{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476995"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3476995","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΔΕΠ-Υ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΔΕΠ-Υ","abstract":"Η παρούσα ποιοτική διπλωματική μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και γονέων (ζεύγη δείγματος) σχετικά με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ), η οποία πρόκειται για μια από τις πιο συχνά διαγνωσμένες διαταραχές της παιδικής ηλικίας τις τελευταίες δεκαετίες. Αναλυτικότερα, διερευνά τον τρόπο που νοηματοδοτούν οι συμμετέχουσες την ΔΕΠ-Υ, τους παράγοντες και τα αίτια εμφάνισής της, καθώς και τις στάσεις τους απέναντι στη διάγνωση και τα διαγνωστικά κριτήρια και το πώς αυτές επιδρούν στην εκπαιδευτική διαδικασία και την καθημερινότητα των παιδιών. Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση προκύπτει ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται κυρίως από μια κλινική σκοπιά, που βασίζεται στην υποκειμενική κρίση του/της εκάστοτε ειδικού, με έμφαση στη διάγνωση και τη θεραπεία, γεγονός που οδηγεί στην ιατρικοποίηση της κατάστασης και στη δημιουργία κοινωνικών κατασκευών που συμβάλλουν στον στιγματισμό του ατόμου. Απώτερος σκοπός λοιπόν της παρούσας έρευνας είναι να επιχειρήσει να προσεγγίσει κριτικά το ζήτημα της ΔΕΠ-Υ, υιοθετώντας το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, σύμφωνα με το οποίο η κοινωνία διαμορφώνει τις συνθήκες που καθιστούν ένα άτομο ανάπηρο ή μη. Σύμφωνα με τον σκοπό της μελέτης διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα σε τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνώνται οι απόψεις των εκπαιδευτικών και των γονέων σχετικά με τη νοηματοδότηση της ΔΕΠ-Υ. Στον δεύτερο μελετώνται οι απόψεις και οι εμπειρίες τους σχετικά με τη διαδικασία διάγνωσης, καθώς και τα διαγνωστικά κριτήρια της. Ο τρίτος και τελευταίος θεματικός άξονα σχετίζεται με τις απόψεις και τις εμπειρίες των συμμετεχουσών σχετικά με την επιρροή της διάγνωσης στην εκπαιδευτική πορεία των παιδιών και την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξή του. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν, ως το καταλληλότερο μεθοδολογικό εργαλείο, οι ημι-δομημένες συνεντεύξεις, με έναν οδηγό συνέντευξης, με δεκατέσσερις (14) ανοιχτού τύπου για τις εκπαιδευτικούς και δεκατρείς (13) ανοιχτού τύπου για τους γονείς, η ανάλυση των οποίων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Μέσω της ανάλυσης τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν διαφορετικές νοηματοδοτήσεις της ΔΕΠ-Υ μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων. Οι εκπαιδευτικοί τείνουν να την αντιλαμβάνονται κυρίως ως διαταραχή που επηρεάζει και σχετίζεται με τη δυσκολία συγκέντρωσης και προσαρμογή της συμπεριφορά στην τάξη (σχολικό περιβάλλον), ενώ οι γονείς την περιγράφουν και τη βιώνουν ως μια δύσκολη κατάσταση, μια καθημερινή πρόκληση που απαιτεί συνεχή υποστήριξη. Παράγοντες όπως η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικές επιρροές και οι εκπαιδευτικές πρακτικές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων των συμμετεχουσών. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία συχνά δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα άγχους και δυσκολίες στην ένταξη. Οι γονείς επισημαίνουν τη σημασία της υποστήριξης και της διαμόρφωσης κατάλληλων συνθηκών στο σχολείο, ενώ οι εκπαιδευτικοί αναφέρουν την ανάγκη για περισσότερη επιμόρφωση και κατάλληλα προγράμματα παρέμβασης. Συμπερασματικά, η έρευνα αναδεικνύει την ανάγκη για μια πιο ολιστική και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη προσέγγιση στη ΔΕΠ-Υ, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις ατομικές δυσκολίες των παιδιών, αλλά και τις κοινωνικές δομές που επηρεάζουν τη μαθησιακή τους πορεία και την κοινωνική τους ένταξη. Η αλλαγή της στάσης απέναντι στη διάγνωση, η οποία συχνά οδηγεί σε στιγματισμό και ετικετοποίηση των παιδιών, και η προώθηση ενταξιακών εκπαιδευτικών πρακτικών αποτελούν βασικά βήματα προς τη μείωση του στιγματισμού και την ενίσχυση της συμμετοχής των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στην εκπαιδευτική και κοινωνική ζωή. Εν κατακλείδι, η μελέτη καταλήγει στη σημασία της συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων για τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος που θα ενισχύει την ένταξη των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στο σχολικό και κοινωνικό πλαίσιο.","abstract_html":"Η παρούσα ποιοτική διπλωματική μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και γονέων (ζεύγη δείγματος) σχετικά με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ), η οποία πρόκειται για μια από τις πιο συχνά διαγνωσμένες διαταραχές της παιδικής ηλικίας τις τελευταίες δεκαετίες. Αναλυτικότερα, διερευνά τον τρόπο που νοηματοδοτούν οι συμμετέχουσες την ΔΕΠ-Υ, τους παράγοντες και τα αίτια εμφάνισής της, καθώς και τις στάσεις τους απέναντι στη διάγνωση και τα διαγνωστικά κριτήρια και το πώς αυτές επιδρούν στην εκπαιδευτική διαδικασία και την καθημερινότητα των παιδιών. Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση προκύπτει ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται κυρίως από μια κλινική σκοπιά, που βασίζεται στην υποκειμενική κρίση του/της εκάστοτε ειδικού, με έμφαση στη διάγνωση και τη θεραπεία, γεγονός που οδηγεί στην ιατρικοποίηση της κατάστασης και στη δημιουργία κοινωνικών κατασκευών που συμβάλλουν στον στιγματισμό του ατόμου. Απώτερος σκοπός λοιπόν της παρούσας έρευνας είναι να επιχειρήσει να προσεγγίσει κριτικά το ζήτημα της ΔΕΠ-Υ, υιοθετώντας το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, σύμφωνα με το οποίο η κοινωνία διαμορφώνει τις συνθήκες που καθιστούν ένα άτομο ανάπηρο ή μη. Σύμφωνα με τον σκοπό της μελέτης διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα σε τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνώνται οι απόψεις των εκπαιδευτικών και των γονέων σχετικά με τη νοηματοδότηση της ΔΕΠ-Υ. Στον δεύτερο μελετώνται οι απόψεις και οι εμπειρίες τους σχετικά με τη διαδικασία διάγνωσης, καθώς και τα διαγνωστικά κριτήρια της. Ο τρίτος και τελευταίος θεματικός άξονα σχετίζεται με τις απόψεις και τις εμπειρίες των συμμετεχουσών σχετικά με την επιρροή της διάγνωσης στην εκπαιδευτική πορεία των παιδιών και την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξή του. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν, ως το καταλληλότερο μεθοδολογικό εργαλείο, οι ημι-δομημένες συνεντεύξεις, με έναν οδηγό συνέντευξης, με δεκατέσσερις (14) ανοιχτού τύπου για τις εκπαιδευτικούς και δεκατρείς (13) ανοιχτού τύπου για τους γονείς, η ανάλυση των οποίων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Μέσω της ανάλυσης τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν διαφορετικές νοηματοδοτήσεις της ΔΕΠ-Υ μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων. Οι εκπαιδευτικοί τείνουν να την αντιλαμβάνονται κυρίως ως διαταραχή που επηρεάζει και σχετίζεται με τη δυσκολία συγκέντρωσης και προσαρμογή της συμπεριφορά στην τάξη (σχολικό περιβάλλον), ενώ οι γονείς την περιγράφουν και τη βιώνουν ως μια δύσκολη κατάσταση, μια καθημερινή πρόκληση που απαιτεί συνεχή υποστήριξη. Παράγοντες όπως η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικές επιρροές και οι εκπαιδευτικές πρακτικές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων των συμμετεχουσών. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία συχνά δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα άγχους και δυσκολίες στην ένταξη. Οι γονείς επισημαίνουν τη σημασία της υποστήριξης και της διαμόρφωσης κατάλληλων συνθηκών στο σχολείο, ενώ οι εκπαιδευτικοί αναφέρουν την ανάγκη για περισσότερη επιμόρφωση και κατάλληλα προγράμματα παρέμβασης. Συμπερασματικά, η έρευνα αναδεικνύει την ανάγκη για μια πιο ολιστική και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη προσέγγιση στη ΔΕΠ-Υ, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις ατομικές δυσκολίες των παιδιών, αλλά και τις κοινωνικές δομές που επηρεάζουν τη μαθησιακή τους πορεία και την κοινωνική τους ένταξη. Η αλλαγή της στάσης απέναντι στη διάγνωση, η οποία συχνά οδηγεί σε στιγματισμό και ετικετοποίηση των παιδιών, και η προώθηση ενταξιακών εκπαιδευτικών πρακτικών αποτελούν βασικά βήματα προς τη μείωση του στιγματισμού και την ενίσχυση της συμμετοχής των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στην εκπαιδευτική και κοινωνική ζωή. Εν κατακλείδι, η μελέτη καταλήγει στη σημασία της συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων για τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος που θα ενισχύει την ένταξη των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στο σχολικό και κοινωνικό πλαίσιο.