{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479822"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479822","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χειρουργική αντιμετώπιση και θεραπεία του ραβδομυοσαρκώματος: Νεότερα δεδομένα για την πρόγνωση και θεραπεία του","abstract":"Το ραβδομυοσάρκωμα (Rhabdomyosarcoma, RMS) είναι το πιο συχνό σάρκωμα μαλακών μορίων που διαγιγνώσκεται σε παιδιά, αν και σπάνια μπορεί να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Σύμφωνα με την τελευταία ταξινόμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το RMS κατηγοριοποιείται σε τέσσερις κύριους υποτύπους: τον εμβρυϊκό, τον κυψελιδικό, τον ατρακτοκυτταρικό/ σκληρυντικό και τον πλειόμορφο. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη μοριακή διαγνωστική έχουν εισαγάγει νέους υποτύπους, όπως το ενδοοστικό RMS με TFCP2/NCOA2 συντήξεις και το RMS που προκύπτει από φλεγμονώδη ραβδομυοβλαστικό όγκο, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη πολυπλοκότητα διάγνωσης του RMS. Η πρόγνωση των ασθενών με RMS επηρεάζεται από μια σειρά παραγόντων, όπως είναι η ηλικία του ασθενούς, η θέση και το μέγεθος του όγκου, καθώς και από τη δυνατότητα εκτομής του. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τον ιστοπαθολογικό υπότυπο, την παρουσία της γονιδιακής σύντηξης PAX3-FOXO1 ή PAX7-FOXO1, την ύπαρξη μεταστάσεων και τη λεμφαδενική συμμετοχή, καθώς και την ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία. Οι αποτελεσματικές θεραπευτικές στρατηγικές για το RMS περιλαμβάνουν τη διαχείριση τόσο του πρωτοπαθούς όγκου, που μπορεί να αναπτυχθεί σε διάφορες ανατομικές θέσεις, όσο και κάθε πιθανής ή υπάρχουσας μεταστατικής νόσου. Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυτροπική, ενσωματώνοντας πολλαπλούς χημειοθεραπευτικούς παράγοντες παράλληλα με θεραπείες για τον τοπικό έλεγχο, όπως η χειρουργική εκτομή ή/και ακτινοθεραπεία, για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας. Η χειρουργική εκτομή παραμένει αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής προσέγγισης, με στόχο την πλήρη αφαίρεση του όγκου και τη διατήρηση της λειτουργικότητας του ασθενούς. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση πρέπει να σχεδιάζεται προσεκτικά για την ελαχιστοποίηση της νοσηρότητας, δεδομένων των ποικίλων ανατομικών περιοχών όπου μπορεί να αναπτυχθεί το RMS. Η χειρουργική εκτομή στο RMS μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ως αρχική θεραπεία είτε ως καθυστερημένη πρωτογενής εκτομή μετά από χημειοθεραπεία. Η επίτευξη R1 εκτομής μπορεί να επιτρέψει τη μείωση των δόσεων ακτινοβολίας, αν και δεν συνιστάται ούτε η κυτταρομειωτική επέμβαση, ούτε η εκτομή υπολειμματικών μαζών κατά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Επί του παρόντος, οι χημειοθεραπευτικές επιλογές για το RMS παραμένουν περιορισμένες, με το σχήμα VAC, που περιλαμβάνει έναν αλκυλιωτικό παράγοντα όπως η κυκλοφωσφαμίδη ή η ιφωσφαμίδη, τη βινκριστίνη και την ακτινομυκίνη-D, να αποτελεί την τυπική θεραπεία για όλους τους ασθενείς ανεξαρτήτως της σταδιοποίησης του κινδύνου. Παρά την εκτεταμένη έρευνα σε πρόσθετους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων κυρίως του μεταστατικού RMS, κανένα σχήμα δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο από το τυπικό VAC. Η χρονική στιγμή που θα εφαρμοστεί η συστηματική χημειοθεραπεία παραμένει αμφιλεγόμενη, καθώς η χορήγησή της ως νεοεπικουρική ή επικουρική θεραπεία είναι υπό συζήτηση. Ο περιορισμένος αριθμός κλινικών μελετών που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο RMS καθιστά δύσκολη την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των νέων θεραπευτικών επιλογών. Η ακτινοθεραπεία αποτελεί επίσης σημαντικό μέρος της πολυτροπικής θεραπείας για το RMS και έχει επιφέρει σημαντική βελτίωση στην επιβίωση των ασθενών. Παρ' όλα αυτά, η τοπική αποτυχία παραμένει συχνή σε περιπτώσεις υποτροπής, αναδεικνύοντας την ανάγκη για βαθύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης της χημειοθεραπείας με τις τοπικές θεραπείες. Κρίσιμα ερωτήματα εξακολουθούν να υφίστανται σχετικά με τον βέλτιστο χρόνο εφαρμογής της ακτινοθεραπείας, τα πιθανά πλεονεκτήματα της μείωσης της δόσης και τον ρόλο της ακτινοθεραπείας στις μεταστάσεις, ιδίως στις περιοχές με δυσμενή πρόγνωση. Ενώ η υιοθέτηση προηγμένων τεχνικών ακτινοθεραπείας, όπως η βραχυθεραπεία και η ακτινοθεραπεία με πρωτόνια και η ακτινοθεραπεία διαμορφωμένης έντασης, αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των όψιμων επιπλοκών, πολλά σημαντικά ερωτήματα πρέπει ακόμη να απαντηθούν. