{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3469654"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3469654","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της προγευματικής ή μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα","abstract":"Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει την επίδραση της προγευματικής ή της μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα, καθώς και σε άτομα με άλλες συννοσηρότητες, όπως Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 ή Τύπου 2, Λιπώδη διήθηση του Ήπατος και Υπέρταση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση των επιστημονικών ερευνών σχετικά με την επίδραση διαφόρων μορφών άσκησης προγευματικά ή μεταγευματικά, όπως της Υψηλής Έντασης Διαλειμματικής Άσκησης (HIIT), της Συνεχούς Άσκησης Μέτριας Έντασης (MICT), της Άσκησης Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), της Αερόβιας Άσκησης (ΑΕΤ), της Αναερόβιας Άσκησης (ΑnET), και των Μυϊκών Διατάσεων (S), σε δείκτες υγείας ατόμων με αυξημένο σωματικό βάρος, με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ή άλλες μεταβολικές νόσους. Οι επιλεγείσες έρευνες ήταν προϋπόθεση να διερευνούν την οξεία ή χρόνια επίδραση της άσκησης σε σωματομετρικούς δείκτες και μεταβολικούς παράγοντες υγείας, ενώ οι συμμετέχοντες σε αυτές τις έρευνες θα έπρεπε να έχουν δείκτη μάζας σώματος > 25 kg/m2. Οι ηλεκτρονικές βιβλιογραφικές βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι PubMed και Google Scholar, και οι χρησιμοποιηθείσες λέξεις-κλειδιά οι ακόλουθες: pre-prandial exercise, post-prandial exercise, exercise timing, time of exercise, obesity, overweight, aerobic exercise, anaerobic exercise, strength training, high intensity interval training, moderate intensity continuous training. Από το αρχικό σύνολο των σχετικών ερευνώνπου εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 80, από τις οποίες τελικά αξιοποιήθηκαν περαιτέρω 8 που πληρούσαν τα κριτήρια επιλογής της παρούσας ανασκόπησης. Αποτελέσματα. Το σύνολο των συμμετεχόντων στις επιλεγείσες έρευνες ήταν 112 άτομα (38 γυναίκες και 74 άνδρες) με μέσο όρο ηλικίας τα 33,5 έτη. Οι μορφές άσκησης που χρησιμοποιήθηκαν συμπεριελάμβαναν ποδηλασία, περπάτημα και ασκήσεις αντιστάσεων. Κατά την ποδηλασία η διάρκεια της άσκησης ήταν 30-60 min, η ένταση της άσκησης 60-65% VO2max, ή 50-55% της μέγιστης ισχύος, ή 90% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας ειδικότερα σε πρωτόκολλα HIIT. Η διάρκεια των προγραμμάτων συστηματικής άσκησης ήταν 6 εβδομάδες. Τα πρωτόκολλα βάδισης που διερευνούσαν την οξεία επίδρασή τους είχαν διάρκεια από 20 min έως 120 min, η ένταση της άσκησης ήταν 43-50% VO2max, ή 40% της καρδιακής συχνότητας εφεδρείας, ενώ σε πρωτόκολλα συστηματικής άσκησης η συχνότητά της ήταν έως 5 φορές/εβδομάδα και η συνολική διάρκειά της ήταν 6 εβδομάδες. Σε άσκηση αντιστάσεων (οξεία επίδραση της άσκησης), αυτή περιελάβανε 2 σετ των 8 ασκήσεων με ένταση 10ΜΑΕ (Μέγιστος Αριθμός επαναλήψεων). Σχετικά με την οξεία επίδραση της άσκησης, τα επίπεδα της γλυκόζης ήταν χαμηλότερα, όταν η άσκηση έγινε μετά το γεύμα, ενώ σε ορισμένες έρευνες δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο συνθηκών (προγευματική έναντι της μεταγευματικής άσκησης). Μεγαλύτερη χρήση ενδομυϊκών τριγλυκεριδίων και λίπους κατά την άσκηση βρέθηκε στη συνθήκη της προγευματικής άσκησης, η οποία επίσης μείωσε τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων έναντι της συνθήκης ελέγχου (χωρίς άσκηση). Ειδικότερα σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, βρέθηκε ότι η μεταγευματική άσκηση αντιστάσεων μείωσε τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων. Αναφορικά με την επίδραση της συστηματικής άσκησης, η καύση λίπους ήταν μεγαλύτερη στη συνθήκη προγευματικής άσκησης, και τα επίπεδα ινσουλίνης ήταν χαμηλότερα έναντι της μεταγευματικής άσκησης. