{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3475791"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3475791","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ζωής και γηριατρική ευθραυστότητα (frailty) στη μέση ηλικία: διαχρονικές συσχετίσεις χρησιμοποιώντας μία μελέτη κοόρτης από το Ηνωμένο Βασίλειο","abstract":"Η ευθραυστότητα, ένα σύνδρομο που σχετίζεται με τη γήρανση και συνδέεται με δυσμενή αποτελέσματα υγείας, έχει μελετηθεί κυρίως σε ηλικιωμένους πληθυσμούς. Η παρούσα μελέτη στοχεύει στην αξιολόγηση της σχέσης μεταξύ φυσικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια διαφορετικών σταδίων της ζωής — παιδικής ηλικίας, εφηβείας και ενήλικης ζωής — και της ευθραυστότητας στη μέση ηλικία, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τη Προοπτική Μελέτη Γεννηθέντων το 1970 στο Ηνωμένο Βασίλειο (BCS70). Η μελέτη περιλαμβάνει πάνω από 17.000 άτομα που παρακολουθήθηκαν περιοδικά από τη γέννησή τους έως την ηλικία των 46 ετών. Τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας ήταν αυτοαναφερόμενα σε διάφορες ηλικίες (10, 16, 30, 34 και 42), ενώ η ευθραυστότητα αξιολογήθηκε στα 46 έτη μέσω ενός επικυρωμένου δείκτη ευθραυστότητας που κατασκευάστηκε από 52 μεταβλητές που σχετίζονται με την υγεία. Χρησιμοποιήθηκε περιγραφική στατιστική και μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση μοντέλων ευαίσθητων περιόδων και αθροιστικής επίδρασης της φυσικής δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν μια σταθερή αντίστροφη σχέση μεταξύ φυσικής δραστηριότητας και ευθραυστότητας, με ισχυρότερες συσχετίσεις να παρατηρούνται κατά την ενήλικη ζωή. Τα υψηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας στις ηλικίες 30, 34 και 42 συσχετίστηκαν με σημαντικά χαμηλότερους δείκτες ευθραυστότητας, ακόμη και μετά την προσαρμογή για βασικούς συγχυτικούς παράγοντες, όπως κοινωνικοοικονομική κατάσταση, δείκτη μάζα σώματος και συμπεριφορές υγείας. Οι αναλύσεις ευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης του multiple imputation για την αντιμετώπιση των ελλιπών δεδομένων, επιβεβαίωσαν αυτά τα ευρήματα. Η παρούσα μελέτη υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο της δια βίου διατήρησης της φυσικής δραστηριότητας στη μείωση του κινδύνου ευθραυστότητας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν στρατηγικές δημόσιας υγείας που προάγουν τη δια βίου φυσική δραστηριότητα για τη βελτίωση της υγείας και της ανθεκτικότητας κατά τη γήρανση.","abstract_html":"Η ευθραυστότητα, ένα σύνδρομο που σχετίζεται με τη γήρανση και συνδέεται με δυσμενή αποτελέσματα υγείας, έχει μελετηθεί κυρίως σε ηλικιωμένους πληθυσμούς. Η παρούσα μελέτη στοχεύει στην αξιολόγηση της σχέσης μεταξύ φυσικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια διαφορετικών σταδίων της ζωής — παιδικής ηλικίας, εφηβείας και ενήλικης ζωής — και της ευθραυστότητας στη μέση ηλικία, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τη Προοπτική Μελέτη Γεννηθέντων το 1970 στο Ηνωμένο Βασίλειο (BCS70). Η μελέτη περιλαμβάνει πάνω από 17.000 άτομα που παρακολουθήθηκαν περιοδικά από τη γέννησή τους έως την ηλικία των 46 ετών. Τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας ήταν αυτοαναφερόμενα σε διάφορες ηλικίες (10, 16, 30, 34 και 42), ενώ η ευθραυστότητα αξιολογήθηκε στα 46 έτη μέσω ενός επικυρωμένου δείκτη ευθραυστότητας που κατασκευάστηκε από 52 μεταβλητές που σχετίζονται με την υγεία. Χρησιμοποιήθηκε περιγραφική στατιστική και μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση μοντέλων ευαίσθητων περιόδων και αθροιστικής επίδρασης της φυσικής δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν μια σταθερή αντίστροφη σχέση μεταξύ φυσικής δραστηριότητας και ευθραυστότητας, με ισχυρότερες συσχετίσεις να παρατηρούνται κατά την ενήλικη ζωή. Τα υψηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας στις ηλικίες 30, 34 και 42 συσχετίστηκαν με σημαντικά χαμηλότερους δείκτες ευθραυστότητας, ακόμη και μετά την προσαρμογή για βασικούς συγχυτικούς παράγοντες, όπως κοινωνικοοικονομική κατάσταση, δείκτη μάζα σώματος και συμπεριφορές υγείας. Οι αναλύσεις ευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης του multiple imputation για την αντιμετώπιση των ελλιπών δεδομένων, επιβεβαίωσαν αυτά τα ευρήματα. Η παρούσα μελέτη υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο της δια βίου διατήρησης της φυσικής δραστηριότητας στη μείωση του κινδύνου