{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481317"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481317","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Unruly Corporealities: Excessiveness and the Politics of Fatness in the Works of Samuel D.Hunter, Carmen Maria Machado and Laura Aguilar","abstract":"Αυτή η διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική του πάχους σε σύγχρονα πολιτισμικά κείμενα μέσα από τα έργα των Samuel D. Hunter, Carmen Maria Machado και Laura Aguilar. Αντλώντας από τις πολιτισμικές σπουδές, τις σπουδές αναπηρίας και τις σπουδές πάχους, διερευνά πώς τα χοντρά σώματα οικειοποιούνται, περιθωριοποιούνται και επαναδιεκδικούνται στη λογοτεχνία και την οπτική κουλτούρα. Μέσα από το The Whale (2012) του Hunter, το Eight Bites (2017) της Machado και το φωτογραφικό έργο της Laura Aguilar (1996-2007), αυτή η μελέτη αποκαλύπτει ότι η χοντρότητα δεν αποτελεί απλώς μια σωματική κατάσταση, αλλά έναν πολιτικά φορτισμένο σημειολογικό χώρο. Στο The Whale, η παχυσαρκία παρουσιάζεται ως μεταφορά (“narrative prosthesis”, Snyder και Mitchell), όπου το παχύ σώμα υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει την τραγική εξέλιξη μίας αφήγησης βασισμένη σε ανέφικτο πόνο και οίκτο. Το έργο του Hunter ενισχύει τελικά χοντροφοβικές και ικανοτίστικες αφηγήσεις, παρουσιάζοντας το παχύ σώμα ως τραγικό και αποκρουστικό. Αντίθετα, το Eight Bites της Machado αποδομεί τις ιδεολογικές δομές που ελέγχουν τα γυναικεία σώματα υπό τη νεοφιλελεύθερη κυβερνησιμότητα, αποκαλύπτοντας πως η βαριατρική χειρουργική λειτουργεί ως σύγχρονη μορφή ευγονικής και σωματικού ακρωτηριασμού. Η φασματική παρουσία που στοιχειώνει την πρωταγωνίστρια μετά την επέμβαση συμβολίζει μια κουήρ διεκδίκηση του αποκομμένου σώματος, αντιστεκόμενη στο ηγεμονικό ιδανικό της λεπτότητας. Παράλληλα, το φωτογραφικό έργο της Aguilar μετατοπίζει ριζικά τον κυρίαρχο λόγο για το πάχος, παρουσιάζοντάς το ως μια φυσική, ρευστή και «διασωματική» (trans-corporeal) ενσάρκωση (Stacy Alaimo). Οι εικόνες της Aguilar διαταράσσουν τα όρια μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, αξιοποιώντας οικοφεμινιστικές και διασωματικές προοπτικές για να αμφισβητήσουν τις έμφυλες κανονικότητες, τις σωματικές νόρμες και την ίδια τη διάκριση μεταξύ φυσικού και μη- φυσικού. Αυτή η εργασία εντάσσεται στον συνεχιζόμενο αγώνα για την απελευθέρωση των παχύσαρκων σωμάτων, αντηχώντας το κάλεσμα του Μανιφέστου για την Απελευθέρωση της Παχυσαρκίας (1973), το οποίο καταδικάζει τη συστημική εκμετάλλευση των χοντρών σωμάτων από το ιατρικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, τη βιομηχανία μόδας και τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές δομές. Ενώ ο κυρίαρχος λόγος συνεχίζει να ιατρικοποιεί και να πειθαρχεί την “παχυσαρκία’’, τα κείμενα που αναλύονται εδώ λειτουργούν ως αντισυστημικές αφηγήσεις που διαταράσσουν αυτά τα καταπιεστικά πλαίσια.