{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3473656"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3473656","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της παρουσίας βιωσιμότητας στην πρόγνωση ασθενών με δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας μετά από θεραπευτική παρέμβαση: συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση.","abstract":"Εισαγωγή: Η βιωσιμότητα του μυοκαρδίου αναφέρεται σε δυσλειτουργικό μυοκαρδιακό ιστό που διατηρεί τη δυνατότητα λειτουργικής αποκατάστασης μετά από επαναγγείωση. Παραδοσιακά οι κατευθυντήριες οδηγίες υποστήριζαν τον έλεγχο της βιωσιμότητας για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την επαναγγείωση, αλλά δεδομένα από νεότερες μελέτες αμφισβητούν την αξία της. Στόχος: Η διερεύνηση της επίδρασης της παρουσίας ή απουσίας βιωσιμότητας του μυοκαρδίου (V+, V-, αντίστοιχα) στην πρόγνωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που υποβάλλονται σε επαναγγείωση (R+) ή βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT, R-). Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με εκτενή αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Cochrane μέχρι τον Αύγουστο του 2023, σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2020. Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν ασθενείς με μέσο κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας (LVEF) <40%, ισχαιμική καρδιομυοπάθεια επιβεβαιωμένη με στεφανιογραφία και έλεγχο βιωσιμότητας με stress echocardiography, MRI, PET ή SPECT. Οι μελέτες είχαν ως καταληκτικό σημείο τον θάνατο από κάθε αιτία ή τον θάνατο από καρδιαγγειακό νόσημα με ελάχιστη παρακολούθηση ενός έτους. Ο έλεγχος μεροληψίας διενεργήθηκε με τα εργαλεία Rob-2 (για τυχαιοποιημένες μελέτες) και Robins-I (για μη τυχαιοποιημένες μελέτες) από την Cochrane. Οι ομάδες ασθενών προς σύγκριση προκαθορίστηκαν συνδυάζοντας δύο παράγοντες, το είδος θεραπείας (R+/R-) και την ύπαρξη βιωσιμότητας (V+/V-), ώστε να πραγματοποιηθούν συγκρίσεις μεταξύ οποιωνδήποτε από τις ομάδες: V+/R+, V+/R-, V-/R+, και V-/R-. Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων σε όλες τις συγκρίσεις, χρησιμοποιώντας τους αντίστοιχους σχετικούς κινδύνους (RR) για τη σύνθεση του μέσου μεγέθους επίδρασης. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με το I², και το σφάλμα δημοσίευσης εκτιμήθηκε μέσω διαγραμμάτων χοάνης και δοκιμών Egger. Οι υποομάδες και οι αναλύσεις ευαισθησίας διερεύνησαν πιθανές πηγές μεταβλητότητας. Αποτελέσματα: Αναλύθηκαν συνολικά 57 μελέτες που περιλάμβαναν 9.095 ασθενείς, με μέση παρακολούθηση 3,2 έτη (εύρος: 1–10,4 έτη). Πραγματοποιήθηκαν επτά μετα-αναλύσεις για τη θνησιμότητα από κάθε αιτία και επτά για την καρδιαγγειακή θνησιμότητα. Οι ασθενείς με τεκμηριωμένη βιωσιμότητα του μυοκαρδίου είχαν 81,2% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,812 95%C.I.=1,508-2,177, p<0,001) και 76,7% υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή θνησιμότητα (RR=1,767 95%C.I.=1,415-2,207, p<0,001) όταν ελάμβαναν τη βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT) σε σχέση με την επαναγγείωση. Το ευεργετικό αποτέλεσμα της επαναγγείωσης δεν παρατηρήθηκε σε μη βιώσιμο μυοκάρδιο, όπου τα ποσοστά θνησιμότητας δεν διέφεραν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεταξύ OMT και επαναγγείωσης. Επιπλέον, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία επαναγγείωσης είχαν 72,6% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,726 95%C.I.=1,398-2,129, p<0,001) και 89,3% υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής θνησιμότητας (RR=1,893 95%C.I.