{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479864"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3479864","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας και αυτοκτονικότητα στη Διπολική διαταραχή","abstract":"Εισαγωγή: Η ιδιοσυγκρασία και ο χαρακτήρας έχουν ασταθώς συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με διπολική διαταραχή (ΔΔ), η επίδρασή τους όμως στη συχνότητα των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής δεν έχει διερευνηθεί. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που επικεντρώνεται στην ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα ως προβλεπτικούς παράγοντες τόσο του κινδύνου όσο και της συχνότητας των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ. Μέθοδοι: Στη μελέτη περιλήφθηκαν 178 νορμοθυμικοί ασθενείς με ΔΔ (111 ΔΔ-I, 67 ΔΔ-II). Χορηγήθηκε το ερωτηματολόγιο Ιδιοσυγκρασίας και Χαρακτήρα TCI-140. Οι επιδράσεις των διαστάσεων του TCI στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας και στη συχνότητά τους διερευνήθηκαν με πολλαπλά λογιστικά και αρνητικά διωνυμικά μοντέλα, αντίστοιχα, πριν και μετά τη διόρθωση για συγκεκριμένα κλινικοδημογραφικά χαρακτηριστικά προκειμένου να εξεταστεί ο πιθανός διαμεσολαβητικός τους ρόλος. Αποτελέσματα: Υψηλότερος κίνδυνος απόπειρας αυτοκτονίας προβλέφθηκε από υψηλότερη Αποφυγή Βλάβης (HA) και χαμηλότερη Αυτοκατευθυντικότητα (SD), ενώ υψηλότερη Αναζήτηση Καινοτομίας (NS) και Αυθυπερβατικότητα (ST) προέβλεψαν υψηλότερη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας. Τα διορθωμένα μοντέλα υπέδειξαν ότι η «επιβλαβής» επίδραση της HA στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-II και τη συννοσηρότητα με αγχώδη διαταραχή, ενώ η «προστατευτική» επίδραση της SD μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-I, την παρουσία απασχόλησης, την απουσία συννοσηρότητας με αγχώδη διαταραχή και τις λιγότερες νοσηλείες κατά τη διάρκεια της ζωής. Τέλος, η «επιβλαβής» επίδραση της NS στη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας μπορεί να διαμεσολαβείται από τα ψυχωτικά συμπτώματα κατά τη διάρκεια της ζωής. Συμπέρασμα: Η παρούσα μελέτη εντόπισε συγκεκριμένες διαστάσεις του TCI ως διακριτούς προβλεπτικούς παράγοντες του κινδύνου απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής (HA, SD) ή της συχνότητάς τους (NS, ST) σε ασθενείς με ΔΔ. Παρείχε, επίσης, ενδείξεις για πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις συγκεκριμένων κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών στο μονοπάτι από τις διαστάσεις του TCI προς την αυτοκτονικότητα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ιδιοσυγκρασία και ο χαρακτήρας έχουν ασταθώς συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με διπολική διαταραχή (ΔΔ), η επίδρασή τους όμως στη συχνότητα των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής δεν έχει διερευνηθεί. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που επικεντρώνεται στην ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα ως προβλεπτικούς παράγοντες τόσο του κινδύνου όσο και της συχνότητας των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ. Μέθοδοι: Στη μελέτη περιλήφθηκαν 178 νορμοθυμικοί ασθενείς με ΔΔ (111 ΔΔ-I, 67 ΔΔ-II). Χορηγήθηκε το ερωτηματολόγιο Ιδιοσυγκρασίας και Χαρακτήρα TCI-140. Οι επιδράσεις των διαστάσεων του TCI στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας και στη συχνότητά τους διερευνήθηκαν με πολλαπλά λογιστικά και αρνητικά διωνυμικά μοντέλα, αντίστοιχα, πριν και μετά τη διόρθωση για συγκεκριμένα κλινικοδημογραφικά χαρακτηριστικά προκειμένου να εξεταστεί ο πιθανός διαμεσολαβητικός τους ρόλος. Αποτελέσματα: Υψηλότερος κίνδυνος απόπειρας αυτοκτονίας προβλέφθηκε από υψηλότερη Αποφυγή Βλάβης (HA) και χαμηλότερη Αυτοκατευθυντικότητα (SD), ενώ υψηλότερη Αναζήτηση Καινοτομίας (NS) και Αυθυπερβατικότητα (ST) προέβλεψαν υψηλότερη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας. Τα διορθωμένα μοντέλα υπέδειξαν ότι η «επιβλαβής» επίδραση της HA στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-II και τη συννοσηρότητα με αγχώδη διαταραχή, ενώ η «προστατευτική» επίδραση της SD μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-I, την παρουσία απασχόλησης, την απουσία συννοσηρότητας με αγχώδη διαταραχή και τις λιγότερες νοσηλείες κατά τη διάρκεια της ζωής. Τέλος, η «επιβλαβής» επίδραση της NS στη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας μπορεί να διαμεσολαβείται από τα ψυχωτικά συμπτώματα κατά τη διάρκεια της ζωής. Συμπέρασμα: Η παρούσα μελέτη εντόπισε συγκεκριμένες διαστάσεις του TCI ως διακριτούς προβλεπτικούς παράγοντες του κινδύνου απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής (HA, SD) ή της συχνότητάς τους (NS, ST) σε ασθενείς με ΔΔ. Παρείχε, επίσης, ενδείξεις για πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις συγκεκριμένων κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών στο μονοπάτι από τις διαστάσεις του TCI προς την αυτοκτονικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Φωτεινόπουλος Παναγιώτης","Foteinopoulos Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479864"],"render_values":[{"text":"uoadl:3479864","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479864","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479864","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3479864","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φωτεινόπουλος Παναγιώτης","Foteinopoulos Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3479864","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479864"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ιδιοσυγκρασία και ο χαρακτήρας έχουν ασταθώς συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με διπολική διαταραχή (ΔΔ), η επίδρασή τους όμως στη συχνότητα των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής δεν έχει διερευνηθεί. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που επικεντρώνεται στην ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα ως προβλεπτικούς παράγοντες τόσο του κινδύνου όσο και της συχνότητας των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ. Μέθοδοι: Στη μελέτη περιλήφθηκαν 178 νορμοθυμικοί ασθενείς με ΔΔ (111 ΔΔ-I, 67 ΔΔ-II). Χορηγήθηκε το ερωτηματολόγιο Ιδιοσυγκρασίας και Χαρακτήρα TCI-140. Οι επιδράσεις των διαστάσεων του TCI στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας και στη συχνότητά τους διερευνήθηκαν με πολλαπλά λογιστικά και αρνητικά διωνυμικά μοντέλα, αντίστοιχα, πριν και μετά τη διόρθωση για συγκεκριμένα κλινικοδημογραφικά χαρακτηριστικά προκειμένου να εξεταστεί ο πιθανός διαμεσολαβητικός τους ρόλος. Αποτελέσματα: Υψηλότερος κίνδυνος απόπειρας αυτοκτονίας προβλέφθηκε από υψηλότερη Αποφυγή Βλάβης (HA) και χαμηλότερη Αυτοκατευθυντικότητα (SD), ενώ υψηλότερη Αναζήτηση Καινοτομίας (NS) και Αυθυπερβατικότητα (ST) προέβλεψαν υψηλότερη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας. Τα διορθωμένα μοντέλα υπέδειξαν ότι η «επιβλαβής» επίδραση της HA στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-II και τη συννοσηρότητα με αγχώδη διαταραχή, ενώ η «προστατευτική» επίδραση της SD μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-I, την παρουσία απασχόλησης, την απουσία συννοσηρότητας με αγχώδη διαταραχή και τις λιγότερες νοσηλείες κατά τη διάρκεια της ζωής. Τέλος, η «επιβλαβής» επίδραση της NS στη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας μπορεί να διαμεσολαβείται από τα ψυχωτικά συμπτώματα κατά τη διάρκεια της ζωής. Συμπέρασμα: Η παρούσα μελέτη εντόπισε συγκεκριμένες διαστάσεις του TCI ως διακριτούς προβλεπτικούς παράγοντες του κινδύνου απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής (HA, SD) ή της συχνότητάς τους (NS, ST) σε ασθενείς με ΔΔ. Παρείχε, επίσης, ενδείξεις για πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις συγκεκριμένων κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών στο μονοπάτι από τις διαστάσεις του TCI προς την αυτοκτονικότητα.","Introduction: Temperament and character have been inconsistently associated with risk of lifetime suicide attempts in bipolar disorder (BD) but their effect on the frequency of lifetime suicide attempts has not been investigated. This is the first study focusing on temperament and character as predictors of both risk and frequency of lifetime suicide attempt(s) in BD. Methods: We recruited 178 euthymic patients with BD (111 BD-I, 67 BD-II). Temperament and Character Inventory (TCI-140) was administered. The effects of TCI dimensions on the risk of suicide attempts and their frequency were investigated in multiple logistic and negative binomial models, respectively, before and after adjusting for specific clinicodemographic characteristics to test their potential mediatory role. Results: A higher risk of attempted suicide was predicted by higher harm avoidance (HA) and lower self- directedness (SD) while higher novelty seeking (NS) and self-transcendence (ST) predicted a higher frequency of suicide attempts. Adjusted models suggested that the ‘harmful’ effect of HA on risk of lifetime suicide attempt(s) may be mediated by BD-II diagnosis and anxiety disorder comorbidity while the ‘protective’ effect of SD may be mediated by BD-I diagnosis, being currently employed, absence of anxiety disorder comorbidity and less lifetime hospitalizations. Finally, the ‘harmful’ effect of NS on suicide attempts frequency may be mediated by lifetime psychotic symptoms. Conclusion: This study identified specific TCI dimensions as distinct predictors of risk of lifetime suicide attempts (HA, SD) or their frequency (NS, ST) in BD patients. It also provided suggestive evidence for potential mediating effects of specific clinicodemographic characteristics in the pathway from TCI dimensions to suicidality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας και αυτοκτονικότητα στη Διπολική διαταραχή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φωτεινόπουλος Παναγιώτης","Foteinopoulos Panagiotis"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ιδιοσυγκρασία και ο χαρακτήρας έχουν ασταθώς συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με διπολική διαταραχή (ΔΔ), η επίδρασή τους όμως στη συχνότητα των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής δεν έχει διερευνηθεί. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που επικεντρώνεται στην ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα ως προβλεπτικούς παράγοντες τόσο του κινδύνου όσο και της συχνότητας των αποπειρών αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ. Μέθοδοι: Στη μελέτη περιλήφθηκαν 178 νορμοθυμικοί ασθενείς με ΔΔ (111 ΔΔ-I, 67 ΔΔ-II). Χορηγήθηκε το ερωτηματολόγιο Ιδιοσυγκρασίας και Χαρακτήρα TCI-140. Οι επιδράσεις των διαστάσεων του TCI στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας και στη συχνότητά τους διερευνήθηκαν με πολλαπλά λογιστικά και αρνητικά διωνυμικά μοντέλα, αντίστοιχα, πριν και μετά τη διόρθωση για συγκεκριμένα κλινικοδημογραφικά χαρακτηριστικά προκειμένου να εξεταστεί ο πιθανός διαμεσολαβητικός τους ρόλος. Αποτελέσματα: Υψηλότερος κίνδυνος απόπειρας αυτοκτονίας προβλέφθηκε από υψηλότερη Αποφυγή Βλάβης (HA) και χαμηλότερη Αυτοκατευθυντικότητα (SD), ενώ υψηλότερη Αναζήτηση Καινοτομίας (NS) και Αυθυπερβατικότητα (ST) προέβλεψαν υψηλότερη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας. Τα διορθωμένα μοντέλα υπέδειξαν ότι η «επιβλαβής» επίδραση της HA στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια της ζωής των ασθενών με ΔΔ μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-II και τη συννοσηρότητα με αγχώδη διαταραχή, ενώ η «προστατευτική» επίδραση της SD μπορεί να διαμεσολαβείται από τη διάγνωση ΔΔ-I, την παρουσία απασχόλησης, την απουσία συννοσηρότητας με αγχώδη διαταραχή και τις λιγότερες νοσηλείες κατά τη διάρκεια της ζωής. Τέλος, η «επιβλαβής» επίδραση της NS στη συχνότητα αποπειρών αυτοκτονίας μπορεί να διαμεσολαβείται από τα ψυχωτικά συμπτώματα κατά τη διάρκεια της ζωής. Συμπέρασμα: Η παρούσα μελέτη εντόπισε συγκεκριμένες διαστάσεις του TCI ως διακριτούς προβλεπτικούς παράγοντες του κινδύνου απόπειρας αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια ζωής (HA, SD) ή της συχνότητάς τους (NS, ST) σε ασθενείς με ΔΔ. Παρείχε, επίσης, ενδείξεις για πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις συγκεκριμένων κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών στο μονοπάτι από τις διαστάσεις του TCI προς την αυτοκτονικότητα.","Introduction: Temperament and character have been inconsistently associated with risk of lifetime suicide attempts in bipolar disorder (BD) but their effect on the frequency of lifetime suicide attempts has not been investigated. This is the first study focusing on temperament and character as predictors of both risk and frequency of lifetime suicide attempt(s) in BD. Methods: We recruited 178 euthymic patients with BD (111 BD-I, 67 BD-II). Temperament and Character Inventory (TCI-140) was administered. The effects of TCI dimensions on the risk of suicide attempts and their frequency were investigated in multiple logistic and negative binomial models, respectively, before and after adjusting for specific clinicodemographic characteristics to test their potential mediatory role. Results: A higher risk of attempted suicide was predicted by higher harm avoidance (HA) and lower self- directedness (SD) while higher novelty seeking (NS) and self-transcendence (ST) predicted a higher frequency of suicide attempts. Adjusted models suggested that the ‘harmful’ effect of HA on risk of lifetime suicide attempt(s) may be mediated by BD-II diagnosis and anxiety disorder comorbidity while the ‘protective’ effect of SD may be mediated by BD-I diagnosis, being currently employed, absence of anxiety disorder comorbidity and less lifetime hospitalizations. Finally, the ‘harmful’ effect of NS on suicide attempts frequency may be mediated by lifetime psychotic symptoms. Conclusion: This study identified specific TCI dimensions as distinct predictors of risk of lifetime suicide attempts (HA, SD) or their frequency (NS, ST) in BD patients. It also provided suggestive evidence for potential mediating effects of specific clinicodemographic characteristics in the pathway from TCI dimensions to suicidality."],"dc:identifier":["uoadl:3479864","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3479864"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας και αυτοκτονικότητα στη Διπολική διαταραχή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:27Z"}