{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3469594"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3469594","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της άσκησης στη νόσο του Πάρκινσον","abstract":"Η εκφύλιση του νευρικού συστήματος οδηγεί στην εκδήλωση νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Πάρκινσον, που χαρακτηρίζονται από προοδευτική απώλεια νευρώνων σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Η αιτιολογία τους είναι σύνθετη, περιλαμβάνοντας γενετικούς, περιβαλλοντικούς, βιολογικούς και τοξικούς παράγοντες, καθώς και τη γήρανση. Η νόσος Πάρκινσον περιγράφηκε από τον James Parkinson το 1817 και αποτελεί μια από τις συχνότερες νευροεκφυλιστικές διαταραχές. Προκαλείται από εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία, με αποτέλεσμα την έλλειψη ντοπαμίνης και τον σχηματισμό Lewy bodies. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνουν βραδυκινησία, δυσκαμψία και τρόμο ηρεμίας, ενώ μη κινητικές εκδηλώσεις, όπως κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου και γνωστική έκπτωση, είναι συχνές. Η αιτιολογία της νόσου παραμένει ασαφής, αν και έχουν ενοχοποιηθεί γενετικές μεταλλάξεις και περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως έκθεση σε φυτοφάρμακα. Η νόσος πλήττει το 0,3% του γενικού πληθυσμού, με τη συχνότητά της να αυξάνεται με την ηλικία. Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στα κινητικά συμπτώματα, με τη βραδυκινησία να είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου. Τα μη κινητικά συμπτώματα συχνά προηγούνται των κινητικών, δυσκολεύοντας τη διάγνωση. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει θεραπεία που να αναστρέφει την πορεία της νόσου. Οι διαθέσιμες θεραπείες είναι συμπτωματικές, με κύριες φαρμακευτικές επιλογές τη λεβοντόπα, τους αγωνιστές ντοπαμίνης και τους αναστολείς μονοαμινοξειδάσης, οι οποίες όμως χάνουν σταδιακά την αποτελεσματικότητά τους. Η βαθιά εγκεφαλική διέγερση (DBS) αποτελεί χειρουργική επιλογή που ρυθμίζει ανώμαλα νευρικά σήματα, αλλά φέρει κινδύνους, όπως λοιμώξεις και αιμορραγίες. Η σωματική άσκηση παίζει σημαντικό ρόλο στη διαχείριση της νόσου, ενισχύοντας τη νευροπλαστικότητα και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης διαφόρων μορφών άσκησης σε ασθενείς με νόσο Parkinson, με έμφαση σε τρεις πτυχές της νόσου: την ποιότητα ζωής ασθενών, την καθυστέρηση της εμφάνισης των συμπτωμάτων και τη μείωση των ήδη υπαρχόντων συμπτωμάτων. Η μελέτη εξετάζει την αερόβια άσκηση, την άσκηση με αντιστάσεις, και τις ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκού συντονισμού, προκειμένου να αναδειχθεί η πιο αποτελεσματική μορφή άσκησης για κάθε πτυχή της νόσου, αλλά και η δυνατότητα συνδυασμού τους για βέλτιστα αποτελέσματα. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, πραγματοποιήθηκε ανάλυση της πρόσφατης σχετικής βιβλιογραφίας και σύγκριση κοινών δεικτών αποτελεσματικότητας μεταξύ των διαφορετικών μορφών άσκησης. Χρησιμοποιήθηκαν οι βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar και λέξεις κλειδιά όπως Parkinson’s disease, Parkinson, Exercise and Parkinson και Symptoms of Parkinson’s disease and exercise για την αναζήτηση σχετικών επιστημονικών πληροφοριών. Μορφές άσκησης όπως το περπάτημα, η άσκηση στο νερό, η yoga και η Pilates συμβάλλουν στη βελτίωση της ισορροπίας, της μυϊκής δύναμης και της κινητικότητας. Αερόβια άσκηση, όπως το Nordic walking και η βάδιση σε κυλιόμενο διάδρομο, βελτιώνει την αντοχή και τη βάδιση, ενώ οι ασκήσεις αντιστάσεων ενισχύουν τη μυϊκή δύναμη σε ασθενείς με νόσο Parkinson. Ασκήσεις ισορροπίας και ευλυγισίας μειώνουν την πιθανότητα πτώσεων. Ο χορός, ιδιαίτερα το αργεντίνικο τανγκό αλλά και ο παραδοσιακός χορός, έχει δειχθεί ότι ενισχύει τη διάθεση, τη γνωστική λειτουργία