{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3473799"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3473799","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Απόψεις και αντιλήψεις εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία αναφορικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας : διερευνώντας ζητήματα ικανοτισμού»","abstract":"Η μετατόπιση από την ιατρικοποιημένη και εξατομικευμένη σκέψη για την αναπηρία προς τη σύλληψή της ως κοινωνική κατασκευή που εισήγαγε με το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας ο Oliver (2009), οδήγησε στην αμφισβήτηση του ρόλου των ειδικών ως εμπειρογνωμόνων που λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή των ανάπηρων ατόμων ερήμην τους. Αναδεικνύεται, λοιπόν, όλο και περισσότερο η ανάγκη κριτικού αναστοχασμού από την πλευρά των ειδικών επαγγελματιών προκειμένου να αποδομήσουν τις κανονικοποιητικές και καταπιεστικές πρακτικές και συζήτησης γύρω από τον ικανοτισμό ως κοινωνικό φαινόμενο, ώστε να προτείνουν πρακτικές χωρίς αποκλεισμούς και προσανατολισμένες στη δικαιοσύνη (Yao et al., 2022). Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και αντιλήψεων εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία σχετικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας και της αναπηρίας, εξετάζοντας ζητήματα ικανοτισμού. Η μελέτη βασίζεται σε κριτικές προσεγγίσεις της αναπηρίας και της εργοθεραπείας, προβάλλοντας τη σημασία του κοινωνικού μοντέλου και τη διάκριση ανάμεσα στους όρους «βλάβη» (impairment) και «αναπηρία» (disability) (Oliver, 2009). Χρησιμοποιώντας θεωρητικά εργαλεία όπως η έννοια του ικανοτισμού (Campbell, 2009) και η προσέγγιση της βιοεξουσίας του Foucault (1973), η εργασία αναλύει πώς οι εργοθεραπευτικές πρακτικές συχνά διαμορφώνονται από ιατροκεντρικές αντιλήψεις, ενισχύοντας την περιθωριοποίηση των ανάπηρων ατόμων (Calder-Dawe et al., 2019). Η έρευνα, αξιοποιώντας την ποιοτική μεθοδολογία και την ανάλυση περιεχομένου, βασίστηκε σε δέκα (10) ημιδομημένες συνεντεύξεις εργοθεραπευτών/-τριων και ατόμων με αναπηρία που συμμετέχουν σε εργοθεραπευτικό πρόγραμμα παρέμβασης, προκειμένου να αναδείξει τις κοινωνικές διαστάσεις της ικανότητας και τις κανονικοποιητικές πρακτικές (Yao et al., 2022; Beagan & Hattie, 2015). Τα ευρήματα τονίζουν τη ανάγκη υιοθέτησης μιας πελατοκεντρικής προσέγγισης και αποδόμησης των στερεοτύπων που συνδέονται με την ικανότητα και τη λειτουργικότητα (Hammell, 2012; Gupta & Taff, 2015). Ακολουθώντας μια κριτική αναστοχαστική προσέγγιση, η έρευνα προτείνει την ενσωμάτωση των εμπειριών και των φωνών των ανάπηρων ατόμων στη θεραπευτική διαδικασία, προωθώντας την ένταξη και τη δικαιοσύνη στο έργο (Townsend & Wilcock, 2004). Η συμβολή της έγκειται στη δυνατότητα επαναπροσανατολισμού της εργοθεραπευτικής πρακτικής, αποφεύγοντας πατερναλιστικές και κανονικοποιητικές προσεγγίσεις (Whiteford et al., 2018).","abstract_html":"Η μετατόπιση από την ιατρικοποιημένη και εξατομικευμένη σκέψη για την αναπηρία προς τη σύλληψή της ως κοινωνική κατασκευή που εισήγαγε με το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας ο Oliver (2009), οδήγησε στην αμφισβήτηση του ρόλου των ειδικών ως εμπειρογνωμόνων που λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή των ανάπηρων ατόμων ερήμην τους. Αναδεικνύεται, λοιπόν, όλο και περισσότερο η ανάγκη κριτικού αναστοχασμού από την πλευρά των ειδικών επαγγελματιών προκειμένου να αποδομήσουν τις κανονικοποιητικές και καταπιεστικές πρακτικές και συζήτησης γύρω από τον ικανοτισμό ως κοινωνικό φαινόμενο, ώστε να προτείνουν πρακτικές χωρίς αποκλεισμούς και προσανατολισμένες στη δικαιοσύνη (Yao et al., 2022). Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και αντιλήψεων εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία σχετικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας και της αναπηρίας, εξετάζοντας ζητήματα ικανοτισμού. Η μελέτη βασίζεται σε κριτικές προσεγγίσεις της αναπηρίας και της εργοθεραπείας, προβάλλοντας τη σημασία του κοινωνικού μοντέλου και τη διάκριση ανάμεσα στους όρους «βλάβη» (impairment) και «αναπηρία» (disability) (Oliver, 2009). Χρησιμοποιώντας θεωρητικά εργαλεία όπως η έννοια του ικανοτισμού (Campbell, 2009) και η προσέγγιση της βιοεξουσίας του Foucault (1973), η εργασία αναλύει πώς οι εργοθεραπευτικές πρακτικές συχνά διαμορφώνονται από ιατροκεντρικές αντιλήψεις, ενισχύοντας την περιθωριοποίηση των ανάπηρων ατόμων (Calder-Dawe et al., 2019). Η έρευνα, αξιοποιώντας την ποιοτική μεθοδολογία και την ανάλυση περιεχομένου, βασίστηκε σε δέκα (10) ημιδομημένες συνεντεύξεις εργοθεραπευτών/-τριων και ατόμων με αναπηρία που συμμετέχουν σε εργοθεραπευτικό πρόγραμμα παρέμβασης, προκειμένου να αναδείξει τις κοινωνικές διαστάσεις της ικανότητας και τις κανονικοποιητικές πρακτικές (Yao et al., 2022; Beagan &amp; Hattie, 2015). Τα ευρήματα τονίζουν τη ανάγκη υιοθέτησης μιας πελατοκεντρικής προσέγγισης και αποδόμησης των στερεοτύπων που συνδέονται με την ικανότητα και τη λειτουργικότητα (Hammell, 2012; Gupta &amp; Taff, 2015). Ακολουθώντας μια κριτική αναστοχαστική προσέγγιση, η έρευνα προτείνει την ενσωμάτωση των εμπειριών και των φωνών των ανάπηρων ατόμων στη θεραπευτική διαδικασία, προωθώντας την ένταξη και τη δικαιοσύνη στο έργο (Townsend &amp; Wilcock, 2004). Η συμβολή της έγκειται στη δυνατότητα επαναπροσανατολισμού της εργοθεραπευτικής πρακτικής, αποφεύγοντας πατερναλιστικές και κανονικοποιητικές προσεγγίσεις (Whiteford et al., 2018).","abstract_has_math":false,"creators":["Καρακατσάνη Μυρτώ","Karakatsani Myrto"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:05Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3473799"],"render_values":[{"text":"uoadl:3473799","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473799","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473799","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3473799","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρακατσάνη Μυρτώ","Karakatsani Myrto"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3473799","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473799"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μετατόπιση από την ιατρικοποιημένη και εξατομικευμένη σκέψη για την αναπηρία προς τη σύλληψή της ως κοινωνική κατασκευή που εισήγαγε με το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας ο Oliver (2009), οδήγησε στην αμφισβήτηση του ρόλου των ειδικών ως εμπειρογνωμόνων που λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή των ανάπηρων ατόμων ερήμην τους. Αναδεικνύεται, λοιπόν, όλο και περισσότερο η ανάγκη κριτικού αναστοχασμού από την πλευρά των ειδικών επαγγελματιών προκειμένου να αποδομήσουν τις κανονικοποιητικές και καταπιεστικές πρακτικές και συζήτησης γύρω από τον ικανοτισμό ως κοινωνικό φαινόμενο, ώστε να προτείνουν πρακτικές χωρίς αποκλεισμούς και προσανατολισμένες στη δικαιοσύνη (Yao et al., 2022). Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και αντιλήψεων εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία σχετικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας και της αναπηρίας, εξετάζοντας ζητήματα ικανοτισμού. Η μελέτη βασίζεται σε κριτικές προσεγγίσεις της αναπηρίας και της εργοθεραπείας, προβάλλοντας τη σημασία του κοινωνικού μοντέλου και τη διάκριση ανάμεσα στους όρους «βλάβη» (impairment) και «αναπηρία» (disability) (Oliver, 2009). Χρησιμοποιώντας θεωρητικά εργαλεία όπως η έννοια του ικανοτισμού (Campbell, 2009) και η προσέγγιση της βιοεξουσίας του Foucault (1973), η εργασία αναλύει πώς οι εργοθεραπευτικές πρακτικές συχνά διαμορφώνονται από ιατροκεντρικές αντιλήψεις, ενισχύοντας την περιθωριοποίηση των ανάπηρων ατόμων (Calder-Dawe et al., 2019). Η έρευνα, αξιοποιώντας την ποιοτική μεθοδολογία και την ανάλυση περιεχομένου, βασίστηκε σε δέκα (10) ημιδομημένες συνεντεύξεις εργοθεραπευτών/-τριων και ατόμων με αναπηρία που συμμετέχουν σε εργοθεραπευτικό πρόγραμμα παρέμβασης, προκειμένου να αναδείξει τις κοινωνικές διαστάσεις της ικανότητας και τις κανονικοποιητικές πρακτικές (Yao et al., 2022; Beagan & Hattie, 2015). Τα ευρήματα τονίζουν τη ανάγκη υιοθέτησης μιας πελατοκεντρικής προσέγγισης και αποδόμησης των στερεοτύπων που συνδέονται με την ικανότητα και τη λειτουργικότητα (Hammell, 