{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3478640"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3478640","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τοπικές της ανακλαστικής διαλεκτικής Άνθρωπος-Ζώο με εκφάνσεις ανθρωπομορφισμού και ζωομορφισμού στο κλασικό παραμύθι","abstract":"Η ύπαρξη μιας δυναμικής αμοιβαιότητας-ενότητας ως βάση για επικοινωνία μεταξύ ανθρωπίνων και μη-ανθρωπίνων εμβίων οργανισμών, συνίσταται στον όρο «ανακλαστική διαλεκτική». Με γνώμονα τον στοχασμό του Εμπεδοκλή, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος και η Φύση αποτελούν οργανική-αδιάσπαστη ολότητα με την αλληλο-ενσωμάτωση των γίγνεσθαι, προωθείται η συνύπαρξη των όντων με όρους αμοιβαίου σεβασμού. Οι «κρυσταλλώσεις», η «συναισθηματική όραση», η «οπτική νόηση», το «αίψα», αποτελούν τις προϋποθέσεις της μη αναπαραστατικής, ανακλαστικής πρόσληψης. Ταυτόχρονα, οι όροι «ανθρωπομορφισμός» και «ζωομορφισμός» εμφανίζονται ως μηχανισμοί καλλιέργειας της ανοχής και της αποδοχής και ως αντίρροπες ψυχολογικές ροπές, θολώνουν το όριο ανθρώπου-ζώου. Ο πρώτος, αφορά στην προβολή/απόδοση ανθρωπίνων χαρακτηριστικών σε μη ανθρώπινες οντότητες-στα άλλα ζώα και ο δεύτερος, στην προβολή/απόδοση ζωικών χαρακτηριστικών στον άνθρωπο, με την ιδιαίτερη ιδιότητα της μορφής του ως «self-expansion» που σχετίζεται με την συμπερίληψη και άλλων ατόμων-ζώων στην αίσθηση του ανθρωπίνου εαυτού. Εδώ, ακριβώς, να επισταθεί η προσοχή στα τρωτά σημεία των δύο ροπών, με την απανθρωποποίηση (άρνηση της ανθρώπινης, αλλά όχι και της έμβιας φύσης) και την υπανθρωποποίηση (ήπια/ζωώδης μορφή απαθρωποποίησης-τοποθέτηση του ανθρώπου πιο κοντά στα ζώα) να αποτελούν εκφάνσεις ζωομορφισμού. Η ψυχολογία αλληλεπίδρασης ανθρώπων-ζώων (ΑΑΖ), η οποία μελετά τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται και τους παράγοντες που ασκούν επιρροή αναφορικά με την εν λόγω συσχέτιση, συνομιλεί με τους όρους «ανακλαστική διαλεκτική», «ανθρωπομορφισμός», «ζωομορφισμός» καθώς, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί τις εννοιολογικές βάσεις της ζωολογίας και της ανθρωπολογίας και, διαρθρώνεται στους ψυχολογικούς μηχανισμούς που επιστρατεύουν οι άνθρωποι και τα ζώα κατά την αλληλεπενέργειά τους. Με την πολύπλευρη προσέγγιση της σχέσης ανθρώπου-ζώου/φύσης από τη διαλεκτική συσχέτιση και αλληλοσύνδεση των οντοτήτων στο πλαίσιο αφήγησης ιστοριών-φανταστικών σεναρίων, οι επιστημονικοί όροι, οι θεωρητικές προσεγγίσεις, εφαρμόζονται και αυτο-αναλύονται με αμεσότητα, στα έργα με διαχρονική λειτουργία-συνέχεια: Στα κλασικά παραμύθια. Ώστε, αυτά να προσληφθούν μη αναπαραστατικά, ανακλαστικά. Για τους σκοπούς της εργασίας, έχουν επιλεχθεί τα εξής τέσσερα: «Η μικρή γοργόνα», «Η λίμνη των κύκνων», «Η Πριγκίπισσα και ο βάτραχος», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».","abstract_html":"Η ύπαρξη μιας δυναμικής αμοιβαιότητας-ενότητας ως βάση για επικοινωνία μεταξύ ανθρωπίνων και μη-ανθρωπίνων εμβίων οργανισμών, συνίσταται στον όρο «ανακλαστική διαλεκτική». Με γνώμονα τον στοχασμό του Εμπεδοκλή, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος και η Φύση αποτελούν οργανική-αδιάσπαστη ολότητα με την αλληλο-ενσωμάτωση των γίγνεσθαι, προωθείται η συνύπαρξη των όντων με όρους αμοιβαίου σεβασμού. Οι «κρυσταλλώσεις», η «συναισθηματική όραση», η «οπτική νόηση», το «αίψα», αποτελούν τις προϋποθέσεις της μη αναπαραστατικής, ανακλαστικής πρόσληψης. Ταυτόχρονα, οι όροι «ανθρωπομορφισμός» και «ζωομορφισμός» εμφανίζονται ως μηχανισμοί καλλιέργειας της ανοχής και της αποδοχής και ως αντίρροπες ψυχολογικές ροπές, θολώνουν το όριο ανθρώπου-ζώου. Ο πρώτος, αφορά στην προβολή/απόδοση ανθρωπίνων χαρακτηριστικών σε μη ανθρώπινες οντότητες-στα άλλα ζώα και ο δεύτερος, στην προβολή/απόδοση ζωικών χαρακτηριστικών στον άνθρωπο, με την ιδιαίτερη ιδιότητα της μορφής του ως «self-expansion» που σχετίζεται με την συμπερίληψη και άλλων ατόμων-ζώων στην αίσθηση του ανθρωπίνου εαυτού. Εδώ, ακριβώς, να επισταθεί η προσοχή στα τρωτά σημεία των δύο ροπών, με την απανθρωποποίηση (άρνηση της ανθρώπινης, αλλά όχι και της έμβιας φύσης) και την υπανθρωποποίηση (ήπια/ζωώδης μορφή απαθρωποποίησης-τοποθέτηση του ανθρώπου πιο κοντά στα ζώα) να αποτελούν εκφάνσεις ζωομορφισμού. Η ψυχολογία αλληλεπίδρασης ανθρώπων-ζώων (ΑΑΖ), η οποία μελετά τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται και τους παράγοντες που ασκούν επιρροή αναφορικά με την εν λόγω συσχέτιση, συνομιλεί με τους όρους «ανακλαστική διαλεκτική», «ανθρωπομορφισμός», «ζωομορφισμός» καθώς, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί τις εννοιολογικές βάσεις της ζωολογίας και της ανθρωπολογίας και, διαρθρώνεται στους ψυχολογικούς μηχανισμούς που επιστρατεύουν οι άνθρωποι και τα ζώα κατά την αλληλεπενέργειά τους. Με την πολύπλευρη προσέγγιση της σχέσης ανθρώπου-ζώου/φύσης από τη διαλεκτική συσχέτιση και αλληλοσύνδεση των οντοτήτων στο πλαίσιο αφήγησης ιστοριών-φανταστικών σεναρίων, οι επιστημονικοί όροι, οι θεωρητικές προσεγγίσεις, εφαρμόζονται και αυτο-αναλύονται με αμεσότητα, στα έργα με διαχρονική λειτουργία-συνέχεια: Στα κλασικά παραμύθια. Ώστε, αυτά να προσληφθούν μη αναπαραστατικά, ανακλαστικά. Για τους σκοπούς της εργασίας, έχουν επιλεχθεί τα εξής τέσσερα: «Η μικρή γοργόνα», «Η λίμνη των κύκνων», «Η Πριγκίπισσα και ο βάτραχος», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».","abstract_has_math":false,"creators":["Χαραλαμπάκη Μυράντα","Charalampaki Myranda"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:21Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3478640"],"render_values":[{"text":"uoadl:3478640","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3478640","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3478640","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3478640","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χαραλαμπάκη Μυράντα","Charalampaki Myranda"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3478640","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3478640"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ύπαρξη μιας δυναμικής αμοιβαιότητας-ενότητας ως βάση για επικοινωνία μεταξύ ανθρωπίνων και μη-ανθρωπίνων εμβίων οργανισμών, συνίσταται στον όρο «ανακλαστική διαλεκτική». Με γνώμονα τον στοχασμό του Εμπεδοκλή, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος και η Φύση αποτελούν οργανική-αδιάσπαστη ολότητα με την αλληλο-ενσωμάτωση των γίγνεσθαι, προωθείται η συνύπαρξη των όντων με όρους αμοιβαίου σεβασμού. Οι «κρυσταλλώσεις», η «συναισθηματική όραση», η «οπτική νόηση», το «αίψα», αποτελούν τις προϋποθέσεις της μη αναπαραστατικής, ανακλαστικής