και την ισορροπία αυτών των ασθενών. Οι πολεμικές τέχνες, όπως το Tai Chi, προάγουν τη σταθερότητα και μειώνουν τον κίνδυνο τραυματισμών, ενώ η εικονική πραγματικότητα προσφέρει ευχάριστες και παρακινητικές προσεγγίσεις για ενίσχυση της κινητικότητας. Συνολικά, η συνδυαστική εφαρμογή διαφόρων μορφών άσκησης θεωρείται η πιο αποτελεσματική, με τα εξατομικευμένα προγράμματα να προσφέρουν μέγιστα οφέλη, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Η συνεργασία επαγγελματιών υγείας και άσκησης είναι κρίσιμη για το σχεδιασμό αυτών των προγραμμάτων. Παράλληλα, η προώθηση κοινοτικών πρωτοβουλιών και δωρεάν πρόσβασης σε ειδικές εγκαταστάσεις μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή των ασθενών σε προγράμματα άσκησης, βελτιώνοντας συνολικά την ποιότητα ζωής τους.","abstract_html":"Η εκφύλιση του νευρικού συστήματος οδηγεί στην εκδήλωση νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Πάρκινσον, που χαρακτηρίζονται από προοδευτική απώλεια νευρώνων σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Η αιτιολογία τους είναι σύνθετη, περιλαμβάνοντας γενετικούς, περιβαλλοντικούς, βιολογικούς και τοξικούς παράγοντες, καθώς και τη γήρανση. Η νόσος Πάρκινσον περιγράφηκε από τον James Parkinson το 1817 και αποτελεί μια από τις συχνότερες νευροεκφυλιστικές διαταραχές. Προκαλείται από εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία, με αποτέλεσμα την έλλειψη ντοπαμίνης και τον σχηματισμό Lewy bodies. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνουν βραδυκινησία, δυσκαμψία και τρόμο ηρεμίας, ενώ μη κινητικές εκδηλώσεις, όπως κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου και γνωστική έκπτωση, είναι συχνές. Η αιτιολογία της νόσου παραμένει ασαφής, αν και έχουν ενοχοποιηθεί γενετικές μεταλλάξεις και περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως έκθεση σε φυτοφάρμακα. Η νόσος πλήττει το 0,3% του γενικού πληθυσμού, με τη συχνότητά της να αυξάνεται με την ηλικία. Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στα κινητικά συμπτώματα, με τη βραδυκινησία να είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου. Τα μη κινητικά συμπτώματα συχνά προηγούνται των κινητικών, δυσκολεύοντας τη διάγνωση. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει θεραπεία που να αναστρέφει την πορεία της νόσου. Οι διαθέσιμες θεραπείες είναι συμπτωματικές, με κύριες φαρμακευτικές επιλογές τη λεβοντόπα, τους αγωνιστές ντοπαμίνης και τους αναστολείς μονοαμινοξειδάσης, οι οποίες όμως χάνουν σταδιακά την αποτελεσματικότητά τους. Η βαθιά εγκεφαλική διέγερση (DBS) αποτελεί χειρουργική επιλογή που ρυθμίζει ανώμαλα νευρικά σήματα, αλλά φέρει κινδύνους, όπως λοιμώξεις και αιμορραγίες. Η σωματική άσκηση παίζει σημαντικό ρόλο στη διαχείριση της νόσου, ενισχύοντας τη νευροπλαστικότητα και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης διαφόρων μορφών άσκησης σε ασθενείς με νόσο Parkinson, με έμφαση σε τρεις πτυχές της νόσου: την ποιότητα ζωής ασθενών, την καθυστέρηση της εμφάνισης των συμπτωμάτων και τη μείωση των ήδη υπαρχόντων συμπτωμάτων. Η μελέτη εξετάζει την αερόβια άσκηση, την άσκηση με αντιστάσεις, και τις ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκού συντονισμού, προκειμένου να αναδειχθεί η πιο αποτελεσματική μορφή άσκησης για κάθε πτυχή της νόσου, αλλά και η δυνατότητα συνδυασμού τους για βέλτιστα αποτελέσματα. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, πραγματοποιήθηκε ανάλυση της πρόσφατης σχετικής βιβλιογραφίας και σύγκριση κοινών δεικτών αποτελεσματικότητας μεταξύ των διαφορετικών μορφών άσκησης. Χρησιμοποιήθηκαν οι βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar και λέξεις κλειδιά όπως Parkinson’s disease, Parkinson, Exercise and Parkinson και Symptoms of Parkinson’s disease and exercise για την αναζήτηση σχετικών επιστημονικών πληροφοριών. Μορφές άσκησης όπως το περπάτημα, η άσκηση στο νερό, η yoga και η Pilates συμβάλλουν στη βελτίωση της ισορροπίας, της μυϊκής δύναμης και της κινητικότητας. Αερόβια άσκηση, όπως το Nordic walking και η βάδιση σε κυλιόμενο διάδρομο, βελτιώνει την αντοχή και τη βάδιση, ενώ οι ασκήσεις αντιστάσεων ενισχύουν τη μυϊκή δύναμη σε ασθενείς με νόσο Parkinson. Ασκήσεις ισορροπίας και ευλυγισίας μειώνουν την πιθανότητα πτώσεων. Ο χορός, ιδιαίτερα το αργεντίνικο τανγκό αλλά και ο παραδοσιακός χορός, έχει δειχθεί ότι ενισχύει τη διάθεση, τη γνωστική λειτουργία και την ισορροπία αυτών των ασθενών. Οι πολεμικές τέχνες, όπως το Tai Chi, προάγουν τη σταθερότητα και μειώνουν τον κίνδυνο τραυματισμών, ενώ η εικονική πραγματικότητα προσφέρει ευχάριστες και παρακινητικές προσεγγίσεις για ενίσχυση της κινητικότητας. Συνολικά, η συνδυαστική εφαρμογή διαφόρων μορφών άσκησης θεωρείται η πιο αποτελεσματική, με τα εξατομικευμένα προγράμματα να προσφέρουν μέγιστα οφέλη, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Η συνεργασία επαγγελματιών υγείας και άσκησης είναι κρίσιμη για το σχεδιασμό αυτών των προγραμμάτων. Παράλληλα, η προώθηση κοινοτικών πρωτοβουλιών και δωρεάν πρόσβασης σε ειδικές εγκαταστάσεις μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή των ασθενών σε προγράμματα άσκησης, βελτιώνοντας συνολικά την ποιότητα ζωής τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Τετρίγγα Μαρία","Tetringa Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3469594"],"render_values":[{"text":"uoadl:3469594","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469594","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469594","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3469594","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τετρίγγα Μαρία","Tetringa Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3469594","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469594"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εκφύλιση του νευρικού συστήματος οδηγεί στην εκδήλωση νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Πάρκινσον, που χαρακτηρίζονται από προοδευτική απώλεια νευρώνων σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Η αιτιολογία τους είναι σύνθετη, περιλαμβάνοντας γενετικούς, περιβαλλοντικούς, βιολογικούς και τοξικούς παράγοντες, καθώς και τη γήρανση. Η νόσος Πάρκινσον περιγράφηκε από τον James Parkinson το 1817 και αποτελεί μια από τις συχνότερες νευροεκφυλιστικές διαταραχές. Προκαλείται από εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία, με αποτέλεσμα την έλλειψη ντοπαμίνης και τον σχηματισμό Lewy bodies. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνουν βραδυκινησία, δυσκαμψία και τρόμο ηρεμίας, ενώ μη κινητικές εκδηλώσεις, όπως κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου και γνωστική έκπτωση, είναι συχνές. Η αιτιολογία της νόσου παραμένει ασαφής, αν και έχουν ενοχοποιηθεί γενετικές μεταλλάξεις και περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως έκθεση σε φυτοφάρμακα. Η νόσος πλήττει το 0,3% του γενικού πληθυσμού, με τη συχνότητά της να αυξάνεται με την ηλικία. Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στα κινητικά συμπτώματα, με τη βραδυκινησία να είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου. Τα μη κινητικά συμπτώματα συχνά προηγούνται των κινητικών, δυσκολεύοντας τη διάγνωση. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει θεραπεία που να αναστρέφει την πορεία της νόσου. Οι διαθέσιμες θεραπείες είναι συμπτωματικές, με κύριες φαρμακευτικές επιλογές τη λεβοντόπα, τους αγωνιστές ντοπαμίνης και τους αναστολείς μονοαμινοξειδάσης, οι οποίες όμως χάνουν σταδιακά την αποτελεσματικότητά τους. Η βαθιά εγκεφαλική διέγερση (DBS) αποτελεί χειρουργική επιλογή που ρυθμίζει ανώμαλα νευρικά σήματα, αλλά φέρει κινδύνους, όπως λοιμώξεις και αιμορραγίες. Η σωματική άσκηση παίζει σημαντικό ρόλο στη διαχείριση της νόσου, ενισχύοντας τη νευροπλαστικότητα και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης διαφόρων μορφών άσκησης σε ασθενείς με νόσο Parkinson, με έμφαση σε τρεις πτυχές της νόσου: την ποιότητα ζωής ασθενών, την καθυστέρηση της εμφάνισης των συμπτωμάτων και τη μείωση των ήδη υπαρχόντων συμπτωμάτων. Η μελέτη εξετάζει την αερόβια άσκηση, την άσκηση με αντιστάσεις, και τις ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκού συντονισμού, προκειμένου να αναδειχθεί η πιο αποτελεσματική μορφή άσκησης για κάθε πτυχή της νόσου, αλλά και η δυνατότητα συνδυασμού τους για βέλτιστα αποτελέσματα. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, πραγματοποιήθηκε ανάλυση της πρόσφατης σχετικής βιβλιογραφίας και σύγκριση κοινών δεικτών αποτελεσματικότητας μεταξύ των διαφορετικών μορφών άσκησης. Χρησιμοποιήθηκαν οι βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar και λέξεις κλειδιά όπως Parkinson’s disease, Parkinson, Exercise and Parkinson και Symptoms of Parkinson’s disease and exercise για την αναζήτηση σχετικών επιστημονικών πληροφοριών. Μορφές άσκησης όπως το περπάτημα, η άσκηση στο νερό, η yoga και η Pilates συμβάλλουν στη βελτίωση της ισορροπίας, της μυϊκής δύναμης και της κινητικότητας. Αερόβια άσκηση, όπως το Nordic walking και η βάδιση σε κυλιόμενο διάδρομο, βελτιώνει την αντοχή και τη βάδιση, ενώ οι ασκήσεις αντιστάσεων ενισχύουν τη μυϊκή δύναμη σε ασθενείς με νόσο Parkinson. Ασκήσεις ισορροπίας και ευλυγισίας μειώνουν την πιθανότητα πτώσεων. Ο χορός, ιδιαίτερα το αργεντίνικο τανγκό αλλά και ο παραδοσιακός χορός, έχει δειχθεί ότι ενισχύει τη διάθεση, τη γνωστική λειτουργία και την ισορροπία αυτών των ασθενών. Οι πολεμικές τέχνες, όπως το Tai Chi, προάγουν τη σταθερότητα και μειώνουν τον κίνδυνο τραυματισμών, ενώ η εικονική πραγματικότητα προσφέρει ευχάριστες και παρακινητικές προσεγγίσεις για ενίσχυση της κινητικότητας. Συνολικά, η συνδυαστική εφαρμογή διαφόρων μορφών άσκησης θεωρείται η πιο αποτελεσματική, με τα εξατομικευμένα προγράμματα να προσφέρουν μέγιστα οφέλη, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Η συνεργασία επαγγελματιών υγείας και άσκησης είναι κρίσιμη για το σχεδιασμό αυτών των προγραμμάτων. Παράλληλα, η προώθηση κοινοτικών πρωτοβουλιών και δωρεάν πρόσβασης σε ειδικές εγκαταστάσεις μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή των ασθενών σε προγράμματα άσκησης, βελτιώνοντας συνολικά την ποιότητα ζωής τους.","The degeneration of the nervous system leads to the onset of neurodegenerative diseases, such as Parkinson's disease, which are characterized by the progressive loss of neurons in specific areas of the brain. Their etiology is complex, involving genetic, environmental, biological, and toxic factors, as well as aging. Parkinson's disease was first described by James Parkinson in 1817 and is one of the most common neurodegenerative disorders. It is caused by the degeneration of dopaminergic neurons in the substantia nigra, resulting in dopamine deficiency and the formation of Lewy bodies. The main symptoms include bradykinesia, rigidity, and resting tremor, while non-motor manifestations such as depression, sleep disturbances, and cognitive decline are also common. Although the exact cause of the disease remains unclear, genetic mutations and environmental factors, such as exposure to pesticides, have been associated with the disease. Parkinson's disease affects 0.3% of the general population, with its prevalence being increased with age. Diagnosis is primarily based on motor symptoms, with bradykinesia being a hallmark feature. Non-motor symptoms often precede motor ones, complicating