Η μελέτη αυτή υποστηρίζει ότι το πάχος, όταν απελευθερωθεί από τον νεοφιλελεύθερο και βιοπολιτικό έλεγχο, έχει ριζοσπαστική δυναμική ως κουήρ τόπος, ανατρεπτικής και οικολογικής αντίστασης. Θέτει το ερώτημα: Εάν τα χοντρά άτομα δεν μπορούν να βρουν σπίτι στα σώματά τους λόγω εξωτερικού ελέγχου και καταπίεσης, τότε πού μπορούν να πάνε; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην αφομοίωση ή στην ατομική αυτοαποδοχή, αλλά στην εκτόπιση, την αντίσταση και τη συλλογική ρήξη – μια απροσάρμοστη και ανυπότακτη παρουσία σε έναν κόσμο που επιδιώκει να διαγράψει, να φιμώσει και να περιορίσει τα χοντρά σώματα. Συνδυάζοντας τις σπουδές πάχους, την κουήρ θεωρία, τις σπουδές αναπηρίας και τον οικοφεμινισμό, το πόνημα αυτό προσφέρει μια διεπιστημονική προσέγγιση για την κατανόηση της χοντρότητας πέρα από ιατρικούς και αισθητικούς λόγους. Η σημασία αυτού του έργου έγκειται στην πρόκληση των ηγεμονικών αφηγήσεων που συνεχίζουν να ορίζουν το πάχος ως ανεπιθύμητο, αποκλίνον ή ως πρόβλημα προς διόρθωση. Αντίθετα, προτείνει ένα μέλλον όπου τα χοντρά σώματα υπάρχουν αδιαπραγμάτευτα, χωρίς ανάγκη δικαιολόγησης ή συμμόρφωσης, διεκδικώντας τον χώρο τους τόσο στην πολιτισμική αναπαράσταση όσο και στην υλική πραγματικότητα.","abstract_html":"Αυτή η διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική του πάχους σε σύγχρονα πολιτισμικά κείμενα μέσα από τα έργα των Samuel D. Hunter, Carmen Maria Machado και Laura Aguilar. Αντλώντας από τις πολιτισμικές σπουδές, τις σπουδές αναπηρίας και τις σπουδές πάχους, διερευνά πώς τα χοντρά σώματα οικειοποιούνται, περιθωριοποιούνται και επαναδιεκδικούνται στη λογοτεχνία και την οπτική κουλτούρα. Μέσα από το The Whale (2012) του Hunter, το Eight Bites (2017) της Machado και το φωτογραφικό έργο της Laura Aguilar (1996-2007), αυτή η μελέτη αποκαλύπτει ότι η χοντρότητα δεν αποτελεί απλώς μια σωματική κατάσταση, αλλά έναν πολιτικά φορτισμένο σημειολογικό χώρο. Στο The Whale, η παχυσαρκία παρουσιάζεται ως μεταφορά (“narrative prosthesis”, Snyder και Mitchell), όπου το παχύ σώμα υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει την τραγική εξέλιξη μίας αφήγησης βασισμένη σε ανέφικτο πόνο και οίκτο. Το έργο του Hunter ενισχύει τελικά χοντροφοβικές και ικανοτίστικες αφηγήσεις, παρουσιάζοντας το παχύ σώμα ως τραγικό και αποκρουστικό. Αντίθετα, το Eight Bites της Machado αποδομεί τις ιδεολογικές δομές που ελέγχουν τα γυναικεία σώματα υπό τη νεοφιλελεύθερη κυβερνησιμότητα, αποκαλύπτοντας πως η βαριατρική χειρουργική λειτουργεί ως σύγχρονη μορφή ευγονικής και σωματικού ακρωτηριασμού. Η φασματική παρουσία που στοιχειώνει την πρωταγωνίστρια μετά την επέμβαση συμβολίζει μια κουήρ διεκδίκηση του αποκομμένου σώματος, αντιστεκόμενη στο ηγεμονικό ιδανικό της λεπτότητας. Παράλληλα, το φωτογραφικό έργο της Aguilar μετατοπίζει ριζικά τον κυρίαρχο λόγο για το πάχος, παρουσιάζοντάς το ως μια φυσική, ρευστή και «διασωματική» (trans-corporeal) ενσάρκωση (Stacy Alaimo). Οι εικόνες της Aguilar διαταράσσουν τα όρια μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, αξιοποιώντας οικοφεμινιστικές και διασωματικές προοπτικές για να αμφισβητήσουν τις έμφυλες κανονικότητες, τις σωματικές νόρμες και την ίδια τη διάκριση μεταξύ φυσικού και μη- φυσικού. Αυτή η εργασία εντάσσεται στον συνεχιζόμενο αγώνα για την απελευθέρωση των παχύσαρκων σωμάτων, αντηχώντας το κάλεσμα του Μανιφέστου για την Απελευθέρωση της Παχυσαρκίας (1973), το οποίο καταδικάζει τη συστημική εκμετάλλευση των χοντρών σωμάτων από το ιατρικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, τη βιομηχανία μόδας και τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές δομές. Ενώ ο κυρίαρχος λόγος συνεχίζει να ιατρικοποιεί και να πειθαρχεί την “παχυσαρκία’’, τα κείμενα που αναλύονται εδώ λειτουργούν ως αντισυστημικές αφηγήσεις που διαταράσσουν αυτά τα καταπιεστικά πλαίσια.