=1,531-2,440, p<0,001) με την απουσία βιωσιμότητας σε σύγκριση με την παρουσία βιωσιμότητας. Ωστόσο, παρατηρήθηκε υψηλή ετερογένεια στις μετα-αναλύσεις που μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στους εξεταζόμενους πληθυσμούς και τις ακολουθούμενες μεθοδολογίες. Σφάλμα δημοσίευσης αναδείχθηκε από την ασυμμετρία των διαγραμμάτων χοάνης και από τις δοκιμές Egger, αν και οι αναλύσεις ευαισθησίας με τη μέθοδο trim-and-fill επιβεβαίωσαν τα βασικά ευρήματα. Συμπέρασμα: Αυτή η μετα-ανάλυση αναδεικνύει την προγνωστική σημασία της βιωσιμότητας του μυοκαρδίου για την επιβίωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που πρόκειται να υποβληθούν σε θεραπεία (επαναγγείωση ή ΟΜΤ). Η τεκμηριωμένη ύπαρξη βιωσιμότητας αποτελεί προγνωστικό παράγοντα καλύτερης επιβίωσης όταν επιλεγεί ως θεραπεία η επαναγγείωση σε σχέση με την ΟΜΤ. Ασθενείς με μη βιώσιμο μυοκάρδιο έχουν την ίδια πρόγνωση είτε επιλεγεί ως θεραπεία η διενέργεια επαναγγείωσης είτε η διενέργεια ΟΜΤ.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η βιωσιμότητα του μυοκαρδίου αναφέρεται σε δυσλειτουργικό μυοκαρδιακό ιστό που διατηρεί τη δυνατότητα λειτουργικής αποκατάστασης μετά από επαναγγείωση. Παραδοσιακά οι κατευθυντήριες οδηγίες υποστήριζαν τον έλεγχο της βιωσιμότητας για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την επαναγγείωση, αλλά δεδομένα από νεότερες μελέτες αμφισβητούν την αξία της. Στόχος: Η διερεύνηση της επίδρασης της παρουσίας ή απουσίας βιωσιμότητας του μυοκαρδίου (V+, V-, αντίστοιχα) στην πρόγνωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που υποβάλλονται σε επαναγγείωση (R+) ή βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT, R-). Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με εκτενή αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Cochrane μέχρι τον Αύγουστο του 2023, σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2020. Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν ασθενείς με μέσο κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας (LVEF) &lt;40%, ισχαιμική καρδιομυοπάθεια επιβεβαιωμένη με στεφανιογραφία και έλεγχο βιωσιμότητας με stress echocardiography, MRI, PET ή SPECT. Οι μελέτες είχαν ως καταληκτικό σημείο τον θάνατο από κάθε αιτία ή τον θάνατο από καρδιαγγειακό νόσημα με ελάχιστη παρακολούθηση ενός έτους. Ο έλεγχος μεροληψίας διενεργήθηκε με τα εργαλεία Rob-2 (για τυχαιοποιημένες μελέτες) και Robins-I (για μη τυχαιοποιημένες μελέτες) από την Cochrane. Οι ομάδες ασθενών προς σύγκριση προκαθορίστηκαν συνδυάζοντας δύο παράγοντες, το είδος θεραπείας (R+/R-) και την ύπαρξη βιωσιμότητας (V+/V-), ώστε να πραγματοποιηθούν συγκρίσεις μεταξύ οποιωνδήποτε από τις ομάδες: V+/R+, V+/R-, V-/R+, και V-/R-. Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων σε όλες τις συγκρίσεις, χρησιμοποιώντας τους αντίστοιχους σχετικούς κινδύνους (RR) για τη σύνθεση του μέσου μεγέθους επίδρασης. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με το I², και το σφάλμα δημοσίευσης εκτιμήθηκε μέσω διαγραμμάτων χοάνης και δοκιμών Egger. Οι υποομάδες και οι αναλύσεις ευαισθησίας διερεύνησαν πιθανές πηγές μεταβλητότητας. Αποτελέσματα: Αναλύθηκαν συνολικά 57 μελέτες που περιλάμβαναν 9.095 ασθενείς, με μέση παρακολούθηση 3,2 έτη (εύρος: 1–10,4 έτη). Πραγματοποιήθηκαν επτά μετα-αναλύσεις για τη θνησιμότητα από κάθε αιτία και επτά για την καρδιαγγειακή θνησιμότητα. Οι ασθενείς με τεκμηριωμένη βιωσιμότητα του μυοκαρδίου είχαν 81,2% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,812 95%C.I.=1,508-2,177, p&lt;0,001) και 76,7% υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή θνησιμότητα (RR=1,767 95%C.I.