early diagnosis. To date, there is no treatment to reverse the progression of the disease. The available therapies are symptomatic, with primary pharmacological options including levodopa, dopamine agonists, and monoamine oxidase inhibitors, although their effectiveness diminishes over time. Deep brain stimulation (DBS) is a surgical option that regulates abnormal neural signals, however it carries risks such as infections and hemorrhages. Physical exercise plays a significant role in disease management, enhancing neuroplasticity and improving patients’ quality of life. The purpose of this study is to examine the impact of various types of exercise on patients with Parkinson's disease, focusing on three aspects of the disease: patients’ quality of life, delay in symptom onset, and reduction of existing symptoms. The study examines aerobic exercise, resistance training, proprioceptive and neuromuscular coordination exercises, to identify the most effective type for each aspect of the disease and to explore the potential for combining different exercise types for optimal outcomes. For this purpose, a review of recent related literature and a comparison of common effectiveness indicators across different exercise types was conducted. The bibliographic databases PubMed and Google Scholar were used, employing keywords such as Parkinson’s disease, Parkinson, Exercise and Parkinson, and Symptoms of Parkinson’s disease and exercise to gather relevant information. Exercise types such as walking, water aerobics, yoga, and Pilates appear to contribute to improving balance, muscle strength, and mobility. Aerobic exercises like Nordic walking and treadmill walking enhance endurance and improve gait, while resistance exercise boosts muscle strength in patients with Parkinson’s disease. Balance and flexibility exercises reduce the risk of falls. Dance, especially Argentine tango and traditional dance, has been shown to improve mood, cognitive function, and balance. Martial arts, such as Tai Chi, promote stability and reduce the risk of injuries, while virtual reality offers engaging and motivational approaches to enhance mobility. Overall, combined application of various forms of exercise is considered the most effective, with personalized programs providing maximum benefits, based on individual patient needs. Collaboration among healthcare and exercise professionals is crucial for designing these programs. Additionally, promoting community initiatives and providing free access to specialized facilities can encourage patient participation exercise programs, ultimately improving their overall quality of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της άσκησης στη νόσο του Πάρκινσον"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τετρίγγα Μαρία","Tetringa Maria"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η εκφύλιση του νευρικού συστήματος οδηγεί στην εκδήλωση νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Πάρκινσον, που χαρακτηρίζονται από προοδευτική απώλεια νευρώνων σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Η αιτιολογία τους είναι σύνθετη, περιλαμβάνοντας γενετικούς, περιβαλλοντικούς, βιολογικούς και τοξικούς παράγοντες, καθώς και τη γήρανση. Η νόσος Πάρκινσον περιγράφηκε από τον James Parkinson το 1817 και αποτελεί μια από τις συχνότερες νευροεκφυλιστικές διαταραχές. Προκαλείται από εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία, με αποτέλεσμα την έλλειψη ντοπαμίνης και τον σχηματισμό Lewy bodies. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνουν βραδυκινησία, δυσκαμψία και τρόμο ηρεμίας, ενώ μη κινητικές εκδηλώσεις, όπως κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου και γνωστική έκπτωση, είναι συχνές. Η αιτιολογία της νόσου παραμένει ασαφής, αν και έχουν ενοχοποιηθεί γενετικές μεταλλάξεις και περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως έκθεση σε φυτοφάρμακα. Η νόσος πλήττει το 0,3% του γενικού πληθυσμού, με τη συχνότητά της να αυξάνεται με την ηλικία. Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στα κινητικά συμπτώματα, με τη βραδυκινησία να είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου. Τα μη κινητικά συμπτώματα συχνά προηγούνται των κινητικών, δυσκολεύοντας τη διάγνωση. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει θεραπεία που να αναστρέφει την πορεία της νόσου. Οι διαθέσιμες θεραπείες είναι συμπτωματικές, με κύριες φαρμακευτικές επιλογές τη λεβοντόπα, τους αγωνιστές ντοπαμίνης και τους αναστολείς μονοαμινοξειδάσης, οι οποίες όμως χάνουν σταδιακά την αποτελεσματικότητά τους. Η βαθιά εγκεφαλική διέγερση (DBS) αποτελεί χειρουργική επιλογή που ρυθμίζει ανώμαλα νευρικά σήματα, αλλά φέρει κινδύνους, όπως λοιμώξεις και αιμορραγίες. Η σωματική άσκηση παίζει σημαντικό ρόλο στη διαχείριση της νόσου, ενισχύοντας τη νευροπλαστικότητα και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης διαφόρων μορφών άσκησης σε ασθενείς με νόσο Parkinson, με έμφαση σε τρεις πτυχές της νόσου: την ποιότητα ζωής ασθενών, την καθυστέρηση της εμφάνισης των συμπτωμάτων και τη μείωση των ήδη υπαρχόντων συμπτωμάτων. Η μελέτη εξετάζει την αερόβια άσκηση, την άσκηση με αντιστάσεις, και τις ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκού συντονισμού, προκειμένου να αναδειχθεί η πιο αποτελεσματική μορφή άσκησης για κάθε πτυχή της νόσου, αλλά και η δυνατότητα συνδυασμού τους για βέλτιστα αποτελέσματα. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, πραγματοποιήθηκε ανάλυση της πρόσφατης σχετικής βιβλιογραφίας και σύγκριση κοινών δεικτών αποτελεσματικότητας μεταξύ των διαφορετικών μορφών άσκησης. Χρησιμοποιήθηκαν οι βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar και λέξεις κλειδιά όπως Parkinson’s disease, Parkinson, Exercise and Parkinson και Symptoms of Parkinson’s disease and exercise για την αναζήτηση σχετικών επιστημονικών πληροφοριών. Μορφές άσκησης όπως το περπάτημα, η άσκηση στο νερό, η yoga και η Pilates συμβάλλουν στη βελτίωση της ισορροπίας, της μυϊκής δύναμης και της κινητικότητας. Αερόβια άσκηση, όπως το Nordic walking και η βάδιση σε κυλιόμενο διάδρομο, βελτιώνει την αντοχή και τη βάδιση, ενώ οι ασκήσεις αντιστάσεων ενισχύουν τη μυϊκή δύναμη σε ασθενείς με νόσο Parkinson. Ασκήσεις ισορροπίας και ευλυγισίας μειώνουν την πιθανότητα πτώσεων. Ο χορός, ιδιαίτερα το αργεντίνικο τανγκό αλλά και ο παραδοσιακός χορός, έχει δειχθεί ότι ενισχύει τη διάθεση, τη γνωστική λειτουργία και την ισορροπία αυτών των ασθενών. Οι πολεμικές τέχνες, όπως το Tai Chi, προάγουν τη σταθερότητα και μειώνουν τον κίνδυνο τραυματισμών, ενώ η εικονική πραγματικότητα προσφέρει ευχάριστες και παρακινητικές προσεγγίσεις για ενίσχυση της κινητικότητας. Συνολικά, η συνδυαστική εφαρμογή διαφόρων μορφών άσκησης θεωρείται η πιο αποτελεσματική, με τα εξατομικευμένα προγράμματα να προσφέρουν μέγιστα οφέλη, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Η συνεργασία επαγγελματιών υγείας και άσκησης είναι κρίσιμη για το σχεδιασμό αυτών των προγραμμάτων. Παράλληλα, η προώθηση κοινοτικών πρωτοβουλιών και δωρεάν πρόσβασης σε ειδικές εγκαταστάσεις μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή των ασθενών σε προγράμματα άσκησης, βελτιώνοντας συνολικά την ποιότητα ζωής τους.","The degeneration of the nervous system leads to the onset of neurodegenerative diseases, such as Parkinson's disease, which are characterized by the progressive loss of neurons in specific areas of the brain. Their etiology is complex, involving genetic, environmental, biological, and toxic factors, as well as aging. Parkinson's