{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481139"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481139","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δοσολογικά Σχήματα Παρατεταμένης Έγχυσης Β' Λακταμικών Αντιβιοτικών με τη Βοήθεια Υπολογιστικών Προσομοιώσεων.","abstract":"Εισαγωγή: Η αυξανόμενη μικροβιακή αντοχή καθιστά επιτακτική την ανάγκη για βελτιστοποίηση των δοσολογικών σχημάτων αντιβιοτικών, προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα και να περιοριστεί η τοξικότητα και η ανάπτυξη ανθεκτικών στελεχών. Τα β- λακταμικά αντιβιοτικά, τα οποία χαρακτηρίζονται από χρονοεξαρτώμενη βακτηριοκτόνο δράση, επηρεάζονται ιδιαίτερα από τη διάρκεια που η συγκέντρωσή τους στο πλάσμα παραμένει πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση. Η παρατεταμένη έγχυση (Extended Infusion, EI) έχει προταθεί ως στρατηγική βελτιστοποίησης της φαρμακοδυναμικής τους. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης β-λακταμικών αντιβιοτικών μέσω υπολογιστικών προσομοιώσεων. Μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκαν προσομοιώσεις Monte Carlo για την αξιολόγηση των φαρμακοκινητικών και φαρμακοδυναμικών προφίλ τεσσάρων ευρέως χρησιμοποιούμενων β- λακταμικών αντιβιοτικών: ceftazidime, ceftolozane, meropenem και piperacillin. Οι προσομοιώσεις έλαβαν υπόψη διαφορετικά επίπεδα νεφρικής λειτουργίας (φυσιολογική και μειωμένη) για την κάλυψη ευρέος φάσματος κλινικών περιπτώσεων. Συγκρίθηκαν δοσολογικά σχήματα διαλείπουσας έγχυσης (Intermittent Bolus, IB) και παρατεταμένης έγχυσης για την ικανότητά τους να διατηρούν τις συγκεντρώσεις του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι η παρατεταμένη έγχυση αύξησε σημαντικά την πιθανότητα επίτευξης φαρμακοδυναμικών στόχων (Probability of Target Attainment, PTA) για όλα τα εξεταζόμενα αντιβιοτικά. Σε συνθήκες φυσιολογικής νεφρικής λειτουργίας, τα σχήματα EI διατήρησαν τις συγκεντρώσεις των αντιβιοτικών πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα συγκριτικά με τη διαλείπουσα χορήγηση, βελτιώνοντας έτσι την πιθανότητα εκρίζωσης των βακτηρίων. Σε περιπτώσεις νεφρικής ανεπάρκειας, η προσαρμογή της δόσης στις παρατεταμένες εγχύσεις επέτρεψε τη διατήρηση θεραπευτικών συγκεντρώσεων χωρίς να αυξηθεί ο κίνδυνος τοξικότητας. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τα κλινικά οφέλη της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Η παράταση της έκθεσης του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση ενισχύει τη βακτηριοκτόνο δράση, μειώνει την πιθανότητα αποτυχίας της θεραπείας και περιορίζει την ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής. Ωστόσο, η εφαρμογή των σχημάτων EI συνοδεύεται από προκλήσεις, όπως η ανάγκη για συνεχή φλεβική πρόσβαση και οι αυξημένες απαιτήσεις σε υγειονομικούς πόρους. Επίσης, οι κλινικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως η νεφρική λειτουργία και η βαρύτητα της λοίμωξης. Συμπεράσματα: Η μελέτη καταδεικνύει την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις έδειξαν 5 σαφή βελτίωση στην επίτευξη των φαρμακοδυναμικών στόχων, ιδιαίτερα σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς και λοιμώξεις από ανθεκτικά παθογόνα. Παρόλο που απαιτούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές για την πλήρη επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων, η παρατεταμένη έγχυση φαίνεται να αποτελεί υποσχόμενη στρατηγική για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των αντιβιοτικών και τη μείωση της μικροβιακής αντοχής.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αυξανόμενη μικροβιακή αντοχή καθιστά επιτακτική την ανάγκη για βελτιστοποίηση των δοσολογικών σχημάτων αντιβιοτικών, προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα και να περιοριστεί η τοξικότητα και η ανάπτυξη ανθεκτικών στελεχών. Τα β- λακταμικά αντιβιοτικά, τα οποία χαρακτηρίζονται από χρονοεξαρτώμενη βακτηριοκτόνο δράση, επηρεάζονται ιδιαίτερα από τη διάρκεια που η συγκέντρωσή τους στο πλάσμα παραμένει πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση. Η παρατεταμένη έγχυση (Extended Infusion, EI) έχει προταθεί ως στρατηγική βελτιστοποίησης της φαρμακοδυναμικής τους. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης β-λακταμικών αντιβιοτικών μέσω υπολογιστικών προσομοιώσεων. Μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκαν προσομοιώσεις Monte Carlo για την αξιολόγηση των φαρμακοκινητικών και φαρμακοδυναμικών προφίλ τεσσάρων ευρέως χρησιμοποιούμενων β- λακταμικών αντιβιοτικών: ceftazidime, ceftolozane, meropenem και piperacillin. Οι προσομοιώσεις έλαβαν υπόψη διαφορετικά επίπεδα νεφρικής λειτουργίας (φυσιολογική και μειωμένη) για την κάλυψη ευρέος φάσματος κλινικών περιπτώσεων. Συγκρίθηκαν δοσολογικά σχήματα διαλείπουσας έγχυσης (Intermittent Bolus, IB) και παρατεταμένης έγχυσης για την ικανότητά τους να διατηρούν τις συγκεντρώσεις του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι η παρατεταμένη έγχυση αύξησε σημαντικά την πιθανότητα επίτευξης φαρμακοδυναμικών στόχων (Probability of Target Attainment, PTA) για όλα τα εξεταζόμενα αντιβιοτικά. Σε συνθήκες φυσιολογικής νεφρικής λειτουργίας, τα σχήματα EI διατήρησαν τις συγκεντρώσεις των αντιβιοτικών πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα συγκριτικά με τη διαλείπουσα χορήγηση, βελτιώνοντας έτσι την πιθανότητα εκρίζωσης των βακτηρίων. Σε περιπτώσεις νεφρικής ανεπάρκειας, η προσαρμογή της δόσης στις παρατεταμένες εγχύσεις επέτρεψε τη διατήρηση θεραπευτικών συγκεντρώσεων χωρίς να αυξηθεί ο κίνδυνος τοξικότητας. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τα κλινικά οφέλη της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Η παράταση της έκθεσης του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση ενισχύει τη βακτηριοκτόνο δράση, μειώνει την πιθανότητα αποτυχίας της θεραπείας και περιορίζει την ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής. Ωστόσο, η εφαρμογή των σχημάτων EI συνοδεύεται από προκλήσεις, όπως η ανάγκη για συνεχή φλεβική πρόσβαση και οι αυξημένες απαιτήσεις σε υγειονομικούς πόρους. Επίσης, οι κλινικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως η νεφρική λειτουργία και η βαρύτητα της λοίμωξης. Συμπεράσματα: Η μελέτη καταδεικνύει την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις έδειξαν 5 σαφή βελτίωση στην επίτευξη των φαρμακοδυναμικών στόχων, ιδιαίτερα σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς και λοιμώξεις από ανθεκτικά παθογόνα. Παρόλο που απαιτούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές για την πλήρη επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων, η παρατεταμένη έγχυση φαίνεται να αποτελεί υποσχόμενη στρατηγική για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των αντιβιοτικών και τη μείωση της μικροβιακής αντοχής.","abstract_has_math":false,"creators":["Τρουλλάκη Μαρία","Troullaki Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481139"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481139","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481139","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481139","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481139","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τρουλλάκη Μαρία","Troullaki Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481139","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481139"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αυξανόμενη μικροβιακή αντοχή καθιστά επιτακτική την ανάγκη για βελτιστοποίηση των δοσολογικών σχημάτων αντιβιοτικών, προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα και να περιοριστεί η τοξικότητα και η ανάπτυξη ανθεκτικών στελεχών. Τα β- λακταμικά αντιβιοτικά, τα οποία χαρακτηρίζονται από χρονοεξαρτώμενη βακτηριοκτόνο δράση, επηρεάζονται ιδιαίτερα από τη διάρκεια που η συγκέντρωσή τους στο πλάσμα παραμένει πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση. Η παρατεταμένη έγχυση (Extended Infusion, EI) έχει προταθεί ως στρατηγική βελτιστοποίησης της φαρμακοδυναμικής τους. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης β-λακταμικών αντιβιοτικών μέσω υπολογιστικών προσομοιώσεων. Μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκαν προσομοιώσεις Monte Carlo για την αξιολόγηση των φαρμακοκινητικών και φαρμακοδυναμικών προφίλ τεσσάρων ευρέως χρησιμοποιούμενων β- λακταμικών αντιβιοτικών: ceftazidime, ceftolozane, meropenem και piperacillin. Οι προσομοιώσεις έλαβαν υπόψη διαφορετικά επίπεδα νεφρικής λειτουργίας (φυσιολογική και μειωμένη) για την κάλυψη ευρέος φάσματος κλινικών περιπτώσεων. Συγκρίθηκαν δοσολογικά σχήματα διαλείπουσας έγχυσης (Intermittent Bolus, IB) και παρατεταμένης έγχυσης για την ικανότητά τους να διατηρούν τις συγκεντρώσεις του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι η παρατεταμένη έγχυση αύξησε σημαντικά την πιθανότητα επίτευξης φαρμακοδυναμικών στόχων (Probability of Target Attainment, PTA) για όλα τα εξεταζόμενα αντιβιοτικά. Σε συνθήκες φυσιολογικής νεφρικής λειτουργίας, τα σχήματα EI διατήρησαν τις συγκεντρώσεις των αντιβιοτικών πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα συγκριτικά με τη διαλείπουσα χορήγηση, βελτιώνοντας έτσι την πιθανότητα εκρίζωσης των βακτηρίων. Σε περιπτώσεις νεφρικής ανεπάρκειας, η προσαρμογή της δόσης στις παρατεταμένες εγχύσεις επέτρεψε τη διατήρηση θεραπευτικών συγκεντρώσεων χωρίς να αυξηθεί ο κίνδυνος τοξικότητας. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τα κλινικά οφέλη της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Η παράταση της έκθεσης του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση ενισχύει τη βακτηριοκτόνο δράση, μειώνει την πιθανότητα αποτυχίας της θεραπείας και περιορίζει την ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής. Ωστόσο, η εφαρμογή των σχημάτων EI συνοδεύεται από προκλήσεις, όπως η ανάγκη για συνεχή φλεβική πρόσβαση και οι αυξημένες απαιτήσεις σε υγειονομικούς πόρους. Επίσης, οι κλινικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως η νεφρική λειτουργία και η βαρύτητα της λοίμωξης. Συμπεράσματα: Η μελέτη καταδεικνύει την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις έδειξαν 5 σαφή βελτίωση στην επίτευξη των φαρμακοδυναμικών στόχων, ιδιαίτερα σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς και λοιμώξεις από ανθεκτικά παθογόνα. Παρόλο που απαιτούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές για την πλήρη επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων, η παρατεταμένη έγχυση φαίνεται να αποτελεί υποσχόμενη στρατηγική για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των αντιβιοτικών και τη μείωση της μικροβιακής αντοχής.","Introduction: The rise of antimicrobial resistance has heightened the need for optimized antibiotic dosing strategies to maximize therapeutic efficacy while limiting toxicity and resistance development. β-lactam antibiotics, known for their time-dependent killing, are particularly influenced by the duration their plasma concentration remains above the minimum therapeutic levels. Extended infusion (EI) regimens have been proposed to improve pharmacokinetic/pharmacodynamic (PK/PD) target attainment, especially in critically ill patients. This study aimed to evaluate the efficacy of extended infusion dosing regimens for β-lactam antibiotics using computational simulations to optimize clinical outcomes. Methods: Monte Carlo simulations were employed to assess the pharmacokinetic and pharmacodynamic profiles of four commonly used β-lactam antibiotics: ceftazidime, ceftolozane, meropenem, and piperacillin. The simulations modeled both normal renal function and varying degrees of renal impairment to account for diverse patient populations. Different dosing strategies, including intermittent bolus (IB) and extended infusion, were analyzed to compare their ability to maintain plasma drug concentrations above the minimum therapeutic levels for specific durations. Results: The simulations demonstrated that extended infusion significantly improved the probability of target attainment (PTA) across all four antibiotics. In normal renal function scenarios, EI regimens achieved therapeutic concentrations for longer periods than IB dosing, enhancing bacterial eradication potential. For patients with renal impairment, dose adjustments in EI regimens allowed for effective drug exposure while mitigating the risk of toxicity. Notably, meropenem and piperacillin displayed the highest PTA improvements under EI protocols, even