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουρούτσου Γεωργία","Mouroutsou Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:17Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476995"],"render_values":[{"text":"uoadl:3476995","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476995","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476995","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3476995","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουρούτσου Γεωργία","Mouroutsou Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3476995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476995"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα ποιοτική διπλωματική μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και γονέων (ζεύγη δείγματος) σχετικά με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ), η οποία πρόκειται για μια από τις πιο συχνά διαγνωσμένες διαταραχές της παιδικής ηλικίας τις τελευταίες δεκαετίες. Αναλυτικότερα, διερευνά τον τρόπο που νοηματοδοτούν οι συμμετέχουσες την ΔΕΠ-Υ, τους παράγοντες και τα αίτια εμφάνισής της, καθώς και τις στάσεις τους απέναντι στη διάγνωση και τα διαγνωστικά κριτήρια και το πώς αυτές επιδρούν στην εκπαιδευτική διαδικασία και την καθημερινότητα των παιδιών. Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση προκύπτει ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται κυρίως από μια κλινική σκοπιά, που βασίζεται στην υποκειμενική κρίση του/της εκάστοτε ειδικού, με έμφαση στη διάγνωση και τη θεραπεία, γεγονός που οδηγεί στην ιατρικοποίηση της κατάστασης και στη δημιουργία κοινωνικών κατασκευών που συμβάλλουν στον στιγματισμό του ατόμου. Απώτερος σκοπός λοιπόν της παρούσας έρευνας είναι να επιχειρήσει να προσεγγίσει κριτικά το ζήτημα της ΔΕΠ-Υ, υιοθετώντας το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, σύμφωνα με το οποίο η κοινωνία διαμορφώνει τις συνθήκες που καθιστούν ένα άτομο ανάπηρο ή μη. Σύμφωνα με τον σκοπό της μελέτης διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα σε τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνώνται οι απόψεις των εκπαιδευτικών και των γονέων σχετικά με τη νοηματοδότηση της ΔΕΠ-Υ. Στον δεύτερο μελετώνται οι απόψεις και οι εμπειρίες τους σχετικά με τη διαδικασία διάγνωσης, καθώς και τα διαγνωστικά κριτήρια της. Ο τρίτος και τελευταίος θεματικός άξονα σχετίζεται με τις απόψεις και τις εμπειρίες των συμμετεχουσών σχετικά με την επιρροή της διάγνωσης στην εκπαιδευτική πορεία των παιδιών και την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξή του. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν, ως το καταλληλότερο μεθοδολογικό εργαλείο, οι ημι-δομημένες συνεντεύξεις, με έναν οδηγό συνέντευξης, με δεκατέσσερις (14) ανοιχτού τύπου για τις εκπαιδευτικούς και δεκατρείς (13) ανοιχτού τύπου για τους γονείς, η ανάλυση των οποίων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Μέσω της ανάλυσης τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν διαφορετικές νοηματοδοτήσεις της ΔΕΠ-Υ μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων. Οι εκπαιδευτικοί τείνουν να την αντιλαμβάνονται κυρίως ως διαταραχή που επηρεάζει και σχετίζεται με τη δυσκολία συγκέντρωσης και προσαρμογή της συμπεριφορά στην τάξη (σχολικό περιβάλλον), ενώ οι γονείς την περιγράφουν και τη βιώνουν ως μια δύσκολη κατάσταση, μια καθημερινή πρόκληση που απαιτεί συνεχή υποστήριξη. Παράγοντες όπως η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικές επιρροές και οι εκπαιδευτικές πρακτικές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων των συμμετεχουσών. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία συχνά δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα άγχους και δυσκολίες στην ένταξη. Οι γονείς επισημαίνουν τη σημασία της υποστήριξης και της διαμόρφωσης κατάλληλων συνθηκών στο σχολείο, ενώ οι εκπαιδευτικοί αναφέρουν την ανάγκη για περισσότερη επιμόρφωση και κατάλληλα προγράμματα παρέμβασης. Συμπερασματικά, η έρευνα αναδεικνύει την ανάγκη για μια πιο ολιστική και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη προσέγγιση στη ΔΕΠ-Υ, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις ατομικές δυσκολίες των παιδιών, αλλά και τις κοινωνικές δομές που επηρεάζουν τη μαθησιακή τους πορεία και την κοινωνική τους ένταξη. Η αλλαγή της στάσης απέναντι στη διάγνωση, η οποία συχνά οδηγεί σε στιγματισμό και ετικετοποίηση των παιδιών, και η προώθηση ενταξιακών εκπαιδευτικών πρακτικών αποτελούν βασικά βήματα προς τη μείωση του στιγματισμού και την ενίσχυση της συμμετοχής των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στην εκπαιδευτική και κοινωνική ζωή. Εν κατακλείδι, η μελέτη καταλήγει στη σημασία της συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων για τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος που θα ενισχύει την ένταξη των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στο σχολικό και κοινωνικό πλαίσιο.","This qualitative thesis study focuses on exploring the views and experiences of primary school teachers and parents (sample pairs) regarding Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), which is one of the most frequently diagnosed childhood disorders in recent decades. More specifically, it explores how participants conceptualise ADHD, the factors and causes of its occurrence, as well as their attitudes towards the diagnosis and diagnostic criteria and how these affect the educational process and children's everyday life. The literature review shows that ADHD is mainly approached from a clinical perspective, based on the subjective judgement of the individual specialist, with an emphasis on diagnosis and treatment, which leads to the medicalisation of the condition and the creation of social constructs that contribute to the stigmatisation of the individual. The ultimate aim of this research is therefore to attempt to critically approach the issue of ADHD by adopting the social model of disability, according to which society shapes the conditions that make a person disabled or not. In line with the purpose of the study, the research questions were framed under three (3) thematic axes. The first thematic axis explores teachers' and parents' views on the meaning-making of ADHD. In the second, their views and experiences regarding the diagnostic process and its diagnostic criteria are studied. The third and last thematic axis is related to the participants' views and experiences about the influence of the diagnosis on the educational path of children and their socio-emotional development. For data collection, semi-structured interviews were used as the most appropriate methodological tool, with an interview guide, with fourteen (14) open-ended interviews for teachers and thirteen (13) open-ended interviews for parents, which were analyzed using the content analysis method. Through the analysis, the results of the survey revealed different conceptualizations of ADHD among teachers and parents. Teachers tend to perceive it mainly as a disorder that affects and is related to the difficulty of concentrating and adapting behavior in the classroom (school environment), while parents describe and experience it as a difficult situation, a daily challenge that requires constant support. Factors such as heredity, environmental influences and educational practices play a key role in shaping participants' views. At the same time, it was found that the educational process is often not adapted to the needs of children with ADHD, which can lead to increased levels of anxiety and difficulties in integration. Parents point to the importance of support and appropriate conditions at school, while teachers mention the need for more training and appropriate intervention programmes. In conclusion, the research highlights the need for a more holistic and socially sensitive approach to ADHD, which takes into account not only the individual difficulties of children, but also the social structures that affect their learning and social integration. Changing attitudes towards diagnosis, which often leads to stigmatisation and labelling of children, and promoting inclusive educational practices are key steps towards reducing stigma and enhancing the participation of children with ADHD in educational and social life. In conclusion, the study concludes the importance of collaboration between teachers and parents to create a supportive environment that enhances the inclusion of children with ADHD in the school and social context."