{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476596"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476596","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Preservation of internal iliac artery with Iliac Banch Devices during endovascular management of aortoiliac aneurysms: A systematic review and meta-analysis","abstract":"Εισαγωγή: Τα ανευρύσματα του αορτολαγόνιου άξονα αποτελούν περισσότερο από 40% όλων των ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Αν και ο αποκλεισμός της έσω λαγονίου αρτηρίας χρησιμοποιείται ευρέως, ο κίνδυνος πυελικής ισχαιμίας είναι υψηλός. Πολλές τεχνικές έχουν αναπτυχθεί με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου. Σκοπός αυτής της συστηματικής μελέτης και μετα-ανάλυσης είναι αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας των διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων (IBDs) στην διατήρηση της αιματικής ροής της έσω λαγονίου αρτηρίας κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση των ανευρυσμάτων του αορτολαγόνιου άξονα. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA (Προτιμώμενα αναφερόμενα στοιχεία για συστηματικές ανασκοπήσεις και μεταναλύσεις) και συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύθηκαν από τον Ιανουάριο του 1998 έως τον Μάιο του 2024. Συνολικά, αξιολογήθηκαν 43 μελέτες με 2.134 ασθενείς. Τα κυριότερα καταληκτικά σημεία της μετα-ανάλυσης ήταν τα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, η θνησιμότητα 30 ημερών, η συνολική θνησιμότητα, η βατότητα 30 ημερών, η βατότητα κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης (follow-up), οι ενδοδιαφυγές, οι επανεπεμβάσεις και η διαλείπουσα χωλότητα των γλουτών. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 97.06% (95% CI: 95.45% – 98.40%) και η θνησιμότητα 30 ημερών αμελητέα (0.01% [95% CI: 0.00% – 0.23%]). Τα ποσοστά βατότητας του κλάδου της έσω λαγονίου στις 30 ημέρες και κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν υψηλά, 99.34% (95% CI: 98.69% – 99.80%) και 97.41% (95% CI: 96.36% – 98.33%), αντίστοιχα. Αν και συχνότητα των ενδοδιαφυγών τύπου II ήταν υψηλή (16.37% [95% CI: 11.81% – 22.08%]), οι ενδοδιαφυγές τύπου I και III ήταν λιγότερο συχνές. Οι μετεγχειρητικές επιπλοκές ήταν σπάνιες, ενώ μόνο 0.65% (95% CI: 0.19% – 1.29%) των ασθενών εμφάνισε χωλότητα γλουτού σχετιζόμενη με απόφραξη του ενδομοσχεύματος. Συμπέρασμα: Η χρήση διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων για τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου αρτηρίας είναι ασφαλής και αποτελεσματική, ενώ μειώνει σημαντικά την εμφάνιση συμπτωμάτων πυελικής ισχαιμίας. Ο προσεκτικός προεγχειρητικός σχεδιασμός και η εκτίμηση της ανατομίας του κάθε ασθενούς είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων. Περισσότερες μελέτες με μεγαλύτερης διάρκειας μετεγχειρητική παρακολούθηση είναι απαραίτητες, με σκοπό την εκτίμηση της αντοχής και αποτελεσματικότητας του ενδομοσχεύματος στην πάροδο του χρόνου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα ανευρύσματα του αορτολαγόνιου άξονα αποτελούν περισσότερο από 40% όλων των ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Αν και ο αποκλεισμός της έσω λαγονίου αρτηρίας χρησιμοποιείται ευρέως, ο κίνδυνος πυελικής ισχαιμίας είναι υψηλός. Πολλές τεχνικές έχουν αναπτυχθεί με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου. Σκοπός αυτής της συστηματικής μελέτης και μετα-ανάλυσης είναι αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας των διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων (IBDs) στην διατήρηση της αιματικής ροής της έσω λαγονίου αρτηρίας κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση των ανευρυσμάτων του αορτολαγόνιου άξονα. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA (Προτιμώμενα αναφερόμενα στοιχεία για συστηματικές ανασκοπήσεις και μεταναλύσεις) και συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύθηκαν από τον Ιανουάριο του 1998 έως τον Μάιο του 2024. Συνολικά, αξιολογήθηκαν 43 μελέτες με 2.134 ασθενείς. Τα κυριότερα καταληκτικά σημεία της μετα-ανάλυσης ήταν τα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, η θνησιμότητα 30 ημερών, η συνολική θνησιμότητα, η βατότητα 30 ημερών, η βατότητα κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης (follow-up), οι ενδοδιαφυγές, οι επανεπεμβάσεις και η διαλείπουσα χωλότητα των γλουτών. