{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3480467"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3480467","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μυοσκελετική ογκολογία στην άρθρωση του αγκώνα","abstract":"Οι όγκοι του μυοσκελετικού συστήματος στην περιοχή του αγκώνα αποτελούν μια σπάνια αλλά σημαντική κατηγορία στην ορθοπαιδική ογκολογία. Αυτοί οι όγκοι περιλαμβάνουν τόσο οστικές όσο και μαλακών μορίων βλάβες, οι οποίες μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις, επηρεάζοντας τη δομή και τη λειτουργία της άρθρωσης του αγκώνα. Καλοήθεις όγκοι, όπως το οστεοειδές οστέωμα, ο γιγαντοκυτταρικός όγκος, η ανευρυσματική κύστη των οστών και η ινώδης δυσπλασία, είναι σχετικά συχνοί γύρω από τον αγκώνα, συχνά παρουσιάζοντας τοπικό πόνο, οίδημα ή περιορισμένο εύρος κίνησης λόγω μηχανικών επιδράσεων στην άρθρωση. Κακοήθεις όγκοι, αν και σπάνιοι, αποτελούν μεγαλύτερη κλινική πρόκληση λόγω της επιθετικής φύσης τους και της δυνατότητας για τοπική διήθηση και μετάσταση. Συνηθισμένοι κακοήθεις όγκοι του αγκώνα περιλαμβάνουν το οστεοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το χονδροσάρκωμα, καθένας από τους οποίους χαρακτηρίζεται από ταχεία ανάπτυξη και υψηλή πιθανότητα εξάπλωσης σε άλλες περιοχές. Το συνοβιακό σάρκωμα, το μυξοινοσάρκωμα και το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα παρατηρούνται επίσης περιστασιακά στους μαλακούς ιστούς γύρω από τον αγκώνα, με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις, όπως πόνο, ψηλαφητή μάζα και πιθανή νευροαγγειακή πίεση.Η διάγνωση συνήθως περιλαμβάνει απεικονιστικές τεχνικές όπως ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία (MRI) και αξονική τομογραφία (CT), καθώς και βιοψία για τον προσδιορισμό του ιστολογικού τύπου και του βαθμού κακοήθειας του όγκου. Οι θεραπευτικές στρατηγικές προσαρμόζονται ανάλογα με τον τύπο του όγκου και τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, συνδυάζοντας χειρουργική εκτομή, ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία όπου είναι απαραίτητο. Για τους καλοήθεις όγκους, η χειρουργική αφαίρεση μπορεί να είναι επαρκής, ενώ οι κακοήθεις όγκοι απαιτούν πιο εκτεταμένη εκτομή και συμπληρωματικές θεραπείες για την πρόληψη της υποτροπής και τη διαχείριση των μεταστάσεων. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη χειρουργική διάσωση άκρων και στις στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει τα αποτελέσματα στους όγκους του μυοσκελετικού συστήματος του αγκώνα. Ωστόσο, λόγω της σπανιότητας αυτών των όγκων και της πολυπλοκότητας της ανατομίας της άρθρωσης του αγκώνα, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με βέλτιστα θεραπευτικά πρωτόκολλα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των ασθενών. Η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση παραμένουν κρίσιμες για τη διατήρηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και τη βελτίωση των συνολικών ποσοστών επιβίωσης.","abstract_html":"Οι όγκοι του μυοσκελετικού συστήματος στην περιοχή του αγκώνα αποτελούν μια σπάνια αλλά σημαντική κατηγορία στην ορθοπαιδική ογκολογία. Αυτοί οι όγκοι περιλαμβάνουν τόσο οστικές όσο και μαλακών μορίων βλάβες, οι οποίες μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις, επηρεάζοντας τη δομή και τη λειτουργία της άρθρωσης του αγκώνα. Καλοήθεις όγκοι, όπως το οστεοειδές οστέωμα, ο γιγαντοκυτταρικός όγκος, η ανευρυσματική κύστη των οστών και η ινώδης δυσπλασία, είναι σχετικά συχνοί γύρω από τον αγκώνα, συχνά παρουσιάζοντας τοπικό πόνο, οίδημα ή περιορισμένο εύρος κίνησης λόγω μηχανικών επιδράσεων στην άρθρωση. Κακοήθεις όγκοι, αν και σπάνιοι, αποτελούν μεγαλύτερη κλινική πρόκληση λόγω της επιθετικής φύσης τους και της δυνατότητας για τοπική διήθηση και μετάσταση. Συνηθισμένοι κακοήθεις όγκοι του αγκώνα περιλαμβάνουν το οστεοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το χονδροσάρκωμα, καθένας από τους οποίους χαρακτηρίζεται από ταχεία ανάπτυξη και υψηλή πιθανότητα εξάπλωσης σε άλλες περιοχές. Το συνοβιακό σάρκωμα, το μυξοινοσάρκωμα και το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα παρατηρούνται επίσης περιστασιακά στους μαλακούς ιστούς γύρω από τον αγκώνα, με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις, όπως πόνο, ψηλαφητή μάζα και πιθανή νευροαγγειακή πίεση.