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΔΕΠ-Υ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΔΕΠ-Υ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουρούτσου Γεωργία","Mouroutsou Georgia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα ποιοτική διπλωματική μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και γονέων (ζεύγη δείγματος) σχετικά με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ), η οποία πρόκειται για μια από τις πιο συχνά διαγνωσμένες διαταραχές της παιδικής ηλικίας τις τελευταίες δεκαετίες. Αναλυτικότερα, διερευνά τον τρόπο που νοηματοδοτούν οι συμμετέχουσες την ΔΕΠ-Υ, τους παράγοντες και τα αίτια εμφάνισής της, καθώς και τις στάσεις τους απέναντι στη διάγνωση και τα διαγνωστικά κριτήρια και το πώς αυτές επιδρούν στην εκπαιδευτική διαδικασία και την καθημερινότητα των παιδιών. Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση προκύπτει ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται κυρίως από μια κλινική σκοπιά, που βασίζεται στην υποκειμενική κρίση του/της εκάστοτε ειδικού, με έμφαση στη διάγνωση και τη θεραπεία, γεγονός που οδηγεί στην ιατρικοποίηση της κατάστασης και στη δημιουργία κοινωνικών κατασκευών που συμβάλλουν στον στιγματισμό του ατόμου. Απώτερος σκοπός λοιπόν της παρούσας έρευνας είναι να επιχειρήσει να προσεγγίσει κριτικά το ζήτημα της ΔΕΠ-Υ, υιοθετώντας το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, σύμφωνα με το οποίο η κοινωνία διαμορφώνει τις συνθήκες που καθιστούν ένα άτομο ανάπηρο ή μη. Σύμφωνα με τον σκοπό της μελέτης διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα σε τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνώνται οι απόψεις των εκπαιδευτικών και των γονέων σχετικά με τη νοηματοδότηση της ΔΕΠ-Υ. Στον δεύτερο μελετώνται οι απόψεις και οι εμπειρίες τους σχετικά με τη διαδικασία διάγνωσης, καθώς και τα διαγνωστικά κριτήρια της. Ο τρίτος και τελευταίος θεματικός άξονα σχετίζεται με τις απόψεις και τις εμπειρίες των συμμετεχουσών σχετικά με την επιρροή της διάγνωσης στην εκπαιδευτική πορεία των παιδιών και την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξή του. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν, ως το καταλληλότερο μεθοδολογικό εργαλείο, οι ημι-δομημένες συνεντεύξεις, με έναν οδηγό συνέντευξης, με δεκατέσσερις (14) ανοιχτού τύπου για τις εκπαιδευτικούς και δεκατρείς (13) ανοιχτού τύπου για τους γονείς, η ανάλυση των οποίων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Μέσω της ανάλυσης τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν διαφορετικές νοηματοδοτήσεις της ΔΕΠ-Υ μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων. Οι εκπαιδευτικοί τείνουν να την αντιλαμβάνονται κυρίως ως διαταραχή που επηρεάζει και σχετίζεται με τη δυσκολία συγκέντρωσης και προσαρμογή της συμπεριφορά στην τάξη (σχολικό περιβάλλον), ενώ οι γονείς την περιγράφουν και τη βιώνουν ως μια δύσκολη κατάσταση, μια καθημερινή πρόκληση που απαιτεί συνεχή υποστήριξη. Παράγοντες όπως η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικές επιρροές και οι εκπαιδευτικές πρακτικές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων των συμμετεχουσών. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία συχνά δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα άγχους και δυσκολίες στην ένταξη. Οι γονείς επισημαίνουν τη σημασία της υποστήριξης και της διαμόρφωσης κατάλληλων συνθηκών στο σχολείο, ενώ οι εκπαιδευτικοί αναφέρουν την ανάγκη για περισσότερη επιμόρφωση και κατάλληλα προγράμματα παρέμβασης. Συμπερασματικά, η έρευνα αναδεικνύει την ανάγκη για μια πιο ολιστική και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη προσέγγιση στη ΔΕΠ-Υ, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις ατομικές δυσκολίες των παιδιών, αλλά και τις κοινωνικές δομές που επηρεάζουν τη μαθησιακή τους πορεία και την κοινωνική τους ένταξη. Η αλλαγή της στάσης απέναντι στη διάγνωση, η οποία συχνά οδηγεί σε στιγματισμό και ετικετοποίηση των παιδιών, και η προώθηση ενταξιακών εκπαιδευτικών πρακτικών αποτελούν βασικά βήματα προς τη μείωση του στιγματισμού και την ενίσχυση