{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479589"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479589","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κυτταρικές και μοριακές παράμετροι του εξατομικευμένου διαλόγου αιμοδότη-αιμοδέκτη στην μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Μεσογειακή αναιμία","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά σε βάθος ανάλυση των πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ των χαρακτηριστικών του αιμοδότη και της έκβασης της θεραπείας μετάγγισης σε ασθενείς με μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Θαλασσαιμία, με έμφαση στον κρίσιμο ρόλο κυτταρικών και μοριακών παραμέτρων. Διερευνά εκτενώς τη φυσιολογία των ερυθροκυττάρων και του πρωτεώματος της μεμβράνης τους, την σηματοδότηση γήρανσης και εκκαθάρισης, παράλληλα με τις επιπτώσεις της αποθηκευτικής βλάβης, οι οποίες επηρεάζονται από παράγοντες του αιμοδότη, όπως η ηλικία και το φύλο. Η μελέτη εμβαθύνει στην κυτταρική μοριακή βιολογία της μείζονος β-θαλασσαιμίας και διεξάγει μια ενδελεχή πρωτεομική ανάλυση των ερυθροκυττάρων για τον εντοπισμό αποτυπωμάτων της νόσου στο πρωτέωμα. Στη β-θαλασσαιμία, οι μεταγγίσεις αυξάνουν την αιμοσφαιρίνη μειώνοντας την αναιμία. Οι ασθενείς με χαμηλή απόκριση στη μετάγγιση εμφάνιζαν στατιστικά υψηλότερο αριθμό μονοκυττάρων και μεγαλύτερη επιδεκτικότητα στη φαγοκυττά-ρωσης. Οι υψηλής απόκρισης ασθενείς παρουσίαζαν αυξημένη α2-μικροσφαιρίνη, που δυνητικά συμβάλει στον περιορισμό της φλεγμονής και στη μείωση της ιστικής βλάβη. Οι χρόνιες μεταγγίσεις αυξάνουν τα επίπεδα της εψιδίνης, αλλά μεταξύ των μεταγγίσεων τα επίπεδα μειώνονται, με επιδράσεις στην υπερφόρτωση σιδήρου και βλάβη οργάνων. Τα υψηλά επίπεδα LDH υποδηλώνουν αυξημένη αιμόλυση. Οι ίδιοι ασθενείς εμφάνιζαν πιο έντονη πρωτεολυτική δραστηριότητα πρωτεασώματος στη μεμβράνη και προσαρμοστικές αποκρίσεις στο οξειδωτικό στρες. Η πρωτεομική ανάλυση έδειξε ότι οι ασθενείς με υψηλή ΔHb είχαν μειωμένη έκφραση ορισμένων μεμβρανικών πρωτεϊνών και αυξημένες πρωτεΐνες απόκρισης στο στρες, ενισχύοντας τη διαχείριση του οξειδωτικού στρες και την επιβίωση των ερυθροκυττάρων. Τα χαμηλότερα επίπεδα των γλυκοπρωτεϊνών ICAM4 και Kell με-τά τη μετάγγιση βελτιώνουν την αλληλεπίδραση των ερυθροκυττάρων με το αγγεια-κό ενδοθήλιο. Τα μειωμένα επίπεδα των PSMB4 και STXBP2 στο μεταγγιζόμενο αί-μα υποδηλώνουν καλύτερη πρωτεόσταση και συνεπώς κυτταρική ακεραιότητα. Τα χαμηλότερα επίπεδα Lu/BCAM και άλλων πρωτεϊνών (CD82, CTSE, LANCL1) μειώνουν την ανοσογονικότητα, τις προσκολλήσεις και το οξειδωτικό στρες, οδηγώ-ντας σε καλύτερες αποκρίσεις στη μετάγγιση. Συγκρίνοντας τα βιοχημικά και κυτταρικά πρότυπα μαρτύρων-ασθενών αλλά και τα γεγονότα μετάγγισης με βάση τη θεραπευτική απόκριση (Low-High Responders), η έρευνα αποσκοπεί στον εντοπισμό παραγόντων του αιμοδότη και του δέκτη που συμβάλλουν στην αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Διερευνά το οξειδωτικό στρες, τις αλλαγές στις μεμβρανικές πρωτεΐνες και τη δραστηριότητα του πρωτεασώματος, παρέχοντας πληροφορίες οι οποίες θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν εξατομικευμένες στρατηγικές θεραπείας για τη βελτίωση της διαχείρισης της αναιμίας στους πολυμεταγγιζόμενους ασθενείς με μείζονα β-θαλασσαιμία.