{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479698"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479698","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για τους τρόπους υποστήριξης μαθητών που βιώνουν την απώλεια γονέα","abstract":"Η παρούσα μελέτη διερευνά τις αντιλήψεις των Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σχετικά με τους τρόπους υποστήριξης μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα. Ειδικότερα, εξετάζει τις προσωπικές εμπειρίες τους από θάνατο αγαπημένου προσώπου, τις αντιλήψεις τους για την εκπαίδευση μαθητών για τον θάνατο, την προετοιμασία και ετοιμότητά τους, τις προσωπικές τους εμπειρίες με το πένθος μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα και παράγοντες που πιθανά επηρεάζουν τις απαντήσεις τους. Το δείγμα της μελέτης απαρτίζεται από 104 Εκπαιδευτικούς (RR: 86,7%) (88 γυναίκες,16 άνδρες). Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν εκτός των δημογραφικών δεδομένων τρεις κλίμακες: α) «Γνώσεις, στάσεις και προοπτικές των εκπαιδευτικών για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και του πένθους» των McGovern & Barry (2000) β) «Προετοιμασία και ετοιμότητα των εκπαιδευτικών σε θέματα θανάτου» των Pratt, Hare & Wright (1987), γ) «Προσωπικές εμπειρίες με περιστατικά θανάτου γονέων των μαθητών» της Παπαδάτου και των συνεργατών (2002). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται την ανάγκη των μαθητών που πενθούν να υποστηριχθούν στο σχολείο, αλλά δε γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους με τους οποίους μπορούν να τους βοηθήσουν. Δεν αισθάνονται προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν το πένθος των μαθητών λόγω θανάτου γονέα στο σχολείο, καθώς δεν εκπαιδεύτηκαν σχετικά στη διάρκεια των σπουδών τους. Οι συσχετίσεις έδειξαν ότι η εκπαίδευση, η ηλικία, τα έτη εμπειρίας τους και το φύλο επηρέαζαν σημαντικά τις αντιλήψεις τους για τον θάνατο και την υποστήριξη μαθητών που πενθούν λόγω θανάτου γονέα. Η μειωμένη γνώση για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και θρήνου σχετιζόταν με περισσότερα έτη επαγγελματικής εμπειρίας. Οι γυναίκες είχαν θετικότερη στάση από τους άνδρες ως προς την εκπαίδευση των μαθητών για τον θάνατο και το πένθος. Οι συμμετέχοντες > 50 ετών και με μεγαλύτερη επαγγελματική εμπειρία είχαν διαβάσει βιβλίο για το θάνατο. Οι κάτοχοι διδακτορικού, οι άγαμοι και οι γυναίκες είχαν καλύτερη εκπαίδευση για τον τρόπο που θρηνούν τα παιδιά και πώς να συζητήσουν μαζί τους. Αντιθέτως, οι προσωπικές εμπειρίες θανάτων αγαπημένων τους προσώπων δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση με τις αντιλήψεις τους για τον θρήνο των μαθητών τους. Από τις εμπειρίες 44 συμμετεχόντων που ανέφεραν θάνατο γονέα μαθητή τους, φάνηκε ότι αναγνώρισαν όλο το εύρος των αντιδράσεων θρήνου των μαθητών, αλλά υπήρξε απουσία οργανωμένης υποστήριξης τόσο από τους ίδιους όσο κι από το σχολείο γενικότερα. Οι έχοντες υψηλότερη τιμή γνώσεων ανέφεραν ότι δε συνάντησαν δυσκολίες στην αντιμετώπιση του πένθους μαθητή, αλλά οι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος ήταν λιγότερο ικανοποιημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τους κατέχοντες μεταπτυχιακό ή βασικό τίτλο σπουδών. Όσοι ήταν > 40 ετών ήταν πιθανότερο να μη συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί που πενθούσε, ενώ οι ηλικίας 20-29 ετών είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν συζητήσει με τον εν ζωή γονέα. Οι γυναίκες είχαν συζητήσει περισσότερο με τους μαθητές για το θάνατο από τους άνδρες. Παρ’ όλα αυτά, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών έδειξε να αναγνωρίζει την ανάγκη για επιμόρφωση και εφαρμογή προγραμμάτων αγωγής για τον θάνατο και έκανε προτάσεις βελτίωσης.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη διερευνά τις αντιλήψεις των Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σχετικά με τους τρόπους υποστήριξης μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα. Ειδικότερα, εξετάζει τις προσωπικές εμπειρίες τους από θάνατο αγαπημένου προσώπου, τις αντιλήψεις τους για την εκπαίδευση μαθητών για τον θάνατο, την προετοιμασία και ετοιμότητά τους, τις προσωπικές τους εμπειρίες με το πένθος μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα και παράγοντες που πιθανά επηρεάζουν τις απαντήσεις τους. Το δείγμα της μελέτης απαρτίζεται από 104 Εκπαιδευτικούς (RR: 86,7%) (88 γυναίκες,16 άνδρες). Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν εκτός των δημογραφικών δεδομένων τρεις κλίμακες: α) «Γνώσεις, στάσεις και προοπτικές των εκπαιδευτικών για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και του πένθους» των McGovern &amp; Barry (2000) β) «Προετοιμασία και ετοιμότητα των εκπαιδευτικών σε θέματα θανάτου» των Pratt, Hare &amp; Wright (1987), γ) «Προσωπικές εμπειρίες με περιστατικά θανάτου γονέων των μαθητών» της Παπαδάτου και των συνεργατών (2002). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται την ανάγκη των μαθητών που πενθούν να υποστηριχθούν στο σχολείο, αλλά δε γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους με τους οποίους μπορούν να τους βοηθήσουν. Δεν αισθάνονται προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν το πένθος των μαθητών λόγω θανάτου γονέα στο σχολείο, καθώς δεν εκπαιδεύτηκαν σχετικά στη διάρκεια των σπουδών τους. Οι συσχετίσεις έδειξαν ότι η εκπαίδευση, η ηλικία, τα έτη εμπειρίας τους και το φύλο επηρέαζαν σημαντικά τις αντιλήψεις τους για τον θάνατο και την υποστήριξη μαθητών που πενθούν λόγω θανάτου γονέα. Η μειωμένη γνώση για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και θρήνου σχετιζόταν με περισσότερα έτη επαγγελματικής εμπειρίας. Οι γυναίκες είχαν θετικότερη στάση από τους άνδρες ως προς την εκπαίδευση των μαθητών για τον θάνατο και το πένθος. Οι συμμετέχοντες &gt; 50 ετών και με μεγαλύτερη επαγγελματική εμπειρία είχαν διαβάσει βιβλίο για το θάνατο. Οι κάτοχοι διδακτορικού, οι άγαμοι και οι γυναίκες είχαν καλύτερη εκπαίδευση για τον τρόπο που θρηνούν τα παιδιά και πώς να συζητήσουν μαζί τους. Αντιθέτως, οι προσωπικές εμπειρίες θανάτων αγαπημένων τους προσώπων δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση με τις αντιλήψεις τους για τον θρήνο των μαθητών τους. Από τις εμπειρίες 44 συμμετεχόντων που ανέφεραν θάνατο γονέα μαθητή τους, φάνηκε ότι αναγνώρισαν όλο το εύρος των αντιδράσεων θρήνου των μαθητών, αλλά υπήρξε απουσία οργανωμένης υποστήριξης τόσο από τους ίδιους όσο κι από το σχολείο γενικότερα. Οι έχοντες υψηλότερη τιμή γνώσεων ανέφεραν ότι δε συνάντησαν δυσκολίες στην αντιμετώπιση του πένθους μαθητή, αλλά οι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος ήταν λιγότερο ικανοποιημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τους κατέχοντες μεταπτυχιακό ή βασικό τίτλο σπουδών. Όσοι ήταν &gt; 40 ετών ήταν πιθανότερο να μη συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί που πενθούσε, ενώ οι ηλικίας 20-29 ετών είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν συζητήσει με τον εν ζωή γονέα. Οι γυναίκες είχαν συζητήσει περισσότερο με τους μαθητές για το θάνατο από τους άνδρες. Παρ’ όλα αυτά, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών έδειξε να αναγνωρίζει την ανάγκη για επιμόρφωση και εφαρμογή προγραμμάτων αγωγής για τον θάνατο και έκανε προτάσεις βελτίωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουρμπάνη Σταυρούλα","Kourmpani Stavroula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:24Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479698"],"render_values":[{"text":"uoadl:3479698","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479698","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479698","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3479698","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουρμπάνη Σταυρούλα","Kourmpani Stavroula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479698","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479698"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη διερευνά τις αντιλήψεις των Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σχετικά με τους τρόπους υποστήριξης μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα. Ειδικότερα, εξετάζει τις προσωπικές εμπειρίες τους από θάνατο αγαπημένου προσώπου, τις αντιλήψεις τους για την εκπαίδευση μαθητών για τον θάνατο, την προετοιμασία και ετοιμότητά τους, τις προσωπικές τους εμπειρίες με το πένθος μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα και παράγοντες που πιθανά επηρεάζουν τις απαντήσεις τους. Το δείγμα της μελέτης απαρτίζεται από 104 Εκπαιδευτικούς (RR: 86,7%) (88 γυναίκες,16 άνδρες). Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν εκτός των δημογραφικών δεδομένων τρεις κλίμακες: α) «Γνώσεις, στάσεις και προοπτικές των εκπαιδευτικών για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και του πένθους» των McGovern & Barry (2000) β) «Προετοιμασία και ετοιμότητα των εκπαιδευτικών σε θέματα θανάτου» των Pratt, Hare & Wright (1987), γ) «Προσωπικές εμπειρίες με περιστατικά θανάτου γονέων των μαθητών» της Παπαδάτου και των συνεργατών (2002). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται την ανάγκη των μαθητών που πενθούν να υποστηριχθούν στο σχολείο, αλλά δε γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους με τους οποίους μπορούν να τους βοηθήσουν. Δεν αισθάνονται προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν το πένθος των μαθητών λόγω θανάτου γονέα στο σχολείο, καθώς δεν εκπαιδεύτηκαν σχετικά στη διάρκεια των σπουδών τους. Οι συσχετίσεις έδειξαν ότι η εκπαίδευση, η ηλικία, τα έτη εμπειρίας τους και το φύλο επηρέαζαν σημαντικά τις αντιλήψεις τους για τον θάνατο και την υποστήριξη μαθητών που πενθούν λόγω θανάτου γονέα. Η μειωμένη γνώση για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και θρήνου σχετιζόταν με περισσότερα έτη επαγγελματικής εμπειρίας. Οι γυναίκες είχαν θετικότερη στάση από τους άνδρες ως προς την εκπαίδευση των μαθητών για τον θάνατο και το πένθος. Οι συμμετέχοντες > 50 ετών και με μεγαλύτερη επαγγελματική εμπειρία είχαν διαβάσει βιβλίο για το θάνατο. Οι κάτοχοι διδακτορικού, οι άγαμοι και οι γυναίκες είχαν καλύτερη εκπαίδευση για τον τρόπο που θρηνούν τα παιδιά και πώς να συζητήσουν μαζί τους. Αντιθέτως, οι προσωπικές εμπειρίες θανάτων αγαπημένων τους προσώπων δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση με τις αντιλήψεις τους για τον θρήνο των μαθητών τους. Από τις εμπειρίες 44 συμμετεχόντων που ανέφεραν θάνατο γονέα μαθητή τους, φάνηκε ότι αναγνώρισαν όλο το εύρος των αντιδράσεων θρήνου των μαθητών, αλλά υπήρξε απουσία οργανωμένης υποστήριξης τόσο από τους ίδιους όσο κι από το σχολείο γενικότερα. Οι έχοντες υψηλότερη τιμή γνώσεων ανέφεραν ότι δε συνάντησαν δυσκολίες στην αντιμετώπιση του πένθους μαθητή, αλλά οι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος ήταν λιγότερο ικανοποιημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τους κατέχοντες μεταπτυχιακό ή βασικό τίτλο σπουδών. Όσοι ήταν > 40 ετών ήταν πιθανότερο να μη συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί που πενθούσε, ενώ οι ηλικίας 20-29 ετών είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν συζητήσει με τον εν ζωή γονέα. Οι γυναίκες είχαν συζητήσει περισσότερο με τους μαθητές για το θάνατο από τους άνδρες. Παρ’ όλα αυτά, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών έδειξε να αναγνωρίζει την ανάγκη για επιμόρφωση και εφαρμογή προγραμμάτων αγωγής για τον θάνατο και έκανε προτάσεις βελτίωσης.","The present study explores the perceptions of school teachers in primary education about the ways of support students facing parent’s death. Especially, examines the personal death experiences of teachers’ loved one, their perceptions, preparation and readiness about death education, their personal experiences with student’s bereavement of a parent and factors related to their answers. The survey sample consisted of 104 school teachers (RR: 86,7%) (88 women and 16 men). Except demographics form three scales: a) “Knowledge, attitudes & perspectives concerning death education and childhood grief “, McGovern & Barry (2000), b) “Preparation and readiness of teachers in death issues”, Pratt, Hare & Wright (1987), c) “Personal experiences with parental death in school, Papadatou et al, 2002 were used for data collection. The results revealed that participants perceived the need of support in childhood bereavement, but they are not aware of the appropriate ways they could help. They feel unprepared to cope with childhood