ευθραυστότητας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν στρατηγικές δημόσιας υγείας που προάγουν τη δια βίου φυσική δραστηριότητα για τη βελτίωση της υγείας και της ανθεκτικότητας κατά τη γήρανση.","abstract_has_math":false,"creators":["Βελιδάκης Νικόλαος","Velidakis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3475791"],"render_values":[{"text":"uoadl:3475791","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3475791","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3475791","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3475791","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βελιδάκης Νικόλαος","Velidakis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3475791","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3475791"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ευθραυστότητα, ένα σύνδρομο που σχετίζεται με τη γήρανση και συνδέεται με δυσμενή αποτελέσματα υγείας, έχει μελετηθεί κυρίως σε ηλικιωμένους πληθυσμούς. Η παρούσα μελέτη στοχεύει στην αξιολόγηση της σχέσης μεταξύ φυσικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια διαφορετικών σταδίων της ζωής — παιδικής ηλικίας, εφηβείας και ενήλικης ζωής — και της ευθραυστότητας στη μέση ηλικία, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τη Προοπτική Μελέτη Γεννηθέντων το 1970 στο Ηνωμένο Βασίλειο (BCS70). Η μελέτη περιλαμβάνει πάνω από 17.000 άτομα που παρακολουθήθηκαν περιοδικά από τη γέννησή τους έως την ηλικία των 46 ετών. Τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας ήταν αυτοαναφερόμενα σε διάφορες ηλικίες (10, 16, 30, 34 και 42), ενώ η ευθραυστότητα αξιολογήθηκε στα 46 έτη μέσω ενός επικυρωμένου δείκτη ευθραυστότητας που κατασκευάστηκε από 52 μεταβλητές που σχετίζονται με την υγεία. Χρησιμοποιήθηκε περιγραφική στατιστική και μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση μοντέλων ευαίσθητων περιόδων και αθροιστικής επίδρασης της φυσικής δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν μια σταθερή αντίστροφη σχέση μεταξύ φυσικής δραστηριότητας και ευθραυστότητας, με ισχυρότερες συσχετίσεις να παρατηρούνται κατά την ενήλικη ζωή. Τα υψηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας στις ηλικίες 30, 34 και 42 συσχετίστηκαν με σημαντικά χαμηλότερους δείκτες ευθραυστότητας, ακόμη και μετά την προσαρμογή για βασικούς συγχυτικούς παράγοντες, όπως κοινωνικοοικονομική κατάσταση, δείκτη μάζα σώματος και συμπεριφορές υγείας. Οι αναλύσεις ευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης του multiple imputation για την αντιμετώπιση των ελλιπών δεδομένων, επιβεβαίωσαν αυτά τα ευρήματα. Η παρούσα μελέτη υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο της δια βίου διατήρησης της φυσικής δραστηριότητας στη μείωση του κινδύνου ευθραυστότητας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν στρατηγικές δημόσιας υγείας που προάγουν τη δια βίου φυσική δραστηριότητα για τη βελτίωση της υγείας και της ανθεκτικότητας κατά τη γήρανση.","Frailty, an age-related syndrome linked to adverse health outcomes, has been predominantly studied in older populations. This study aims to evaluate the association between physical activity across different life stages—childhood, adolescence, and adulthood—and frailty in midlife, using data from the 1970 British Cohort Study (BCS70). The cohort comprises over 17,000 individuals followed periodically from birth to age 46. Physical activity levels were self-reported at various ages (10, 16, 30, 34, and 42), and frailty was assessed at age 46 using a validated frailty index constructed from 52 health-related variables. Descriptive statistics and linear regression models were used to explore sensitive period and accumulation models of physical activity. Results indicated a consistent inverse relationship between physical activity and frailty, with stronger associations observed in adulthood. High physical activity levels at ages 30, 34, and 42 were associated with significantly lower frailty scores, even after adjusting for key confounders such as socioeconomic status, BMI, and health behaviors. Sensitivity analyses, including multiple imputation to address missing data, confirmed these findings. This study highlights the critical role of sustained physical activity throughout life in mitigating frailty risks. The findings support public health strategies that promote lifelong physical activity to enhance health