{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481187"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481187","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική επίδραση των αναστολέων του συμμεταφορέα γλυκόζης – νατρίου τύπου -2 (SGLT-2) και των βήτα αναστολέων σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου","abstract":"Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟEM) εξακολουθεί να παραμένει η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Οι ασθενείς με υποψία ΟEM κατηγοριοποιούνται αρχικά σε (i) STEMI και (ii) ΝSTEMI. Η επεμβατική παρέμβαση προτιμάται της ινωδόλυσης αλλά πρέπει να διεκπεραιωθεί γρήγορα. Η αρχική θεραπεία περιλαμβάνει την χορήγηση διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας που συνεχίζεται και μετά το εξιτήριο, αντιπηκτική θεραπεία κατά την νοσηλεία, φάρμακα για την δυσλιπιδαιμία και β-αναστολείς. Οι β- αναστολείς συνδέονται στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς και από την ανακάλυψή τους, έχουν φέρει επανάσταση στον τομέα των καρδιαγγειακών θεραπειών. Οι κύριες δράσεις τους περιλαμβάνουν την μείωση των απαιτήσεων οξυγόνου του μυοκαρδίου, την αρνητική χρονότροπη και ινότροπη δράση. Στις διαφορετικές κατηγορίες β-αναστολέων ανήκουν οι μη-καρδιοεκλεκτικοί, οι καρδιοεκλεκτικοί αλλά και οι αγγειοδιασταλτικοί που δρουν με επιπλέον μηχανισμούς, όπως ο α1 ανταγωνισμός και η απελευθέρωση ΝΟ. Οι β-αναστολείς έχουν λάβει έγκριση για χορήγηση σε καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ΚΕ, υπέρταση, καρδιακές αρρυθμίες, σταθερή στηθάγχη, ΟΕΜ αλλά και σε μη-καρδιακές ενδείξεις. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα γλυκόζης/νατρίου τύπου - 2 (SGLT2i) ενώ αρχικά θεωρήθηκαν ως αποκλειστικά υπογλυκαιμικά φάρμακα, έχουν ήδη δείξει κλινικά οφέλη που ξεπέρασαν κατά πολύ τα αναμενόμενα. Εκτός από την υπογλυκαιμική έχει αποδειχθεί η σημαντική νεφροπροστατευτική και καρδιοπροστατευτική τους δράση. Οι SGLT2i έχουν λάβει έγκριση για τον διαβήτη, την καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης και την χρόνια νεφρική νόσο. Οι β-αναστολείς ανήκουν εδώ και δεκαετίες στα φάρμακα που εντάσσονται στην συμβατική θεραπεία ασθενών μετά από ΟΕΜ. Ωστόσο, τα οφέλη τους φαίνονται λιγότερο σημαντικά στο πλαίσιο της σύγχρονης πρακτικής που στοιχειοθετείται από τις σύγχρονες επεμβατικές και φαρμακευτικές θεραπείες. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι η συγκριτική ανάλυση των SGLT2i και των β-αναστολέων στη θεραπεία των ασθενών μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι: Η διεξαγωγή της συστηματικής ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε με βάση τις οδηγίες PRISMA 2020 στις βιβλιοθήκες PubMed και Scopus. Αποτελέσματα: Ανακτήθηκαν 28 άρθρα, 9 κλινικές μελέτες και 19 μελέτες παρατήρησης, επιλέχθηκαν και συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Συμπέρασμα: Τόσο ο ρόλος των β-αναστολέων όσο και των SGLT2i ενδέχεται να τροποποιηθεί σύντομα με τους β-αναστολείς να μην αποτελούν πλέον μια θεραπεία «one-fits-all» και τους SGLT2i να λαμβάνουν έγκριση για την χορήγηση σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών μετά από ΟΕΜ.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟEM) εξακολουθεί να παραμένει η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Οι ασθενείς με υποψία ΟEM κατηγοριοποιούνται αρχικά σε (i) STEMI και (ii) ΝSTEMI. Η επεμβατική παρέμβαση προτιμάται της ινωδόλυσης αλλά πρέπει να διεκπεραιωθεί γρήγορα. Η αρχική θεραπεία περιλαμβάνει την χορήγηση διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας που συνεχίζεται και μετά το εξιτήριο, αντιπηκτική θεραπεία κατά την νοσηλεία, φάρμακα για την δυσλιπιδαιμία και β-αναστολείς. Οι β- αναστολείς συνδέονται στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς και από την ανακάλυψή τους, έχουν φέρει επανάσταση στον τομέα των καρδιαγγειακών θεραπειών. Οι κύριες δράσεις τους περιλαμβάνουν την μείωση των απαιτήσεων οξυγόνου του μυοκαρδίου, την αρνητική χρονότροπη και ινότροπη δράση. Στις διαφορετικές κατηγορίες β-αναστολέων ανήκουν οι μη-καρδιοεκλεκτικοί, οι καρδιοεκλεκτικοί αλλά και οι αγγειοδιασταλτικοί που δρουν με επιπλέον μηχανισμούς, όπως ο α1 ανταγωνισμός και η απελευθέρωση ΝΟ. Οι β-αναστολείς έχουν λάβει έγκριση για χορήγηση σε καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ΚΕ, υπέρταση, καρδιακές αρρυθμίες, σταθερή στηθάγχη, ΟΕΜ αλλά και σε μη-καρδιακές ενδείξεις. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα γλυκόζης/νατρίου τύπου - 2 (SGLT2i) ενώ αρχικά θεωρήθηκαν ως αποκλειστικά υπογλυκαιμικά φάρμακα, έχουν ήδη δείξει κλινικά οφέλη που ξεπέρασαν κατά πολύ τα αναμενόμενα. Εκτός από την υπογλυκαιμική έχει αποδειχθεί η σημαντική νεφροπροστατευτική και καρδιοπροστατευτική τους δράση. Οι SGLT2i έχουν λάβει έγκριση για τον διαβήτη, την καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης και την χρόνια νεφρική νόσο. Οι β-αναστολείς ανήκουν εδώ και δεκαετίες στα φάρμακα που εντάσσονται στην συμβατική θεραπεία ασθενών μετά από ΟΕΜ. Ωστόσο, τα οφέλη τους φαίνονται λιγότερο σημαντικά στο πλαίσιο της σύγχρονης πρακτικής που στοιχειοθετείται από τις σύγχρονες επεμβατικές και φαρμακευτικές θεραπείες. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι η συγκριτική ανάλυση των SGLT2i και των β-αναστολέων στη θεραπεία των ασθενών μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι: Η διεξαγωγή της συστηματικής ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε με βάση τις οδηγίες PRISMA 2020 στις βιβλιοθήκες PubMed και Scopus. Αποτελέσματα: Ανακτήθηκαν 28 άρθρα, 9 κλινικές μελέτες και 19 μελέτες παρατήρησης, επιλέχθηκαν και συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Συμπέρασμα: Τόσο ο ρόλος των β-αναστολέων όσο και των SGLT2i ενδέχεται να τροποποιηθεί σύντομα με τους β-αναστολείς να μην αποτελούν πλέον μια θεραπεία «one-fits-all» και τους SGLT2i να λαμβάνουν έγκριση για την χορήγηση σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών μετά από ΟΕΜ.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπέρτος Νικόλαος","Bertos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481187"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481187","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481187","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481187","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481187","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπέρτος Νικόλαος","Bertos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481187","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481187"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟEM) εξακολουθεί να παραμένει η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Οι ασθενείς με υποψία ΟEM κατηγοριοποιούνται αρχικά σε (i) STEMI και (ii) ΝSTEMI. Η επεμβατική παρέμβαση προτιμάται της ινωδόλυσης αλλά πρέπει να διεκπεραιωθεί γρήγορα. Η αρχική θεραπεία περιλαμβάνει την χορήγηση διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας που συνεχίζεται και μετά το εξιτήριο, αντιπηκτική θεραπεία κατά την νοσηλεία, φάρμακα για την δυσλιπιδαιμία και β-αναστολείς. Οι β- αναστολείς συνδέονται στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς και από την ανακάλυψή τους, έχουν φέρει επανάσταση στον τομέα των καρδιαγγειακών θεραπειών. Οι κύριες δράσεις τους περιλαμβάνουν την μείωση των απαιτήσεων οξυγόνου του μυοκαρδίου, την αρνητική χρονότροπη και ινότροπη δράση. Στις διαφορετικές κατηγορίες β-αναστολέων ανήκουν οι μη-καρδιοεκλεκτικοί, οι καρδιοεκλεκτικοί αλλά και οι αγγειοδιασταλτικοί που δρουν με επιπλέον μηχανισμούς, όπως ο α1 ανταγωνισμός και η απελευθέρωση ΝΟ. Οι β-αναστολείς έχουν λάβει έγκριση για χορήγηση σε καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ΚΕ, υπέρταση, καρδιακές αρρυθμίες, σταθερή στηθάγχη, ΟΕΜ αλλά και σε μη-καρδιακές ενδείξεις. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα γλυκόζης/νατρίου τύπου - 2 (SGLT2i) ενώ αρχικά θεωρήθηκαν ως αποκλειστικά υπογλυκαιμικά φάρμακα, έχουν ήδη δείξει κλινικά οφέλη που ξεπέρασαν κατά πολύ τα αναμενόμενα. Εκτός από την υπογλυκαιμική έχει αποδειχθεί η σημαντική νεφροπροστατευτική και καρδιοπροστατευτική τους δράση. Οι SGLT2i έχουν λάβει έγκριση για τον διαβήτη, την καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης και την χρόνια νεφρική νόσο. Οι β-αναστολείς ανήκουν εδώ και δεκαετίες στα φάρμακα που εντάσσονται στην συμβατική θεραπεία ασθενών μετά από ΟΕΜ. Ωστόσο, τα οφέλη τους φαίνονται λιγότερο σημαντικά στο πλαίσιο της σύγχρονης πρακτικής που στοιχειοθετείται από τις σύγχρονες επεμβατικές και φαρμακευτικές θεραπείες. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι η συγκριτική ανάλυση των SGLT2i και των β-αναστολέων στη θεραπεία των ασθενών μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι: Η διεξαγωγή της συστηματικής ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε με βάση τις οδηγίες PRISMA 2020 στις βιβλιοθήκες PubMed και Scopus. Αποτελέσματα: Ανακτήθηκαν 28 άρθρα, 9 κλινικές μελέτες και 19 μελέτες παρατήρησης, επιλέχθηκαν και συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Συμπέρασμα: Τόσο ο ρόλος των β-αναστολέων όσο και των SGLT2i ενδέχεται να τροποποιηθεί σύντομα με τους β-αναστολείς να μην αποτελούν πλέον μια θεραπεία «one-fits-all» και τους SGLT2i να λαμβάνουν έγκριση για την χορήγηση σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών μετά από ΟΕΜ.","Introduction: Acute myocardial infarction (AΜΙ) continues to remain the leading cause of morbidity and mortality worldwide. Patients with suspected AΜΙ are initially categorized into (i) STEMI and (ii) NSEMI. Invasive intervention is preferred over fibrinolysis but must be processed quickly. Initial treatment includes the administration of dual antiplatelet therapy that continues after discharge, anticoagulant therapy during hospitalization, drugs for dyslipidemia and beta-blockers. Beta-blockers bind to beta-adrenergic receptors and since their discovery, they have revolutionized the field of cardiovascular therapies. Their main actions include the reduction of myocardial oxygen requirements, negative chronotropic and inotropic action. The different categories of beta-blockers include non-cardioselective, cardioselective and lastly vasodilators that act with additional mechanisms, such as α1 competition and NO release. Beta-blockers have been approved for administration in heart failure with reduced EF, hypertension, cardiac arrhythmias, stable angina, AMI, and non-cardiac indications. While sodium/glucose cotransporter type-2 inhibitors (SGLT2i) were initially considered to be exclusively hypoglycemic drugs, their clinical benefits have far exceeded expectations. In addition to hypoglycemia, their significant renoprotective and cardioprotective effect has already been proven. SGLT2i have been approved for diabetes, heart failure with reduced and preserved ejection fraction, and chronic kidney disease. Beta-blockers have been part of the conventional treatment of patients after AMI for decades. However, their benefits seem less significant in the context of modern practice due to modern invasive and pharmaceutical therapies. Aim: The aim of this systematic review is the comparative analysis of SGLT2i and beta-blockers in the treatment of patients after AMI. Methods: The systematic review was conducted based on the revised PRISMA 2020 guidelines in the PubMed and Scopus libraries. Results: The analysis resulted in 28 articles, 9 clinical studies and 19 observational studies were selected and included in this systematic review Conclusion: The role of both beta-blockers and SGLT2i may soon change with beta-blockers no longer being a \"one-fits-all\" treatment and SGLT2i receiving approval for administration to specific categories of patients after OEM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική επίδραση των αναστολέων του συμμεταφορέα γλυκόζης – νατρίου τύπου -2 (SGLT-2) και των βήτα αναστολέων σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπέρτος Νικόλαος","Bertos Nikolaos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟEM) εξακολουθεί να παραμένει η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Οι ασθενείς με υποψία ΟEM κατηγοριοποιούνται αρχικά σε (i) STEMI και (ii) ΝSTEMI. Η επεμβατική παρέμβαση προτιμάται της ινωδόλυσης αλλά πρέπει να διεκπεραιωθεί γρήγορα. Η αρχική θεραπεία περιλαμβάνει την χορήγηση διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας που συνεχίζεται και μετά το εξιτήριο, αντιπηκτική θεραπεία κατά την νοσηλεία, φάρμακα για την δυσλιπιδαιμία και β-αναστολείς. Οι β- αναστολείς συνδέονται στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς και από την ανακάλυψή τους, έχουν φέρει επανάσταση στον τομέα των καρδιαγγειακών θεραπειών. Οι κύριες δράσεις τους περιλαμβάνουν την μείωση των απαιτήσεων οξυγόνου του μυοκαρδίου, την αρνητική χρονότροπη και ινότροπη δράση. Στις διαφορετικές κατηγορίες β-αναστολέων ανήκουν οι μη-καρδιοεκλεκτικοί, οι καρδιοεκλεκτικοί αλλά και οι αγγειοδιασταλτικοί που δρουν με επιπλέον μηχανισμούς, όπως ο α1 ανταγωνισμός και η απελευθέρωση ΝΟ. Οι β-αναστολείς έχουν λάβει έγκριση για χορήγηση σε καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ΚΕ, υπέρταση, καρδιακές αρρυθμίες, σταθερή στηθάγχη, ΟΕΜ αλλά και σε μη-καρδιακές ενδείξεις. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα γλυκόζης/νατρίου τύπου - 2 (SGLT2i) ενώ αρχικά θεωρήθηκαν ως αποκλειστικά υπογλυκαιμικά φάρμακα, έχουν ήδη δείξει κλινικά οφέλη που ξεπέρασαν κατά πολύ τα αναμενόμενα. Εκτός από την υπογλυκαιμική έχει αποδειχθεί η σημαντική νεφροπροστατευτική και καρδιοπροστατευτική τους δράση. Οι SGLT2i έχουν λάβει έγκριση για τον διαβήτη, την καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης και την χρόνια νεφρική νόσο. Οι β-αναστολείς ανήκουν εδώ και δεκαετίες στα φάρμακα που εντάσσονται στην συμβατική θεραπεία ασθενών μετά από ΟΕΜ. Ωστόσο, τα οφέλη τους φαίνονται λιγότερο σημαντικά στο πλαίσιο της σύγχρονης πρακτικής που στοιχειοθετείται από τις σύγχρονες επεμβατικές και φαρμακευτικές θεραπείες. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι η συγκριτική ανάλυση των SGLT2i και των β-αναστολέων στη θεραπεία των ασθενών μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι: Η διεξαγωγή της συστηματικής ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε με βάση τις οδηγίες PRISMA 2020 στις βιβλιοθήκες PubMed και Scopus. Αποτελέσματα: Ανακτήθηκαν 28 άρθρα, 9 κλινικές μελέτες και 19 μελέτες παρατήρησης, επιλέχθηκαν και συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Συμπέρασμα: Τόσο ο ρόλος των β-αναστολέων όσο και των SGLT2i ενδέχεται να τροποποιηθεί σύντομα με τους β-αναστολείς να μην αποτελούν πλέον μια θεραπεία «one-fits-all» και τους SGLT2i να λαμβάνουν έγκριση για την χορήγηση σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών μετά από ΟΕΜ.","Introduction: Acute myocardial infarction (AΜΙ) continues to remain the leading cause of morbidity and mortality worldwide. Patients with suspected AΜΙ are initially categorized into (i) STEMI and (ii) NSEMI. Invasive intervention is preferred over fibrinolysis but must be processed quickly. Initial treatment includes the administration of dual antiplatelet therapy that continues after discharge, anticoagulant therapy during hospitalization, drugs for dyslipidemia and beta-blockers. Beta-blockers bind to beta-adrenergic receptors and since their discovery, they have revolutionized the field of cardiovascular therapies. Their main actions include the reduction of myocardial oxygen requirements, negative chronotropic and inotropic action. The different categories of beta-blockers include non-cardioselective, cardioselective and lastly vasodilators that act with additional mechanisms, such as α1 competition and NO release. Beta-blockers have been approved for administration in heart failure with reduced EF, hypertension, cardiac arrhythmias, stable angina, AMI, and non-cardiac indications. While sodium/glucose cotransporter type-2 inhibitors (SGLT2i) were initially considered to be exclusively hypoglycemic drugs, their clinical benefits have far exceeded expectations. In addition to hypoglycemia, their significant renoprotective and cardioprotective effect has already been proven. SGLT2i have been approved for diabetes, heart failure with reduced and preserved ejection fraction, and chronic kidney disease. Beta-blockers have been part of the conventional treatment of patients after AMI for decades. However, their benefits seem less significant in the context of modern practice due to modern invasive and pharmaceutical therapies. Aim: The aim of this systematic review is the comparative analysis of SGLT2i and beta-blockers in the treatment of patients after AMI. Methods: The systematic review was conducted based on the revised PRISMA 2020 guidelines in the PubMed and Scopus libraries. Results: The analysis resulted in 28 articles, 9 clinical studies and 19 observational studies were selected and included in this systematic review Conclusion: The role of both beta-blockers and SGLT2i may soon change with beta-blockers no longer being a \"one-fits-all\" treatment and SGLT2i receiving approval for administration to specific categories of patients after OEM."],"dc:identifier":["uoadl:3481187","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481187"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συγκριτική επίδραση των αναστολέων του συμμεταφορέα γλυκόζης – νατρίου τύπου -2 (SGLT-2) και των βήτα αναστολέων σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z"}