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά σε βάθος ανάλυση των πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ των χαρακτηριστικών του αιμοδότη και της έκβασης της θεραπείας μετάγγισης σε ασθενείς με μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Θαλασσαιμία, με έμφαση στον κρίσιμο ρόλο κυτταρικών και μοριακών παραμέτρων. Διερευνά εκτενώς τη φυσιολογία των ερυθροκυττάρων και του πρωτεώματος της μεμβράνης τους, την σηματοδότηση γήρανσης και εκκαθάρισης, παράλληλα με τις επιπτώσεις της αποθηκευτικής βλάβης, οι οποίες επηρεάζονται από παράγοντες του αιμοδότη, όπως η ηλικία και το φύλο. Η μελέτη εμβαθύνει στην κυτταρική μοριακή βιολογία της μείζονος β-θαλασσαιμίας και διεξάγει μια ενδελεχή πρωτεομική ανάλυση των ερυθροκυττάρων για τον εντοπισμό αποτυπωμάτων της νόσου στο πρωτέωμα. Στη β-θαλασσαιμία, οι μεταγγίσεις αυξάνουν την αιμοσφαιρίνη μειώνοντας την αναιμία. Οι ασθενείς με χαμηλή απόκριση στη μετάγγιση εμφάνιζαν στατιστικά υψηλότερο αριθμό μονοκυττάρων και μεγαλύτερη επιδεκτικότητα στη φαγοκυττά-ρωσης. Οι υψηλής απόκρισης ασθενείς παρουσίαζαν αυξημένη α2-μικροσφαιρίνη, που δυνητικά συμβάλει στον περιορισμό της φλεγμονής και στη μείωση της ιστικής βλάβη. Οι χρόνιες μεταγγίσεις αυξάνουν τα επίπεδα της εψιδίνης, αλλά μεταξύ των μεταγγίσεων τα επίπεδα μειώνονται, με επιδράσεις στην υπερφόρτωση σιδήρου και βλάβη οργάνων. Τα υψηλά επίπεδα LDH υποδηλώνουν αυξημένη αιμόλυση. Οι ίδιοι ασθενείς εμφάνιζαν πιο έντονη πρωτεολυτική δραστηριότητα πρωτεασώματος στη μεμβράνη και προσαρμοστικές αποκρίσεις στο οξειδωτικό στρες. Η πρωτεομική ανάλυση έδειξε ότι οι ασθενείς με υψηλή ΔHb είχαν μειωμένη έκφραση ορισμένων μεμβρανικών πρωτεϊνών και αυξημένες πρωτεΐνες απόκρισης στο στρες, ενισχύοντας τη διαχείριση του οξειδωτικού στρες και την επιβίωση των ερυθροκυττάρων. Τα χαμηλότερα επίπεδα των γλυκοπρωτεϊνών ICAM4 και Kell με-τά τη μετάγγιση βελτιώνουν την αλληλεπίδραση των ερυθροκυττάρων με το αγγεια-κό ενδοθήλιο. Τα μειωμένα επίπεδα των PSMB4 και STXBP2 στο μεταγγιζόμενο αί-μα υποδηλώνουν καλύτερη πρωτεόσταση και συνεπώς κυτταρική ακεραιότητα. Τα χαμηλότερα επίπεδα Lu/BCAM και άλλων πρωτεϊνών (CD82, CTSE, LANCL1) μειώνουν την ανοσογονικότητα, τις προσκολλήσεις και το οξειδωτικό στρες, οδηγώ-ντας σε καλύτερες αποκρίσεις στη μετάγγιση. Συγκρίνοντας τα βιοχημικά και κυτταρικά πρότυπα μαρτύρων-ασθενών αλλά και τα γεγονότα μετάγγισης με βάση τη θεραπευτική απόκριση (Low-High Responders), η έρευνα αποσκοπεί στον εντοπισμό παραγόντων του αιμοδότη και του δέκτη που συμβάλλουν στην αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Διερευνά το οξειδωτικό στρες, τις αλλαγές στις μεμβρανικές πρωτεΐνες και τη δραστηριότητα του πρωτεασώματος, παρέχοντας πληροφορίες οι οποίες θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν εξατομικευμένες στρατηγικές θεραπείας για τη βελτίωση της διαχείρισης της αναιμίας στους πολυμεταγγιζόμενους ασθενείς με μείζονα β-θαλασσαιμία.","abstract_has_math":false,"creators":["Θεοχαράκη Κωνσταντίνα","Theocharaki Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:24Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479589"],"render_values":[{"text":"uoadl:3479589","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479589","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479589","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3479589","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θεοχαράκη Κωνσταντίνα","Theocharaki Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479589","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479589"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά σε βάθος ανάλυση των πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ των χαρακτηριστικών του αιμοδότη και της έκβασης της θεραπείας μετάγγισης σε ασθενείς με μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Θαλασσαιμία, με έμφαση στον κρίσιμο ρόλο κυτταρικών και μοριακών παραμέτρων. Διερευνά εκτενώς τη φυσιολογία των ερυθροκυττάρων και του πρωτεώματος της μεμβράνης τους, την σηματοδότηση γήρανσης και εκκαθάρισης, παράλληλα με τις επιπτώσεις της