πρόσληψης. Ταυτόχρονα, οι όροι «ανθρωπομορφισμός» και «ζωομορφισμός» εμφανίζονται ως μηχανισμοί καλλιέργειας της ανοχής και της αποδοχής και ως αντίρροπες ψυχολογικές ροπές, θολώνουν το όριο ανθρώπου-ζώου. Ο πρώτος, αφορά στην προβολή/απόδοση ανθρωπίνων χαρακτηριστικών σε μη ανθρώπινες οντότητες-στα άλλα ζώα και ο δεύτερος, στην προβολή/απόδοση ζωικών χαρακτηριστικών στον άνθρωπο, με την ιδιαίτερη ιδιότητα της μορφής του ως «self-expansion» που σχετίζεται με την συμπερίληψη και άλλων ατόμων-ζώων στην αίσθηση του ανθρωπίνου εαυτού. Εδώ, ακριβώς, να επισταθεί η προσοχή στα τρωτά σημεία των δύο ροπών, με την απανθρωποποίηση (άρνηση της ανθρώπινης, αλλά όχι και της έμβιας φύσης) και την υπανθρωποποίηση (ήπια/ζωώδης μορφή απαθρωποποίησης-τοποθέτηση του ανθρώπου πιο κοντά στα ζώα) να αποτελούν εκφάνσεις ζωομορφισμού. Η ψυχολογία αλληλεπίδρασης ανθρώπων-ζώων (ΑΑΖ), η οποία μελετά τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται και τους παράγοντες που ασκούν επιρροή αναφορικά με την εν λόγω συσχέτιση, συνομιλεί με τους όρους «ανακλαστική διαλεκτική», «ανθρωπομορφισμός», «ζωομορφισμός» καθώς, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί τις εννοιολογικές βάσεις της ζωολογίας και της ανθρωπολογίας και, διαρθρώνεται στους ψυχολογικούς μηχανισμούς που επιστρατεύουν οι άνθρωποι και τα ζώα κατά την αλληλεπενέργειά τους. Με την πολύπλευρη προσέγγιση της σχέσης ανθρώπου-ζώου/φύσης από τη διαλεκτική συσχέτιση και αλληλοσύνδεση των οντοτήτων στο πλαίσιο αφήγησης ιστοριών-φανταστικών σεναρίων, οι επιστημονικοί όροι, οι θεωρητικές προσεγγίσεις, εφαρμόζονται και αυτο-αναλύονται με αμεσότητα, στα έργα με διαχρονική λειτουργία-συνέχεια: Στα κλασικά παραμύθια. Ώστε, αυτά να προσληφθούν μη αναπαραστατικά, ανακλαστικά. Για τους σκοπούς της εργασίας, έχουν επιλεχθεί τα εξής τέσσερα: «Η μικρή γοργόνα», «Η λίμνη των κύκνων», «Η Πριγκίπισσα και ο βάτραχος», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».","The existence of a dynamic reciprocity-unity as a basis for communication among human and non-human living beings, relies on the term \"reflective dialectic\". Guided by Empedocles’ meditation, which views humans and Nature as an organic-inseparable whole with mutual embodiment of the becomings, this perspective promotes coexistence based on mutual respect. Key elements such as \"crystallisations\", \"emotional vision\", \"optical cognition\", \"aipsa\", constitute the conditions of a non-representational, reflective perception. Simultaneously, the terms \"anthropomorphism\" and \"zoomorphism\" appear as cultivating tolerance and acceptance mechanisms and as opposing psychological tendencies, they blur the human-animal boundary. The first one, points the projection/attribution of human traits to non human entities-other animals and the second, ascribes animal characteristics to humans. Zoomorphism, in particular, with its unique quality as \"self-expansion\" form, relates to the incorporation of other individuals-animals into the sense of the human self. Here, precisely, attention should be drawn to the vulnerabilities of both terms: Dehumanisation (the denial of human nature while still recognising biological life) and infrahumanisation (a subtler/animalistic form of dehumanisation that positions humans closer to animals) are