outcomes and resilience in later life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ζωής και γηριατρική ευθραυστότητα (frailty) στη μέση ηλικία: διαχρονικές συσχετίσεις χρησιμοποιώντας μία μελέτη κοόρτης από το Ηνωμένο Βασίλειο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βελιδάκης Νικόλαος","Velidakis Nikolaos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η ευθραυστότητα, ένα σύνδρομο που σχετίζεται με τη γήρανση και συνδέεται με δυσμενή αποτελέσματα υγείας, έχει μελετηθεί κυρίως σε ηλικιωμένους πληθυσμούς. Η παρούσα μελέτη στοχεύει στην αξιολόγηση της σχέσης μεταξύ φυσικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια διαφορετικών σταδίων της ζωής — παιδικής ηλικίας, εφηβείας και ενήλικης ζωής — και της ευθραυστότητας στη μέση ηλικία, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τη Προοπτική Μελέτη Γεννηθέντων το 1970 στο Ηνωμένο Βασίλειο (BCS70). Η μελέτη περιλαμβάνει πάνω από 17.000 άτομα που παρακολουθήθηκαν περιοδικά από τη γέννησή τους έως την ηλικία των 46 ετών. Τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας ήταν αυτοαναφερόμενα σε διάφορες ηλικίες (10, 16, 30, 34 και 42), ενώ η ευθραυστότητα αξιολογήθηκε στα 46 έτη μέσω ενός επικυρωμένου δείκτη ευθραυστότητας που κατασκευάστηκε από 52 μεταβλητές που σχετίζονται με την υγεία. Χρησιμοποιήθηκε περιγραφική στατιστική και μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση μοντέλων ευαίσθητων περιόδων και αθροιστικής επίδρασης της φυσικής δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν μια σταθερή αντίστροφη σχέση μεταξύ φυσικής δραστηριότητας και ευθραυστότητας, με ισχυρότερες συσχετίσεις να παρατηρούνται κατά την ενήλικη ζωή. Τα υψηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας στις ηλικίες 30, 34 και 42 συσχετίστηκαν με σημαντικά χαμηλότερους δείκτες ευθραυστότητας, ακόμη και μετά την προσαρμογή για βασικούς συγχυτικούς παράγοντες, όπως κοινωνικοοικονομική κατάσταση, δείκτη μάζα σώματος και συμπεριφορές υγείας. Οι αναλύσεις ευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης του multiple imputation για την αντιμετώπιση των ελλιπών δεδομένων, επιβεβαίωσαν αυτά τα ευρήματα. Η παρούσα μελέτη υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο της δια βίου διατήρησης της φυσικής δραστηριότητας στη μείωση του κινδύνου ευθραυστότητας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν στρατηγικές δημόσιας υγείας που προάγουν τη δια βίου φυσική δραστηριότητα για τη βελτίωση της υγείας και της ανθεκτικότητας κατά τη γήρανση.","Frailty, an age-related syndrome linked to adverse health outcomes, has been predominantly studied in older populations. This study aims to evaluate the association between physical activity across different life stages—childhood, adolescence, and adulthood—and frailty in midlife, using data from the 1970 British Cohort Study (BCS70). The cohort comprises over 17,000 individuals followed periodically from birth to age 46. Physical activity levels were self-reported at various ages (10, 16, 30, 34, and 42), and frailty was assessed at age 46 using a validated frailty index constructed from 52 health-related variables. Descriptive statistics and linear regression models were used to explore sensitive period and accumulation models of physical activity. Results indicated a consistent inverse relationship between physical activity and frailty, with stronger associations observed in adulthood. High physical activity levels at ages 30, 34, and 42 were associated with significantly lower frailty scores, even after adjusting for key confounders such as socioeconomic status, BMI, and health behaviors. Sensitivity analyses, including multiple imputation to address missing data, confirmed these findings. This study highlights the critical role of sustained physical activity throughout life in mitigating frailty risks. The findings support public health strategies that promote lifelong physical activity to enhance health outcomes and resilience in later life."],"dc:identifier":["uoadl:3475791","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3475791"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Φυσική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ζωής και γηριατρική ευθραυστότητα (frailty) στη μέση ηλικία: διαχρονικές συσχετίσεις χρησιμοποιώντας μία μελέτη κοόρτης από το Ηνωμένο Βασίλειο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:09Z"}