{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3471235"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3471235","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η χρησιμότητα της προεγχειρητικής μαγνητικής μαστογραφίας και της διεγχειρητικής μαστογραφίας παρασκευάσματος στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής στο DCIS. Αναδρομική μελέτη ασθενών","abstract":"Εισαγωγή: Η ευρεία διάδοση του προληπτικού ελέγχου είχε σαν αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την αύξηση της συχνότητας ανίχνευσης του in situ καρκινώματος των πόρων του μαστού (DCIS). Παράλληλα, όμως, ανέκυψαν προβλήματα που αφορούν στη χειρουργική αντιμετώπιση αυτού και συγκεκριμένα στη δυσκολία που προκύπτει στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής. Η συμβολή της μαγνητικής τομογραφίας μαστών ΜΤΜ) στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης και ο ρόλος της δεν έχει αποσαφηνιστεί. Επιπλέον, η εφαρμογή και διάδοση της τομοσύνθεσης (3D μαστογραφίας) θα μπορούσε να εφαρμοστεί διεγχειρητικά στην απεικόνιση του εγχειρητικού παρασκευάσματος με στόχο τον έλεγχο της επάρκειας της εκτομής. Υλικό- Μέθοδος: Tο διάστημα 2017-2024 αντιμετωπίστηκαν στο Χειρουργικό Ογκολογικό Τμήμα Μαστού του Α.Ν.Θ. Θεαγενείου 280 ασθενείς με DCIS. Από αυτές οι 87 ήταν νεότερες γυναίκες (<50 ετών) και 193 ήταν >50 ετών. Καταγράφηκαν ο βαθμός πυρηνικής κακοήθειας (Grade 1,2,3), η μαστογραφική πυκνότητα του μαζικού αδένα (ACR Α,B,C,D) και το οικογενειακό ιστορικό. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη διενέργεια ή όχι προεγχειρητικής MRΜ και μετρήθηκε το ποσοστό επανεπέμβασεων. Τέλος, κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με την εφαρμογή της κλασικής 2D ή 3D τομοσύνθεσης του χειρουργικού παρασκευάσματος. Αποτελέσματα: Από τις 280 γυναίκες, οι 136 δεν υπεβλήθησαν σε MΤΜ, ενώ οι 144 είχαν έλεγχο με MΤΜ. Ο αριθμός επανεπεμβάσεων ανήλθε σε 16 και 9 ασθενείς αντίστοιχα. Από την ανάλυση των δεδομένων δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ προεγχειρητικής MΤM και ποσοστού επανεπεμβάσεων. Από την άλλη, η ηλικία και η πυκνότητα του μαστού σε σχέση με το ποσοστό επανεπεμβάσεων είχαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0.018 & p=0.001 αντίστοιχα). Κατά την μελέτη των επιμέρους υποομάδων οι πιο σημαντικοί παράγοντες που επηρέασαν το ποσοστό των επανεπεμβάσεων ήταν η πυκνότητα μαστού και η προεγχειρητική μαγνητική τομογραφία (p=0.001 και p=0.005 αντίστοιχα). Τέλος, η χρήση της 3D μαστογραφίας παρασκευάσματος ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής (p=0.002). Συμπεράσματα: Η χρήση της MΤM προεγχειρητικά δεν κατάφερε να αναδείξει στατιστική σημαντικότητα στο σύνολο του δείγματος των ασθενών. Μολαταύτα, στις νέες γυναίκες με πυκνό μαστό η χρήση της μεθόδου οδήγησε στη βελτίωση του εγχειρητικού αποτελέσματος. Το ίδιο αποτέλεσμα, μάλιστα, παρατηρήθηκε και για τη χρήση της διεγχειρητικής τομογραφίας παρασκευάσματος. Συνεπώς, ο συνδυασμός των δύο τακτικών θα μπορούσε να βοηθήσει τον χειρουργό στην αρτιότερη αντιμετώπιση του DCIS και στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ευρεία διάδοση του προληπτικού ελέγχου είχε σαν αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την αύξηση της συχνότητας ανίχνευσης του in situ καρκινώματος των πόρων του μαστού (DCIS). Παράλληλα, όμως, ανέκυψαν προβλήματα που αφορούν στη χειρουργική αντιμετώπιση αυτού και συγκεκριμένα στη δυσκολία που προκύπτει στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής. Η συμβολή της μαγνητικής τομογραφίας μαστών ΜΤΜ) στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης και ο ρόλος της δεν έχει αποσαφηνιστεί. Επιπλέον, η εφαρμογή και διάδοση της τομοσύνθεσης (3D μαστογραφίας) θα μπορούσε να εφαρμοστεί διεγχειρητικά στην απεικόνιση του εγχειρητικού παρασκευάσματος με στόχο τον έλεγχο της επάρκειας της εκτομής. Υλικό- Μέθοδος: Tο διάστημα 2017-2024 αντιμετωπίστηκαν στο Χειρουργικό Ογκολογικό Τμήμα Μαστού του Α.