{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476437"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476437","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία/Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο σε ασθενείς με καρκίνο μετά από χορήγηση PARP αναστολέων: Μονοκεντρική Μελέτη/ Acute Myeloid Leukemia/Myelodysplastic Syndrome in cancer patients receiving PARP inhibitors: A single institute experience","abstract":"Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) αντιπροσωπεύουν μια νεότερη κατηγορία αντινεοπλασματικών παραγόντων, που έχουν φέρει επανάσταση στις κλινικές προσεγγίσεις σε μια ποικιλία συμπαγών όγκων. Οι αναστολείς PARP έχουν αναπτυχθεί και εγκριθεί για διάφορους τύπους καρκίνων που σχετίζονται με μεταλλάξεις BRCA και άλλες μεταλλάξεις γονιδίων επιδιόρθωσης ομόλογου ανασυνδυασμού (HRR). Σε αυτή τη μελέτη εστιάζουμε σε δύο συχνά χρησιμοποιούμενους αναστολείς PARP, το Olaparib και το Niraparib, οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε πολλαπλά θεραπευτικά πλαίσια, ως θεραπεία πρώτης γραμμής, συντήρηση, συντήρηση σε υποτροπή καθώς και ως συνδυαστική θεραπεία. Παρά τη μεγάλη αποτελεσματικότητα, έχουν προκύψει ανησυχίες σχετικά με ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων οξείας μυελογενούς λευχαιμίας (AML) και μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (MDS). Ο στόχος αυτής της μελέτης είναι να εκτιμήσει τον κίνδυνο εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPis, μέσω μιας αναδρομικής μελέτης και να περιγράψει τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών που ανέπτυξαν AML/MDS μετά από θεραπεία με αναστολείς PARP. Αυτή η αναδρομική ανάλυση περιλαμβάνει όλους τους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία με αναστολείς PARP στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Αλεξάνδρας. Όλοι οι ασθενείς είναι άνω των 18 ετών, έχουν επιβεβαιωμένο ιστορικό καρκίνου, έχουν λάβει χημειοθεραπεία ή/και ακτινοθεραπεία ή PARPi ως θεραπεία πρώτης γραμμής ή/και PARPi ως θεραπεία συντήρησης ή θεραπεία συντήρησης μετά από υποτροπή. Ο τύπος του PARPi, η ηλικία κατά τη διάγνωση, ο ιστολογικός τύπος του όγκου και το ποσοστό θνησιμότητας έχουν αξιολογηθεί. Το κύριο αποτέλεσμα αφορά την εκτίμηση του κινδύνου εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPi. Αναδείξαμε ότι από τους 428 ασθενείς που έλαβαν PARPis στο Γενικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, 7 ανέπτυξαν οξεία μυελογενή λευχαιμία ή/και μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, όπως καταγράφηκε μέχρι και τις 15 Ιανουαρίου 2025 (4 ασθενείς ανέπτυξαν AML, 3 ασθενείς MDS). Όλες οι γνωστές περιπτώσεις AML/MDS σχετίζονται με το Olaparib 1,64% (7 από 428) και δεν υπήρξε επιβεβαιωμένη περίπτωση AML/MDS μετά από χορήγηση Niraparib. Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων AML/MDS είχε επιβεβαιωμένη διάγνωση καρκίνου των ωοθηκών (6 ασθενείς - 4 διαγνώστηκαν με AML και 1 με MDS) και μόνο ένας ασθενής είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και ανέπτυξε MDS. Όλες οι γυναίκες που ανέπτυξαν AML/MDS είχαν ορογόνο καρκίνο των ωοθηκών (100%). Μεταξύ των ασθενών με καρκίνο μαστού, 5 γυναίκες είχαν αποβιώσει και μια βρισκόταν εν ζωή. Στον καρκίνο του μαστού, η μόνη διαγνωσμένη ασθενής με MDS ήταν ζωντανή. Η διάμεση ηλικία διάγνωσης ήταν τα 60 έτη (63+/-11 έτη). Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής είναι ιδιαίτερα χρήσιμα και σημαντικά καθώς έδειξαν ότι η χρήση αναστολέων PARP μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη MDS και AML στο 1,64% των περιπτώσεων και ότι αυτό μπορεί να συσχετίζεται με χρήση του Olaparib. Αυτή η εργασία υπογραμμίζει τη σημασία των μελετών ενός κέντρου για τη δημιουργία ουσιαστικών γνώσεων που μπορούν να συμπληρώσουν μεγαλύτερες, πολυϊδρυματικές δοκιμές, με απώτερο στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας και της καλύτερης κατανόησης ανεπιθύμητων ενεργειών των PARP αναστολέων.","abstract_html":"Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) αντιπροσωπεύουν μια νεότερη κατηγορία αντινεοπλασματικών παραγόντων, που έχουν φέρει επανάσταση στις κλινικές προσεγγίσεις σε μια ποικιλία συμπαγών όγκων. Οι αναστολείς PARP έχουν αναπτυχθεί και εγκριθεί για διάφορους τύπους καρκίνων που σχετίζονται με μεταλλάξεις BRCA και άλλες μεταλλάξεις γονιδίων επιδιόρθωσης ομόλογου ανασυνδυασμού (HRR). Σε αυτή τη μελέτη εστιάζουμε σε δύο συχνά χρησιμοποιούμενους αναστολείς PARP, το Olaparib και το Niraparib, οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε πολλαπλά θεραπευτικά πλαίσια, ως θεραπεία πρώτης γραμμής, συντήρηση, συντήρηση σε υποτροπή καθώς και ως συνδυαστική θεραπεία. Παρά τη μεγάλη αποτελεσματικότητα, έχουν προκύψει ανησυχίες σχετικά με ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων οξείας μυελογενούς λευχαιμίας (AML) και μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (MDS). Ο στόχος αυτής της μελέτης είναι να εκτιμήσει τον κίνδυνο εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPis, μέσω μιας αναδρομικής μελέτης και να περιγράψει τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών που ανέπτυξαν AML/MDS μετά από θεραπεία με αναστολείς PARP. Αυτή η αναδρομική ανάλυση περιλαμβάνει όλους τους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία με αναστολείς PARP στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Αλεξάνδρας. Όλοι οι ασθενείς είναι άνω των 18 ετών, έχουν επιβεβαιωμένο ιστορικό καρκίνου, έχουν λάβει χημειοθεραπεία ή/και ακτινοθεραπεία ή PARPi ως θεραπεία πρώτης γραμμής ή/και PARPi ως θεραπεία συντήρησης ή θεραπεία συντήρησης μετά από υποτροπή. Ο τύπος του PARPi, η ηλικία κατά τη διάγνωση, ο ιστολογικός τύπος του όγκου και το ποσοστό θνησιμότητας έχουν αξιολογηθεί. Το κύριο αποτέλεσμα αφορά την εκτίμηση του κινδύνου εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPi. Αναδείξαμε ότι από τους 428 ασθενείς που έλαβαν PARPis στο Γενικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, 7 ανέπτυξαν οξεία μυελογενή λευχαιμία ή/και μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, όπως καταγράφηκε μέχρι και τις 15 Ιανουαρίου 2025 (4 ασθενείς ανέπτυξαν AML, 3 ασθενείς MDS). Όλες οι γνωστές περιπτώσεις AML/MDS σχετίζονται με το Olaparib 1,64% (7 από 428) και δεν υπήρξε επιβεβαιωμένη περίπτωση AML/MDS μετά από χορήγηση Niraparib. Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων AML/MDS είχε επιβεβαιωμένη διάγνωση καρκίνου των ωοθηκών (6 ασθενείς - 4 διαγνώστηκαν με AML και 1 με MDS) και μόνο ένας ασθενής είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και ανέπτυξε MDS. Όλες οι γυναίκες που ανέπτυξαν AML/MDS είχαν ορογόνο καρκίνο των ωοθηκών (100%). Μεταξύ των ασθενών με καρκίνο μαστού, 5 γυναίκες είχαν αποβιώσει και μια βρισκόταν εν ζωή. Στον καρκίνο του μαστού, η μόνη διαγνωσμένη ασθενής με MDS ήταν ζωντανή. Η διάμεση ηλικία διάγνωσης ήταν τα 60 έτη (63+/-11 έτη). Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής είναι ιδιαίτερα χρήσιμα και σημαντικά καθώς έδειξαν ότι η χρήση αναστολέων PARP μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη MDS και AML στο 1,64% των περιπτώσεων και ότι αυτό μπορεί να συσχετίζεται με χρήση του Olaparib. Αυτή η εργασία υπογραμμίζει τη σημασία των μελετών ενός κέντρου για τη δημιουργία ουσιαστικών γνώσεων που μπορούν να συμπληρώσουν μεγαλύτερες, πολυϊδρυματικές δοκιμές, με απώτερο στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας και της καλύτερης κατανόησης ανεπιθύμητων ενεργειών των PARP αναστολέων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανέτα Αντωνία","Maneta Antonia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476437"],"render_values":[{"text":"uoadl:3476437","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476437","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476437","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3476437","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανέτα Αντωνία","Maneta Antonia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476437"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) αντιπροσωπεύουν μια νεότερη κατηγορία αντινεοπλασματικών παραγόντων, που έχουν φέρει επανάσταση στις κλινικές προσεγγίσεις σε μια ποικιλία συμπαγών όγκων. Οι αναστολείς PARP έχουν αναπτυχθεί και εγκριθεί για διάφορους τύπους καρκίνων που σχετίζονται με μεταλλάξεις BRCA και άλλες μεταλλάξεις γονιδίων επιδιόρθωσης ομόλογου ανασυνδυασμού (HRR). Σε αυτή τη μελέτη εστιάζουμε σε δύο συχνά χρησιμοποιούμενους αναστολείς PARP, το Olaparib και το Niraparib, οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε πολλαπλά θεραπευτικά πλαίσια, ως θεραπεία πρώτης γραμμής, συντήρηση, συντήρηση σε υποτροπή καθώς και ως συνδυαστική θεραπεία. Παρά τη μεγάλη αποτελεσματικότητα, έχουν προκύψει ανησυχίες σχετικά με ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων οξείας μυελογενούς λευχαιμίας (AML) και μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (MDS). Ο στόχος αυτής της μελέτης είναι να εκτιμήσει τον κίνδυνο εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPis, μέσω μιας αναδρομικής μελέτης και να περιγράψει τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών που ανέπτυξαν AML/MDS μετά από θεραπεία με αναστολείς PARP. Αυτή η αναδρομική ανάλυση περιλαμβάνει όλους τους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία με αναστολείς PARP στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Αλεξάνδρας. Όλοι οι ασθενείς είναι άνω των 18 ετών, έχουν επιβεβαιωμένο ιστορικό καρκίνου, έχουν λάβει χημειοθεραπεία ή/και ακτινοθεραπεία ή PARPi ως θεραπεία πρώτης γραμμής ή/και PARPi ως θεραπεία συντήρησης ή θεραπεία συντήρησης μετά από υποτροπή. Ο τύπος του PARPi, η ηλικία κατά τη διάγνωση, ο ιστολογικός τύπος του όγκου και το ποσοστό θνησιμότητας έχουν αξιολογηθεί. Το κύριο αποτέλεσμα αφορά την εκτίμηση του κινδύνου εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPi. Αναδείξαμε ότι από τους 428 ασθενείς που έλαβαν PARPis στο Γενικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, 7 ανέπτυξαν οξεία μυελογενή λευχαιμία ή/και μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, όπως καταγράφηκε μέχρι και τις 15 Ιανουαρίου 2025 (4 ασθενείς ανέπτυξαν AML, 3 ασθενείς MDS). Όλες οι γνωστές περιπτώσεις AML/MDS σχετίζονται με το Olaparib 1,64% (7 από 428) και δεν υπήρξε επιβεβαιωμένη περίπτωση AML/MDS μετά από χορήγηση Niraparib. Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων AML/MDS είχε επιβεβαιωμένη διάγνωση καρκίνου των ωοθηκών (6 ασθενείς - 4 διαγνώστηκαν με AML και 1 με MDS) και μόνο ένας ασθενής είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και ανέπτυξε MDS. Όλες οι γυναίκες που ανέπτυξαν AML/MDS είχαν ορογόνο καρκίνο των ωοθηκών (100%). Μεταξύ των ασθενών με καρκίνο μαστού, 5 γυναίκες είχαν αποβιώσει και μια βρισκόταν εν ζωή. Στον καρκίνο του μαστού, η μόνη διαγνωσμένη ασθενής με MDS ήταν ζωντανή. Η διάμεση ηλικία διάγνωσης ήταν τα 60 έτη (63+/-11 έτη). Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής είναι ιδιαίτερα χρήσιμα και σημαντικά καθώς έδειξαν ότι η χρήση αναστολέων PARP μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη MDS και AML στο 1,64% των περιπτώσεων και ότι αυτό μπορεί να συσχετίζεται με χρήση του Olaparib. Αυτή η εργασία υπογραμμίζει τη σημασία των μελετών ενός κέντρου για τη δημιουργία ουσιαστικών γνώσεων που μπορούν να συμπληρώσουν μεγαλύτερες, πολυϊδρυματικές δοκιμές, με απώτερο στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας και της καλύτερης κατανόησης ανεπιθύμητων ενεργειών των PARP αναστολέων.","Poly(ADP-ribose) polymerase (PARP) inhibitors represent a newer class of antineoplastic agents, which have been revolutionizing the clinical approaches to a variety of solid tumors. PARP inhibitors have been developed and approved for several types of cancers associated with BRCA mutations and other homologous recombination repair (HRR) gene mutations. In this study we are focusing on two frequently used PARP inhibitors, Olaparib and Niraparib, which are used in multiple treatment settings, as first line treatment, maintenance, maintenance at relapse as well as a combination therapy. Despite great efficacy, concerns have emerged regarding adverse events including cases of acute myeloid leukemia (AML) and myelodysplastic syndrome (MDS). The aim of this study is to estimate the risk/odds of AML/MDS related to PARPi, via a retrospective analysis and to describe clinical features of PARP inhibitor-related AML/MDS cases. This retrospective analysis includes all patients who have been treated with PARP inhibitors at Alexandra’s General Hospital of Athens. All patients are above 18, they have confirmed history of cancer, they have received prior chemotherapy and/or radiotherpay therapy or PARPi as 1st line and/or PARPi as maintenance or maintenance at relapse therapy. The type of PARPi, age at diagnosis, histological type of tumor, and mortality rate has been assessed. The primary outcome is the summary of risk of AML/MDS related to PARPi. We revealed that out of the 428 patients who received PARPis at Alexandra’s General Hospital of Athens, 7 developed acute myeloid leukemia and/or myelodysplastic syndrome as of January 15, 2025 (4 patients developed AML, 3 patients MDS). All known cases of AML/MDS are associated with Olaparib 1.64% (7 out of 428) and there was no confirmed case of AML/MDS with Niraparib. The largest proportion of AML/MDS cases had a confirmed diagnosis of ovarian cancer (6 patients – 4 diagnosed with AML and 1 with MDS) and only one patient had been diagnosed with breast cancer and developed AML. All women who developed AML/MDS had serous ovarian cancer (100%). Among ovarian cancer patients, one patient was alive at time of study and five had died. In breast cancer, the single affected patient with MDS condition was alive. The median age of diagnosis was 60 years (63 +/- 11 years). The results of this study are of great importance, as they highlighted 1,64% incidence rate of AML/MDS after administration PARP inhibitors and that the potential associations of Olaparib is stronger than the one of Niraparib. This work highlights the importance of single-center studies in generating meaningful insights that can complement larger, multi-institutional trials, with the ultimate goal to improve patient outcomes and better understanding of the safety profile of PARP