{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476928"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476928","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"“Η κριτική του ευδαίμονος βίου ως συνθήκη sine qua non για τον μετασχηματισμό της υποκειμενικότητας. Η Σχολή της Φρανκφούρτης T. Adorno, H. Marcouse.”","abstract":"H σχολή της Φρανκφούρτης με προεξάρχουσες προσωπικότητες τους Adorno και Marcouse επιχειρεί να καταδείξει την κόπωση που υφίσταται ο σύγχρονος άνθρωπος εξαιτίας της θετικιστικής αντίληψης για τη διαχείριση της ζωής που υποχρεώνει σε μια συνεχή χρήση του ορθού λόγου προκειμένου να επιτευχθεί η σωστή απάντηση. Η ανθρώπινη καταπόνηση συνδέεται με την αυτοσυντήρηση και την κοινωνική πίεση για χρήση του εργαλειακού λόγου, κατάλοιπο του διαφωτιστικού προτάγματος. Η αναμενόμενη κοινωνικά προσχώρηση σε ομάδες ώστε τα άτομα να ταξινομούνται ευκολότερα επιβάλλει απεμπόληση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κατά το μάλλον ή ήττον, γεγονός που λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από την ανθρώπινη θέληση. Η βιομηχανία της κουλτούρας εκπεφρασμένη από τις παραγωγικές δυνάμεις εμποδίζει τη χειραφέτηση του ατόμου για την οποία το ίδιο δεν ευθύνεται πια. Μια τέτοια θεώρηση απενοχοποιεί τον μεμονωμένο άνθρωπο που αποτελεί πλέον αντικείμενο χειραγώγησης της μαζικής κουλτούρας εναντίον της οποίας Adorno και Marcuse ασκούν κριτική επιχειρώντας την αποκατάσταση του παιδαγωγικού ρόλου της φιλοσοφίας και τη σύνδεσή της με την πραγματικότητα με σκοπό την αποβαρβαροποίηση του υποκειμένου και την αποτροπή ενός νέου Auschwitz. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο σκέψης η μεταφυσική απελευθερώνει καθιστώντας το υποκείμενο ικανό να ονειρεύεται έχοντας την αίσθηση του χρόνου για να προβάλλει τις επιθυμίες του στο μέλλον εκκοσμικεύοντας την μυθική και μαγική σκέψη. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί μια διεισδυτική διαλεκτική του νομιναλισμού, πράγμα που δεν κατόρθωσαν να κάνουν οι διαφωτιστές καταφάσκοντας σε μια θετικιστική αλαζονεία που ενώ επιτίθεται στον μύθο διατηρεί τα εύληπτα σχήματά του δημιουργώντας μια νέα μυθολογία. Για τους στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης και κυρίως για τον Adorno η διαλεκτική του Hegel αποτελεί τον τρόπο που επιτρέπει τη βελτίωση του κόσμου με τη μικρότερη δυνατή βία. Προκύπτει, λοιπόν, η ανάγκη όχι μόνο για τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και σαφήνεια στην ανάλυση των εννοιών αλλά κυρίως η ιστορική και πολύπλευρη προσέγγισή τους που θα επιτρέψει τη νηφάλια αντιμετώπιση του παρόντος απαλλαγμένη από ανταγωνισμούς που οδηγούν στην παγκόσμια φρίκη παλινδρομώντας σε προηγούμενα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας που σκοπός ήταν η απλή επιβίωση και διακρίνονταν από αδυναμία για οραματισμό της προόδου.","abstract_html":"H σχολή της Φρανκφούρτης με προεξάρχουσες προσωπικότητες τους Adorno και Marcouse επιχειρεί να καταδείξει την κόπωση που υφίσταται ο σύγχρονος άνθρωπος εξαιτίας της θετικιστικής αντίληψης για τη διαχείριση της ζωής που υποχρεώνει σε μια συνεχή χρήση του ορθού λόγου προκειμένου να επιτευχθεί η σωστή απάντηση. Η ανθρώπινη καταπόνηση συνδέεται με την αυτοσυντήρηση και την κοινωνική πίεση για χρήση του εργαλειακού λόγου, κατάλοιπο του διαφωτιστικού προτάγματος. Η αναμενόμενη κοινωνικά προσχώρηση σε ομάδες ώστε τα άτομα να ταξινομούνται ευκολότερα επιβάλλει απεμπόληση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κατά το μάλλον ή ήττον, γεγονός που λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από την ανθρώπινη θέληση. Η βιομηχανία της κουλτούρας εκπεφρασμένη από τις παραγωγικές δυνάμεις εμποδίζει τη χειραφέτηση του ατόμου για την οποία το ίδιο δεν ευθύνεται πια. Μια τέτοια θεώρηση απενοχοποιεί τον μεμονωμένο άνθρωπο που αποτελεί πλέον αντικείμενο χειραγώγησης της μαζικής κουλτούρας εναντίον της οποίας Adorno και Marcuse ασκούν κριτική επιχειρώντας την αποκατάσταση του παιδαγωγικού ρόλου της φιλοσοφίας και τη σύνδεσή της με την πραγματικότητα με σκοπό την αποβαρβαροποίηση του υποκειμένου και την αποτροπή ενός νέου Auschwitz. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο σκέψης η μεταφυσική απελευθερώνει καθιστώντας το υποκείμενο ικανό να ονειρεύεται έχοντας την αίσθηση του χρόνου για να προβάλλει τις επιθυμίες του στο μέλλον εκκοσμικεύοντας την μυθική και μαγική σκέψη. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί μια διεισδυτική διαλεκτική του νομιναλισμού, πράγμα που δεν κατόρθωσαν να κάνουν οι διαφωτιστές καταφάσκοντας σε μια θετικιστική αλαζονεία που ενώ επιτίθεται στον μύθο διατηρεί τα εύληπτα σχήματά του δημιουργώντας μια νέα μυθολογία. Για τους στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης και κυρίως για τον Adorno η διαλεκτική του Hegel αποτελεί τον τρόπο που επιτρέπει τη βελτίωση του κόσμου με τη μικρότερη δυνατή βία. Προκύπτει, λοιπόν, η ανάγκη όχι μόνο για τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και σαφήνεια στην ανάλυση των εννοιών αλλά κυρίως η ιστορική και πολύπλευρη προσέγγισή τους που θα επιτρέψει τη νηφάλια αντιμετώπιση του παρόντος απαλλαγμένη από ανταγωνισμούς που οδηγούν στην παγκόσμια φρίκη παλινδρομώντας σε προηγούμενα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας που σκοπός ήταν η απλή επιβίωση και διακρίνονταν από αδυναμία για οραματισμό της προόδου.","abstract_has_math":false,"creators":["Καβουριάρη Ελένη","Kavouriari Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:15Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476928"],"render_values":[{"text":"uoadl:3476928","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476928","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476928","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3476928","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καβουριάρη Ελένη","Kavouriari Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476928","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476928"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H σχολή της Φρανκφούρτης με προεξάρχουσες προσωπικότητες τους Adorno και Marcouse επιχειρεί να καταδείξει την κόπωση που υφίσταται ο σύγχρονος άνθρωπος εξαιτίας της θετικιστικής αντίληψης για τη διαχείριση της ζωής που υποχρεώνει σε μια συνεχή χρήση του ορθού λόγου προκειμένου να επιτευχθεί η σωστή απάντηση. Η ανθρώπινη καταπόνηση συνδέεται με την αυτοσυντήρηση και την κοινωνική πίεση για χρήση του εργαλειακού λόγου, κατάλοιπο του διαφωτιστικού προτάγματος. Η αναμενόμενη κοινωνικά προσχώρηση σε ομάδες ώστε τα άτομα να ταξινομούνται ευκολότερα επιβάλλει απεμπόληση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κατά το μάλλον ή ήττον, γεγονός που λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από την ανθρώπινη θέληση. Η βιομηχανία της κουλτούρας εκπεφρασμένη από τις παραγωγικές δυνάμεις εμποδίζει τη χειραφέτηση του ατόμου για την οποία το ίδιο δεν ευθύνεται πια. Μια τέτοια θεώρηση απενοχοποιεί τον μεμονωμένο άνθρωπο που αποτελεί πλέον αντικείμενο χειραγώγησης της μαζικής κουλτούρας εναντίον της οποίας Adorno και Marcuse ασκούν κριτική επιχειρώντας την αποκατάσταση του παιδαγωγικού ρόλου της φιλοσοφίας και τη σύνδεσή της με την πραγματικότητα με σκοπό την αποβαρβαροποίηση του υποκειμένου και την αποτροπή ενός νέου Auschwitz. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο σκέψης η μεταφυσική απελευθερώνει καθιστώντας το υποκείμενο ικανό να ονειρεύεται έχοντας την αίσθηση του χρόνου για να προβάλλει τις επιθυμίες του στο μέλλον εκκοσμικεύοντας την μυθική και μαγική σκέψη. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί μια διεισδυτική διαλεκτική του νομιναλισμού, πράγμα που δεν κατόρθωσαν να κάνουν οι διαφωτιστές καταφάσκοντας σε μια θετικιστική αλαζονεία που ενώ επιτίθεται στον μύθο διατηρεί τα εύληπτα σχήματά του δημιουργώντας μια νέα μυθολογία. Για τους στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης και κυρίως για τον Adorno η διαλεκτική του Hegel αποτελεί τον τρόπο που επιτρέπει τη βελτίωση του κόσμου με τη μικρότερη δυνατή βία. Προκύπτει, λοιπόν, η ανάγκη όχι μόνο για τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και σαφήνεια στην ανάλυση των εννοιών αλλά κυρίως η ιστορική και πολύπλευρη προσέγγισή τους που θα επιτρέψει τη νηφάλια αντιμετώπιση του παρόντος απαλλαγμένη από ανταγωνισμούς που οδηγούν στην παγκόσμια φρίκη παλινδρομώντας σε προηγούμενα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας που σκοπός ήταν η απλή επιβίωση και διακρίνονταν από αδυναμία για οραματισμό της προόδου.","The Frankfurt School, with Adorno and Marcuse as prominent figures.attempts to illustrate the fatigue that modern man suffers due to the positivist conception of life which obliges to a constant use of reason in order to achieve the right answer. Human fatigue is linked to self-preservation and social pressure for the use of instrumental reason, a remnant of the enlightenment project. The industry of culture expressed by the productive forces prevents emancipation of the individual for which he is no longer responsible. Such a view dehumanizes the individual who becomes the object of manipulation of mass culture which Adorno and Marcuse criticize. Both of them offer the alternative of the pedagogical role of philosophy and art and their connection with reality in order to de-barbarize the subject and to prevent a new Auschwitz. In such a framework of thought metaphysics liberates by making the subject able to dream within time and to project his desires into the future by secularizing mythical and magical thinking. Such an attempt requires a penetrating dialectic of nominalism, something that Enlightenment failed to do by succumbing to positivistic arrogance. Enlightment, finally,preserved myth s intelligible forms and created a new mythology. For the thinkers of the Frankfurt School and especially for Adorno ,Hegel's dialectic is the way that allows for the improvement of the world using the least possible violence. The need arises, therefore, not only for the greatest possible precision and clarity in the analysis of concepts, but above all for a historical approach in order for the individual to free himself of the antagonisms that lead to global horror and regressions to previous stages of human history when the aim was simple survival and it was characterized by inability to envision progress."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["“Η κριτική του ευδαίμονος βίου ως συνθήκη sine qua non για τον μετασχηματισμό της υποκειμενικότητας. Η Σχολή της Φρανκφούρτης T. Adorno, H. Marcouse.”"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καβουριάρη Ελένη","Kavouriari Eleni"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["H σχολή της Φρανκφούρτης με προεξάρχουσες προσωπικότητες τους Adorno και Marcouse επιχειρεί να καταδείξει την κόπωση που υφίσταται ο σύγχρονος άνθρωπος εξαιτίας της θετικιστικής αντίληψης για τη διαχείριση της ζωής που υποχρεώνει σε μια συνεχή χρήση του ορθού λόγου προκειμένου να επιτευχθεί η σωστή απάντηση. Η ανθρώπινη καταπόνηση συνδέεται με την αυτοσυντήρηση και την κοινωνική πίεση για χρήση του εργαλειακού λόγου, κατάλοιπο του διαφωτιστικού προτάγματος. Η αναμενόμενη κοινωνικά προσχώρηση σε ομάδες ώστε τα άτομα να ταξινομούνται ευκολότερα επιβάλλει απεμπόληση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κατά το μάλλον ή ήττον, γεγονός που λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από την ανθρώπινη θέληση. Η βιομηχανία της κουλτούρας εκπεφρασμένη από τις παραγωγικές δυνάμεις εμποδίζει τη χειραφέτηση του ατόμου για την οποία το ίδιο δεν ευθύνεται πια. Μια τέτοια θεώρηση απενοχοποιεί τον μεμονωμένο άνθρωπο που αποτελεί πλέον αντικείμενο χειραγώγησης της μαζικής κουλτούρας εναντίον της οποίας Adorno και Marcuse ασκούν κριτική επιχειρώντας την αποκατάσταση του παιδαγωγικού ρόλου της φιλοσοφίας και τη σύνδεσή της με την πραγματικότητα με σκοπό την αποβαρβαροποίηση του υποκειμένου και την αποτροπή ενός νέου Auschwitz. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο σκέψης η μεταφυσική απελευθερώνει καθιστώντας το υποκείμενο ικανό να ονειρεύεται έχοντας την αίσθηση του χρόνου για να προβάλλει τις επιθυμίες του στο μέλλον εκκοσμικεύοντας την μυθική και μαγική σκέψη. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί μια διεισδυτική διαλεκτική του νομιναλισμού, πράγμα που δεν κατόρθωσαν να κάνουν οι διαφωτιστές καταφάσκοντας σε μια θετικιστική αλαζονεία που ενώ επιτίθεται στον μύθο διατηρεί τα εύληπτα σχήματά του δημιουργώντας μια νέα μυθολογία. Για τους στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης και κυρίως για τον Adorno η διαλεκτική του Hegel αποτελεί τον τρόπο που επιτρέπει τη βελτίωση του κόσμου με τη μικρότερη δυνατή βία. Προκύπτει, λοιπόν, η ανάγκη όχι μόνο για τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και σαφήνεια στην ανάλυση των εννοιών αλλά κυρίως η ιστορική και πολύπλευρη προσέγγισή τους που θα επιτρέψει τη νηφάλια αντιμετώπιση του παρόντος απαλλαγμένη από ανταγωνισμούς που οδηγούν στην παγκόσμια φρίκη παλινδρομώντας σε προηγούμενα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας που σκοπός ήταν η απλή επιβίωση και διακρίνονταν από αδυναμία για οραματισμό της προόδου.","The Frankfurt School, with Adorno and Marcuse as prominent figures.attempts to illustrate the fatigue that modern man suffers due to the positivist conception of life which obliges to a constant use of reason in order to achieve the right answer. Human fatigue is linked to self-preservation and social pressure for the use of instrumental reason, a remnant of the enlightenment project. The industry of culture expressed by the productive forces prevents emancipation of the individual for which he is no longer responsible. Such a view dehumanizes the individual who becomes the object of manipulation of mass culture which Adorno and Marcuse criticize. Both of them offer the alternative of the pedagogical role of philosophy and art and their connection with reality in order to de-barbarize the subject and to prevent a new Auschwitz. In such a framework of thought metaphysics liberates by making the subject able to dream within time and to project his desires into the future by secularizing mythical and magical thinking. Such an attempt requires a penetrating dialectic of nominalism, something that Enlightenment failed to do by succumbing to positivistic arrogance. Enlightment, finally,preserved myth s intelligible forms and created a new mythology. For the thinkers of the Frankfurt School and especially for Adorno ,Hegel's dialectic is the way that allows for the improvement of the world using the least possible violence. The need arises, therefore, not only for the greatest possible precision and clarity in the analysis of concepts, but above all for a historical approach in order for the individual to free himself of the antagonisms that lead to global horror and regressions to previous stages of human history when the aim was simple survival and it was characterized by inability to envision progress."],"dc:identifier":["uoadl:3476928","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476928"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["“Η κριτική του ευδαίμονος βίου ως συνθήκη sine qua non για τον μετασχηματισμό της υποκειμενικότητας. Η Σχολή της Φρανκφούρτης T. Adorno, H. Marcouse.”"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:15Z"}