόφαση διαχείρισης του ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για πρόωρο τοκετό","abstract_has_math":false,"creators":["Αλμούσα Νάντια","Almousa Nantia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3469571"],"render_values":[{"text":"uoadl:3469571","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469571","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469571","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3469571","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλμούσα Νάντια","Almousa Nantia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3469571","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469571"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο τελειόμηνος τοκετός στους ανθρώπου συμβαίνει συνήθως κατά ή μετά τις 37 εβδομάδες κύησης. Όταν συμβαίνει αυτό, ο τράχηλος υφίσταται μία αξιοσημείωτη μεταμόρφωση που από σχετικά άκαμπτη σκληρή δομή που ο ρόλος του είναι να διατηρεί το έμβρυο εντός της μήτρας μετατρέπεται σε έναν μαλακό με διάταση αγωγό μέσω του οποίου γίνεται η γέννηση του εμβρύου. Όταν αυτό γίνει πριν τις 37 εβδομάδες τότε μιλάμε για πρόωρο τοκετό και όσο πιο νωρίς εμφανιστεί τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα για περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Ο πρόωρος τοκετός παραμένει η πιο συχνή αιτία, όχι μόνο περιγεννητικής νοσηρότητα και θνησιμότητας αλλά τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο χρόνιων ιατρικών παθήσεων και αναπτυξιακών καθυστερήσεων. Αυτοί οι κίνδυνοι είναι αντιστρόφως ανάλογοι με την ηλικία κύησης κατά τη γέννηση. Η υπερηχογραφική αξιολόγηση του τραχήλου της μήτρας σε συνδυασμό με προηγούμενο μαιευτικό ιστορικό έχουν εξελιχθεί ως ένα από τα καλύτερα κλινικά εργαλεία που διατίθενται σήμερα για τη πρόβλεψη του αυθόρμητου πρόωρου τοκετού. Υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος μελετών που περιγράφουν παρεμβάσεις στο βραχύ τράχηλο και μειώνουν τον κίνδυνο για πρόωρο τοκετό βελτιώνοντας τα νεογνικά αποτελέσματα. Υπάρχουν τρεις πρωτογενείς στρατηγικές διαχείρισης για το βραχύ τράχηλο που έχουν δείξει βελτίωση στα αποτελέσματα του πρόωρου τοκετού με τη σωστή εφαρμογή τους α) κολπική προγεστερόνη, β)περίδεση τραχήλου, γ)πεσσός του Arabin. Απαραίτητη προϋπόθεση για την καλύτερη διαχείριση των γυναικών με βραχύ τράχηλο είναι η σωστή μέτρηση του μήκους του, οι εβδομάδες κύησης που θα πραγματοποιηθεί αλλά και η απόφαση διαχείρισης του ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για πρόωρο τοκετό","Full-term birth in humans usually occurs at or after 37 weeks of gestation. When this occurs, the cervix undergoes a remarkable transformation from a relatively rigid, hard structure whose role is to maintain the fetus in the uterus to a soft, distensible duct through which the fetus is born. When this occurs before 37 weeks, we speak of preterm birth, and the earlier it occurs, the greater the likelihood of perinatal morbidity and mortality. Ultrasound assessment of the cervix in conjunction with previous obstetric history has emerged as one of the best clinical tools available today for predicting spontaneous preterm labor. There is a growing body of studies describing interventions for short cervix and reducing the risk of preterm birth while improving neonatal outcomes Preterm birth remains the most common cause not only of perinatal morbidity and mortality, but children born prematurely are at greater risk of chronic medical conditions and developmental delays. These risks are inversely proportional to gestational age at birth. There are three primary management strategies for short cervix that have been shown to improve preterm birth outcomes when properly implemented: a) vaginal progesterone, b) cervical cerclage, c) Arabin pessary A necessary condition for the best management of women with a short cervix is ​​the correct measurement of its length, the weeks of pregnancy that will be carried out, and the decision to manage it in order to reduce the risk of premature birth."