inhibitors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία/Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο σε ασθενείς με καρκίνο μετά από χορήγηση PARP αναστολέων: Μονοκεντρική Μελέτη/ Acute Myeloid Leukemia/Myelodysplastic Syndrome in cancer patients receiving PARP inhibitors: A single institute experience"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανέτα Αντωνία","Maneta Antonia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) αντιπροσωπεύουν μια νεότερη κατηγορία αντινεοπλασματικών παραγόντων, που έχουν φέρει επανάσταση στις κλινικές προσεγγίσεις σε μια ποικιλία συμπαγών όγκων. Οι αναστολείς PARP έχουν αναπτυχθεί και εγκριθεί για διάφορους τύπους καρκίνων που σχετίζονται με μεταλλάξεις BRCA και άλλες μεταλλάξεις γονιδίων επιδιόρθωσης ομόλογου ανασυνδυασμού (HRR). Σε αυτή τη μελέτη εστιάζουμε σε δύο συχνά χρησιμοποιούμενους αναστολείς PARP, το Olaparib και το Niraparib, οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε πολλαπλά θεραπευτικά πλαίσια, ως θεραπεία πρώτης γραμμής, συντήρηση, συντήρηση σε υποτροπή καθώς και ως συνδυαστική θεραπεία. Παρά τη μεγάλη αποτελεσματικότητα, έχουν προκύψει ανησυχίες σχετικά με ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων οξείας μυελογενούς λευχαιμίας (AML) και μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (MDS). Ο στόχος αυτής της μελέτης είναι να εκτιμήσει τον κίνδυνο εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPis, μέσω μιας αναδρομικής μελέτης και να περιγράψει τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών που ανέπτυξαν AML/MDS μετά από θεραπεία με αναστολείς PARP. Αυτή η αναδρομική ανάλυση περιλαμβάνει όλους τους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία με αναστολείς PARP στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Αλεξάνδρας. Όλοι οι ασθενείς είναι άνω των 18 ετών, έχουν επιβεβαιωμένο ιστορικό καρκίνου, έχουν λάβει χημειοθεραπεία ή/και ακτινοθεραπεία ή PARPi ως θεραπεία πρώτης γραμμής ή/και PARPi ως θεραπεία συντήρησης ή θεραπεία συντήρησης μετά από υποτροπή. Ο τύπος του PARPi, η ηλικία κατά τη διάγνωση, ο ιστολογικός τύπος του όγκου και το ποσοστό θνησιμότητας έχουν αξιολογηθεί. Το κύριο αποτέλεσμα αφορά την εκτίμηση του κινδύνου εμφάνισης AML/MDS που σχετίζεται με το PARPi. Αναδείξαμε ότι από τους 428 ασθενείς που έλαβαν PARPis στο Γενικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, 7 ανέπτυξαν οξεία μυελογενή λευχαιμία ή/και μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, όπως καταγράφηκε μέχρι και τις 15 Ιανουαρίου 2025 (4 ασθενείς ανέπτυξαν AML, 3 ασθενείς MDS). Όλες οι γνωστές περιπτώσεις AML/MDS σχετίζονται με το Olaparib 1,64% (7 από 428) και δεν υπήρξε επιβεβαιωμένη περίπτωση AML/MDS μετά από χορήγηση Niraparib. Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων AML/MDS είχε επιβεβαιωμένη διάγνωση καρκίνου των ωοθηκών (6 ασθενείς - 4 διαγνώστηκαν με AML και 1 με MDS) και μόνο ένας ασθενής είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και ανέπτυξε MDS. Όλες οι γυναίκες που ανέπτυξαν AML/MDS είχαν ορογόνο καρκίνο των ωοθηκών (100%). Μεταξύ των ασθενών με καρκίνο μαστού, 5 γυναίκες είχαν αποβιώσει και μια βρισκόταν εν ζωή. Στον καρκίνο του μαστού, η μόνη διαγνωσμένη ασθενής με MDS ήταν ζωντανή. Η διάμεση ηλικία διάγνωσης ήταν τα 60 έτη (63+/-11 έτη). Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής είναι ιδιαίτερα χρήσιμα και σημαντικά καθώς έδειξαν ότι η χρήση αναστολέων PARP μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη MDS και AML στο 1,64% των περιπτώσεων και ότι αυτό μπορεί να συσχετίζεται με χρήση του Olaparib. Αυτή η εργασία υπογραμμίζει τη σημασία των μελετών ενός κέντρου για τη δημιουργία ουσιαστικών γνώσεων που μπορούν να συμπληρώσουν μεγαλύτερες, πολυϊδρυματικές δοκιμές, με απώτερο στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας και της καλύτερης κατανόησης ανεπιθύμητων ενεργειών των PARP αναστολέων.","Poly(ADP-ribose) polymerase (PARP) inhibitors represent a newer class of antineoplastic agents, which have been revolutionizing the clinical approaches to a variety of solid tumors. PARP inhibitors have been developed and approved for several types of cancers associated with BRCA mutations and other homologous recombination repair (HRR) gene mutations. In this study we are focusing on two frequently used PARP inhibitors, Olaparib and Niraparib, which are used in multiple treatment settings, as first line treatment, maintenance, maintenance at relapse as well as a combination therapy. Despite great efficacy, concerns have emerged regarding adverse events including cases of acute myeloid leukemia (AML) and myelodysplastic syndrome (MDS). The aim of this study is to estimate the risk/odds of AML/MDS related to PARPi, via a retrospective analysis and to describe clinical features of PARP inhibitor-related AML/MDS cases. This retrospective analysis includes all patients who have been treated with PARP inhibitors at Alexandra’s General Hospital of Athens. All patients are above 18, they have confirmed history of cancer, they have received prior chemotherapy and/or radiotherpay therapy or PARPi as 1st line and/or PARPi as maintenance or maintenance at relapse therapy. The type of PARPi, age at diagnosis, histological type of tumor, and mortality rate has been assessed. The primary outcome is the summary of risk of AML/MDS related to PARPi. We revealed that out of the 428 patients who received PARPis at Alexandra’s General Hospital of Athens, 7 developed acute myeloid leukemia and/or myelodysplastic syndrome as of January 15, 2025 (4 patients developed AML, 3 patients MDS). All known cases of AML/MDS are associated with Olaparib 1.64% (7 out of 428) and there was no confirmed case of AML/MDS with Niraparib. The largest proportion of AML/MDS cases had a confirmed diagnosis of ovarian cancer (6 patients – 4 diagnosed with AML and 1 with MDS) and only one patient had been diagnosed with breast cancer and developed AML. All women who developed AML/MDS had serous ovarian cancer (100%). Among ovarian cancer patients, one patient was alive at time of study and five had died. In breast cancer, the single affected patient with MDS condition was alive. The median age of diagnosis was 60 years (63 +/- 11 years). The results of this study are of great importance, as they highlighted 1,64% incidence rate of AML/MDS after administration PARP inhibitors and that the potential associations of Olaparib is stronger than the one of Niraparib. This work highlights the importance of single-center studies in generating meaningful insights that can complement larger, multi-institutional trials, with the ultimate goal to improve patient outcomes and better understanding of the safety profile of PARP inhibitors."],"dc:identifier":["uoadl:3476437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476437"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία/Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο σε ασθενείς με καρκίνο μετά από χορήγηση PARP αναστολέων: Μονοκεντρική Μελέτη/ Acute Myeloid Leukemia/Myelodysplastic Syndrome in cancer patients receiving PARP inhibitors: A single institute experience"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:13Z"}