2012; Gupta & Taff, 2015). Ακολουθώντας μια κριτική αναστοχαστική προσέγγιση, η έρευνα προτείνει την ενσωμάτωση των εμπειριών και των φωνών των ανάπηρων ατόμων στη θεραπευτική διαδικασία, προωθώντας την ένταξη και τη δικαιοσύνη στο έργο (Townsend & Wilcock, 2004). Η συμβολή της έγκειται στη δυνατότητα επαναπροσανατολισμού της εργοθεραπευτικής πρακτικής, αποφεύγοντας πατερναλιστικές και κανονικοποιητικές προσεγγίσεις (Whiteford et al., 2018).","The shift from the medical and individualized approach of disability to the conception of disability as a social construction and creation introduced with the social model of disability by Oliver (2009), led to the questioning of the role of specialists as experts who make life decisions for the disabled without taking them into account. Thus, the need for critical reflection on the part of professionals is increasingly emerging in order to deconstruct ableist and oppressive practices and discuss ableism as a social phenomenon, in order to propose inclusive and justice-oriented practices (Yao et al. , 2022). This thesis focuses on exploring the views and perceptions of occupational therapists and people with disability regarding the meaning of ability and disability, examining issues of ableism. The study is based on critical approaches to disability and occupational therapy, highlighting the importance of the social model and the distinction between the terms “impairment” and “disability” (Oliver, 2009). Using theoretical tools such as the concept of ableism (Campbell, 2009) and Foucault’s approach to biopower (1973), the research analyzes how occupational therapy practices are often shaped by medically-centered perceptions, reinforcing the marginalization of disabled people (Calder-Dawe et al., 2019). The research, utilizing qualitative methodology and content analysis, was based on ten (10) semi-structured interviews with occupational therapists and people with disability participating in an occupational therapy intervention program, in order to highlight the social dimensions of ability and normative practices (Yao et al., 2022; Beagan & Hattie, 2015). The findings show the need to adopt a client-centered approach and deconstruct stereotypes associated with ability and functionality (Hammell, 2012; Gupta & Taff, 2015). Following a critical reflective approach, the research proposes the integration of the experiences and voices of disabled people in the therapeutic process, promoting inclusion and occupational justice (Townsend & Wilcock, 2004). Its contribution lies in the possibility of reorienting occupational therapy practice, avoiding paternalistic and normative approaches (Whiteford et al., 2018)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Απόψεις και αντιλήψεις εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία αναφορικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας : διερευνώντας ζητήματα ικανοτισμού»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρακατσάνη Μυρτώ","Karakatsani Myrto"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η μετατόπιση από την ιατρικοποιημένη και εξατομικευμένη σκέψη για την αναπηρία προς τη σύλληψή της ως κοινωνική κατασκευή που εισήγαγε με το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας ο Oliver (2009), οδήγησε στην αμφισβήτηση του ρόλου των ειδικών ως εμπειρογνωμόνων που λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή των ανάπηρων ατόμων ερήμην τους. Αναδεικνύεται, λοιπόν, όλο και περισσότερο η ανάγκη κριτικού αναστοχασμού από την πλευρά των ειδικών επαγγελματιών προκειμένου να αποδομήσουν τις κανονικοποιητικές και καταπιεστικές πρακτικές και συζήτησης γύρω από τον ικανοτισμό ως κοινωνικό φαινόμενο, ώστε να προτείνουν πρακτικές χωρίς αποκλεισμούς και προσανατολισμένες στη δικαιοσύνη (Yao et al., 2022). Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και αντιλήψεων εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία σχετικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας και της αναπηρίας, εξετάζοντας ζητήματα ικανοτισμού. Η μελέτη βασίζεται σε κριτικές προσεγγίσεις της αναπηρίας και της εργοθεραπείας, προβάλλοντας τη σημασία του κοινωνικού μοντέλου και τη διάκριση ανάμεσα στους όρους «βλάβη» (impairment) και «αναπηρία» (disability) (Oliver, 2009). Χρησιμοποιώντας θεωρητικά εργαλεία όπως η έννοια του ικανοτισμού (Campbell, 2009) και η προσέγγιση της βιοεξουσίας του Foucault (1973), η εργασία αναλύει πώς οι εργοθεραπευτικές πρακτικές συχνά διαμορφώνονται από ιατροκεντρικές αντιλήψεις, ενισχύοντας την περιθωριοποίηση των ανάπηρων ατόμων (Calder-Dawe et al., 2019). Η έρευνα, αξιοποιώντας την ποιοτική μεθοδολογία και την ανάλυση περιεχομένου, βασίστηκε σε δέκα (10) ημιδομημένες συνεντεύξεις εργοθεραπευτών/-τριων και ατόμων με αναπηρία που συμμετέχουν σε εργοθεραπευτικό πρόγραμμα παρέμβασης, προκειμένου να αναδείξει τις κοινωνικές διαστάσεις της ικανότητας και τις κανονικοποιητικές πρακτικές (Yao et al., 2022; Beagan & Hattie, 2015). Τα ευρήματα τονίζουν τη ανάγκη υιοθέτησης μιας πελατοκεντρικής προσέγγισης και αποδόμησης των στερεοτύπων που συνδέονται με την ικανότητα και τη λειτουργικότητα (Hammell, 2012; Gupta & Taff, 2015). Ακολουθώντας μια κριτική αναστοχαστική προσέγγιση, η έρευνα προτείνει την ενσωμάτωση των εμπειριών και των φωνών των ανάπηρων ατόμων στη θεραπευτική διαδικασία, προωθώντας την ένταξη και τη δικαιοσύνη στο έργο (Townsend & Wilcock, 2004). Η συμβολή της έγκειται στη δυνατότητα επαναπροσανατολισμού της εργοθεραπευτικής πρακτικής, αποφεύγοντας πατερναλιστικές και κανονικοποιητικές προσεγγίσεις (Whiteford et al., 2018).","The shift from the medical and individualized approach of disability to the conception of disability as a social construction and creation introduced with the social model of disability by Oliver (2009), led to the questioning of the role of specialists as experts who make life decisions for the disabled without taking them into account. Thus, the need for critical reflection on the part of professionals is increasingly emerging in order to deconstruct ableist and oppressive practices and discuss ableism as a social phenomenon, in order to propose inclusive and justice-oriented practices (Yao et al. , 2022). This thesis focuses on exploring the views and perceptions of occupational therapists and people with disability regarding the meaning of ability and disability, examining issues of ableism. The study is based on critical approaches to disability and occupational therapy, highlighting the importance of the social model and the distinction between the terms “impairment” and “disability” (Oliver, 2009). Using theoretical tools such as the concept of ableism (Campbell, 2009) and Foucault’s approach to biopower (1973), the research analyzes how occupational therapy practices are often shaped by medically-centered perceptions, reinforcing the marginalization of disabled people (Calder-Dawe et al., 2019). The research, utilizing qualitative methodology and content analysis, was based on ten (10) semi-structured interviews with occupational therapists and people with disability participating in an occupational therapy intervention program, in order to highlight the social dimensions of ability and normative practices (Yao et al., 2022; Beagan & Hattie, 2015). The findings show the need to adopt a client-centered approach and deconstruct stereotypes associated with ability and functionality (Hammell, 2012; Gupta & Taff, 2015). Following a critical reflective approach, the research proposes the integration of the experiences and voices of disabled people in the therapeutic process, promoting inclusion and occupational justice (Townsend & Wilcock, 2004). Its contribution lies in the possibility of reorienting occupational therapy practice, avoiding paternalistic and normative approaches (Whiteford et al., 2018)."],"dc:identifier":["uoadl:3473799","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3473799"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["«Απόψεις και αντιλήψεις εργοθεραπευτών/τριών και ατόμων με αναπηρία αναφορικά με τη νοηματοδότηση της ικανότητας : διερευνώντας ζητήματα ικανοτισμού»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:05Z"}