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κοντό μήκος τραχήλου στην κύηση - Διαχείριση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλμούσα Νάντια","Almousa Nantia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Ο τελειόμηνος τοκετός στους ανθρώπου συμβαίνει συνήθως κατά ή μετά τις 37 εβδομάδες κύησης. Όταν συμβαίνει αυτό, ο τράχηλος υφίσταται μία αξιοσημείωτη μεταμόρφωση που από σχετικά άκαμπτη σκληρή δομή που ο ρόλος του είναι να διατηρεί το έμβρυο εντός της μήτρας μετατρέπεται σε έναν μαλακό με διάταση αγωγό μέσω του οποίου γίνεται η γέννηση του εμβρύου. Όταν αυτό γίνει πριν τις 37 εβδομάδες τότε μιλάμε για πρόωρο τοκετό και όσο πιο νωρίς εμφανιστεί τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα για περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Ο πρόωρος τοκετός παραμένει η πιο συχνή αιτία, όχι μόνο περιγεννητικής νοσηρότητα και θνησιμότητας αλλά τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο χρόνιων ιατρικών παθήσεων και αναπτυξιακών καθυστερήσεων. Αυτοί οι κίνδυνοι είναι αντιστρόφως ανάλογοι με την ηλικία κύησης κατά τη γέννηση. Η υπερηχογραφική αξιολόγηση του τραχήλου της μήτρας σε συνδυασμό με προηγούμενο μαιευτικό ιστορικό έχουν εξελιχθεί ως ένα από τα καλύτερα κλινικά εργαλεία που διατίθενται σήμερα για τη πρόβλεψη του αυθόρμητου πρόωρου τοκετού. Υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος μελετών που περιγράφουν παρεμβάσεις στο βραχύ τράχηλο και μειώνουν τον κίνδυνο για πρόωρο τοκετό βελτιώνοντας τα νεογνικά αποτελέσματα. Υπάρχουν τρεις πρωτογενείς στρατηγικές διαχείρισης για το βραχύ τράχηλο που έχουν δείξει βελτίωση στα αποτελέσματα του πρόωρου τοκετού με τη σωστή εφαρμογή τους α) κολπική προγεστερόνη, β)περίδεση τραχήλου, γ)πεσσός του Arabin. Απαραίτητη προϋπόθεση για την καλύτερη διαχείριση των γυναικών με βραχύ τράχηλο είναι η σωστή μέτρηση του μήκους του, οι εβδομάδες κύησης που θα πραγματοποιηθεί αλλά και η απόφαση διαχείρισης του ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για πρόωρο τοκετό","Full-term birth in humans usually occurs at or after 37 weeks of gestation. When this occurs, the cervix undergoes a remarkable transformation from a relatively rigid, hard structure whose role is to maintain the fetus in the uterus to a soft, distensible duct through which the fetus is born. When this occurs before 37 weeks, we speak of preterm birth, and the earlier it occurs, the greater the likelihood of perinatal morbidity and mortality. Ultrasound assessment of the cervix in conjunction with previous obstetric history has emerged as one of the best clinical tools available today for predicting spontaneous preterm labor. There is a growing body of studies describing interventions for short cervix and reducing the risk of preterm birth while improving neonatal outcomes Preterm birth remains the most common cause not only of perinatal morbidity and mortality, but children born prematurely are at greater risk of chronic medical conditions and developmental delays. These risks are inversely proportional to gestational age at birth. There are three primary management strategies for short cervix that have been shown to improve preterm birth outcomes when properly implemented: a) vaginal progesterone, b) cervical cerclage, c) Arabin pessary A necessary condition for the best management of women with a short cervix is ​​the correct measurement of its length, the weeks of pregnancy that will be carried out, and the decision to manage it in order to reduce the risk of premature birth."],"dc:identifier":["uoadl:3469571","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469571"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κοντό μήκος τραχήλου στην κύηση - Διαχείριση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:01Z"}