bereavement, as they hadn’ t received grief education during their studies. Εducation, age, sex, work experience were significantly correlated with their perceptions about death and support of bereaved students by parental death. Lower knowledge about childhood education on death and grief associated with more years of experience. Females were more positive than males to childhood education on death and grief. Participants > 50 years old and more years of experience had read a book on death and dying. Female, single and with a PhD participants were better educated about childhood bereavement and the ways they should communicate with grieving pupils. On the contrary, participants personal death experiences of loved ones were not statistically correlated with their perceptions about students’ grief. 44 participants’ expressed experiences, indicating that they acknowledged the variety of students’ grief reactions. Total absence of organized support by themselves and the entire school environment generally was also mentioned. Teachers having higher knowledge reported that they did not face difficulties dealing with bereaved pupils, but those having a PhD were less satisfied from their management of children grieving parental death than those with a MSc or a Bachelor. Those > 40 years old had more possibilities to discuss openly with the grieving child, while those in the group of 20-29 years old had more potential to discuss with the alive parent However, a significant number of participants recognized the need of training and implementation death education programs and had given suggestions for improvement."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για τους τρόπους υποστήριξης μαθητών που βιώνουν την απώλεια γονέα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουρμπάνη Σταυρούλα","Kourmpani Stavroula"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη διερευνά τις αντιλήψεις των Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σχετικά με τους τρόπους υποστήριξης μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα. Ειδικότερα, εξετάζει τις προσωπικές εμπειρίες τους από θάνατο αγαπημένου προσώπου, τις αντιλήψεις τους για την εκπαίδευση μαθητών για τον θάνατο, την προετοιμασία και ετοιμότητά τους, τις προσωπικές τους εμπειρίες με το πένθος μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα και παράγοντες που πιθανά επηρεάζουν τις απαντήσεις τους. Το δείγμα της μελέτης απαρτίζεται από 104 Εκπαιδευτικούς (RR: 86,7%) (88 γυναίκες,16 άνδρες). Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν εκτός των δημογραφικών δεδομένων τρεις κλίμακες: α) «Γνώσεις, στάσεις και προοπτικές των εκπαιδευτικών για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και του πένθους» των McGovern & Barry (2000) β) «Προετοιμασία και ετοιμότητα των εκπαιδευτικών σε θέματα θανάτου» των Pratt, Hare & Wright (1987), γ) «Προσωπικές εμπειρίες με περιστατικά θανάτου γονέων των μαθητών» της Παπαδάτου και των συνεργατών (2002). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται την ανάγκη των μαθητών που πενθούν να υποστηριχθούν στο σχολείο, αλλά δε γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους με τους οποίους μπορούν να τους βοηθήσουν. Δεν αισθάνονται προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν το πένθος των μαθητών λόγω θανάτου γονέα στο σχολείο, καθώς δεν εκπαιδεύτηκαν σχετικά στη διάρκεια των σπουδών τους. Οι συσχετίσεις έδειξαν ότι η εκπαίδευση, η ηλικία, τα έτη εμπειρίας τους και το φύλο επηρέαζαν σημαντικά τις αντιλήψεις τους για τον θάνατο και την υποστήριξη μαθητών που πενθούν λόγω θανάτου γονέα. Η μειωμένη γνώση για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και θρήνου σχετιζόταν με περισσότερα έτη επαγγελματικής εμπειρίας. Οι γυναίκες είχαν θετικότερη στάση από τους άνδρες ως προς την εκπαίδευση των μαθητών για τον θάνατο και το πένθος. Οι συμμετέχοντες > 50 ετών και με μεγαλύτερη επαγγελματική εμπειρία είχαν διαβάσει βιβλίο για το θάνατο. Οι κάτοχοι διδακτορικού, οι άγαμοι και οι γυναίκες είχαν καλύτερη εκπαίδευση για τον τρόπο που θρηνούν τα παιδιά και πώς να συζητήσουν μαζί τους. Αντιθέτως, οι προσωπικές εμπειρίες θανάτων