{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3471316"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3471316","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μητρική υπερανδρογοναιμία και οι μακροχρόνιες νευροψυχο/φυλετικές αναπτυξιακές και μεταβολικές επιδράσεις στους απογόνους","abstract":"Το ενδομήτριο περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του εμβρύου μέσα στη μήτρα. Οι ενδομήτριες συνθήκες διαμορφώνονται όχι μόνο από τη λειτουργία του πλακούντα, αλλά και από την υγεία της μητέρας. Παθολογικές καταστάσεις της μητέρας, όπως ο διαβήτης και η παχυσαρκία, μπορούν να επηρεάσουν την ενδομήτρια συγκέντρωση ορμονών και θρεπτικών συστατικών, οδηγώντας σε ανεπαρκή ανάπτυξη του εμβρύου. Αυτή η ανεπαρκής ανάπτυξη σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών, μεταβολικών και άλλων ασθενειών στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Ο διαβήτης της μητέρας αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών επιπλοκών στο έμβρυο και μπορεί να οδηγήσει σε ασθένειες στους απογόνους στη μετέπειτα ζωή. Τα παιδιά των μητέρων με διαβήτη αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και διαταραγμένης ανοχής στη γλυκόζη, καθώς και υψηλότερα ποσοστά συγγενών καρδιοπαθειών και καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιπλέον, ο μητρικός διαβήτης μπορεί να συμβάλλει στην εμφάνιση συμπεριφορών που μοιάζουν με αυτισμό και να αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας στα παιδιά. Η παχυσαρκία της μητέρας επίσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης, όπως διαβήτη κύησης, προεκλαμψία και τη γέννηση μεγάλων για την κύηση βρεφών. Μακροπρόθεσμα, οι απόγονοι των παχύσαρκων μητέρων έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιαγγειακές και μεταβολικές διαταραχές, παχυσαρκία και νευροψυχιατρικές διαταραχές, όπως ΔΕΠΥ, διαταραχές φάσματος αυτισμού, σχιζοφρένεια και διατροφικές διαταραχές. Ορισμένες ορμόνες που ελέγχουν την ανάπτυξη του εμβρύου και έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στους απογόνους περιλαμβάνουν τις θυρεοειδικές ορμόνες και τα γλυκοκορτικοστεροειδή. Χαμηλά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης σχετίζονται θετικά με αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής στους απογόνους. Υπερβολικά επίπεδα γλυκοκορτικοστεροειδών συνδέονται με αυξημένη αντιδραστικότητα του άξονα HPA των νεογνών και δυσμενή συμπεριφορικά και συναισθηματικά αποτελέσματα στη μετέπειτα ζωή. Τα ανδρογόνα διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στη γυναικεία φυσιολογία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι συγκεντρώσεις των ανδρογόνων (όπως τεστοστερόνη, διυδροτεστοστερόνη, ανδροστενεδιόνη και δεϋδροεπιανδροστερόνη) μεταβάλλονται σημαντικά κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εξέλιξης της εγκυμοσύνης. Η αύξηση της τεστοστερόνης συμβάλλει στην εγκαθίδρυση και διατήρηση της εγκυμοσύνης και στην έναρξη του τοκετού. Επιπλέον, η διυδροτεστοστερόνη και η DHEAS προάγουν την ωρίμανση του τραχήλου της μήτρας και βοηθούν στη χαλάρωση του μυομητρίου, σύμφωνα με μελέτες σε ανθρώπους. Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ανδρογόνων κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να οφείλονται σε διάφορες ασθένειες και να έχουν επιζήμιες συνέπειες για το έμβρυο. Η προγεννητική έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις ανδρογόνων, είτε εμβρυϊκής είτε μητρικής προέλευσης, μπορεί να αποτελέσει πηγή προγεννητικού προγραμματισμού με μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ενήλικη ζωή. Οι πιο συχνές αιτίες υπερανδρογοναιμίας στις γυναίκες περιλαμβάνουν το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), τη συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων, τους όγκους των επινεφριδίων και το σύνδρομο Cushing. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το λουτέωμα, η ανεπάρκεια αρωματάσης στον πλακούντα και η εμβρυϊκή CAH (συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων) αποτελούν επίσης αιτίες υπερανδρογοναιμίας. Το PCOS, το οποίο χαρακτηρίζεται από ολιγοωοθυλακιορρηξία ή ανωοθυλακιορρηξία, σημεία υπερανδρογοναιμίας και πολυκυστικές ωοθήκες, αντιπροσωπεύει το 70% των περιπτώσεων υπερανδρογοναιμίας (Huang et al., 2010). Υπάρχει μεγάλος όγκος δημοσιευμένων δεδομένων που συνδέουν την προγεννητική υπερανδρογοναιμία με δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι τα αυξημένα μητρικά επίπεδα τεστοστερόνης στο τρίτο τρίμηνο σχετίζονται με προεκλαμψία, υποδεικνύοντας την τεστοστερόνη ως προγνωστικό δείκτη. Επιπλέον, υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης και η αυξημένη αναλογία T/SHBG έχουν παρατηρηθεί σε γυναίκες με επαναλαμβανόμενες αποβολές. Αυτό το σύνολο δεδομένων αναδεικνύει τη σημασία της παρακολούθησης και της διαχείρισης των επιπέδων ανδρογόνων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για την πρόληψη δυσμενών εκβάσεων τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ωστόσο, η βιβλιογραφία σχετικά με τις επιπτώσεις της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στους απογόνους είναι περιορισμένη. Η παρούσα ανασκόπηση στοχεύει να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της περίσσειας ανδρογόνων στη μητέρα και των επιπτώσεών της στην υγεία και το φύλο των απογόνων. Από την ανασκόπηση των επιλεγμένων μελετών, προκύπτουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στην ανάπτυξη και την υγεία των απογόνων. Αυτές οι μελέτες παρέχουν πολύτιμα δεδομένα που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της ανδρογονικής περίσσειας κατά την εγκυμοσύνη και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη στρατηγικών πρόληψης και διαχείρισης των σχετικών διαταραχών.","abstract_html":"Το ενδομήτριο περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του εμβρύου μέσα στη μήτρα. Οι ενδομήτριες συνθήκες διαμορφώνονται όχι μόνο από τη λειτουργία του πλακούντα, αλλά και από την υγεία της μητέρας. Παθολογικές καταστάσεις της μητέρας, όπως ο διαβήτης και η παχυσαρκία, μπορούν να επηρεάσουν την ενδομήτρια συγκέντρωση ορμονών και θρεπτικών συστατικών, οδηγώντας σε ανεπαρκή ανάπτυξη του εμβρύου. Αυτή η ανεπαρκής ανάπτυξη σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών, μεταβολικών και άλλων ασθενειών στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Ο διαβήτης της μητέρας αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών επιπλοκών στο έμβρυο και μπορεί να οδηγήσει σε ασθένειες στους απογόνους στη μετέπειτα ζωή. Τα παιδιά των μητέρων με διαβήτη αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και διαταραγμένης ανοχής στη γλυκόζη, καθώς και υψηλότερα ποσοστά συγγενών καρδιοπαθειών και καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιπλέον, ο μητρικός διαβήτης μπορεί να συμβάλλει στην εμφάνιση συμπεριφορών που μοιάζουν με αυτισμό και να αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας στα παιδιά. Η παχυσαρκία της μητέρας επίσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης, όπως διαβήτη κύησης, προεκλαμψία και τη γέννηση μεγάλων για την κύηση βρεφών. Μακροπρόθεσμα, οι απόγονοι των παχύσαρκων μητέρων έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιαγγειακές και μεταβολικές διαταραχές, παχυσαρκία και νευροψυχιατρικές διαταραχές, όπως ΔΕΠΥ, διαταραχές φάσματος αυτισμού, σχιζοφρένεια και διατροφικές διαταραχές. Ορισμένες ορμόνες που ελέγχουν την ανάπτυξη του εμβρύου και έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στους απογόνους περιλαμβάνουν τις θυρεοειδικές ορμόνες και τα γλυκοκορτικοστεροειδή. Χαμηλά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης σχετίζονται θετικά με αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής στους απογόνους. Υπερβολικά επίπεδα γλυκοκορτικοστεροειδών συνδέονται με αυξημένη αντιδραστικότητα του άξονα HPA των νεογνών και δυσμενή συμπεριφορικά και συναισθηματικά αποτελέσματα στη μετέπειτα ζωή. Τα ανδρογόνα διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στη γυναικεία φυσιολογία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι συγκεντρώσεις των ανδρογόνων (όπως τεστοστερόνη, διυδροτεστοστερόνη, ανδροστενεδιόνη και δεϋδροεπιανδροστερόνη) μεταβάλλονται σημαντικά κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εξέλιξης της εγκυμοσύνης. Η αύξηση της τεστοστερόνης συμβάλλει στην εγκαθίδρυση και διατήρηση της εγκυμοσύνης και στην έναρξη του τοκετού. Επιπλέον, η διυδροτεστοστερόνη και η DHEAS προάγουν την ωρίμανση του τραχήλου της μήτρας και βοηθούν στη χαλάρωση του μυομητρίου, σύμφωνα με μελέτες σε ανθρώπους. Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ανδρογόνων κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να οφείλονται σε διάφορες ασθένειες και να έχουν επιζήμιες συνέπειες για το έμβρυο. Η προγεννητική έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις ανδρογόνων, είτε εμβρυϊκής είτε μητρικής προέλευσης, μπορεί να αποτελέσει πηγή προγεννητικού προγραμματισμού με μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ενήλικη ζωή. Οι πιο συχνές αιτίες υπερανδρογοναιμίας στις γυναίκες περιλαμβάνουν το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), τη συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων, τους όγκους των επινεφριδίων και το σύνδρομο Cushing. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το λουτέωμα, η ανεπάρκεια αρωματάσης στον πλακούντα και η εμβρυϊκή CAH (συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων) αποτελούν επίσης αιτίες υπερανδρογοναιμίας. Το PCOS, το οποίο χαρακτηρίζεται από ολιγοωοθυλακιορρηξία ή ανωοθυλακιορρηξία, σημεία υπερανδρογοναιμίας και πολυκυστικές ωοθήκες, αντιπροσωπεύει το 70% των περιπτώσεων υπερανδρογοναιμίας (Huang et al., 2010). Υπάρχει μεγάλος όγκος δημοσιευμένων δεδομένων που συνδέουν την προγεννητική υπερανδρογοναιμία με δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι τα αυξημένα μητρικά επίπεδα τεστοστερόνης στο τρίτο τρίμηνο σχετίζονται με προεκλαμψία, υποδεικνύοντας την τεστοστερόνη ως προγνωστικό δείκτη. Επιπλέον, υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης και η αυξημένη αναλογία T/SHBG έχουν παρατηρηθεί σε γυναίκες με επαναλαμβανόμενες αποβολές. Αυτό το σύνολο δεδομένων αναδεικνύει τη σημασία της παρακολούθησης και της διαχείρισης των επιπέδων ανδρογόνων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για την πρόληψη δυσμενών εκβάσεων τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ωστόσο, η βιβλιογραφία σχετικά με τις επιπτώσεις της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στους απογόνους είναι περιορισμένη. Η παρούσα ανασκόπηση στοχεύει να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της περίσσειας ανδρογόνων στη μητέρα και των επιπτώσεών της στην υγεία και το φύλο των απογόνων. Από την ανασκόπηση των επιλεγμένων μελετών, προκύπτουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στην ανάπτυξη και την υγεία των απογόνων. Αυτές οι μελέτες παρέχουν πολύτιμα δεδομένα που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της ανδρογονικής περίσσειας κατά την εγκυμοσύνη και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη στρατηγικών πρόληψης και διαχείρισης των σχετικών διαταραχών.","abstract_has_math":false,"creators":["Δάρλας Μενέλαος","Darlas Menelaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3471316"],"render_values":[{"text":"uoadl:3471316","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471316","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471316","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3471316","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δάρλας Μενέλαος","Darlas Menelaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3471316","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471316"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ενδομήτριο περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του εμβρύου μέσα στη μήτρα. Οι ενδομήτριες συνθήκες διαμορφώνονται όχι μόνο από τη λειτουργία του πλακούντα, αλλά και από την υγεία της μητέρας. Παθολογικές καταστάσεις της μητέρας, όπως ο διαβήτης και η παχυσαρκία, μπορούν να επηρεάσουν την ενδομήτρια συγκέντρωση ορμονών και θρεπτικών συστατικών, οδηγώντας σε ανεπαρκή ανάπτυξη του εμβρύου. Αυτή η ανεπαρκής ανάπτυξη σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών, μεταβολικών και άλλων ασθενειών στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Ο διαβήτης της μητέρας αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών επιπλοκών στο έμβρυο και μπορεί να οδηγήσει σε ασθένειες στους απογόνους στη μετέπειτα ζωή. Τα παιδιά των μητέρων με διαβήτη αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και διαταραγμένης ανοχής στη γλυκόζη, καθώς και υψηλότερα ποσοστά συγγενών καρδιοπαθειών και καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιπλέον, ο μητρικός διαβήτης μπορεί να συμβάλλει στην εμφάνιση συμπεριφορών που μοιάζουν με αυτισμό και να αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας στα παιδιά. Η παχυσαρκία της μητέρας επίσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης, όπως διαβήτη κύησης, προεκλαμψία και τη γέννηση μεγάλων για την κύηση