both linked to zoomorphism. The psychology of human-animal relations explores these complex interactions, analysing the psychological mechanisms and external factors that influence human-animal correlations. This field intersects with concepts such as \"reflective dialectic\", \"anthropomorphism\", and \"zoomorphism\", drawing from zoology and anthropology foundations, structured in the psychological mechanisms that humans and animals foster during their interplay. With the multifaced approach to the human-animal/nature relationship from the dialectical correlation and interconnection of the entities within storytelling and fictional narratives, the scientific concepts and theoretical frameworks are applied and self-analysed with immediacy, in creations with a timeless function-continuity: In classic fairy tales. This study focuses on four classic fairy tales, examining them through a non-representational, reflective perspective: \"The Little Mermaid\", \"Swan Lake\", \"The Princess and the Frog\", \"Beauty and the Beast\"."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τοπικές της ανακλαστικής διαλεκτικής Άνθρωπος-Ζώο με εκφάνσεις ανθρωπομορφισμού και ζωομορφισμού στο κλασικό παραμύθι"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χαραλαμπάκη Μυράντα","Charalampaki Myranda"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η ύπαρξη μιας δυναμικής αμοιβαιότητας-ενότητας ως βάση για επικοινωνία μεταξύ ανθρωπίνων και μη-ανθρωπίνων εμβίων οργανισμών, συνίσταται στον όρο «ανακλαστική διαλεκτική». Με γνώμονα τον στοχασμό του Εμπεδοκλή, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος και η Φύση αποτελούν οργανική-αδιάσπαστη ολότητα με την αλληλο-ενσωμάτωση των γίγνεσθαι, προωθείται η συνύπαρξη των όντων με όρους αμοιβαίου σεβασμού. Οι «κρυσταλλώσεις», η «συναισθηματική όραση», η «οπτική νόηση», το «αίψα», αποτελούν τις προϋποθέσεις της μη αναπαραστατικής, ανακλαστικής πρόσληψης. Ταυτόχρονα, οι όροι «ανθρωπομορφισμός» και «ζωομορφισμός» εμφανίζονται ως μηχανισμοί καλλιέργειας της ανοχής και της αποδοχής και ως αντίρροπες ψυχολογικές ροπές, θολώνουν το όριο ανθρώπου-ζώου. Ο πρώτος, αφορά στην προβολή/απόδοση ανθρωπίνων χαρακτηριστικών σε μη ανθρώπινες οντότητες-στα άλλα ζώα και ο δεύτερος, στην προβολή/απόδοση ζωικών χαρακτηριστικών στον άνθρωπο, με την ιδιαίτερη ιδιότητα της μορφής του ως «self-expansion» που σχετίζεται με την συμπερίληψη και άλλων ατόμων-ζώων στην αίσθηση του ανθρωπίνου εαυτού. Εδώ, ακριβώς, να επισταθεί η προσοχή στα τρωτά σημεία των δύο ροπών, με την απανθρωποποίηση (άρνηση της ανθρώπινης, αλλά όχι και της έμβιας φύσης) και την υπανθρωποποίηση (ήπια/ζωώδης μορφή απαθρωποποίησης-τοποθέτηση του ανθρώπου πιο κοντά στα ζώα) να αποτελούν εκφάνσεις ζωομορφισμού. Η ψυχολογία αλληλεπίδρασης ανθρώπων-ζώων (ΑΑΖ), η οποία μελετά τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται και τους παράγοντες που ασκούν επιρροή αναφορικά με την εν λόγω συσχέτιση, συνομιλεί με τους όρους «ανακλαστική διαλεκτική», «ανθρωπομορφισμός», «ζωομορφισμός» καθώς, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί τις εννοιολογικές βάσεις της ζωολογίας και της ανθρωπολογίας και, διαρθρώνεται στους ψυχολογικούς μηχανισμούς που επιστρατεύουν οι άνθρωποι και τα ζώα κατά την αλληλεπενέργειά τους. Με την πολύπλευρη