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ελπιδοφόρα αποτελέσματα για τις μοριακές στοχευμένες θεραπείες και την ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, συμπεριλαμβανομένου του RMS. Ενώ οι στοχευμένες θεραπείες έχουν αλλάξει τη θεραπεία του καρκίνου συνολικά, οι εξελίξεις για το RMS είναι πιο αργές. Η συνεχιζόμενη βασική έρευνα για τους ογκολυτικούς ιούς και τις θεραπείες με βακτήρια που στοχεύουν τον όγκο έχει αναδείξει μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης των θεραπευτικών επιλογών για την ενίσχυση ή τη συμπλήρωση των υφιστάμενων στρατηγικών αντιμετώπισης του RMS. Αυτές οι καινοτόμες προσεγγίσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση σε κλινικές μελέτες και μπορεί να οδηγήσουν σε πιο εξατομικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες στο μέλλον. Εν κατακλείδι, αν και η θεραπεία του RMS έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη, οι εξελίξεις στους τρόπους αντιμετώπισής του αναδιαμορφώνουν σταδιακά το θεραπευτικό τοπίο. Η περαιτέρω έρευνα, ιδίως σε μοριακές και ανοσοθεραπευτικές επιλογές, υπόσχεται βελτίωση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων και μείωση των ποσοστών υποτροπής και μετάστασης σε αυτή την υψηλού βαθμού κακοήθεια.","abstract_html":"Το ραβδομυοσάρκωμα (Rhabdomyosarcoma, RMS) είναι το πιο συχνό σάρκωμα μαλακών μορίων που διαγιγνώσκεται σε παιδιά, αν και σπάνια μπορεί να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Σύμφωνα με την τελευταία ταξινόμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το RMS κατηγοριοποιείται σε τέσσερις κύριους υποτύπους: τον εμβρυϊκό, τον κυψελιδικό, τον ατρακτοκυτταρικό/ σκληρυντικό και τον πλειόμορφο. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη μοριακή διαγνωστική έχουν εισαγάγει νέους υποτύπους, όπως το ενδοοστικό RMS με TFCP2/NCOA2 συντήξεις και το RMS που προκύπτει από φλεγμονώδη ραβδομυοβλαστικό όγκο, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη πολυπλοκότητα διάγνωσης του RMS. Η πρόγνωση των ασθενών με RMS επηρεάζεται από μια σειρά παραγόντων, όπως είναι η ηλικία του ασθενούς, η θέση και το μέγεθος του όγκου, καθώς και από τη δυνατότητα εκτομής του. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τον ιστοπαθολογικό υπότυπο, την παρουσία της γονιδιακής σύντηξης PAX3-FOXO1 ή PAX7-FOXO1, την ύπαρξη μεταστάσεων και τη λεμφαδενική συμμετοχή, καθώς και την ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία. Οι αποτελεσματικές θεραπευτικές στρατηγικές για το RMS περιλαμβάνουν τη διαχείριση τόσο του πρωτοπαθούς όγκου, που μπορεί να αναπτυχθεί σε διάφορες ανατομικές θέσεις, όσο και κάθε πιθανής ή υπάρχουσας μεταστατικής νόσου. Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυτροπική, ενσωματώνοντας πολλαπλούς χημειοθεραπευτικούς παράγοντες παράλληλα με θεραπείες για τον τοπικό έλεγχο, όπως η χειρουργική εκτομή ή/και ακτινοθεραπεία, για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας. Η χειρουργική εκτομή παραμένει αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής προσέγγισης, με στόχο την πλήρη αφαίρεση του όγκου και τη διατήρηση της λειτουργικότητας του ασθενούς. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση πρέπει να σχεδιάζεται προσεκτικά για την ελαχιστοποίηση της νοσηρότητας, δεδομένων των ποικίλων ανατομικών περιοχών όπου μπορεί να αναπτυχθεί το RMS. Η χειρουργική εκτομή στο RMS μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ως αρχική θεραπεία είτε ως καθυστερημένη πρωτογενής εκτομή μετά από χημειοθεραπεία. Η επίτευξη R1 εκτομής μπορεί να επιτρέψει τη μείωση των δόσεων ακτινοβολίας, αν και δεν συνιστάται ούτε η κυτταρομειωτική επέμβαση, ούτε η εκτομή υπολειμματικών μαζών κατά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Επί του παρόντος, οι χημειοθεραπευτικές επιλογές για το RMS παραμένουν περιορισμένες, με το σχήμα VAC, που περιλαμβάνει έναν αλκυλιωτικό παράγοντα όπως η κυκλοφωσφαμίδη ή η ιφωσφαμίδη, τη βινκριστίνη και την ακτινομυκίνη-D, να αποτελεί την τυπική θεραπεία για όλους τους ασθενείς ανεξαρτήτως της σταδιοποίησης του κινδύνου. Παρά την εκτεταμένη έρευνα σε πρόσθετους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων κυρίως του μεταστατικού RMS, κανένα σχήμα δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο από το τυπικό VAC. Η χρονική στιγμή που θα εφαρμοστεί η συστηματική χημειοθεραπεία παραμένει αμφιλεγόμενη, καθώς η χορήγησή της ως νεοεπικουρική ή επικουρική θεραπεία είναι υπό συζήτηση. Ο περιορισμένος αριθμός κλινικών μελετών που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο RMS καθιστά δύσκολη την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των νέων θεραπευτικών επιλογών. Η ακτινοθεραπεία αποτελεί επίσης σημαντικό μέρος της πολυτροπικής θεραπείας για το RMS και έχει επιφέρει σημαντική βελτίωση στην επιβίωση των ασθενών. Παρ&#x27; όλα αυτά, η τοπική αποτυχία παραμένει συχνή σε περιπτώσεις υποτροπής, αναδεικνύοντας την ανάγκη για βαθύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης της χημειοθεραπείας με τις τοπικές θεραπείες. Κρίσιμα ερωτήματα εξακολουθούν να υφίστανται σχετικά με τον βέλτιστο χρόνο εφαρμογής της ακτινοθεραπείας, τα πιθανά πλεονεκτήματα της μείωσης της δόσης και τον ρόλο της ακτινοθεραπείας στις μεταστάσεις, ιδίως στις περιοχές με δυσμενή πρόγνωση. Ενώ η υιοθέτηση προηγμένων τεχνικών ακτινοθεραπείας, όπως η βραχυθεραπεία και η ακτινοθεραπεία με πρωτόνια και η ακτινοθεραπεία διαμορφωμένης έντασης, αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των όψιμων επιπλοκών, πολλά σημαντικά ερωτήματα πρέπει ακόμη να απαντηθούν. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ελπιδοφόρα αποτελέσματα για τις μοριακές στοχευμένες θεραπείες και την ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, συμπεριλαμβανομένου του RMS. Ενώ οι στοχευμένες θεραπείες έχουν αλλάξει τη θεραπεία του καρκίνου συνολικά, οι εξελίξεις για το RMS είναι πιο αργές. Η συνεχιζόμενη βασική έρευνα για τους ογκολυτικούς ιούς και τις θεραπείες με βακτήρια που στοχεύουν τον όγκο έχει αναδείξει μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης των θεραπευτικών επιλογών για την ενίσχυση ή τη συμπλήρωση των υφιστάμενων στρατηγικών αντιμετώπισης του RMS. Αυτές οι καινοτόμες προσεγγίσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση σε κλινικές μελέτες και μπορεί να οδηγήσουν σε πιο εξατομικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες στο μέλλον. Εν κατακλείδι, αν και η θεραπεία του RMS έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη, οι εξελίξεις στους τρόπους αντιμετώπισής του αναδιαμορφώνουν σταδιακά το θεραπευτικό τοπίο. Η περαιτέρω έρευνα, ιδίως σε μοριακές και ανοσοθεραπευτικές επιλογές, υπόσχεται βελτίωση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων και μείωση των ποσοστών υποτροπής και μετάστασης σε αυτή την υψηλού βαθμού κακοήθεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Παντελάκης Κωνσταντίνος","Pantelakis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479822"],"render_values":[{"text":"uoadl:3479822","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479822","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479822","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3479822","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παντελάκης Κωνσταντίνος","Pantelakis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479822","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479822"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ραβδομυοσάρκωμα (Rhabdomyosarcoma, RMS) είναι το πιο συχνό σάρκωμα μαλακών μορίων που διαγιγνώσκεται σε παιδιά, αν και σπάνια μπορεί να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Σύμφωνα με την τελευταία ταξινόμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το RMS κατηγοριοποιείται σε τέσσερις κύριους υποτύπους: τον εμβρυϊκό, τον κυψελιδικό, τον ατρακτοκυτταρικό/ σκληρυντικό και τον πλειόμορφο. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη μοριακή διαγνωστική έχουν εισαγάγει νέους υποτύπους, όπως το ενδοοστικό RMS με TFCP2/NCOA2 συντήξεις και το RMS που προκύπτει από φλεγμονώδη ραβδομυοβλαστικό όγκο, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη πολυπλοκότητα διάγνωσης του RMS. Η πρόγνωση των ασθενών με RMS επηρεάζεται από μια σειρά παραγόντων, όπως είναι η ηλικία του ασθενούς, η θέση και το μέγεθος του όγκου, καθώς και από τη δυνατότητα εκτομής του. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τον ιστοπαθολογικό υπότυπο, την παρουσία της γονιδιακής σύντηξης PAX3-FOXO1 ή PAX7-FOXO1, την ύπαρξη μεταστάσεων και τη λεμφαδενική συμμετοχή, καθώς και την ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία. Οι αποτελεσματικές θεραπευτικές στρατηγικές για το RMS περιλαμβάνουν τη διαχείριση τόσο του πρωτοπαθούς όγκου, που μπορεί να αναπτυχθεί σε διάφορες ανατομικές θέσεις, όσο και κάθε πιθανής ή υπάρχουσας μεταστατικής νόσου. Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυτροπική, ενσωματώνοντας πολλαπλούς χημειοθεραπευτικούς παράγοντες παράλληλα με θεραπείες για τον τοπικό έλεγχο, όπως η χειρουργική εκτομή ή/και ακτινοθεραπεία, για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας. Η χειρουργική εκτομή παραμένει αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής προσέγγισης, με στόχο την πλήρη αφαίρεση του όγκου και τη διατήρηση της λειτουργικότητας του ασθενούς. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση πρέπει να σχεδιάζεται προσεκτικά για την ελαχιστοποίηση της νοσηρότητας, δεδομένων των ποικίλων ανατομικών περιοχών όπου μπορεί να αναπτυχθεί το RMS. Η χειρουργική εκτομή στο RMS μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ως αρχική θεραπεία είτε ως καθυστερημένη πρωτογενής εκτομή μετά από χημειοθεραπεία. Η επίτευξη R1 εκτομής μπορεί να επιτρέψει τη μείωση των δόσεων ακτινοβολίας, αν και δεν συνιστάται ούτε η κυτταρομειωτική επέμβαση, ούτε η εκτομή υπολειμματικών μαζών κατά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Επί του παρόντος, οι χημειοθεραπευτικές επιλογές για το RMS παραμένουν περιορισμένες, με το σχήμα VAC, που περιλαμβάνει έναν αλκυλιωτικό παράγοντα όπως η κυκλοφωσφαμίδη ή η ιφωσφαμίδη, τη βινκριστίνη και την ακτινομυκίνη-D, να αποτελεί την τυπική θεραπεία για όλους τους ασθενείς ανεξαρτήτως της σταδιοποίησης του κινδύνου. Παρά την εκτεταμένη έρευνα σε πρόσθετους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων κυρίως του μεταστατικού RMS, κανένα σχήμα δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο από το τυπικό VAC. Η χρονική στιγμή που θα εφαρμοστεί η συστηματική χημειοθεραπεία παραμένει αμφιλεγόμενη, καθώς η χορήγησή της ως νεοεπικουρική ή επικουρική θεραπεία είναι υπό συζήτηση. Ο περιορισμένος αριθμός κλινικών μελετών που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο RMS καθιστά δύσκολη την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των νέων θεραπευτικών επιλογών. Η ακτινοθεραπεία αποτελεί επίσης σημαντικό μέρος της πολυτροπικής θεραπείας για το RMS και έχει επιφέρει σημαντική βελτίωση στην επιβίωση των ασθενών. Παρ' όλα αυτά, η τοπική αποτυχία παραμένει συχνή σε περιπτώσεις υποτροπής, αναδεικνύοντας την ανάγκη για βαθύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης της χημειοθεραπείας με τις τοπικές θεραπείες. Κρίσιμα ερωτήματα εξακολουθούν να υφίστανται σχετικά με τον βέλτιστο χρόνο εφαρμογής της ακτινοθεραπείας, τα πιθανά πλεονεκτήματα της μείωσης της δόσης και τον ρόλο της ακτινοθεραπείας στις μεταστάσεις, ιδίως στις περιοχές με δυσμενή πρόγνωση. Ενώ η υιοθέτηση προηγμένων τεχνικών ακτινοθεραπείας, όπως η βραχυθεραπεία και η ακτινοθεραπεία με πρωτόνια και η ακτινοθεραπεία διαμορφωμένης έντασης, αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των όψιμων επιπλοκών, πολλά σημαντικά ερωτήματα πρέπει ακόμη να απαντηθούν. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ελπιδοφόρα αποτελέσματα για τις μοριακές στοχευμένες θεραπείες και την ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, συμπεριλαμβανομένου του RMS. Ενώ οι στοχευμένες θεραπείες έχουν αλλάξει τη θεραπεία του καρκίνου συνολικά, οι εξελίξεις για το RMS είναι πιο αργές. Η συνεχιζόμενη βασική έρευνα για τους ογκολυτικούς ιούς και τις θεραπείες με βακτήρια που στοχεύουν τον όγκο έχει αναδείξει μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης των θεραπευτικών επιλογών για την ενίσχυση ή τη συμπλήρωση των υφιστάμενων στρατηγικών αντιμετώπισης του RMS. Αυτές οι καινοτόμες προσεγγίσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση σε κλινικές μελέτες και μπορεί να οδηγήσουν σε πιο εξατομικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες στο μέλλον. Εν κατακλείδι, αν και η θεραπεία του RMS έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη, οι εξελίξεις στους τρόπους αντιμετώπισής του αναδιαμορφώνουν σταδιακά το θεραπευτικό τοπίο. Η περαιτέρω έρευνα, ιδίως σε μοριακές και ανοσοθεραπευτικές επιλογές, υπόσχεται βελτίωση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων και μείωση των ποσοστών υποτροπής και μετάστασης σε αυτή την υψηλού βαθμού κακοήθεια.","Rhabdomyosarcoma (RMS) is the most common soft tissue sarcoma diagnosed in children, though it can occasionally present in adults. According to the latest WHO classification, RMS is categorized into four main subtypes: embryonal, alveolar, spindle cell/sclerosing, and pleomorphic. Recent advances in molecular diagnostics have introduced new subtypes, such as intraosseous RMS with TFCP2/NCOA2 fusions and RMS arising in inflammatory rhabdomyoblastic tumor, highlighting the evolving complexity of RMS diagnostics. The prognosis for patients with RMS is influenced by a range of factors, including age, site of origin, tumor size, and resectability. Other significant factors include the histopathological subtype, the status of PAX3-FOXO1 or PAX7-FOXO1 gene fusion, the presence of metastases and lymph node involvement and patient’s response to therapy as well. Effective treatment strategies involve managing both the primary tumor, which can develop in various anatomical locations, and any potential or existing metastatic disease. The treatment approach is multimodal, incorporating multiagent chemotherapy alongside local therapies, such as surgical resection and/or radiation, to enhance effectiveness. Surgical resection remains integral in localized disease, aiming for complete tumor removal while preserving function. However, surgical intervention must be carefully planned to minimize morbidity given the diverse anatomical sites where RMS can develop. Surgical resection in RMS can be performed either upfront or as a delayed primary excision following chemotherapy. Achieving an R1 resection may permit reduced radiation exposure, though debulking is not recommended, nor is the excision of residual masses at therapy completion. Currently, chemotherapeutic options for RMS patients remain limited, with the VAC protocol—comprising an alkylating agent such as cyclophosphamide or ifosfamide, vincristine, and actinomycin-D—serving as the standard treatment for all risk groups. Despite extensive research exploring additional chemotherapeutic agents to improve outcomes especially for metastatic RMS, no regimen has proven more effective than VAC regimen. The timing of systemic chemotherapy remains controversial; the administration of neoadjuvant or adjuvant chemotherapy is debated. The limited number of clinical trials focused exclusively on RMS makes it challenging to evaluate the efficacy