=1,415-2,207, p&lt;0,001) όταν ελάμβαναν τη βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT) σε σχέση με την επαναγγείωση. Το ευεργετικό αποτέλεσμα της επαναγγείωσης δεν παρατηρήθηκε σε μη βιώσιμο μυοκάρδιο, όπου τα ποσοστά θνησιμότητας δεν διέφεραν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεταξύ OMT και επαναγγείωσης. Επιπλέον, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία επαναγγείωσης είχαν 72,6% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,726 95%C.I.=1,398-2,129, p&lt;0,001) και 89,3% υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής θνησιμότητας (RR=1,893 95%C.I.=1,531-2,440, p&lt;0,001) με την απουσία βιωσιμότητας σε σύγκριση με την παρουσία βιωσιμότητας. Ωστόσο, παρατηρήθηκε υψηλή ετερογένεια στις μετα-αναλύσεις που μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στους εξεταζόμενους πληθυσμούς και τις ακολουθούμενες μεθοδολογίες. Σφάλμα δημοσίευσης αναδείχθηκε από την ασυμμετρία των διαγραμμάτων χοάνης και από τις δοκιμές Egger, αν και οι αναλύσεις ευαισθησίας με τη μέθοδο trim-and-fill επιβεβαίωσαν τα βασικά ευρήματα. Συμπέρασμα: Αυτή η μετα-ανάλυση αναδεικνύει την προγνωστική σημασία της βιωσιμότητας του μυοκαρδίου για την επιβίωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που πρόκειται να υποβληθούν σε θεραπεία (επαναγγείωση ή ΟΜΤ). Η τεκμηριωμένη ύπαρξη βιωσιμότητας αποτελεί προγνωστικό παράγοντα καλύτερης επιβίωσης όταν επιλεγεί ως θεραπεία η επαναγγείωση σε σχέση με την ΟΜΤ. Ασθενείς με μη βιώσιμο μυοκάρδιο έχουν την ίδια πρόγνωση είτε επιλεγεί ως θεραπεία η διενέργεια επαναγγείωσης είτε η διενέργεια ΟΜΤ.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραμπίνος Ηλίας","Karampinos Ilias"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:05Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3473656"],"render_values":[{"text":"uoadl:3473656","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473656","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473656","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3473656","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραμπίνος Ηλίας","Karampinos Ilias"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3473656","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473656"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η βιωσιμότητα του μυοκαρδίου αναφέρεται σε δυσλειτουργικό μυοκαρδιακό ιστό που διατηρεί τη δυνατότητα λειτουργικής αποκατάστασης μετά από επαναγγείωση. Παραδοσιακά οι κατευθυντήριες οδηγίες υποστήριζαν τον έλεγχο της βιωσιμότητας για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την επαναγγείωση, αλλά δεδομένα από νεότερες μελέτες αμφισβητούν την αξία της. Στόχος: Η διερεύνηση της επίδρασης της παρουσίας ή απουσίας βιωσιμότητας του μυοκαρδίου (V+, V-, αντίστοιχα) στην πρόγνωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που υποβάλλονται σε επαναγγείωση (R+) ή βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT, R-). Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με εκτενή αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Cochrane μέχρι τον Αύγουστο του 2023, σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2020. Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν ασθενείς με μέσο κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας (LVEF) <40%, ισχαιμική καρδιομυοπάθεια επιβεβαιωμένη με στεφανιογραφία και έλεγχο βιωσιμότητας με stress echocardiography, MRI, PET ή SPECT. Οι μελέτες είχαν ως καταληκτικό σημείο τον θάνατο από κάθε αιτία ή τον θάνατο από καρδιαγγειακό νόσημα με ελάχιστη παρακολούθηση ενός έτους. Ο έλεγχος μεροληψίας διενεργήθηκε με τα εργαλεία Rob-2 (για τυχαιοποιημένες μελέτες) και Robins-I (για μη τυχαιοποιημένες μελέτες) από την Cochrane. Οι ομάδες ασθενών προς σύγκριση προκαθορίστηκαν συνδυάζοντας δύο παράγοντες, το είδος θεραπείας (R+/R-) και την ύπαρξη βιωσιμότητας (V+/V-), ώστε να πραγματοποιηθούν συγκρίσεις μεταξύ οποιωνδήποτε από τις ομάδες: V+/R+, V+/R-, V-/R+, και V-/R-. Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων σε όλες τις συγκρίσεις, χρησιμοποιώντας τους αντίστοιχους σχετικούς κινδύνους (RR) για τη σύνθεση του μέσου μεγέθους επίδρασης. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με το I², και το σφάλμα δημοσίευσης εκτιμήθηκε μέσω διαγραμμάτων χοάνης και δοκιμών Egger. Οι υποομάδες και οι αναλύσεις ευαισθησίας διερεύνησαν πιθανές πηγές μεταβλητότητας. Αποτελέσματα: Αναλύθηκαν συνολικά 57 μελέτες που περιλάμβαναν 9.095 ασθενείς, με μέση παρακολούθηση 3,2 έτη (εύρος: 1–10,4 έτη). Πραγματοποιήθηκαν επτά μετα-αναλύσεις για τη θνησιμότητα από κάθε αιτία και επτά για την καρδιαγγειακή θνησιμότητα. Οι ασθενείς με τεκμηριωμένη βιωσιμότητα του μυοκαρδίου είχαν 81,2% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,812 95%C.I.=1,508-2,177, p<0,001) και 76,7% υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή θνησιμότητα (RR=1,767 95%C.I.=1,415-2,207, p<0,001) όταν ελάμβαναν τη βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT) σε σχέση με την επαναγγείωση. Το ευεργετικό αποτέλεσμα της επαναγγείωσης δεν παρατηρήθηκε σε μη βιώσιμο μυοκάρδιο, όπου τα ποσοστά θνησιμότητας δεν διέφεραν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεταξύ OMT και επαναγγείωσης. Επιπλέον, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία επαναγγείωσης είχαν 72,6% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,726 95%C.I.=1,398-2,129, p<0,001) και 89,3% υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής θνησιμότητας (RR=1,893 95%C.I.=1,531-2,440, p<0,001) με την απουσία βιωσιμότητας σε σύγκριση με την παρουσία βιωσιμότητας. Ωστόσο, παρατηρήθηκε υψηλή ετερογένεια στις μετα-αναλύσεις που μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στους εξεταζόμενους πληθυσμούς και τις ακολουθούμενες μεθοδολογίες. Σφάλμα δημοσίευσης αναδείχθηκε από την ασυμμετρία των διαγραμμάτων χοάνης και από τις δοκιμές Egger, αν και οι αναλύσεις ευαισθησίας με τη μέθοδο trim-and-fill επιβεβαίωσαν τα βασικά ευρήματα. Συμπέρασμα: Αυτή η μετα-ανάλυση αναδεικνύει την προγνωστική σημασία της βιωσιμότητας του μυοκαρδίου για την επιβίωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που πρόκειται να υποβληθούν σε θεραπεία (επαναγγείωση ή ΟΜΤ). Η τεκμηριωμένη ύπαρξη βιωσιμότητας αποτελεί προγνωστικό παράγοντα καλύτερης επιβίωσης όταν επιλεγεί ως θεραπεία η επαναγγείωση σε σχέση με την ΟΜΤ. Ασθενείς με μη βιώσιμο μυοκάρδιο έχουν την ίδια πρόγνωση είτε επιλεγεί ως θεραπεία η διενέργεια επαναγγείωσης είτε η διενέργεια ΟΜΤ.","Introduction: Myocardial viability refers to dysfunctional myocardial tissue that retains the potential for functional recovery following revascularization. Clinical guidelines have traditionally endorsed viability testing to guide revascularization decisions, but recent data question its universal utility. Aim: To conduct a systematic review and meta-analysis to determine whether the presence or absence of myocardial viability (V+, V-, respectively) influences mortality outcomes in patients with ischemic cardiomyopathy and left ventricular dysfunction undergoing revascularization (R+) or optimal medical treatment (OMT, or R-). Methods: A comprehensive search of PubMed, Scopus, and Cochrane databases was conducted until August 2023, adhering to PRISMA 2020 guidelines. Eligible studies included patients with mean left ventricular ejection fraction (LVEF) <40%, ischemic cardiomyopathy confirmed by coronary angiography, and viability status assessed via stress echocardiography, MRI, PET, or SPECT. Included studies reported all-cause or cardiovascular mortality with a minimum follow-up of one year. Risk of bias was evaluated with