Ν.Θ. Θεαγενείου 280 ασθενείς με DCIS. Από αυτές οι 87 ήταν νεότερες γυναίκες (&lt;50 ετών) και 193 ήταν &gt;50 ετών. Καταγράφηκαν ο βαθμός πυρηνικής κακοήθειας (Grade 1,2,3), η μαστογραφική πυκνότητα του μαζικού αδένα (ACR Α,B,C,D) και το οικογενειακό ιστορικό. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη διενέργεια ή όχι προεγχειρητικής MRΜ και μετρήθηκε το ποσοστό επανεπέμβασεων. Τέλος, κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με την εφαρμογή της κλασικής 2D ή 3D τομοσύνθεσης του χειρουργικού παρασκευάσματος. Αποτελέσματα: Από τις 280 γυναίκες, οι 136 δεν υπεβλήθησαν σε MΤΜ, ενώ οι 144 είχαν έλεγχο με MΤΜ. Ο αριθμός επανεπεμβάσεων ανήλθε σε 16 και 9 ασθενείς αντίστοιχα. Από την ανάλυση των δεδομένων δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ προεγχειρητικής MΤM και ποσοστού επανεπεμβάσεων. Από την άλλη, η ηλικία και η πυκνότητα του μαστού σε σχέση με το ποσοστό επανεπεμβάσεων είχαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0.018 &amp; p=0.001 αντίστοιχα). Κατά την μελέτη των επιμέρους υποομάδων οι πιο σημαντικοί παράγοντες που επηρέασαν το ποσοστό των επανεπεμβάσεων ήταν η πυκνότητα μαστού και η προεγχειρητική μαγνητική τομογραφία (p=0.001 και p=0.005 αντίστοιχα). Τέλος, η χρήση της 3D μαστογραφίας παρασκευάσματος ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής (p=0.002). Συμπεράσματα: Η χρήση της MΤM προεγχειρητικά δεν κατάφερε να αναδείξει στατιστική σημαντικότητα στο σύνολο του δείγματος των ασθενών. Μολαταύτα, στις νέες γυναίκες με πυκνό μαστό η χρήση της μεθόδου οδήγησε στη βελτίωση του εγχειρητικού αποτελέσματος. Το ίδιο αποτέλεσμα, μάλιστα, παρατηρήθηκε και για τη χρήση της διεγχειρητικής τομογραφίας παρασκευάσματος. Συνεπώς, ο συνδυασμός των δύο τακτικών θα μπορούσε να βοηθήσει τον χειρουργό στην αρτιότερη αντιμετώπιση του DCIS και στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παρπούδη Στυλιανή","Parpoudi Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3471235"],"render_values":[{"text":"uoadl:3471235","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471235","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471235","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3471235","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παρπούδη Στυλιανή","Parpoudi Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3471235","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471235"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ευρεία διάδοση του προληπτικού ελέγχου είχε σαν αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την αύξηση της συχνότητας ανίχνευσης του in situ καρκινώματος των πόρων του μαστού (DCIS). Παράλληλα, όμως, ανέκυψαν προβλήματα που αφορούν στη χειρουργική αντιμετώπιση αυτού και συγκεκριμένα στη δυσκολία που προκύπτει στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής. Η συμβολή της μαγνητικής τομογραφίας μαστών ΜΤΜ) στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης και ο ρόλος της δεν έχει αποσαφηνιστεί. Επιπλέον, η εφαρμογή και διάδοση της τομοσύνθεσης (3D μαστογραφίας) θα μπορούσε να εφαρμοστεί διεγχειρητικά στην απεικόνιση του εγχειρητικού παρασκευάσματος με στόχο τον έλεγχο της επάρκειας της εκτομής. Υλικό- Μέθοδος: Tο διάστημα 2017-2024 αντιμετωπίστηκαν στο Χειρουργικό Ογκολογικό Τμήμα Μαστού του Α.