αποθηκευτικής βλάβης, οι οποίες επηρεάζονται από παράγοντες του αιμοδότη, όπως η ηλικία και το φύλο. Η μελέτη εμβαθύνει στην κυτταρική μοριακή βιολογία της μείζονος β-θαλασσαιμίας και διεξάγει μια ενδελεχή πρωτεομική ανάλυση των ερυθροκυττάρων για τον εντοπισμό αποτυπωμάτων της νόσου στο πρωτέωμα. Στη β-θαλασσαιμία, οι μεταγγίσεις αυξάνουν την αιμοσφαιρίνη μειώνοντας την αναιμία. Οι ασθενείς με χαμηλή απόκριση στη μετάγγιση εμφάνιζαν στατιστικά υψηλότερο αριθμό μονοκυττάρων και μεγαλύτερη επιδεκτικότητα στη φαγοκυττά-ρωσης. Οι υψηλής απόκρισης ασθενείς παρουσίαζαν αυξημένη α2-μικροσφαιρίνη, που δυνητικά συμβάλει στον περιορισμό της φλεγμονής και στη μείωση της ιστικής βλάβη. Οι χρόνιες μεταγγίσεις αυξάνουν τα επίπεδα της εψιδίνης, αλλά μεταξύ των μεταγγίσεων τα επίπεδα μειώνονται, με επιδράσεις στην υπερφόρτωση σιδήρου και βλάβη οργάνων. Τα υψηλά επίπεδα LDH υποδηλώνουν αυξημένη αιμόλυση. Οι ίδιοι ασθενείς εμφάνιζαν πιο έντονη πρωτεολυτική δραστηριότητα πρωτεασώματος στη μεμβράνη και προσαρμοστικές αποκρίσεις στο οξειδωτικό στρες. Η πρωτεομική ανάλυση έδειξε ότι οι ασθενείς με υψηλή ΔHb είχαν μειωμένη έκφραση ορισμένων μεμβρανικών πρωτεϊνών και αυξημένες πρωτεΐνες απόκρισης στο στρες, ενισχύοντας τη διαχείριση του οξειδωτικού στρες και την επιβίωση των ερυθροκυττάρων. Τα χαμηλότερα επίπεδα των γλυκοπρωτεϊνών ICAM4 και Kell με-τά τη μετάγγιση βελτιώνουν την αλληλεπίδραση των ερυθροκυττάρων με το αγγεια-κό ενδοθήλιο. Τα μειωμένα επίπεδα των PSMB4 και STXBP2 στο μεταγγιζόμενο αί-μα υποδηλώνουν καλύτερη πρωτεόσταση και συνεπώς κυτταρική ακεραιότητα. Τα χαμηλότερα επίπεδα Lu/BCAM και άλλων πρωτεϊνών (CD82, CTSE, LANCL1) μειώνουν την ανοσογονικότητα, τις προσκολλήσεις και το οξειδωτικό στρες, οδηγώ-ντας σε καλύτερες αποκρίσεις στη μετάγγιση. Συγκρίνοντας τα βιοχημικά και κυτταρικά πρότυπα μαρτύρων-ασθενών αλλά και τα γεγονότα μετάγγισης με βάση τη θεραπευτική απόκριση (Low-High Responders), η έρευνα αποσκοπεί στον εντοπισμό παραγόντων του αιμοδότη και του δέκτη που συμβάλλουν στην αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Διερευνά το οξειδωτικό στρες, τις αλλαγές στις μεμβρανικές πρωτεΐνες και τη δραστηριότητα του πρωτεασώματος, παρέχοντας πληροφορίες οι οποίες θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν εξατομικευμένες στρατηγικές θεραπείας για τη βελτίωση της διαχείρισης της αναιμίας στους πολυμεταγγιζόμενους ασθενείς με μείζονα β-θαλασσαιμία.","This thesis refers to an in-depth analysis of the complex interactions between donor characteristics and the outcome of transfusion therapy in patients with transfu-sion-dependent beta-thalassemia, with emphasis on the critical role of cellular and molecular parameters. It extensively investigated the physiology of erythrocytes and their membrane proteome, ageing and clearance signaling, alongside the effects of storage damage, which are influenced by donor factors such as age and gender. The study delves into the cellular molecular biology of major beta-thalassemia and con-ducts a thorough proteomic analysis of erythrocyte membrane to identify disease markers in the proteome. In transfusion-dependent beta-thalassaemia, transfusions increase haemoglo-bin concentration and reduce anaemia. Patients with low response had a statistically higher monocyte count and greater susceptibility to phagocytosis. High-response patients had elevated α2-microglobulin, potentially contributing to limiting inflam-mation and reducing tissue damage. Chronic transfusions increase hepcidin levels, but between transfusions levels decrease, with effects on iron overload and organ damage. High LDH levels indicate increased haemolysis. The same patients showed more pronounced