προσέγγιση της σχέσης ανθρώπου-ζώου/φύσης από τη διαλεκτική συσχέτιση και αλληλοσύνδεση των οντοτήτων στο πλαίσιο αφήγησης ιστοριών-φανταστικών σεναρίων, οι επιστημονικοί όροι, οι θεωρητικές προσεγγίσεις, εφαρμόζονται και αυτο-αναλύονται με αμεσότητα, στα έργα με διαχρονική λειτουργία-συνέχεια: Στα κλασικά παραμύθια. Ώστε, αυτά να προσληφθούν μη αναπαραστατικά, ανακλαστικά. Για τους σκοπούς της εργασίας, έχουν επιλεχθεί τα εξής τέσσερα: «Η μικρή γοργόνα», «Η λίμνη των κύκνων», «Η Πριγκίπισσα και ο βάτραχος», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».","The existence of a dynamic reciprocity-unity as a basis for communication among human and non-human living beings, relies on the term \"reflective dialectic\". Guided by Empedocles’ meditation, which views humans and Nature as an organic-inseparable whole with mutual embodiment of the becomings, this perspective promotes coexistence based on mutual respect. Key elements such as \"crystallisations\", \"emotional vision\", \"optical cognition\", \"aipsa\", constitute the conditions of a non-representational, reflective perception. Simultaneously, the terms \"anthropomorphism\" and \"zoomorphism\" appear as cultivating tolerance and acceptance mechanisms and as opposing psychological tendencies, they blur the human-animal boundary. The first one, points the projection/attribution of human traits to non human entities-other animals and the second, ascribes animal characteristics to humans. Zoomorphism, in particular, with its unique quality as \"self-expansion\" form, relates to the incorporation of other individuals-animals into the sense of the human self. Here, precisely, attention should be drawn to the vulnerabilities of both terms: Dehumanisation (the denial of human nature while still recognising biological life) and infrahumanisation (a subtler/animalistic form of dehumanisation that positions humans closer to animals) are both linked to zoomorphism. The psychology of human-animal relations explores these complex interactions, analysing the psychological mechanisms and external factors that influence human-animal correlations. This field intersects with concepts such as \"reflective dialectic\", \"anthropomorphism\", and \"zoomorphism\", drawing from zoology and anthropology foundations, structured in the psychological mechanisms that humans and animals foster during their interplay. With the multifaced approach to the human-animal/nature relationship from the dialectical correlation and interconnection of the entities within storytelling and fictional narratives, the scientific concepts and theoretical frameworks are applied and self-analysed with immediacy, in creations with a timeless function-continuity: In classic fairy tales. This study focuses on four classic fairy tales, examining them through a non-representational, reflective perspective: \"The Little Mermaid\", \"Swan Lake\", \"The Princess and the Frog\", \"Beauty and the Beast\"."],"dc:identifier":["uoadl:3478640","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3478640"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Τοπικές της ανακλαστικής διαλεκτικής Άνθρωπος-Ζώο με εκφάνσεις ανθρωπομορφισμού και ζωομορφισμού στο κλασικό παραμύθι"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:21Z"}