disease was first described by James Parkinson in 1817 and is one of the most common neurodegenerative disorders. It is caused by the degeneration of dopaminergic neurons in the substantia nigra, resulting in dopamine deficiency and the formation of Lewy bodies. The main symptoms include bradykinesia, rigidity, and resting tremor, while non-motor manifestations such as depression, sleep disturbances, and cognitive decline are also common. Although the exact cause of the disease remains unclear, genetic mutations and environmental factors, such as exposure to pesticides, have been associated with the disease. Parkinson's disease affects 0.3% of the general population, with its prevalence being increased with age. Diagnosis is primarily based on motor symptoms, with bradykinesia being a hallmark feature. Non-motor symptoms often precede motor ones, complicating early diagnosis. To date, there is no treatment to reverse the progression of the disease. The available therapies are symptomatic, with primary pharmacological options including levodopa, dopamine agonists, and monoamine oxidase inhibitors, although their effectiveness diminishes over time. Deep brain stimulation (DBS) is a surgical option that regulates abnormal neural signals, however it carries risks such as infections and hemorrhages. Physical exercise plays a significant role in disease management, enhancing neuroplasticity and improving patients’ quality of life. The purpose of this study is to examine the impact of various types of exercise on patients with Parkinson's disease, focusing on three aspects of the disease: patients’ quality of life, delay in symptom onset, and reduction of existing symptoms. The study examines aerobic exercise, resistance training, proprioceptive and neuromuscular coordination exercises, to identify the most effective type for each aspect of the disease and to explore the potential for combining different exercise types for optimal outcomes. For this purpose, a review of recent related literature and a comparison of common effectiveness indicators across different exercise types was conducted. The bibliographic databases PubMed and Google Scholar were used, employing keywords such as Parkinson’s disease, Parkinson, Exercise and Parkinson, and Symptoms of Parkinson’s disease and exercise to gather relevant information. Exercise types such as walking, water aerobics, yoga, and Pilates appear to contribute to improving balance, muscle strength, and mobility. Aerobic exercises like Nordic walking and treadmill walking enhance endurance and improve gait, while resistance exercise boosts muscle strength in patients with Parkinson’s disease. Balance and flexibility exercises reduce the risk of falls. Dance, especially Argentine tango and traditional dance, has been shown to improve mood, cognitive function, and balance. Martial arts, such as Tai Chi, promote stability and reduce the risk of injuries, while virtual reality offers engaging and motivational approaches to enhance mobility. Overall, combined application of various forms of exercise is considered the most effective, with personalized programs providing maximum benefits, based on individual patient needs. Collaboration among healthcare and exercise professionals is crucial for designing these programs. Additionally, promoting community initiatives and providing free access to specialized facilities can encourage patient participation exercise programs, ultimately improving their overall quality of life."],"dc:identifier":["uoadl:3469594","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469594"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της άσκησης στη νόσο του Πάρκινσον"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:01Z"}