Rob-2 (randomized studies) and Robins-I (non-randomized studies) tools by Cochrane. Patient groups for comparisons were prespecified by combining two covariates, the type of therapy (R+/R-) and the viability status (V+/V-), so that the performed comparisons were between any two of the groups: V+/R+, V+/R-, V-/R+, and V-/R-. Random-effects meta-analyses were performed in all comparisons, using the relevant risk ratios (RR) to derive the pooled effect size. Heterogeneity was evaluated with I² statistics, and publication bias was assessed using funnel plots and Egger’s tests. Subgroup and sensitivity analyses explored sources of heterogeneity. Results: A total of 57 studies involving 9,095 patients were included in the study and analyzed, with a mean follow-up of 3.2 years (range: 1–10.4 years). Seven metanalyses with outcome all-cause mortality and seven with cardiovascular mortality were performed. Patients with documented myocardial viability experienced an 81.2% higher risk of all-cause mortality (RR=1.812 95%C.I.=1.508-2.177, p<0.001) and 76.7% higher risk for cardiovascular mortality (RR=1.767 95%C.I.=1.415-2.207, p<0.001) when OMT was compared to revascularization. The beneficial effect of revascularization was not observed in non-viable myocardium, where mortality rates did not differ significantly between OMT and revascularization. Additionally, patients that received revascularization therapy had 72.6% higher risk for all-cause mortality (RR=1.726 95%C.I.=1.398-2.129, p<0.001) and 89,3% higher risk for cardiovascular mortality (RR=1.893 95%C.I.=1.531-2.440, p<0.001) with absence of viability compared to presence. However, high heterogeneity across all metanalyses was noted probably due to differences across studied populations and methodologies. The presence of publication bias was suggested by funnel plot asymmetry and Egger’s tests, though sensitivity analyses using the trim-and-fill method confirmed the robustness of the primary findings. Conclusion: This meta-analysis highlighted the prognostic significance of the presence of myocardial viability for the survival of patients with ischemic cardiomyopathy and left ventricular dysfunction who are going to be treated with either revascularization or OMT. The documented presence of myocardial viability is a prognostic factor of better survival when revascularization is chosen over OMT. Patients with non-viable myocardium have the same prognosis concerning survival, regardless of the treatment chosen (revascularization or OMT)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της παρουσίας βιωσιμότητας στην πρόγνωση ασθενών με δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας μετά από θεραπευτική παρέμβαση: συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραμπίνος Ηλίας","Karampinos Ilias"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η βιωσιμότητα του μυοκαρδίου αναφέρεται σε δυσλειτουργικό μυοκαρδιακό ιστό που διατηρεί τη δυνατότητα λειτουργικής αποκατάστασης μετά από επαναγγείωση. Παραδοσιακά οι κατευθυντήριες οδηγίες υποστήριζαν τον έλεγχο της βιωσιμότητας για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την επαναγγείωση, αλλά δεδομένα από νεότερες μελέτες αμφισβητούν την αξία της. Στόχος: Η διερεύνηση της επίδρασης της παρουσίας ή απουσίας βιωσιμότητας του μυοκαρδίου (V+, V-, αντίστοιχα) στην πρόγνωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που υποβάλλονται σε επαναγγείωση (R+) ή βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT, R-). Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με εκτενή αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Cochrane μέχρι τον Αύγουστο του 2023, σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2020. Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν ασθενείς με μέσο κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας (LVEF) <40%, ισχαιμική καρδιομυοπάθεια επιβεβαιωμένη με στεφανιογραφία και έλεγχο βιωσιμότητας με stress echocardiography, MRI, PET ή SPECT. Οι μελέτες είχαν ως καταληκτικό σημείο τον θάνατο από κάθε αιτία ή τον θάνατο από καρδιαγγειακό νόσημα με ελάχιστη παρακολούθηση ενός έτους. Ο έλεγχος μεροληψίας διενεργήθηκε με τα εργαλεία Rob-2 (για τυχαιοποιημένες μελέτες) και Robins-I (για μη τυχαιοποιημένες μελέτες) από την Cochrane. Οι ομάδες ασθενών προς σύγκριση προκαθορίστηκαν συνδυάζοντας δύο παράγοντες, το είδος θεραπείας (R+/R-) και την ύπαρξη βιωσιμότητας (V+/V-), ώστε να πραγματοποιηθούν συγκρίσεις μεταξύ οποιωνδήποτε από τις ομάδες: V+/R+, V+/R-, V-/R+, και V-/R-. Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων σε όλες τις συγκρίσεις, χρησιμοποιώντας τους αντίστοιχους σχετικούς κινδύνους (RR) για τη σύνθεση του μέσου μεγέθους επίδρασης. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με το I², και το σφάλμα δημοσίευσης εκτιμήθηκε μέσω διαγραμμάτων χοάνης και δοκιμών Egger. Οι υποομάδες και οι αναλύσεις ευαισθησίας διερεύνησαν πιθανές πηγές μεταβλητότητας. Αποτελέσματα: Αναλύθηκαν συνολικά 57 μελέτες που περιλάμβαναν 9.095 ασθενείς, με μέση παρακολούθηση 3,2 έτη (εύρος: 1–10,4 έτη). Πραγματοποιήθηκαν επτά μετα-αναλύσεις για τη θνησιμότητα από κάθε αιτία και επτά για την καρδιαγγειακή θνησιμότητα. Οι ασθενείς με τεκμηριωμένη βιωσιμότητα του μυοκαρδίου είχαν 81,2% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,812 95%C.I.=1,508-2,177, p<0,001) και 76,7% υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή θνησιμότητα (RR=1,767 95%C.I.=1,415-2,207, p<0,001) όταν ελάμβαναν τη βέλτιστη ιατρική θεραπεία (OMT) σε σχέση με την επαναγγείωση. Το ευεργετικό αποτέλεσμα της επαναγγείωσης δεν παρατηρήθηκε σε μη βιώσιμο μυοκάρδιο, όπου τα ποσοστά θνησιμότητας δεν διέφεραν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεταξύ OMT και επαναγγείωσης. Επιπλέον, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία επαναγγείωσης είχαν 72,6% υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από κάθε αιτία (RR=1,726 95%C.I.=1,398-2,129, p<0,001) και 89,3% υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής θνησιμότητας (RR=1,893 95%C.I.=1,531-2,440, p<0,001) με την απουσία βιωσιμότητας σε σύγκριση με την παρουσία βιωσιμότητας. Ωστόσο, παρατηρήθηκε υψηλή ετερογένεια στις μετα-αναλύσεις που μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στους εξεταζόμενους πληθυσμούς και τις ακολουθούμενες μεθοδολογίες. Σφάλμα δημοσίευσης αναδείχθηκε από την ασυμμετρία των διαγραμμάτων χοάνης και από τις δοκιμές Egger, αν και οι αναλύσεις ευαισθησίας με τη μέθοδο trim-and-fill επιβεβαίωσαν τα βασικά ευρήματα. Συμπέρασμα: Αυτή η μετα-ανάλυση αναδεικνύει την προγνωστική σημασία της βιωσιμότητας του μυοκαρδίου για την επιβίωση ασθενών με ισχαιμική καρδιομυοπάθεια και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας που πρόκειται να υποβληθούν σε θεραπεία (επαναγγείωση ή ΟΜΤ). Η τεκμηριωμένη ύπαρξη βιωσιμότητας αποτελεί προγνωστικό παράγοντα καλύτερης επιβίωσης όταν επιλεγεί ως θεραπεία η επαναγγείωση σε σχέση με την ΟΜΤ. Ασθενείς με μη βιώσιμο μυοκάρδιο έχουν την ίδια πρόγνωση είτε επιλεγεί ως θεραπεία η διενέργεια επαναγγείωσης είτε η διενέργεια ΟΜΤ.","Introduction: Myocardial viability refers to dysfunctional myocardial tissue that retains the potential for functional recovery following revascularization. Clinical guidelines have traditionally endorsed viability testing to guide revascularization decisions, but recent data question its universal utility. Aim: To conduct a