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς δείκτες και στην οξειδωτική ικανότητα των μυών των κάτω άκρων. Συμπεράσματα. Η παρούσα ανασκόπηση έδειξε ότι πιθανώς η μεταγευματική άσκηση μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης, ενώ η προγευματική άσκηση αυξάνει την χρήση των λιπών κατά την άσκηση. Αν και δεν υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς και άλλους μεταβολικούς δείκτες, ωστόσο η άσκηση, ανεξαρτήτως του χρονισμού της, βελτιώνει το μεταβολικό προφίλ και μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε άτομα με αυξημένο σωματικό βάρος.","abstract_html":"Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει την επίδραση της προγευματικής ή της μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα, καθώς και σε άτομα με άλλες συννοσηρότητες, όπως Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 ή Τύπου 2, Λιπώδη διήθηση του Ήπατος και Υπέρταση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση των επιστημονικών ερευνών σχετικά με την επίδραση διαφόρων μορφών άσκησης προγευματικά ή μεταγευματικά, όπως της Υψηλής Έντασης Διαλειμματικής Άσκησης (HIIT), της Συνεχούς Άσκησης Μέτριας Έντασης (MICT), της Άσκησης Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), της Αερόβιας Άσκησης (ΑΕΤ), της Αναερόβιας Άσκησης (ΑnET), και των Μυϊκών Διατάσεων (S), σε δείκτες υγείας ατόμων με αυξημένο σωματικό βάρος, με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ή άλλες μεταβολικές νόσους. Οι επιλεγείσες έρευνες ήταν προϋπόθεση να διερευνούν την οξεία ή χρόνια επίδραση της άσκησης σε σωματομετρικούς δείκτες και μεταβολικούς παράγοντες υγείας, ενώ οι συμμετέχοντες σε αυτές τις έρευνες θα έπρεπε να έχουν δείκτη μάζας σώματος &gt; 25 kg/m2. Οι ηλεκτρονικές βιβλιογραφικές βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι PubMed και Google Scholar, και οι χρησιμοποιηθείσες λέξεις-κλειδιά οι ακόλουθες: pre-prandial exercise, post-prandial exercise, exercise timing, time of exercise, obesity, overweight, aerobic exercise, anaerobic exercise, strength training, high intensity interval training, moderate intensity continuous training. Από το αρχικό σύνολο των σχετικών ερευνώνπου εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 80, από τις οποίες τελικά αξιοποιήθηκαν περαιτέρω 8 που πληρούσαν τα κριτήρια επιλογής της παρούσας ανασκόπησης. Αποτελέσματα. Το σύνολο των συμμετεχόντων στις επιλεγείσες έρευνες ήταν 112 άτομα (38 γυναίκες και 74 άνδρες) με μέσο όρο ηλικίας τα 33,5 έτη. Οι μορφές άσκησης που χρησιμοποιήθηκαν συμπεριελάμβαναν ποδηλασία, περπάτημα και ασκήσεις αντιστάσεων. Κατά την ποδηλασία η διάρκεια της άσκησης ήταν 30-60 min, η ένταση της άσκησης 60-65% VO2max, ή 50-55% της μέγιστης ισχύος, ή 90% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας ειδικότερα σε πρωτόκολλα HIIT. Η διάρκεια των προγραμμάτων συστηματικής άσκησης ήταν 6 εβδομάδες. Τα πρωτόκολλα βάδισης που διερευνούσαν την οξεία επίδρασή τους είχαν διάρκεια από 20 min έως 120 min, η ένταση της άσκησης ήταν 43-50% VO2max, ή 40% της καρδιακής συχνότητας εφεδρείας, ενώ σε πρωτόκολλα συστηματικής άσκησης η συχνότητά της ήταν έως 5 φορές/εβδομάδα και η συνολική διάρκειά της ήταν 6 εβδομάδες. Σε άσκηση αντιστάσεων (οξεία επίδραση της άσκησης), αυτή περιελάβανε 2 σετ των 8 ασκήσεων με ένταση 10ΜΑΕ (Μέγιστος Αριθμός επαναλήψεων). Σχετικά με την οξεία επίδραση της άσκησης, τα επίπεδα της γλυκόζης ήταν χαμηλότερα, όταν η άσκηση έγινε μετά το γεύμα, ενώ σε ορισμένες έρευνες δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο συνθηκών (προγευματική έναντι της μεταγευματικής άσκησης). Μεγαλύτερη χρήση ενδομυϊκών τριγλυκεριδίων και λίπους κατά την άσκηση βρέθηκε στη συνθήκη της προγευματικής άσκησης, η οποία επίσης μείωσε τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων έναντι της συνθήκης ελέγχου (χωρίς άσκηση). Ειδικότερα σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, βρέθηκε ότι η μεταγευματική άσκηση αντιστάσεων μείωσε τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων. Αναφορικά με την επίδραση της συστηματικής άσκησης, η καύση λίπους ήταν μεγαλύτερη στη συνθήκη προγευματικής άσκησης, και τα επίπεδα ινσουλίνης ήταν χαμηλότερα έναντι της μεταγευματικής άσκησης. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς δείκτες και στην οξειδωτική ικανότητα των μυών των κάτω άκρων. Συμπεράσματα. Η παρούσα ανασκόπηση έδειξε ότι πιθανώς η μεταγευματική άσκηση μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης, ενώ η προγευματική άσκηση αυξάνει την χρήση των λιπών κατά την άσκηση. Αν και δεν υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς και άλλους μεταβολικούς δείκτες, ωστόσο η άσκηση, ανεξαρτήτως του χρονισμού της, βελτιώνει το μεταβολικό προφίλ και μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε άτομα με αυξημένο σωματικό βάρος.