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 97.06% (95% CI: 95.45% – 98.40%) και η θνησιμότητα 30 ημερών αμελητέα (0.01% [95% CI: 0.00% – 0.23%]). Τα ποσοστά βατότητας του κλάδου της έσω λαγονίου στις 30 ημέρες και κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν υψηλά, 99.34% (95% CI: 98.69% – 99.80%) και 97.41% (95% CI: 96.36% – 98.33%), αντίστοιχα. Αν και συχνότητα των ενδοδιαφυγών τύπου II ήταν υψηλή (16.37% [95% CI: 11.81% – 22.08%]), οι ενδοδιαφυγές τύπου I και III ήταν λιγότερο συχνές. Οι μετεγχειρητικές επιπλοκές ήταν σπάνιες, ενώ μόνο 0.65% (95% CI: 0.19% – 1.29%) των ασθενών εμφάνισε χωλότητα γλουτού σχετιζόμενη με απόφραξη του ενδομοσχεύματος. Συμπέρασμα: Η χρήση διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων για τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου αρτηρίας είναι ασφαλής και αποτελεσματική, ενώ μειώνει σημαντικά την εμφάνιση συμπτωμάτων πυελικής ισχαιμίας. Ο προσεκτικός προεγχειρητικός σχεδιασμός και η εκτίμηση της ανατομίας του κάθε ασθενούς είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων. Περισσότερες μελέτες με μεγαλύτερης διάρκειας μετεγχειρητική παρακολούθηση είναι απαραίτητες, με σκοπό την εκτίμηση της αντοχής και αποτελεσματικότητας του ενδομοσχεύματος στην πάροδο του χρόνου.","abstract_has_math":false,"creators":["Δουκόγιαννη Ηλιάνα","Doukogianni Iliana"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476596"],"render_values":[{"text":"uoadl:3476596","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476596","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476596","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3476596","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δουκόγιαννη Ηλιάνα","Doukogianni Iliana"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476596","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476596"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα ανευρύσματα του αορτολαγόνιου άξονα αποτελούν περισσότερο από 40% όλων των ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Αν και ο αποκλεισμός της έσω λαγονίου αρτηρίας χρησιμοποιείται ευρέως, ο κίνδυνος πυελικής ισχαιμίας είναι υψηλός. Πολλές τεχνικές έχουν αναπτυχθεί με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου. Σκοπός αυτής της συστηματικής μελέτης και μετα-ανάλυσης είναι αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας των διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων (IBDs) στην διατήρηση της αιματικής ροής της έσω λαγονίου αρτηρίας κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση των ανευρυσμάτων του αορτολαγόνιου άξονα. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA (Προτιμώμενα αναφερόμενα στοιχεία για συστηματικές ανασκοπήσεις και μεταναλύσεις) και συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύθηκαν από τον Ιανουάριο του 1998 έως τον Μάιο του 2024. Συνολικά, αξιολογήθηκαν 43 μελέτες με 2.134 ασθενείς. Τα κυριότερα καταληκτικά σημεία της μετα-ανάλυσης ήταν τα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, η θνησιμότητα 30 ημερών, η συνολική θνησιμότητα, η βατότητα 30 ημερών, η βατότητα κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης (follow-up), οι ενδοδιαφυγές, οι επανεπεμβάσεις και η διαλείπουσα χωλότητα των γλουτών. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 97.06% (95% CI: 95.45% – 98.40%) και η θνησιμότητα 30 ημερών αμελητέα (0.01% [95% CI: 0.00% – 0.23%]). Τα ποσοστά βατότητας του κλάδου της έσω λαγονίου στις 30 ημέρες και κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν υψηλά, 99.34% (95% CI: 98.69% – 99.80%) και 97.41% (95% CI: 96.36% – 98.33%), αντίστοιχα. Αν και συχνότητα των ενδοδιαφυγών τύπου II ήταν υψηλή (16.37% [95% CI: 11.81% – 22.08%]), οι ενδοδιαφυγές τύπου I και III ήταν λιγότερο συχνές. Οι μετεγχειρητικές επιπλοκές ήταν σπάνιες, ενώ μόνο 0.65% (95% CI: 0.19% – 1.29%) των ασθενών εμφάνισε χωλότητα γλουτού σχετιζόμενη με απόφραξη του ενδομοσχεύματος. Συμπέρασμα: Η χρήση διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων για τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου αρτηρίας είναι ασφαλής και αποτελεσματική, ενώ μειώνει σημαντικά την εμφάνιση συμπτωμάτων πυελικής ισχαιμίας. Ο προσεκτικός προεγχειρητικός σχεδιασμός και η εκτίμηση της ανατομίας του κάθε ασθενούς είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων. Περισσότερες μελέτες με μεγαλύτερης διάρκειας μετεγχειρητική παρακολούθηση είναι απαραίτητες, με σκοπό την εκτίμηση της αντοχής και αποτελεσματικότητας του ενδομοσχεύματος στην πάροδο του χρόνου.","Background: Aortoiliac aneurysms represent up to 40% of all abdominal aortic aneurysms. Although hypogastric exclusion is widely used, the risks of pelvic ischemia and morbidity rates are high. Several techniques have been developed in order to preserve the internal iliac artery and overcome these problems. This systematic review and meta-analysis aims to evaluate the safety and efficacy of iliac branch devices (IBDs) in preserving IIA flow during the management of aortoiliac aneurysms. Methods: A systematic literature search was conducted according to the PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) guidelines, identifying eligible studies published from January 1998 to May 2024. A total of 43 studies involving 2,134 patients were included, focusing on the outcomes of IIA preservation using IBDs. Key clinical outcomes of our meta-analysis were technical success rates, 30-day and overall mortality, 30-day patency, follow-up patency, endoleaks, reintervention, and buttock claudication. Results: The findings indicate a high technical success rate of 97.06% (95% CI: 95.45% – 98.40%) for IBDs, with a negligible 30-day mortality rate of 0.01% (95% CI: 0.00% – 0.23%). Both 30-day and follow-up patency rates were exceptionally high at 99.34% (95% CI: 98.69% – 99.80%) and 97.41% (95% CI: 96.36% – 98.33%), respectively. However, the incidence of type II endoleaks was notable at 16.37%(95% CI: 11.81% – 22.08%), while type I and type III endoleaks were less frequent. Complications were minimal, with buttock claudication related to IBD occlusion, occurring in only 0.65% (95% CI: 0.19% – 1.29%) of patients. Conclusion: The use of iliac branch devices for the preservation of internal iliac artery flow during aortoiliac aneurysm repair is both safe and effective, significantly reducing the risk of pelvic ischemia. Careful preoperative planning and anatomical assessment are essential to optimize patient outcomes. Further studies with extended follow-up are essential to confirm the long-term durability and effectiveness of this approach."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Preservation of internal iliac artery with Iliac Banch Devices during endovascular management of aortoiliac aneurysms: A systematic review and meta-analysis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δουκόγιαννη Ηλιάνα","Doukogianni Iliana"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα ανευρύσματα του αορτολαγόνιου άξονα αποτελούν περισσότερο από 40% όλων των ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Αν και ο αποκλεισμός της έσω λαγονίου αρτηρίας χρησιμοποιείται ευρέως, ο κίνδυνος πυελικής ισχαιμίας είναι υψηλός. Πολλές τεχνικές έχουν αναπτυχθεί με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου. Σκοπός αυτής της συστηματικής μελέτης και μετα-ανάλυσης είναι αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας των διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων (IBDs) στην διατήρηση της αιματικής ροής της έσω λαγονίου αρτηρίας κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση των ανευρυσμάτων του αορτολαγόνιου άξονα. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA (Προτιμώμενα αναφερόμενα στοιχεία για συστηματικές ανασκοπήσεις και μεταναλύσεις) και συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύθηκαν από τον Ιανουάριο του 1998 έως τον Μάιο του 2024. Συνολικά, αξιολογήθηκαν 43 μελέτες με 2.134 ασθενείς. Τα κυριότερα καταληκτικά σημεία της μετα-ανάλυσης ήταν τα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, η θνησιμότητα 30 ημερών, η συνολική θνησιμότητα, η βατότητα 30 ημερών, η βατότητα κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης (follow-up), οι ενδοδιαφυγές, οι επανεπεμβάσεις και η διαλείπουσα χωλότητα των γλουτών. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 97.06% (95% CI: 95.45% – 98.40%) και η θνησιμότητα 30 ημερών αμελητέα (0.01% [95% CI: 0.00% – 0.23%]). Τα ποσοστά βατότητας του κλάδου της έσω λαγονίου στις 30 ημέρες και κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν υψηλά, 99.34% (95% CI: 98.69% – 99.80%) και 97.41% (95% CI: 96.36% – 98.33%), αντίστοιχα. Αν και συχνότητα των ενδοδιαφυγών τύπου II ήταν υψηλή (16.37% [95% CI: 11.81% – 22.08%]), οι ενδοδιαφυγές τύπου I και III ήταν λιγότερο συχνές. Οι μετεγχειρητικές επιπλοκές ήταν σπάνιες, ενώ μόνο 0.65% (95% CI: 0.19% – 1.29%) των ασθενών εμφάνισε χωλότητα γλουτού σχετιζόμενη με απόφραξη του ενδομοσχεύματος. Συμπέρασμα: Η χρήση διχαλωτών ενδομοσχευμάτων λαγονίων για τη διατήρηση της αιμάτωσης της έσω λαγονίου αρτηρίας είναι ασφαλής και αποτελεσματική, ενώ μειώνει σημαντικά την εμφάνιση συμπτωμάτων πυελικής ισχαιμίας. Ο προσεκτικός προεγχειρητικός σχεδιασμός και η εκτίμηση της ανατομίας του κάθε ασθενούς είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων. Περισσότερες μελέτες με μεγαλύτερης διάρκειας μετεγχειρητική παρακολούθηση είναι απαραίτητες, με σκοπό την εκτίμηση της αντοχής και αποτελεσματικότητας του ενδομοσχεύματος στην πάροδο του χρόνου.","Background: Aortoiliac aneurysms represent up to 40% of all abdominal aortic aneurysms. Although hypogastric exclusion is widely used, the risks of pelvic ischemia and morbidity rates are high. Several techniques have been developed in order to preserve the internal iliac artery and overcome these problems. This systematic review and meta-analysis aims to evaluate the safety and efficacy of iliac branch devices (IBDs) in preserving IIA flow during the management of aortoiliac aneurysms. Methods: A systematic literature search was conducted according to the PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) guidelines, identifying eligible studies published from January 1998 to May 2024. A total of 43 studies involving 2,134 patients were included, focusing on the outcomes of IIA preservation using IBDs. Key clinical outcomes of our meta-analysis were technical success rates, 30-day and overall mortality, 30-day patency, follow-up patency, endoleaks, reintervention, and buttock claudication. Results: The findings indicate a high technical success rate of 97.06% (95% CI: 95.45% – 98.40%) for IBDs, with a negligible 30-day mortality rate of 0.01% (95% CI: 0.00% – 0.23%). Both 30-day and follow-up patency rates were exceptionally high at 99.34% (95% CI: 98.69% – 99.80%) and 97.41% (95% CI: 96.36% – 98.33%), respectively. However, the incidence of type II endoleaks was notable at 16.37%(95% CI: 11.81% – 22.08%), while type I and type III endoleaks were less frequent. Complications were minimal, with buttock claudication related to IBD occlusion, occurring in only 0.65% (95% CI: 0.19% – 1.29%) of patients. Conclusion: The use of iliac branch devices for the preservation of internal iliac artery flow during aortoiliac aneurysm repair is both safe and effective, significantly reducing the risk of pelvic ischemia. Careful preoperative planning and anatomical assessment are essential to optimize patient outcomes. Further studies with extended follow-up are essential to confirm the long-term durability and effectiveness of this approach."],"dc:identifier":["uoadl:3476596","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476596"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Preservation of internal iliac artery with Iliac Banch Devices during endovascular management of aortoiliac aneurysms: A systematic review and meta-analysis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:13Z"}