βρεφών. Μακροπρόθεσμα, οι απόγονοι των παχύσαρκων μητέρων έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιαγγειακές και μεταβολικές διαταραχές, παχυσαρκία και νευροψυχιατρικές διαταραχές, όπως ΔΕΠΥ, διαταραχές φάσματος αυτισμού, σχιζοφρένεια και διατροφικές διαταραχές. Ορισμένες ορμόνες που ελέγχουν την ανάπτυξη του εμβρύου και έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στους απογόνους περιλαμβάνουν τις θυρεοειδικές ορμόνες και τα γλυκοκορτικοστεροειδή. Χαμηλά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης σχετίζονται θετικά με αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής στους απογόνους. Υπερβολικά επίπεδα γλυκοκορτικοστεροειδών συνδέονται με αυξημένη αντιδραστικότητα του άξονα HPA των νεογνών και δυσμενή συμπεριφορικά και συναισθηματικά αποτελέσματα στη μετέπειτα ζωή. Τα ανδρογόνα διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στη γυναικεία φυσιολογία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι συγκεντρώσεις των ανδρογόνων (όπως τεστοστερόνη, διυδροτεστοστερόνη, ανδροστενεδιόνη και δεϋδροεπιανδροστερόνη) μεταβάλλονται σημαντικά κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εξέλιξης της εγκυμοσύνης. Η αύξηση της τεστοστερόνης συμβάλλει στην εγκαθίδρυση και διατήρηση της εγκυμοσύνης και στην έναρξη του τοκετού. Επιπλέον, η διυδροτεστοστερόνη και η DHEAS προάγουν την ωρίμανση του τραχήλου της μήτρας και βοηθούν στη χαλάρωση του μυομητρίου, σύμφωνα με μελέτες σε ανθρώπους. Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ανδρογόνων κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να οφείλονται σε διάφορες ασθένειες και να έχουν επιζήμιες συνέπειες για το έμβρυο. Η προγεννητική έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις ανδρογόνων, είτε εμβρυϊκής είτε μητρικής προέλευσης, μπορεί να αποτελέσει πηγή προγεννητικού προγραμματισμού με μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ενήλικη ζωή. Οι πιο συχνές αιτίες υπερανδρογοναιμίας στις γυναίκες περιλαμβάνουν το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), τη συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων, τους όγκους των επινεφριδίων και το σύνδρομο Cushing. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το λουτέωμα, η ανεπάρκεια αρωματάσης στον πλακούντα και η εμβρυϊκή CAH (συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων) αποτελούν επίσης αιτίες υπερανδρογοναιμίας. Το PCOS, το οποίο χαρακτηρίζεται από ολιγοωοθυλακιορρηξία ή ανωοθυλακιορρηξία, σημεία υπερανδρογοναιμίας και πολυκυστικές ωοθήκες, αντιπροσωπεύει το 70% των περιπτώσεων υπερανδρογοναιμίας (Huang et al., 2010). Υπάρχει μεγάλος όγκος δημοσιευμένων δεδομένων που συνδέουν την προγεννητική υπερανδρογοναιμία με δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι τα αυξημένα μητρικά επίπεδα τεστοστερόνης στο τρίτο τρίμηνο σχετίζονται με προεκλαμψία, υποδεικνύοντας την τεστοστερόνη ως προγνωστικό δείκτη. Επιπλέον, υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης και η αυξημένη αναλογία T/SHBG έχουν παρατηρηθεί σε γυναίκες με επαναλαμβανόμενες αποβολές. Αυτό το σύνολο δεδομένων αναδεικνύει τη σημασία της παρακολούθησης και της διαχείρισης των επιπέδων ανδρογόνων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για την πρόληψη δυσμενών εκβάσεων τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ωστόσο, η βιβλιογραφία σχετικά με τις επιπτώσεις της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στους απογόνους είναι περιορισμένη. Η παρούσα ανασκόπηση στοχεύει να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της περίσσειας ανδρογόνων στη μητέρα και των επιπτώσεών της στην υγεία και το φύλο των απογόνων. Από την ανασκόπηση των επιλεγμένων μελετών, προκύπτουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στην ανάπτυξη και την υγεία των απογόνων. Αυτές οι μελέτες παρέχουν πολύτιμα δεδομένα που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της ανδρογονικής περίσσειας κατά την εγκυμοσύνη και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη στρατηγικών πρόληψης και διαχείρισης των σχετικών διαταραχών.","Maternal hormonal and metabolic disorders, such as diabetes and obesity, can adversely affect the in-trauterine environment, resulting in suboptimal fetal growth and an elevated risk of cardiovascular and metabolic diseases in the later life of the offspring. In this review, we examine the long-term