membrane proteolytic proteasome activity and adaptive re-sponses to oxidative stress. Proteomic analysis revealed that patients with high response had decreased expression of certain membrane proteins, enhanced oxidative stress management and erythrocyte survival. Lower levels of ICAM4 and Kell glycoproteins post-transfusion improve erythrocyte interaction with the vascular endothelium. Decreased levels of PSMB4 and STXBP2 in transfused blood indicate better proteostasis and thus cellu-lar integrity. Lower levels of Lu/BCAM and other proteins (CD82, CTSE, LANCL1) reduce immunogenicity, adhesion of erythrocytes to spleen extracellular matrix and vascular endothelium, as well as oxidative stress, leading to better transfusion out-comes. By comparing the biochemical and cellular patterns of donor-recipient transfusion events based on therapeutic response (Low-High Responders), this research aims to identify donor and recipient factors that contribute to transfusion efficacy. It investigates oxidative stress, changes in membrane proteins and proteasome activity, providing information that could guide personalized treatment strategies to improve anemia management in multi-transfused patients with transfusion-dependent thalassemia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κυτταρικές και μοριακές παράμετροι του εξατομικευμένου διαλόγου αιμοδότη-αιμοδέκτη στην μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Μεσογειακή αναιμία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θεοχαράκη Κωνσταντίνα","Theocharaki Konstantina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά σε βάθος ανάλυση των πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ των χαρακτηριστικών του αιμοδότη και της έκβασης της θεραπείας μετάγγισης σε ασθενείς με μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Θαλασσαιμία, με έμφαση στον κρίσιμο ρόλο κυτταρικών και μοριακών παραμέτρων. Διερευνά εκτενώς τη φυσιολογία των ερυθροκυττάρων και του πρωτεώματος της μεμβράνης τους, την σηματοδότηση γήρανσης και εκκαθάρισης, παράλληλα με τις επιπτώσεις της αποθηκευτικής βλάβης, οι οποίες επηρεάζονται από παράγοντες του αιμοδότη, όπως η ηλικία και το φύλο. Η μελέτη εμβαθύνει στην κυτταρική μοριακή βιολογία της μείζονος β-θαλασσαιμίας και διεξάγει μια ενδελεχή πρωτεομική ανάλυση των ερυθροκυττάρων για τον εντοπισμό αποτυπωμάτων της νόσου στο πρωτέωμα. Στη β-θαλασσαιμία, οι μεταγγίσεις αυξάνουν την αιμοσφαιρίνη μειώνοντας την αναιμία. Οι ασθενείς με χαμηλή απόκριση στη μετάγγιση εμφάνιζαν στατιστικά υψηλότερο αριθμό μονοκυττάρων και μεγαλύτερη επιδεκτικότητα στη φαγοκυττά-ρωσης. Οι υψηλής απόκρισης ασθενείς παρουσίαζαν αυξημένη α2-μικροσφαιρίνη, που δυνητικά συμβάλει στον περιορισμό της φλεγμονής και στη μείωση της ιστικής βλάβη. Οι χρόνιες μεταγγίσεις αυξάνουν τα επίπεδα της εψιδίνης, αλλά μεταξύ των μεταγγίσεων τα επίπεδα μειώνονται, με επιδράσεις στην υπερφόρτωση σιδήρου και βλάβη οργάνων. Τα υψηλά επίπεδα LDH υποδηλώνουν αυξημένη αιμόλυση. Οι ίδιοι ασθενείς εμφάνιζαν πιο έντονη πρωτεολυτική δραστηριότητα πρωτεασώματος στη μεμβράνη και προσαρμοστικές αποκρίσεις στο οξειδωτικό στρες. Η πρωτεομική ανάλυση έδειξε ότι οι ασθενείς με υψηλή ΔHb είχαν μειωμένη έκφραση ορισμένων μεμβρανικών πρωτεϊνών και αυξημένες πρωτεΐνες απόκρισης στο στρες, ενισχύοντας τη διαχείριση του οξειδωτικού στρες και την επιβίωση των ερυθροκυττάρων. Τα χαμηλότερα επίπεδα των γλυκοπρωτεϊνών ICAM4 και Kell με-τά τη μετάγγιση βελτιώνουν την αλληλεπίδραση των ερυθροκυττάρων με το αγγεια-κό ενδοθήλιο. Τα μειωμένα επίπεδα των PSMB4 και STXBP2 στο μεταγγιζόμενο αί-μα υποδηλώνουν καλύτερη πρωτεόσταση και συνεπώς κυτταρική ακεραιότητα. Τα χαμηλότερα επίπεδα