Ν.Θ. Θεαγενείου 280 ασθενείς με DCIS. Από αυτές οι 87 ήταν νεότερες γυναίκες (<50 ετών) και 193 ήταν >50 ετών. Καταγράφηκαν ο βαθμός πυρηνικής κακοήθειας (Grade 1,2,3), η μαστογραφική πυκνότητα του μαζικού αδένα (ACR Α,B,C,D) και το οικογενειακό ιστορικό. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη διενέργεια ή όχι προεγχειρητικής MRΜ και μετρήθηκε το ποσοστό επανεπέμβασεων. Τέλος, κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με την εφαρμογή της κλασικής 2D ή 3D τομοσύνθεσης του χειρουργικού παρασκευάσματος. Αποτελέσματα: Από τις 280 γυναίκες, οι 136 δεν υπεβλήθησαν σε MΤΜ, ενώ οι 144 είχαν έλεγχο με MΤΜ. Ο αριθμός επανεπεμβάσεων ανήλθε σε 16 και 9 ασθενείς αντίστοιχα. Από την ανάλυση των δεδομένων δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ προεγχειρητικής MΤM και ποσοστού επανεπεμβάσεων. Από την άλλη, η ηλικία και η πυκνότητα του μαστού σε σχέση με το ποσοστό επανεπεμβάσεων είχαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0.018 & p=0.001 αντίστοιχα). Κατά την μελέτη των επιμέρους υποομάδων οι πιο σημαντικοί παράγοντες που επηρέασαν το ποσοστό των επανεπεμβάσεων ήταν η πυκνότητα μαστού και η προεγχειρητική μαγνητική τομογραφία (p=0.001 και p=0.005 αντίστοιχα). Τέλος, η χρήση της 3D μαστογραφίας παρασκευάσματος ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής (p=0.002). Συμπεράσματα: Η χρήση της MΤM προεγχειρητικά δεν κατάφερε να αναδείξει στατιστική σημαντικότητα στο σύνολο του δείγματος των ασθενών. Μολαταύτα, στις νέες γυναίκες με πυκνό μαστό η χρήση της μεθόδου οδήγησε στη βελτίωση του εγχειρητικού αποτελέσματος. Το ίδιο αποτέλεσμα, μάλιστα, παρατηρήθηκε και για τη χρήση της διεγχειρητικής τομογραφίας παρασκευάσματος. Συνεπώς, ο συνδυασμός των δύο τακτικών θα μπορούσε να βοηθήσει τον χειρουργό στην αρτιότερη αντιμετώπιση του DCIS και στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων.","Introduction: The widespread adoption of screening programs has resulted in an increase in detection of in situ ductal breast carcinoma (DCIS). However, at the same time, this increase has arisen problems regarding the surgical treatment of DCIS and in particular, the difficulty in achieving negative resection margins. The contribution of breast magnetic resonance imaging (breast MRI) in reducing the reoperation rate is controversial and its role has not been yet clarified. In addition, the introduction of tomosynthesis (3D mammography) for breast imaging could be applied intraoperatively for the surgical specimen aiming to check the adequacy of resection margins. Material-Methods: Between 2017-2024, 280 patients with DCIS were treated at the Breast Surgical Oncology Department of Anticancer Hospital Theagenio. Eighty- seven of them were young women (<50 years) and 193 were >50 years. The parameters that were studied were grade of DCIS (1,2,3), mammographic density of breast tissue (ACR A, B, C, D) and family history. The patients were divided into 2 groups based on whether they had done a preoperative breast MRI or not and the reoperation rate was measured. Plus, they were categorized according to the application of classical 2D or 3D tomosynthesis on the surgical specimen. Results: A hundred and thirty-six women did not have a breast MRI preoperatively, while 144 have had a breast MRI. The number of reoperations referred to 16 and 9 patients respectively. Data analysis revealed no