and safety of new treatment options. Radiotherapy is an essential component of multimodal treatment for RMS and has significantly improved patient outcomes. Nevertheless, local failure remains common in cases of relapse, highlighting the need for a deeper understanding of how induction chemotherapy interacts with local therapies. Critical questions persist regarding the optimal timing for radiotherapy, the potential benefits of dose reduction, and the role of radiotherapy for metastatic sites, particularly those with unfavorable prognosis. While the adoption of advanced radiotherapy techniques, such as brachytherapy, proton beam and intensity modulated radiation therapy, aims to minimize late complications, many important questions still need to be addressed. Several studies have shown promising results for molecular targeted therapies and immunotherapy in patients with soft tissue sarcomas, including RMS. While targeted therapies have transformed cancer treatment, advancements for RMS have been slower. Ongoing research into oncolytic viruses, and tumor-targeting bacterial therapies holds great potential for improving treatment options for enhancing or complementing existing treatment options. These novel approaches need further investigation in future clinical trials and may result in more personalized and effective treatments. In conclusion, while treating RMS has been particularly challenging, advances in therapies are gradually changing the treatment landscape. Further research, especially in molecular and immunotherapeutic options, shows promise for improving treatment outcomes and reducing recurrence and metastatic rates in this high-grade malignancy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χειρουργική αντιμετώπιση και θεραπεία του ραβδομυοσαρκώματος: Νεότερα δεδομένα για την πρόγνωση και θεραπεία του"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παντελάκης Κωνσταντίνος","Pantelakis Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το ραβδομυοσάρκωμα (Rhabdomyosarcoma, RMS) είναι το πιο συχνό σάρκωμα μαλακών μορίων που διαγιγνώσκεται σε παιδιά, αν και σπάνια μπορεί να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Σύμφωνα με την τελευταία ταξινόμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το RMS κατηγοριοποιείται σε τέσσερις κύριους υποτύπους: τον εμβρυϊκό, τον κυψελιδικό, τον ατρακτοκυτταρικό/ σκληρυντικό και τον πλειόμορφο. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη μοριακή διαγνωστική έχουν εισαγάγει νέους υποτύπους, όπως το ενδοοστικό RMS με TFCP2/NCOA2 συντήξεις και το RMS που προκύπτει από φλεγμονώδη ραβδομυοβλαστικό όγκο, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη πολυπλοκότητα διάγνωσης του RMS. Η πρόγνωση των ασθενών με RMS επηρεάζεται από μια σειρά παραγόντων, όπως είναι η ηλικία του ασθενούς, η θέση και το μέγεθος του όγκου, καθώς και από τη δυνατότητα εκτομής του. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τον ιστοπαθολογικό υπότυπο, την παρουσία της γονιδιακής σύντηξης PAX3-FOXO1 ή PAX7-FOXO1, την ύπαρξη μεταστάσεων και τη λεμφαδενική συμμετοχή, καθώς και την ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία. Οι αποτελεσματικές θεραπευτικές στρατηγικές για το RMS περιλαμβάνουν τη διαχείριση τόσο του πρωτοπαθούς όγκου, που μπορεί να αναπτυχθεί σε διάφορες ανατομικές θέσεις, όσο και κάθε πιθανής ή υπάρχουσας μεταστατικής νόσου. Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυτροπική, ενσωματώνοντας πολλαπλούς χημειοθεραπευτικούς παράγοντες παράλληλα με θεραπείες για τον τοπικό έλεγχο, όπως η χειρουργική εκτομή ή/και ακτινοθεραπεία, για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας. Η χειρουργική εκτομή παραμένει αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής προσέγγισης, με στόχο την πλήρη αφαίρεση του όγκου και τη διατήρηση της λειτουργικότητας του ασθενούς. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση πρέπει να σχεδιάζεται προσεκτικά για την ελαχιστοποίηση της νοσηρότητας, δεδομένων των ποικίλων ανατομικών περιοχών όπου μπορεί να αναπτυχθεί το RMS. Η χειρουργική εκτομή στο RMS μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ως αρχική θεραπεία είτε ως καθυστερημένη πρωτογενής εκτομή μετά από χημειοθεραπεία. Η επίτευξη R1 εκτομής μπορεί να επιτρέψει τη μείωση των δόσεων ακτινοβολίας, αν και δεν συνιστάται ούτε η κυτταρομειωτική επέμβαση, ούτε η εκτομή υπολειμματικών μαζών κατά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Επί του παρόντος, οι χημειοθεραπευτικές επιλογές για το RMS παραμένουν περιορισμένες, με το σχήμα VAC, που περιλαμβάνει έναν αλκυλιωτικό παράγοντα όπως η κυκλοφωσφαμίδη ή η ιφωσφαμίδη, τη βινκριστίνη και την ακτινομυκίνη-D, να αποτελεί την τυπική θεραπεία για όλους τους ασθενείς ανεξαρτήτως της σταδιοποίησης του κινδύνου. Παρά την εκτεταμένη έρευνα σε πρόσθετους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων κυρίως του μεταστατικού RMS, κανένα σχήμα δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο από το τυπικό VAC. Η χρονική στιγμή που θα εφαρμοστεί η συστηματική χημειοθεραπεία παραμένει αμφιλεγόμενη, καθώς η χορήγησή της ως νεοεπικουρική ή επικουρική θεραπεία είναι υπό συζήτηση. Ο περιορισμένος αριθμός κλινικών μελετών που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο RMS καθιστά δύσκολη την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των νέων θεραπευτικών επιλογών. Η ακτινοθεραπεία αποτελεί επίσης σημαντικό μέρος της πολυτροπικής θεραπείας για το RMS και έχει επιφέρει σημαντική βελτίωση στην επιβίωση των ασθενών. Παρ' όλα αυτά, η τοπική αποτυχία παραμένει συχνή σε περιπτώσεις υποτροπής, αναδεικνύοντας την ανάγκη για βαθύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης της χημειοθεραπείας με τις τοπικές θεραπείες. Κρίσιμα ερωτήματα εξακολουθούν να υφίστανται σχετικά με τον βέλτιστο χρόνο εφαρμογής της ακτινοθεραπείας, τα πιθανά πλεονεκτήματα της μείωσης της δόσης και τον ρόλο της ακτινοθεραπείας στις μεταστάσεις, ιδίως στις περιοχές με δυσμενή πρόγνωση. Ενώ η υιοθέτηση προηγμένων τεχνικών ακτινοθεραπείας, όπως η βραχυθεραπεία και η ακτινοθεραπεία με πρωτόνια και η ακτινοθεραπεία διαμορφωμένης έντασης, αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των όψιμων επιπλοκών, πολλά σημαντικά ερωτήματα πρέπει ακόμη να απαντηθούν. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ελπιδοφόρα αποτελέσματα για τις μοριακές στοχευμένες θεραπείες και την ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, συμπεριλαμβανομένου του RMS. Ενώ οι στοχευμένες θεραπείες έχουν αλλάξει τη θεραπεία του καρκίνου συνολικά, οι εξελίξεις για το RMS είναι πιο αργές. Η συνεχιζόμενη βασική έρευνα για τους ογκολυτικούς ιούς και τις θεραπείες με βακτήρια που στοχεύουν τον όγκο έχει αναδείξει μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης των θεραπευτικών επιλογών για την ενίσχυση ή τη συμπλήρωση των υφιστάμενων στρατηγικών αντιμετώπισης του RMS. Αυτές οι καινοτόμες προσεγγίσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση σε κλινικές μελέτες και μπορεί να οδηγήσουν σε πιο εξατομικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες στο μέλλον. Εν κατακλείδι, αν και η θεραπεία του RMS έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη, οι εξελίξεις στους τρόπους αντιμετώπισής του αναδιαμορφώνουν σταδιακά το θεραπευτικό τοπίο. Η περαιτέρω έρευνα, ιδίως σε μοριακές και ανοσοθεραπευτικές επιλογές, υπόσχεται βελτίωση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων και μείωση των ποσοστών υποτροπής και μετάστασης σε αυτή την υψηλού βαθμού κακοήθεια.","Rhabdomyosarcoma (RMS) is the most common soft tissue sarcoma diagnosed in children, though it can occasionally present in adults. According to the latest WHO classification, RMS is categorized into four main subtypes: embryonal, alveolar, spindle cell/sclerosing, and pleomorphic. Recent advances in molecular diagnostics have introduced new subtypes, such as intraosseous RMS with TFCP2/NCOA2 fusions and RMS arising in inflammatory rhabdomyoblastic