Lu/BCAM και άλλων πρωτεϊνών (CD82, CTSE, LANCL1) μειώνουν την ανοσογονικότητα, τις προσκολλήσεις και το οξειδωτικό στρες, οδηγώ-ντας σε καλύτερες αποκρίσεις στη μετάγγιση. Συγκρίνοντας τα βιοχημικά και κυτταρικά πρότυπα μαρτύρων-ασθενών αλλά και τα γεγονότα μετάγγισης με βάση τη θεραπευτική απόκριση (Low-High Responders), η έρευνα αποσκοπεί στον εντοπισμό παραγόντων του αιμοδότη και του δέκτη που συμβάλλουν στην αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Διερευνά το οξειδωτικό στρες, τις αλλαγές στις μεμβρανικές πρωτεΐνες και τη δραστηριότητα του πρωτεασώματος, παρέχοντας πληροφορίες οι οποίες θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν εξατομικευμένες στρατηγικές θεραπείας για τη βελτίωση της διαχείρισης της αναιμίας στους πολυμεταγγιζόμενους ασθενείς με μείζονα β-θαλασσαιμία.","This thesis refers to an in-depth analysis of the complex interactions between donor characteristics and the outcome of transfusion therapy in patients with transfu-sion-dependent beta-thalassemia, with emphasis on the critical role of cellular and molecular parameters. It extensively investigated the physiology of erythrocytes and their membrane proteome, ageing and clearance signaling, alongside the effects of storage damage, which are influenced by donor factors such as age and gender. The study delves into the cellular molecular biology of major beta-thalassemia and con-ducts a thorough proteomic analysis of erythrocyte membrane to identify disease markers in the proteome. In transfusion-dependent beta-thalassaemia, transfusions increase haemoglo-bin concentration and reduce anaemia. Patients with low response had a statistically higher monocyte count and greater susceptibility to phagocytosis. High-response patients had elevated α2-microglobulin, potentially contributing to limiting inflam-mation and reducing tissue damage. Chronic transfusions increase hepcidin levels, but between transfusions levels decrease, with effects on iron overload and organ damage. High LDH levels indicate increased haemolysis. The same patients showed more pronounced membrane proteolytic proteasome activity and adaptive re-sponses to oxidative stress. Proteomic analysis revealed that patients with high response had decreased expression of certain membrane proteins, enhanced oxidative stress management and erythrocyte survival. Lower levels of ICAM4 and Kell glycoproteins post-transfusion improve erythrocyte interaction with the vascular endothelium. Decreased levels of PSMB4 and STXBP2 in transfused blood indicate better proteostasis and thus cellu-lar integrity. Lower levels of Lu/BCAM and other proteins (CD82, CTSE, LANCL1) reduce immunogenicity, adhesion of erythrocytes to spleen extracellular matrix and vascular endothelium, as well as oxidative stress, leading to better transfusion out-comes. By comparing the biochemical and cellular patterns of donor-recipient transfusion events based on therapeutic response (Low-High Responders), this research aims to identify donor and recipient factors that contribute to transfusion efficacy. It investigates oxidative stress, changes in membrane proteins and proteasome activity, providing information that could guide personalized treatment strategies to improve anemia management in multi-transfused patients with transfusion-dependent thalassemia."],"dc:identifier":["uoadl:3479589","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479589"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Κυτταρικές και μοριακές παράμετροι του εξατομικευμένου διαλόγου αιμοδότη-αιμοδέκτη στην μεταγγισιοεξαρτώμενη β-Μεσογειακή αναιμία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:24Z"}