impact of elevated maternal androgen levels during pregnancy on offspring. Maternal hyper-androgenemia is linked to various neurodevelopmental disorders, including atten-tion-deficit/hyperactivity disorder, autism spectrum disorder, and anxiety-like behaviors, medi-ated by alterations in key brain regions responsible for emotion and cognition. Furthermore, children born to mothers with hyperandrogenemia exhibit heightened risk of metabolic and car-diovascular dysfunctions, such as obesity, insulin resistance, and hypertension, which can mani-fest early in life. Prenatal exposure to androgens has also been linked to reduced birth weights and altered fetal growth, potentially due to impaired placental function. Additionally, maternal testosterone levels influence offspring sex ratios, often favoring male births, though exceptions occur in certain conditions such as congenital adrenal hyperplasia. The findings of this review underscore the need for healthcare professionals to monitor maternal serum androgen profiles during pregnancy. Further research is needed to determine underlying mechanisms and potential interventions to mitigate these risks."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μητρική υπερανδρογοναιμία και οι μακροχρόνιες νευροψυχο/φυλετικές αναπτυξιακές και μεταβολικές επιδράσεις στους απογόνους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δάρλας Μενέλαος","Darlas Menelaos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το ενδομήτριο περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του εμβρύου μέσα στη μήτρα. Οι ενδομήτριες συνθήκες διαμορφώνονται όχι μόνο από τη λειτουργία του πλακούντα, αλλά και από την υγεία της μητέρας. Παθολογικές καταστάσεις της μητέρας, όπως ο διαβήτης και η παχυσαρκία, μπορούν να επηρεάσουν την ενδομήτρια συγκέντρωση ορμονών και θρεπτικών συστατικών, οδηγώντας σε ανεπαρκή ανάπτυξη του εμβρύου. Αυτή η ανεπαρκής ανάπτυξη σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών, μεταβολικών και άλλων ασθενειών στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Ο διαβήτης της μητέρας αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών επιπλοκών στο έμβρυο και μπορεί να οδηγήσει σε ασθένειες στους απογόνους στη μετέπειτα ζωή. Τα παιδιά των μητέρων με διαβήτη αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και διαταραγμένης ανοχής στη γλυκόζη, καθώς και υψηλότερα ποσοστά συγγενών καρδιοπαθειών και καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιπλέον, ο μητρικός διαβήτης μπορεί να συμβάλλει στην εμφάνιση συμπεριφορών που μοιάζουν με αυτισμό και να αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας στα παιδιά. Η παχυσαρκία της μητέρας επίσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης, όπως διαβήτη κύησης, προεκλαμψία και τη γέννηση μεγάλων για την κύηση βρεφών. Μακροπρόθεσμα, οι απόγονοι των παχύσαρκων μητέρων έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιαγγειακές και μεταβολικές διαταραχές, παχυσαρκία και νευροψυχιατρικές διαταραχές, όπως ΔΕΠΥ, διαταραχές φάσματος αυτισμού, σχιζοφρένεια και διατροφικές διαταραχές. Ορισμένες ορμόνες που ελέγχουν την ανάπτυξη του εμβρύου και έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στους απογόνους περιλαμβάνουν τις θυρεοειδικές ορμόνες και τα γλυκοκορτικοστεροειδή. Χαμηλά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης σχετίζονται θετικά με αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής στους απογόνους. Υπερβολικά επίπεδα γλυκοκορτικοστεροειδών συνδέονται με αυξημένη αντιδραστικότητα του άξονα HPA των νεογνών και δυσμενή συμπεριφορικά και συναισθηματικά αποτελέσματα στη μετέπειτα ζωή. Τα ανδρογόνα διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στη γυναικεία φυσιολογία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι συγκεντρώσεις των ανδρογόνων (όπως τεστοστερόνη, διυδροτεστοστερόνη, ανδροστενεδιόνη και δεϋδροεπιανδροστερόνη) μεταβάλλονται σημαντικά κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εξέλιξης της εγκυμοσύνης. Η αύξηση της τεστοστερόνης συμβάλλει στην εγκαθίδρυση και διατήρηση της εγκυμοσύνης και στην έναρξη του τοκετού. Επιπλέον, η διυδροτεστοστερόνη και η DHEAS προάγουν την ωρίμανση του τραχήλου της μήτρας και βοηθούν στη χαλάρωση του μυομητρίου, σύμφωνα με μελέτες σε ανθρώπους. Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ανδρογόνων κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να οφείλονται σε διάφορες ασθένειες και να έχουν επιζήμιες συνέπειες για το έμβρυο. Η προγεννητική έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις ανδρογόνων, είτε εμβρυϊκής είτε μητρικής προέλευσης, μπορεί να αποτελέσει πηγή προγεννητικού προγραμματισμού με μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ενήλικη ζωή. Οι πιο συχνές αιτίες υπερανδρογοναιμίας στις γυναίκες περιλαμβάνουν το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), τη συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων, τους όγκους των επινεφριδίων και το σύνδρομο Cushing. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το λουτέωμα, η ανεπάρκεια αρωματάσης στον πλακούντα και η εμβρυϊκή CAH (συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων) αποτελούν επίσης αιτίες υπερανδρογοναιμίας. Το PCOS, το οποίο χαρακτηρίζεται από ολιγοωοθυλακιορρηξία ή ανωοθυλακιορρηξία, σημεία υπερανδρογοναιμίας και πολυκυστικές ωοθήκες, αντιπροσωπεύει το 70% των περιπτώσεων υπερανδρογοναιμίας (Huang et al., 2010). Υπάρχει μεγάλος όγκος δημοσιευμένων δεδομένων που συνδέουν την προγεννητική υπερανδρογοναιμία με δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι τα αυξημένα μητρικά επίπεδα τεστοστερόνης στο τρίτο τρίμηνο σχετίζονται με προεκλαμψία, υποδεικνύοντας την τεστοστερόνη ως προγνωστικό δείκτη. Επιπλέον, υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης και η αυξημένη αναλογία T/SHBG έχουν παρατηρηθεί σε γυναίκες με επαναλαμβανόμενες αποβολές. Αυτό το σύνολο δεδομένων αναδεικνύει τη σημασία της παρακολούθησης και της διαχείρισης των επιπέδων ανδρογόνων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για την πρόληψη δυσμενών εκβάσεων τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ωστόσο, η βιβλιογραφία σχετικά με τις επιπτώσεις της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στους απογόνους είναι περιορισμένη. Η παρούσα ανασκόπηση στοχεύει να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της περίσσειας ανδρογόνων στη μητέρα και των επιπτώσεών της στην υγεία και το φύλο των απογόνων. Από την ανασκόπηση των επιλεγμένων μελετών, προκύπτουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της μητρικής υπερανδρογοναιμίας στην ανάπτυξη και την υγεία των απογόνων. Αυτές οι μελέτες παρέχουν πολύτιμα δεδομένα που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της ανδρογονικής περίσσειας κατά την εγκυμοσύνη και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη στρατηγικών πρόληψης και διαχείρισης των σχετικών διαταραχών.","Maternal hormonal and metabolic disorders, such as diabetes and obesity, can adversely affect the in-trauterine environment, resulting in suboptimal fetal growth and an elevated risk of cardiovascular and metabolic diseases in the later life of the offspring. In this review, we examine the long-term impact of elevated maternal androgen levels during pregnancy on offspring. Maternal hyper-androgenemia is linked to various neurodevelopmental disorders, including atten-tion-deficit/hyperactivity disorder, autism spectrum disorder, and anxiety-like behaviors, medi-ated by alterations in key brain regions responsible for emotion and cognition. Furthermore, children born to mothers with hyperandrogenemia exhibit heightened risk of metabolic and car-diovascular dysfunctions, such as obesity, insulin resistance, and hypertension, which can mani-fest early in life. Prenatal exposure to androgens has also been linked to reduced birth weights and altered fetal growth, potentially due to impaired placental function. Additionally, maternal testosterone levels influence offspring sex ratios, often favoring male births, though exceptions occur in certain conditions such as congenital adrenal hyperplasia. The findings of this review underscore the need for healthcare professionals to monitor maternal serum androgen profiles during pregnancy. Further research is needed to determine underlying mechanisms and potential interventions to mitigate these risks."],"dc:identifier":["uoadl:3471316","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3471316"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μητρική υπερανδρογοναιμία και οι μακροχρόνιες νευροψυχο/φυλετικές αναπτυξιακές και μεταβολικές επιδράσεις στους απογόνους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:03Z"}