Η διάγνωση συνήθως περιλαμβάνει απεικονιστικές τεχνικές όπως ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία (MRI) και αξονική τομογραφία (CT), καθώς και βιοψία για τον προσδιορισμό του ιστολογικού τύπου και του βαθμού κακοήθειας του όγκου. Οι θεραπευτικές στρατηγικές προσαρμόζονται ανάλογα με τον τύπο του όγκου και τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, συνδυάζοντας χειρουργική εκτομή, ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία όπου είναι απαραίτητο. Για τους καλοήθεις όγκους, η χειρουργική αφαίρεση μπορεί να είναι επαρκής, ενώ οι κακοήθεις όγκοι απαιτούν πιο εκτεταμένη εκτομή και συμπληρωματικές θεραπείες για την πρόληψη της υποτροπής και τη διαχείριση των μεταστάσεων. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη χειρουργική διάσωση άκρων και στις στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει τα αποτελέσματα στους όγκους του μυοσκελετικού συστήματος του αγκώνα. Ωστόσο, λόγω της σπανιότητας αυτών των όγκων και της πολυπλοκότητας της ανατομίας της άρθρωσης του αγκώνα, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με βέλτιστα θεραπευτικά πρωτόκολλα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των ασθενών. Η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση παραμένουν κρίσιμες για τη διατήρηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και τη βελτίωση των συνολικών ποσοστών επιβίωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζηκόπουλος Αλέξανδρος","Zikopoulos Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3480467"],"render_values":[{"text":"uoadl:3480467","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3480467","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3480467","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3480467","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζηκόπουλος Αλέξανδρος","Zikopoulos Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3480467","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3480467"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι όγκοι του μυοσκελετικού συστήματος στην περιοχή του αγκώνα αποτελούν μια σπάνια αλλά σημαντική κατηγορία στην ορθοπαιδική ογκολογία. Αυτοί οι όγκοι περιλαμβάνουν τόσο οστικές όσο και μαλακών μορίων βλάβες, οι οποίες μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις, επηρεάζοντας τη δομή και τη λειτουργία της άρθρωσης του αγκώνα. Καλοήθεις όγκοι, όπως το οστεοειδές οστέωμα, ο γιγαντοκυτταρικός όγκος, η ανευρυσματική κύστη των οστών και η ινώδης δυσπλασία, είναι σχετικά συχνοί γύρω από τον αγκώνα, συχνά παρουσιάζοντας τοπικό πόνο, οίδημα ή περιορισμένο εύρος κίνησης λόγω μηχανικών επιδράσεων στην άρθρωση. Κακοήθεις όγκοι, αν και σπάνιοι, αποτελούν μεγαλύτερη κλινική πρόκληση λόγω της επιθετικής φύσης τους και της δυνατότητας για τοπική διήθηση και μετάσταση. Συνηθισμένοι κακοήθεις όγκοι του αγκώνα περιλαμβάνουν το οστεοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το χονδροσάρκωμα, καθένας από τους οποίους χαρακτηρίζεται από ταχεία ανάπτυξη και υψηλή πιθανότητα εξάπλωσης σε άλλες περιοχές. Το συνοβιακό σάρκωμα, το μυξοινοσάρκωμα και το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα παρατηρούνται επίσης περιστασιακά στους μαλακούς ιστούς γύρω από τον αγκώνα, με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις, όπως πόνο, ψηλαφητή μάζα και πιθανή νευροαγγειακή πίεση.Η διάγνωση συνήθως περιλαμβάνει απεικονιστικές τεχνικές όπως ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία (MRI) και αξονική τομογραφία (CT), καθώς και βιοψία για τον προσδιορισμό του ιστολογικού τύπου και του βαθμού κακοήθειας του όγκου. Οι θεραπευτικές στρατηγικές προσαρμόζονται ανάλογα με τον τύπο του όγκου και τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, συνδυάζοντας χειρουργική εκτομή, ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία όπου είναι απαραίτητο. Για τους καλοήθεις όγκους, η χειρουργική αφαίρεση μπορεί να είναι επαρκής, ενώ οι κακοήθεις όγκοι απαιτούν πιο εκτεταμένη εκτομή και συμπληρωματικές θεραπείες για την πρόληψη της υποτροπής και τη διαχείριση των μεταστάσεων. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη χειρουργική διάσωση άκρων και στις στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει τα αποτελέσματα στους όγκους του μυοσκελετικού συστήματος του αγκώνα. Ωστόσο, λόγω της σπανιότητας αυτών των όγκων και της πολυπλοκότητας της ανατομίας της άρθρωσης του αγκώνα, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με βέλτιστα θεραπευτικά πρωτόκολλα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των ασθενών. Η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση παραμένουν κρίσιμες για τη διατήρηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και τη βελτίωση των συνολικών ποσοστών επιβίωσης.","Musculoskeletal tumors of the elbow represent a rare yet significant subset of orthopedic oncology. These tumors include both bone and soft tissue lesions, which may be benign or malignant, impacting the structure and function of the elbow joint. Benign tumors such as osteoid osteoma, giant cell tumor, aneurysmal bone cyst, and fibrous dysplasia are relatively common around the elbow, often presenting with localized pain, swelling, or limited range of motion due to mechanical effects on the joint. Malignant tumors, although rare, pose a higher clinical challenge due to their aggressive nature and potential for local invasion and metastasis. Common malignant elbow tumors include osteosarcoma, Ewing sarcoma, and chondrosarcoma, each characterized by rapid growth and a high likelihood of spreading to other regions. Synovial sarcoma, myxofibrosarcoma, and undifferentiated pleomorphic sarcoma are also occasionally observed in the soft tissues around the elbow, with varied clinical presentations including pain, mass effect, and possible neurovascular compromise. Diagnosis typically involves imaging techniques such as X-rays, MRI, and CT scans, along with biopsy procedures to determine histological type and malignancy grade. Treatment strategies are tailored to each tumor type and patient characteristics, combining surgical resection, radiation, and chemotherapy where appropriate. For benign tumors, surgical excision may suffice, while malignant tumors require more extensive resection and adjunct therapies to prevent recurrence and manage metastasis. Recent advancements in limb-salvage surgery and targeted therapies have improved outcomes in elbow musculoskeletal tumors. However, due to the rarity of these tumors and the complexity of elbow joint anatomy, there remains a need for further research into optimized treatment protocols and long-term patient outcomes. Early diagnosis and intervention remain essential for preserving joint functionality and improving overall survival rates."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μυοσκελετική ογκολογία στην άρθρωση του αγκώνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζηκόπουλος Αλέξανδρος","Zikopoulos Alexandros"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Οι όγκοι του μυοσκελετικού συστήματος στην περιοχή του αγκώνα αποτελούν μια σπάνια αλλά σημαντική κατηγορία στην ορθοπαιδική ογκολογία. Αυτοί οι όγκοι περιλαμβάνουν τόσο οστικές όσο και μαλακών μορίων βλάβες, οι οποίες μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις, επηρεάζοντας τη δομή και τη λειτουργία της άρθρωσης του αγκώνα. Καλοήθεις όγκοι, όπως το οστεοειδές οστέωμα, ο γιγαντοκυτταρικός όγκος, η ανευρυσματική κύστη των οστών και η ινώδης δυσπλασία, είναι σχετικά συχνοί γύρω από τον αγκώνα, συχνά παρουσιάζοντας τοπικό πόνο, οίδημα ή περιορισμένο εύρος κίνησης λόγω μηχανικών επιδράσεων στην άρθρωση. Κακοήθεις όγκοι, αν και σπάνιοι, αποτελούν μεγαλύτερη κλινική πρόκληση λόγω της επιθετικής φύσης τους και της δυνατότητας για τοπική διήθηση και μετάσταση. Συνηθισμένοι κακοήθεις όγκοι του αγκώνα περιλαμβάνουν το οστεοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το χονδροσάρκωμα, καθένας από τους οποίους χαρακτηρίζεται από ταχεία ανάπτυξη και υψηλή πιθανότητα εξάπλωσης σε άλλες περιοχές. Το συνοβιακό σάρκωμα, το μυξοινοσάρκωμα και το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα παρατηρούνται επίσης περιστασιακά στους μαλακούς ιστούς γύρω από τον αγκώνα, με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις, όπως πόνο, ψηλαφητή μάζα και πιθανή νευροαγγειακή πίεση.