statistically significant difference between preoperative MRI and reoperation rate. However, age and breast density in relation to reoperation rate revealed a statistically significant correlation (p=0.018 & p=0.001 respectively). Moreover, subgroups analysis highlighted that the most significant factors that influenced reoperation rate were breast density and preoperative MRI (p=0.001 and p=0.005 respectively). Finally, the use of 3D tomosynthesis showed a statistically significant difference in achieving negative resection margins (p=0.002). Conclusions: The use of breast MRI preoperatively failed to show statistical significance in the entire group of patients. However, it appeared that in young women with dense breasts, the use of the method has led to an improvement in the surgical outcome. The same result was also observed for the use of tomosynthesis intraoperatively. Therefore, the combination of these two approaches could be the key to the surgical treatment of DCIS by successfully reducing reoperation rate."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η χρησιμότητα της προεγχειρητικής μαγνητικής μαστογραφίας και της διεγχειρητικής μαστογραφίας παρασκευάσματος στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής στο DCIS. Αναδρομική μελέτη ασθενών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παρπούδη Στυλιανή","Parpoudi Styliani"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ευρεία διάδοση του προληπτικού ελέγχου είχε σαν αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την αύξηση της συχνότητας ανίχνευσης του in situ καρκινώματος των πόρων του μαστού (DCIS). Παράλληλα, όμως, ανέκυψαν προβλήματα που αφορούν στη χειρουργική αντιμετώπιση αυτού και συγκεκριμένα στη δυσκολία που προκύπτει στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής. Η συμβολή της μαγνητικής τομογραφίας μαστών ΜΤΜ) στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης και ο ρόλος της δεν έχει αποσαφηνιστεί. Επιπλέον, η εφαρμογή και διάδοση της τομοσύνθεσης (3D μαστογραφίας) θα μπορούσε να εφαρμοστεί διεγχειρητικά στην απεικόνιση του εγχειρητικού παρασκευάσματος με στόχο τον έλεγχο της επάρκειας της εκτομής. Υλικό- Μέθοδος: Tο διάστημα 2017-2024 αντιμετωπίστηκαν στο Χειρουργικό Ογκολογικό Τμήμα Μαστού του Α.Ν.Θ. Θεαγενείου 280 ασθενείς με DCIS. Από αυτές οι 87 ήταν νεότερες γυναίκες (<50 ετών) και 193 ήταν >50 ετών. Καταγράφηκαν ο βαθμός πυρηνικής κακοήθειας (Grade 1,2,3), η μαστογραφική πυκνότητα του μαζικού αδένα (ACR Α,B,C,D) και το οικογενειακό ιστορικό. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη διενέργεια ή όχι προεγχειρητικής MRΜ και μετρήθηκε το ποσοστό επανεπέμβασεων. Τέλος, κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με την εφαρμογή της κλασικής 2D ή 3D τομοσύνθεσης του χειρουργικού παρασκευάσματος. Αποτελέσματα: Από τις 280 γυναίκες, οι 136 δεν υπεβλήθησαν σε MΤΜ, ενώ οι 144 είχαν έλεγχο με MΤΜ. Ο αριθμός επανεπεμβάσεων ανήλθε σε 16 και 9 ασθενείς αντίστοιχα. Από την ανάλυση των δεδομένων δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ προεγχειρητικής MΤM και ποσοστού επανεπεμβάσεων. Από την άλλη, η ηλικία και η πυκνότητα του μαστού σε σχέση με το ποσοστό επανεπεμβάσεων είχαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0.018 & p=0.001 αντίστοιχα). Κατά την μελέτη των επιμέρους υποομάδων οι πιο σημαντικοί παράγοντες που επηρέασαν το ποσοστό των επανεπεμβάσεων ήταν η πυκνότητα μαστού και η προεγχειρητική μαγνητική τομογραφία (p=0.001 και p=0.005 αντίστοιχα). Τέλος, η χρήση της 3D μαστογραφίας παρασκευάσματος ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής (p=0.002). Συμπεράσματα: Η χρήση της MΤM προεγχειρητικά δεν κατάφερε να αναδείξει στατιστική σημαντικότητα στο σύνολο του δείγματος των ασθενών. Μολαταύτα, στις νέες γυναίκες με πυκνό μαστό η χρήση της μεθόδου οδήγησε στη βελτίωση του εγχειρητικού αποτελέσματος. Το ίδιο αποτέλεσμα, μάλιστα, παρατηρήθηκε και για τη χρήση της διεγχειρητικής τομογραφίας παρασκευάσματος. Συνεπώς, ο συνδυασμός των δύο τακτικών θα μπορούσε να βοηθήσει τον χειρουργό στην αρτιότερη αντιμετώπιση του DCIS και στη μείωση του ποσοστού των επανεπεμβάσεων.","Introduction: The widespread adoption of screening programs has resulted in an increase in detection of in situ ductal breast carcinoma (DCIS). However, at the same time, this increase has arisen problems regarding the surgical treatment of DCIS and in particular, the difficulty in achieving negative resection margins. The contribution of breast magnetic resonance imaging (breast MRI) in reducing the reoperation rate is controversial and its role has not been yet clarified. In addition, the introduction of tomosynthesis (3D mammography) for breast imaging could be applied intraoperatively for the surgical specimen aiming to check the adequacy of resection margins. Material-Methods: Between 2017-2024, 280 patients with DCIS were treated at the Breast Surgical Oncology Department of Anticancer Hospital Theagenio. Eighty- seven of them were young women (<50 years) and 193 were >50 years. The parameters that were studied were grade of DCIS (1,2,3), mammographic density of breast tissue (ACR A, B, C, D) and family history. The patients were divided into 2 groups based on whether they had done a preoperative breast MRI or not and the reoperation rate was measured. Plus, they were categorized according to the application of classical 2D or 3D tomosynthesis on the surgical specimen. Results: A hundred and thirty-six women did not have a breast MRI preoperatively, while 144 have had a breast MRI. The number of reoperations referred to 16 and 9 patients respectively. Data analysis revealed no statistically significant difference between preoperative MRI and reoperation rate. However, age and breast density in relation to reoperation rate revealed a statistically significant correlation (p=0.018 & p=0.001 respectively). Moreover, subgroups analysis highlighted that the most significant factors that influenced reoperation rate were breast density and preoperative MRI (p=0.001 and p=0.005 respectively). Finally, the use of 3D tomosynthesis showed a statistically significant difference in achieving negative resection margins (p=0.002). Conclusions: The use of breast MRI preoperatively failed to show statistical significance in the entire group of patients. However, it appeared that in young women with dense breasts, the use of the method has led to an improvement in the surgical outcome. The same result was also observed for the use of tomosynthesis intraoperatively. Therefore, the combination of these two approaches could be the key to the surgical treatment of DCIS by successfully reducing reoperation rate."],"dc:identifier":["uoadl:3471235","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471235"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η χρησιμότητα της προεγχειρητικής μαγνητικής μαστογραφίας και της διεγχειρητικής μαστογραφίας παρασκευάσματος στην επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής στο DCIS. Αναδρομική μελέτη ασθενών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:03Z"}