systematic review and meta-analysis to determine whether the presence or absence of myocardial viability (V+, V-, respectively) influences mortality outcomes in patients with ischemic cardiomyopathy and left ventricular dysfunction undergoing revascularization (R+) or optimal medical treatment (OMT, or R-). Methods: A comprehensive search of PubMed, Scopus, and Cochrane databases was conducted until August 2023, adhering to PRISMA 2020 guidelines. Eligible studies included patients with mean left ventricular ejection fraction (LVEF) <40%, ischemic cardiomyopathy confirmed by coronary angiography, and viability status assessed via stress echocardiography, MRI, PET, or SPECT. Included studies reported all-cause or cardiovascular mortality with a minimum follow-up of one year. Risk of bias was evaluated with Rob-2 (randomized studies) and Robins-I (non-randomized studies) tools by Cochrane. Patient groups for comparisons were prespecified by combining two covariates, the type of therapy (R+/R-) and the viability status (V+/V-), so that the performed comparisons were between any two of the groups: V+/R+, V+/R-, V-/R+, and V-/R-. Random-effects meta-analyses were performed in all comparisons, using the relevant risk ratios (RR) to derive the pooled effect size. Heterogeneity was evaluated with I² statistics, and publication bias was assessed using funnel plots and Egger’s tests. Subgroup and sensitivity analyses explored sources of heterogeneity. Results: A total of 57 studies involving 9,095 patients were included in the study and analyzed, with a mean follow-up of 3.2 years (range: 1–10.4 years). Seven metanalyses with outcome all-cause mortality and seven with cardiovascular mortality were performed. Patients with documented myocardial viability experienced an 81.2% higher risk of all-cause mortality (RR=1.812 95%C.I.=1.508-2.177, p<0.001) and 76.7% higher risk for cardiovascular mortality (RR=1.767 95%C.I.=1.415-2.207, p<0.001) when OMT was compared to revascularization. The beneficial effect of revascularization was not observed in non-viable myocardium, where mortality rates did not differ significantly between OMT and revascularization. Additionally, patients that received revascularization therapy had 72.6% higher risk for all-cause mortality (RR=1.726 95%C.I.=1.398-2.129, p<0.001) and 89,3% higher risk for cardiovascular mortality (RR=1.893 95%C.I.=1.531-2.440, p<0.001) with absence of viability compared to presence. However, high heterogeneity across all metanalyses was noted probably due to differences across studied populations and methodologies. The presence of publication bias was suggested by funnel plot asymmetry and Egger’s tests, though sensitivity analyses using the trim-and-fill method confirmed the robustness of the primary findings. Conclusion: This meta-analysis highlighted the prognostic significance of the presence of myocardial viability for the survival of patients with ischemic cardiomyopathy and left ventricular dysfunction who are going to be treated with either revascularization or OMT. The documented presence of myocardial viability is a prognostic factor of better survival when revascularization is chosen over OMT. Patients with non-viable myocardium have the same prognosis concerning survival, regardless of the treatment chosen (revascularization or OMT)."],"dc:identifier":["uoadl:3473656","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473656"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της παρουσίας βιωσιμότητας στην πρόγνωση ασθενών με δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας μετά από θεραπευτική παρέμβαση: συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:05Z"}