αγαπημένων τους προσώπων δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση με τις αντιλήψεις τους για τον θρήνο των μαθητών τους. Από τις εμπειρίες 44 συμμετεχόντων που ανέφεραν θάνατο γονέα μαθητή τους, φάνηκε ότι αναγνώρισαν όλο το εύρος των αντιδράσεων θρήνου των μαθητών, αλλά υπήρξε απουσία οργανωμένης υποστήριξης τόσο από τους ίδιους όσο κι από το σχολείο γενικότερα. Οι έχοντες υψηλότερη τιμή γνώσεων ανέφεραν ότι δε συνάντησαν δυσκολίες στην αντιμετώπιση του πένθους μαθητή, αλλά οι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος ήταν λιγότερο ικανοποιημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τους κατέχοντες μεταπτυχιακό ή βασικό τίτλο σπουδών. Όσοι ήταν > 40 ετών ήταν πιθανότερο να μη συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί που πενθούσε, ενώ οι ηλικίας 20-29 ετών είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν συζητήσει με τον εν ζωή γονέα. Οι γυναίκες είχαν συζητήσει περισσότερο με τους μαθητές για το θάνατο από τους άνδρες. Παρ’ όλα αυτά, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών έδειξε να αναγνωρίζει την ανάγκη για επιμόρφωση και εφαρμογή προγραμμάτων αγωγής για τον θάνατο και έκανε προτάσεις βελτίωσης.","The present study explores the perceptions of school teachers in primary education about the ways of support students facing parent’s death. Especially, examines the personal death experiences of teachers’ loved one, their perceptions, preparation and readiness about death education, their personal experiences with student’s bereavement of a parent and factors related to their answers. The survey sample consisted of 104 school teachers (RR: 86,7%) (88 women and 16 men). Except demographics form three scales: a) “Knowledge, attitudes & perspectives concerning death education and childhood grief “, McGovern & Barry (2000), b) “Preparation and readiness of teachers in death issues”, Pratt, Hare & Wright (1987), c) “Personal experiences with parental death in school, Papadatou et al, 2002 were used for data collection. The results revealed that participants perceived the need of support in childhood bereavement, but they are not aware of the appropriate ways they could help. They feel unprepared to cope with childhood bereavement, as they hadn’ t received grief education during their studies. Εducation, age, sex, work experience were significantly correlated with their perceptions about death and support of bereaved students by parental death. Lower knowledge about childhood education on death and grief associated with more years of experience. Females were more positive than males to childhood education on death and grief. Participants > 50 years old and more years of experience had read a book on death and dying. Female, single and with a PhD participants were better educated about childhood bereavement and the ways they should communicate with grieving pupils. On the contrary, participants personal death experiences of loved ones were not statistically correlated with their perceptions about students’ grief. 44 participants’ expressed experiences, indicating that they acknowledged the variety of students’ grief reactions. Total absence of organized support by themselves and the entire school environment generally was also mentioned. Teachers having higher knowledge reported that they did not face difficulties dealing with bereaved pupils, but those having a PhD were less satisfied from their management of children grieving parental death than those with a MSc or a Bachelor. Those > 40 years old had more possibilities to discuss openly with the grieving child, while those in the group of 20-29 years old had more potential to discuss with the alive parent However, a significant number of participants recognized the need of training and implementation death education programs and had given suggestions for improvement."],"dc:identifier":["uoadl:3479698","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479698"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για τους τρόπους υποστήριξης μαθητών που βιώνουν την απώλεια γονέα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:24Z"}