Η διάγνωση συνήθως περιλαμβάνει απεικονιστικές τεχνικές όπως ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία (MRI) και αξονική τομογραφία (CT), καθώς και βιοψία για τον προσδιορισμό του ιστολογικού τύπου και του βαθμού κακοήθειας του όγκου. Οι θεραπευτικές στρατηγικές προσαρμόζονται ανάλογα με τον τύπο του όγκου και τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, συνδυάζοντας χειρουργική εκτομή, ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία όπου είναι απαραίτητο. Για τους καλοήθεις όγκους, η χειρουργική αφαίρεση μπορεί να είναι επαρκής, ενώ οι κακοήθεις όγκοι απαιτούν πιο εκτεταμένη εκτομή και συμπληρωματικές θεραπείες για την πρόληψη της υποτροπής και τη διαχείριση των μεταστάσεων. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη χειρουργική διάσωση άκρων και στις στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει τα αποτελέσματα στους όγκους του μυοσκελετικού συστήματος του αγκώνα. Ωστόσο, λόγω της σπανιότητας αυτών των όγκων και της πολυπλοκότητας της ανατομίας της άρθρωσης του αγκώνα, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με βέλτιστα θεραπευτικά πρωτόκολλα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των ασθενών. Η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση παραμένουν κρίσιμες για τη διατήρηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και τη βελτίωση των συνολικών ποσοστών επιβίωσης.","Musculoskeletal tumors of the elbow represent a rare yet significant subset of orthopedic oncology. These tumors include both bone and soft tissue lesions, which may be benign or malignant, impacting the structure and function of the elbow joint. Benign tumors such as osteoid osteoma, giant cell tumor, aneurysmal bone cyst, and fibrous dysplasia are relatively common around the elbow, often presenting with localized pain, swelling, or limited range of motion due to mechanical effects on the joint. Malignant tumors, although rare, pose a higher clinical challenge due to their aggressive nature and potential for local invasion and metastasis. Common malignant elbow tumors include osteosarcoma, Ewing sarcoma, and chondrosarcoma, each characterized by rapid growth and a high likelihood of spreading to other regions. Synovial sarcoma, myxofibrosarcoma, and undifferentiated pleomorphic sarcoma are also occasionally observed in the soft tissues around the elbow, with varied clinical presentations including pain, mass effect, and possible neurovascular compromise. Diagnosis typically involves imaging techniques such as X-rays, MRI, and CT scans, along with biopsy procedures to determine histological type and malignancy grade. Treatment strategies are tailored to each tumor type and patient characteristics, combining surgical resection, radiation, and chemotherapy where appropriate. For benign tumors, surgical excision may suffice, while malignant tumors require more extensive resection and adjunct therapies to prevent recurrence and manage metastasis. Recent advancements in limb-salvage surgery and targeted therapies have improved outcomes in elbow musculoskeletal tumors. However, due to the rarity of these tumors and the complexity of elbow joint anatomy, there remains a need for further research into optimized treatment protocols and long-term patient outcomes. Early diagnosis and intervention remain essential for preserving joint functionality and improving overall survival rates."],"dc:identifier":["uoadl:3480467","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3480467"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μυοσκελετική ογκολογία στην άρθρωση του αγκώνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:29Z"}