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρασταμάτη Δέσποινα","Karastamati Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3469654"],"render_values":[{"text":"uoadl:3469654","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469654","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469654","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3469654","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρασταμάτη Δέσποινα","Karastamati Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3469654","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469654"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει την επίδραση της προγευματικής ή της μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα, καθώς και σε άτομα με άλλες συννοσηρότητες, όπως Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 ή Τύπου 2, Λιπώδη διήθηση του Ήπατος και Υπέρταση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση των επιστημονικών ερευνών σχετικά με την επίδραση διαφόρων μορφών άσκησης προγευματικά ή μεταγευματικά, όπως της Υψηλής Έντασης Διαλειμματικής Άσκησης (HIIT), της Συνεχούς Άσκησης Μέτριας Έντασης (MICT), της Άσκησης Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), της Αερόβιας Άσκησης (ΑΕΤ), της Αναερόβιας Άσκησης (ΑnET), και των Μυϊκών Διατάσεων (S), σε δείκτες υγείας ατόμων με αυξημένο σωματικό βάρος, με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ή άλλες μεταβολικές νόσους. Οι επιλεγείσες έρευνες ήταν προϋπόθεση να διερευνούν την οξεία ή χρόνια επίδραση της άσκησης σε σωματομετρικούς δείκτες και μεταβολικούς παράγοντες υγείας, ενώ οι συμμετέχοντες σε αυτές τις έρευνες θα έπρεπε να έχουν δείκτη μάζας σώματος > 25 kg/m2. Οι ηλεκτρονικές βιβλιογραφικές βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι PubMed και Google Scholar, και οι χρησιμοποιηθείσες λέξεις-κλειδιά οι ακόλουθες: pre-prandial exercise, post-prandial exercise, exercise timing, time of exercise, obesity, overweight, aerobic exercise, anaerobic exercise, strength training, high intensity interval training, moderate intensity continuous training. Από το αρχικό σύνολο των σχετικών ερευνώνπου εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 80, από τις οποίες τελικά αξιοποιήθηκαν περαιτέρω 8 που πληρούσαν τα κριτήρια επιλογής της παρούσας ανασκόπησης. Αποτελέσματα. Το σύνολο των συμμετεχόντων στις επιλεγείσες έρευνες ήταν 112 άτομα (38 γυναίκες και 74 άνδρες) με μέσο όρο ηλικίας τα 33,5 έτη. Οι μορφές άσκησης που χρησιμοποιήθηκαν συμπεριελάμβαναν ποδηλασία, περπάτημα και ασκήσεις αντιστάσεων. Κατά την ποδηλασία η διάρκεια της άσκησης ήταν 30-60 min, η ένταση της άσκησης 60-65% VO2max, ή 50-55% της μέγιστης ισχύος, ή 90% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας ειδικότερα σε πρωτόκολλα HIIT. Η διάρκεια των προγραμμάτων συστηματικής άσκησης ήταν 6 εβδομάδες. Τα πρωτόκολλα βάδισης που διερευνούσαν την οξεία επίδρασή τους είχαν διάρκεια από 20 min έως 120 min, η ένταση της άσκησης ήταν 43-50% VO2max, ή 40% της καρδιακής συχνότητας εφεδρείας, ενώ σε πρωτόκολλα συστηματικής άσκησης η συχνότητά της ήταν έως 5 φορές/εβδομάδα και η συνολική διάρκειά της ήταν 6 εβδομάδες. Σε άσκηση αντιστάσεων (οξεία επίδραση της άσκησης), αυτή περιελάβανε 2 σετ των 8 ασκήσεων με ένταση 10ΜΑΕ (Μέγιστος Αριθμός επαναλήψεων). Σχετικά με την οξεία επίδραση της άσκησης, τα επίπεδα της γλυκόζης ήταν χαμηλότερα, όταν η άσκηση έγινε μετά το γεύμα, ενώ σε ορισμένες έρευνες δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο συνθηκών (προγευματική έναντι της μεταγευματικής άσκησης). Μεγαλύτερη χρήση ενδομυϊκών τριγλυκεριδίων και λίπους κατά την άσκηση βρέθηκε στη συνθήκη της προγευματικής άσκησης, η οποία επίσης μείωσε τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων έναντι της συνθήκης ελέγχου (χωρίς άσκηση). Ειδικότερα σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, βρέθηκε ότι η μεταγευματική άσκηση αντιστάσεων μείωσε τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων. Αναφορικά με την επίδραση της συστηματικής άσκησης, η καύση λίπους ήταν μεγαλύτερη στη συνθήκη προγευματικής άσκησης, και τα επίπεδα ινσουλίνης ήταν χαμηλότερα έναντι της μεταγευματικής άσκησης. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς δείκτες και στην οξειδωτική ικανότητα των μυών των κάτω άκρων. Συμπεράσματα. Η παρούσα ανασκόπηση έδειξε ότι πιθανώς η μεταγευματική άσκηση μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης, ενώ η προγευματική άσκηση αυξάνει την χρήση των λιπών κατά την άσκηση. Αν και δεν υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς και άλλους μεταβολικούς δείκτες, ωστόσο η άσκηση, ανεξαρτήτως του χρονισμού της, βελτιώνει το μεταβολικό προφίλ και μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε άτομα με αυξημένο σωματικό βάρος.","Purpose: The aim of this study is to investigate the effect of pre- or post-prandial exercise in overweight or obese people, as well as in people with other comorbidities such as Type 1 or Type 2 Diabetes Mellitus, Fatty Liver Infiltration and Hypertension. Methodology: A review of scientific research was conducted on the effect of various types of exercise before and after the meals, such as High Intensity Interval Training (HIIT), Moderate Intensity Continuous Training (MICT), Muscle Strengthening Exercise (ST), Aerobic Exercise (AET), Anaerobic Exercise (ANET), and Muscle Stretching (S), on health indicators in people with excess body weight, type 2 diabetes mellitus, or other metabolic diseases. The selected studies should examine the acute or chronic effect of exercise on somatometric parameters and metabolic health factors, while participants in those studies should have a body mass index > 25 kg/m2. The electronic, bibliographic databases used were PubMed and Google Scholar, and the keywords used were the following: pre-prandial exercise, post-prandial exercise, exercise timing, time of exercise, obesity, overweight, aerobic exercise, anaerobic exercise, strength training, high intensity interval training, moderate intensity continuous training. From the initial set of the related studies found, 80 studies were selected from which 8 were finally utilized meeting the selection criteria of this review. Results. The total number of participants in the selected studies was 112 subjects (38 women and 74 men) with an average age of 33.5 years. Exercise types used in those studies included cycling, walking and resistance exercises. During cycling, the duration of exercise was 30-60 min, the exercise intensity was 60-65% VO2max, or 50-55% of maximal power, or 90% of maximal heart rate particularly in HIIT. The duration of the exercise training programs was 6 weeks. In walking protocols examining the acute effects of exercise, the duration was 20 min to 120 min, its intensity at 43-50% VO2max, or 40% of heart rate reserve, while in the protocols examined the chronic effects of exercise, the frequency was up to 5 times/week, and the total duration of the exercise training was 6 weeks. Resistance exercise (acute effect of exercise) included 2 sets of 8 exercises with an intensity at 10RM (Repetition Maximum). Regarding the acute effect of exercise, glucose levels were found to be lower when exercise was performed after a meal, while in some studies no differences were found between the two conditions (pre-prandial vs post-prandial exercise). A greater usage of intramuscular triglycerides and fat during exercise was found in the condition of pre-prandial exercise, which also reduced τηε post-prandial triglyceride levels compared to the control condition (no exercise). Particulalry in patients with type 2 diabetes, post-prandial resistance exercise reduced triglyceride levels. Regarding the effect of exercise training, fat burning during exercise was greater in the pre-prandial exercise condition, while insulin levels were lower compared to post-prandial exercise. No differences were observed between the two conditions in somatometric indices and lower limb muscle oxidative capacity. Conclusions. This review showed that post-prandial exercise potentially reduces glucose levels, while exercise before meals increases the usage of fats during exercise. Although there are no clear differences between the two conditions on somatometric indices and other metabolic factors, exercise, regardless of timing, improves metabolic profile and reduces cardiovascular risk in individuals with increased body weight."