tumor, highlighting the evolving complexity of RMS diagnostics. The prognosis for patients with RMS is influenced by a range of factors, including age, site of origin, tumor size, and resectability. Other significant factors include the histopathological subtype, the status of PAX3-FOXO1 or PAX7-FOXO1 gene fusion, the presence of metastases and lymph node involvement and patient’s response to therapy as well. Effective treatment strategies involve managing both the primary tumor, which can develop in various anatomical locations, and any potential or existing metastatic disease. The treatment approach is multimodal, incorporating multiagent chemotherapy alongside local therapies, such as surgical resection and/or radiation, to enhance effectiveness. Surgical resection remains integral in localized disease, aiming for complete tumor removal while preserving function. However, surgical intervention must be carefully planned to minimize morbidity given the diverse anatomical sites where RMS can develop. Surgical resection in RMS can be performed either upfront or as a delayed primary excision following chemotherapy. Achieving an R1 resection may permit reduced radiation exposure, though debulking is not recommended, nor is the excision of residual masses at therapy completion. Currently, chemotherapeutic options for RMS patients remain limited, with the VAC protocol—comprising an alkylating agent such as cyclophosphamide or ifosfamide, vincristine, and actinomycin-D—serving as the standard treatment for all risk groups. Despite extensive research exploring additional chemotherapeutic agents to improve outcomes especially for metastatic RMS, no regimen has proven more effective than VAC regimen. The timing of systemic chemotherapy remains controversial; the administration of neoadjuvant or adjuvant chemotherapy is debated. The limited number of clinical trials focused exclusively on RMS makes it challenging to evaluate the efficacy and safety of new treatment options. Radiotherapy is an essential component of multimodal treatment for RMS and has significantly improved patient outcomes. Nevertheless, local failure remains common in cases of relapse, highlighting the need for a deeper understanding of how induction chemotherapy interacts with local therapies. Critical questions persist regarding the optimal timing for radiotherapy, the potential benefits of dose reduction, and the role of radiotherapy for metastatic sites, particularly those with unfavorable prognosis. While the adoption of advanced radiotherapy techniques, such as brachytherapy, proton beam and intensity modulated radiation therapy, aims to minimize late complications, many important questions still need to be addressed. Several studies have shown promising results for molecular targeted therapies and immunotherapy in patients with soft tissue sarcomas, including RMS. While targeted therapies have transformed cancer treatment, advancements for RMS have been slower. Ongoing research into oncolytic viruses, and tumor-targeting bacterial therapies holds great potential for improving treatment options for enhancing or complementing existing treatment options. These novel approaches need further investigation in future clinical trials and may result in more personalized and effective treatments. In conclusion, while treating RMS has been particularly challenging, advances in therapies are gradually changing the treatment landscape. Further research, especially in molecular and immunotherapeutic options, shows promise for improving treatment outcomes and reducing recurrence and metastatic rates in this high-grade malignancy."],"dc:identifier":["uoadl:3479822","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479822"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χειρουργική αντιμετώπιση και θεραπεία του ραβδομυοσαρκώματος: Νεότερα δεδομένα για την πρόγνωση και θεραπεία του"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:27Z"}