της συμμετοχής των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στην εκπαιδευτική και κοινωνική ζωή. Εν κατακλείδι, η μελέτη καταλήγει στη σημασία της συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων για τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος που θα ενισχύει την ένταξη των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στο σχολικό και κοινωνικό πλαίσιο.","This qualitative thesis study focuses on exploring the views and experiences of primary school teachers and parents (sample pairs) regarding Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), which is one of the most frequently diagnosed childhood disorders in recent decades. More specifically, it explores how participants conceptualise ADHD, the factors and causes of its occurrence, as well as their attitudes towards the diagnosis and diagnostic criteria and how these affect the educational process and children's everyday life. The literature review shows that ADHD is mainly approached from a clinical perspective, based on the subjective judgement of the individual specialist, with an emphasis on diagnosis and treatment, which leads to the medicalisation of the condition and the creation of social constructs that contribute to the stigmatisation of the individual. The ultimate aim of this research is therefore to attempt to critically approach the issue of ADHD by adopting the social model of disability, according to which society shapes the conditions that make a person disabled or not. In line with the purpose of the study, the research questions were framed under three (3) thematic axes. The first thematic axis explores teachers' and parents' views on the meaning-making of ADHD. In the second, their views and experiences regarding the diagnostic process and its diagnostic criteria are studied. The third and last thematic axis is related to the participants' views and experiences about the influence of the diagnosis on the educational path of children and their socio-emotional development. For data collection, semi-structured interviews were used as the most appropriate methodological tool, with an interview guide, with fourteen (14) open-ended interviews for teachers and thirteen (13) open-ended interviews for parents, which were analyzed using the content analysis method. Through the analysis, the results of the survey revealed different conceptualizations of ADHD among teachers and parents. Teachers tend to perceive it mainly as a disorder that affects and is related to the difficulty of concentrating and adapting behavior in the classroom (school environment), while parents describe and experience it as a difficult situation, a daily challenge that requires constant support. Factors such as heredity, environmental influences and educational practices play a key role in shaping participants' views. At the same time, it was found that the educational process is often not adapted to the needs of children with ADHD, which can lead to increased levels of anxiety and difficulties in integration. Parents point to the importance of support and appropriate conditions at school, while teachers mention the need for more training and appropriate intervention programmes. In conclusion, the research highlights the need for a more holistic and socially sensitive approach to ADHD, which takes into account not only the individual difficulties of children, but also the social structures that affect their learning and social integration. Changing attitudes towards diagnosis, which often leads to stigmatisation and labelling of children, and promoting inclusive educational practices are key steps towards reducing stigma and enhancing the participation of children with ADHD in educational and social life. In conclusion, the study concludes the importance of collaboration between teachers and parents to create a supportive environment that enhances the inclusion of children with ADHD in the school and social context."],"dc:identifier":["uoadl:3476995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3476995"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΔΕΠ-Υ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΔΕΠ-Υ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:17Z"}