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της προγευματικής ή μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρασταμάτη Δέσποινα","Karastamati Despoina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει την επίδραση της προγευματικής ή της μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα, καθώς και σε άτομα με άλλες συννοσηρότητες, όπως Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 ή Τύπου 2, Λιπώδη διήθηση του Ήπατος και Υπέρταση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση των επιστημονικών ερευνών σχετικά με την επίδραση διαφόρων μορφών άσκησης προγευματικά ή μεταγευματικά, όπως της Υψηλής Έντασης Διαλειμματικής Άσκησης (HIIT), της Συνεχούς Άσκησης Μέτριας Έντασης (MICT), της Άσκησης Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), της Αερόβιας Άσκησης (ΑΕΤ), της Αναερόβιας Άσκησης (ΑnET), και των Μυϊκών Διατάσεων (S), σε δείκτες υγείας ατόμων με αυξημένο σωματικό βάρος, με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ή άλλες μεταβολικές νόσους. Οι επιλεγείσες έρευνες ήταν προϋπόθεση να διερευνούν την οξεία ή χρόνια επίδραση της άσκησης σε σωματομετρικούς δείκτες και μεταβολικούς παράγοντες υγείας, ενώ οι συμμετέχοντες σε αυτές τις έρευνες θα έπρεπε να έχουν δείκτη μάζας σώματος > 25 kg/m2. Οι ηλεκτρονικές βιβλιογραφικές βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι PubMed και Google Scholar, και οι χρησιμοποιηθείσες λέξεις-κλειδιά οι ακόλουθες: pre-prandial exercise, post-prandial exercise, exercise timing, time of exercise, obesity, overweight, aerobic exercise, anaerobic exercise, strength training, high intensity interval training, moderate intensity continuous training. Από το αρχικό σύνολο των σχετικών ερευνώνπου εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 80, από τις οποίες τελικά αξιοποιήθηκαν περαιτέρω 8 που πληρούσαν τα κριτήρια επιλογής της παρούσας ανασκόπησης. Αποτελέσματα. Το σύνολο των συμμετεχόντων στις επιλεγείσες έρευνες ήταν 112 άτομα (38 γυναίκες και 74 άνδρες) με μέσο όρο ηλικίας τα 33,5 έτη. Οι μορφές άσκησης που χρησιμοποιήθηκαν συμπεριελάμβαναν ποδηλασία, περπάτημα και ασκήσεις αντιστάσεων. Κατά την ποδηλασία η διάρκεια της άσκησης ήταν 30-60 min, η ένταση της άσκησης 60-65% VO2max, ή 50-55% της μέγιστης ισχύος, ή 90% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας ειδικότερα σε πρωτόκολλα HIIT. Η διάρκεια των προγραμμάτων συστηματικής άσκησης ήταν 6 εβδομάδες. Τα πρωτόκολλα βάδισης που διερευνούσαν την οξεία επίδρασή τους είχαν διάρκεια από 20 min έως 120 min, η ένταση της άσκησης ήταν 43-50% VO2max, ή 40% της καρδιακής συχνότητας εφεδρείας, ενώ σε πρωτόκολλα συστηματικής άσκησης η συχνότητά της ήταν έως 5 φορές/εβδομάδα και η συνολική διάρκειά της ήταν 6 εβδομάδες. Σε άσκηση αντιστάσεων (οξεία επίδραση της άσκησης), αυτή περιελάβανε 2 σετ των 8 ασκήσεων με ένταση 10ΜΑΕ (Μέγιστος Αριθμός επαναλήψεων). Σχετικά με την οξεία επίδραση της άσκησης, τα επίπεδα της γλυκόζης ήταν χαμηλότερα, όταν η άσκηση έγινε μετά το γεύμα, ενώ σε ορισμένες έρευνες δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο συνθηκών (προγευματική έναντι της μεταγευματικής άσκησης). Μεγαλύτερη χρήση ενδομυϊκών τριγλυκεριδίων και λίπους κατά την άσκηση βρέθηκε στη συνθήκη της προγευματικής άσκησης, η οποία επίσης μείωσε τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων έναντι της συνθήκης ελέγχου (χωρίς άσκηση). Ειδικότερα σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, βρέθηκε ότι η μεταγευματική άσκηση αντιστάσεων μείωσε τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων. Αναφορικά με την επίδραση της συστηματικής άσκησης, η καύση λίπους ήταν μεγαλύτερη στη συνθήκη προγευματικής άσκησης, και τα επίπεδα ινσουλίνης ήταν χαμηλότερα έναντι της μεταγευματικής άσκησης. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς δείκτες και στην οξειδωτική ικανότητα των μυών των κάτω άκρων. Συμπεράσματα. Η παρούσα ανασκόπηση έδειξε ότι πιθανώς η μεταγευματική άσκηση μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης, ενώ η προγευματική άσκηση αυξάνει την χρήση των λιπών κατά την άσκηση. Αν και δεν υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ των δύο συνθηκών σε σωματομετρικούς και άλλους μεταβολικούς δείκτες, ωστόσο η άσκηση, ανεξαρτήτως του χρονισμού της, βελτιώνει το μεταβολικό προφίλ και μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε άτομα με αυξημένο σωματικό βάρος.","Purpose: The aim of this study is to investigate the effect of pre- or post-prandial exercise in overweight or obese people, as well as in people with other comorbidities such as Type 1 or Type 2 Diabetes Mellitus, Fatty Liver Infiltration and Hypertension. Methodology: A review of scientific research was conducted on the effect of various types of exercise before and after the meals, such as High Intensity Interval Training (HIIT), Moderate Intensity Continuous Training (MICT), Muscle Strengthening Exercise (ST), Aerobic Exercise (AET), Anaerobic Exercise (ANET), and Muscle Stretching (S), on health indicators in people with excess body weight, type 2 diabetes mellitus, or other metabolic diseases. The selected studies should examine the acute or chronic effect of exercise on somatometric parameters and metabolic health factors, while participants in those studies should have a body mass index > 25 kg/m2. The electronic, bibliographic databases used were PubMed and Google Scholar, and the keywords used were the following: pre-prandial exercise, post-prandial exercise, exercise timing, time of exercise, obesity, overweight, aerobic exercise, anaerobic exercise, strength training, high intensity interval training, moderate intensity continuous training. From the initial set of the related studies found, 80 studies were selected from which 8 were finally utilized meeting the selection criteria of this review. Results. The total number of participants in the selected studies was 112 subjects (38 women and 74 men) with an average age of 33.5 years. Exercise types used in those studies included cycling, walking and resistance exercises. During cycling, the duration of exercise was 30-60 min, the exercise intensity was 60-65% VO2max, or 50-55% of maximal power, or 90% of maximal heart rate particularly in HIIT. The duration of the exercise training programs was 6 weeks. In walking protocols examining the acute effects of exercise, the duration was 20 min to 120 min, its intensity at 43-50% VO2max, or 40% of heart rate reserve, while in the protocols examined the chronic effects of exercise, the frequency was up to 5 times/week, and the total duration of the exercise training was 6 weeks. Resistance exercise (acute effect of exercise) included 2 sets of 8 exercises with an intensity at 10RM (Repetition Maximum). Regarding the acute effect of exercise, glucose levels were found to be lower when exercise was performed after a meal, while in some studies no differences were found between the two conditions (pre-prandial vs post-prandial exercise). A greater usage of intramuscular triglycerides and fat during exercise was found in the condition of pre-prandial exercise, which also reduced τηε post-prandial triglyceride levels compared to the control condition (no exercise). Particulalry in patients with type 2 diabetes, post-prandial resistance exercise reduced triglyceride levels. Regarding the effect of exercise training, fat burning during exercise was greater in the pre-prandial exercise condition, while insulin levels were lower compared to post-prandial exercise. No differences were observed between the two conditions in somatometric indices and lower limb muscle oxidative capacity. Conclusions. This review showed that post-prandial exercise potentially reduces glucose levels, while exercise before meals increases the usage of fats during exercise. Although there are no clear differences between the two conditions on somatometric indices and other metabolic factors, exercise, regardless of timing, improves metabolic profile and reduces cardiovascular risk in individuals with increased body weight."],"dc:identifier":["uoadl:3469654","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3469654"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της προγευματικής ή μεταγευματικής άσκησης σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:01Z"}