in cases involving multidrug-resistant organisms. Discussion: The findings highlight the clinical benefits of extended infusion regimens in optimizing β- lactam antibiotic therapy. By prolonging drug exposure above the minimum therapeutic levels, EI regimens can enhance bacterial killing, reduce treatment failures, and potentially limit the emergence of antimicrobial resistance. While the simulations support the pharmacological advantages of EI, practical challenges remain, such as the need for continuous IV access and potential resource burdens on healthcare systems. Furthermore, patient-specific factors, including renal function and infection severity, must be considered when selecting dosing strategies. Conclusion: This study underscores the efficacy of extended infusion regimens in optimizing β-lactam antibiotic therapy. The computational simulations provide strong evidence that EI can significantly improve PK/PD target attainment, especially in critically ill patients or infections caused by resistant pathogens. Although further clinical trials are necessary to validate these findings fully, extended infusion presents a promising approach to enhancing antimicrobial therapy and combating rising antibiotic resistance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δοσολογικά Σχήματα Παρατεταμένης Έγχυσης Β' Λακταμικών Αντιβιοτικών με τη Βοήθεια Υπολογιστικών Προσομοιώσεων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τρουλλάκη Μαρία","Troullaki Maria"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αυξανόμενη μικροβιακή αντοχή καθιστά επιτακτική την ανάγκη για βελτιστοποίηση των δοσολογικών σχημάτων αντιβιοτικών, προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα και να περιοριστεί η τοξικότητα και η ανάπτυξη ανθεκτικών στελεχών. Τα β- λακταμικά αντιβιοτικά, τα οποία χαρακτηρίζονται από χρονοεξαρτώμενη βακτηριοκτόνο δράση, επηρεάζονται ιδιαίτερα από τη διάρκεια που η συγκέντρωσή τους στο πλάσμα παραμένει πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση. Η παρατεταμένη έγχυση (Extended Infusion, EI) έχει προταθεί ως στρατηγική βελτιστοποίησης της φαρμακοδυναμικής τους. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης β-λακταμικών αντιβιοτικών μέσω υπολογιστικών προσομοιώσεων. Μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκαν προσομοιώσεις Monte Carlo για την αξιολόγηση των φαρμακοκινητικών και φαρμακοδυναμικών προφίλ τεσσάρων ευρέως χρησιμοποιούμενων β- λακταμικών αντιβιοτικών: ceftazidime, ceftolozane, meropenem και piperacillin. Οι προσομοιώσεις έλαβαν υπόψη διαφορετικά επίπεδα νεφρικής λειτουργίας (φυσιολογική και μειωμένη) για την κάλυψη ευρέος φάσματος κλινικών περιπτώσεων. Συγκρίθηκαν δοσολογικά σχήματα διαλείπουσας έγχυσης (Intermittent Bolus, IB) και παρατεταμένης έγχυσης για την ικανότητά τους να διατηρούν τις συγκεντρώσεις του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι η παρατεταμένη έγχυση αύξησε σημαντικά την πιθανότητα επίτευξης φαρμακοδυναμικών στόχων (Probability of Target Attainment, PTA) για όλα τα εξεταζόμενα αντιβιοτικά. Σε συνθήκες φυσιολογικής νεφρικής λειτουργίας, τα σχήματα EI διατήρησαν τις συγκεντρώσεις των αντιβιοτικών πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα συγκριτικά με τη διαλείπουσα χορήγηση, βελτιώνοντας έτσι την πιθανότητα εκρίζωσης των βακτηρίων. Σε περιπτώσεις νεφρικής ανεπάρκειας, η προσαρμογή της δόσης στις παρατεταμένες εγχύσεις επέτρεψε τη διατήρηση θεραπευτικών συγκεντρώσεων χωρίς να αυξηθεί ο κίνδυνος τοξικότητας. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τα κλινικά οφέλη της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Η παράταση της έκθεσης του φαρμάκου πάνω από την ελάχιστη θεραπευτική συγκέντρωση ενισχύει τη βακτηριοκτόνο δράση, μειώνει την πιθανότητα αποτυχίας της θεραπείας και περιορίζει την ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής. Ωστόσο, η εφαρμογή των σχημάτων EI συνοδεύεται από προκλήσεις, όπως η ανάγκη για συνεχή φλεβική πρόσβαση και οι αυξημένες απαιτήσεις σε υγειονομικούς πόρους. Επίσης, οι κλινικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως η νεφρική λειτουργία και η βαρύτητα της λοίμωξης. Συμπεράσματα: Η μελέτη καταδεικνύει την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης έγχυσης στη βελτιστοποίηση της θεραπείας με β-λακταμικά αντιβιοτικά. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις έδειξαν 5 σαφή βελτίωση στην επίτευξη των φαρμακοδυναμικών στόχων, ιδιαίτερα σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς και λοιμώξεις από ανθεκτικά παθογόνα. Παρόλο που απαιτούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές για την πλήρη επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων, η παρατεταμένη έγχυση φαίνεται να αποτελεί υποσχόμενη στρατηγική για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των αντιβιοτικών και τη μείωση της μικροβιακής αντοχής.","Introduction: The rise of antimicrobial resistance has heightened the need for optimized antibiotic dosing strategies to maximize therapeutic efficacy while limiting toxicity and resistance development. β-lactam antibiotics, known for their time-dependent killing, are particularly influenced by the duration their plasma concentration remains above the minimum therapeutic levels. Extended infusion (EI) regimens have been proposed to improve pharmacokinetic/pharmacodynamic (PK/PD) target attainment, especially in critically ill patients. This study aimed to evaluate the efficacy of extended infusion dosing regimens for β-lactam antibiotics using computational simulations to optimize clinical outcomes. Methods: Monte Carlo simulations were employed to assess the pharmacokinetic and pharmacodynamic profiles of four commonly used β-lactam antibiotics: ceftazidime, ceftolozane, meropenem, and piperacillin. The simulations modeled both normal renal function and varying degrees of renal impairment to account for diverse patient populations. Different dosing strategies, including intermittent bolus (IB) and extended infusion, were analyzed to compare their ability to maintain plasma drug concentrations above the minimum therapeutic levels for specific durations. Results: The simulations demonstrated that extended infusion significantly improved the probability of target attainment (PTA) across all four antibiotics. In normal renal function scenarios, EI regimens achieved therapeutic concentrations for longer periods than IB dosing, enhancing bacterial eradication potential. For patients with renal impairment, dose adjustments in EI regimens allowed for effective drug exposure while mitigating the risk of toxicity. Notably, meropenem and piperacillin displayed the highest PTA improvements under EI protocols, even in cases involving multidrug-resistant organisms. Discussion: The findings highlight the clinical benefits of extended infusion regimens in optimizing β- lactam antibiotic therapy. By prolonging drug exposure above the minimum therapeutic levels, EI regimens can enhance bacterial killing, reduce treatment failures, and potentially limit the emergence of antimicrobial resistance. While the simulations support the pharmacological advantages of EI, practical challenges remain, such as the need for continuous IV access and potential resource burdens on healthcare systems. Furthermore, patient-specific factors, including renal function and infection severity, must be considered when selecting dosing strategies. Conclusion: This study underscores the efficacy of extended infusion regimens in optimizing β-lactam antibiotic therapy. The computational simulations provide strong evidence that EI can significantly improve PK/PD target attainment, especially in critically ill patients or infections caused by resistant pathogens. Although further clinical trials are necessary to validate these findings fully, extended infusion presents a promising approach to enhancing antimicrobial therapy and combating rising antibiotic resistance."],"dc:identifier":["uoadl:3481139","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481139"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Δοσολογικά Σχήματα Παρατεταμένης Έγχυσης Β' Λακταμικών Αντιβιοτικών με τη Βοήθεια Υπολογιστικών Προσομοιώσεων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z"}