Η μελέτη αυτή υποστηρίζει ότι το πάχος, όταν απελευθερωθεί από τον νεοφιλελεύθερο και βιοπολιτικό έλεγχο, έχει ριζοσπαστική δυναμική ως κουήρ τόπος, ανατρεπτικής και οικολογικής αντίστασης. Θέτει το ερώτημα: Εάν τα χοντρά άτομα δεν μπορούν να βρουν σπίτι στα σώματά τους λόγω εξωτερικού ελέγχου και καταπίεσης, τότε πού μπορούν να πάνε; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην αφομοίωση ή στην ατομική αυτοαποδοχή, αλλά στην εκτόπιση, την αντίσταση και τη συλλογική ρήξη – μια απροσάρμοστη και ανυπότακτη παρουσία σε έναν κόσμο που επιδιώκει να διαγράψει, να φιμώσει και να περιορίσει τα χοντρά σώματα. Συνδυάζοντας τις σπουδές πάχους, την κουήρ θεωρία, τις σπουδές αναπηρίας και τον οικοφεμινισμό, το πόνημα αυτό προσφέρει μια διεπιστημονική προσέγγιση για την κατανόηση της χοντρότητας πέρα από ιατρικούς και αισθητικούς λόγους. Η σημασία αυτού του έργου έγκειται στην πρόκληση των ηγεμονικών αφηγήσεων που συνεχίζουν να ορίζουν το πάχος ως ανεπιθύμητο, αποκλίνον ή ως πρόβλημα προς διόρθωση. Αντίθετα, προτείνει ένα μέλλον όπου τα χοντρά σώματα υπάρχουν αδιαπραγμάτευτα, χωρίς ανάγκη δικαιολόγησης ή συμμόρφωσης, διεκδικώντας τον χώρο τους τόσο στην πολιτισμική αναπαράσταση όσο και στην υλική πραγματικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσουμπός Κωνσταντίνος","Tsoumpos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481317"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481317","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481317","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481317","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481317","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσουμπός Κωνσταντίνος","Tsoumpos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481317","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481317"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αυτή η διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική του πάχους σε σύγχρονα πολιτισμικά κείμενα μέσα από τα έργα των Samuel D. Hunter, Carmen Maria Machado και Laura Aguilar. Αντλώντας από τις πολιτισμικές σπουδές, τις σπουδές αναπηρίας και τις σπουδές πάχους, διερευνά πώς τα χοντρά σώματα οικειοποιούνται, περιθωριοποιούνται και επαναδιεκδικούνται στη λογοτεχνία και την οπτική κουλτούρα. Μέσα από το The Whale (2012) του Hunter, το Eight Bites (2017) της Machado και το φωτογραφικό έργο της Laura Aguilar (1996-2007), αυτή η μελέτη αποκαλύπτει ότι η χοντρότητα δεν αποτελεί απλώς μια σωματική κατάσταση, αλλά έναν πολιτικά φορτισμένο σημειολογικό χώρο. Στο The Whale, η παχυσαρκία παρουσιάζεται ως μεταφορά (“narrative prosthesis”, Snyder και Mitchell), όπου το παχύ σώμα υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει την τραγική εξέλιξη μίας αφήγησης βασισμένη σε ανέφικτο πόνο και οίκτο. Το έργο του Hunter ενισχύει τελικά χοντροφοβικές και ικανοτίστικες αφηγήσεις, παρουσιάζοντας το παχύ σώμα ως τραγικό και αποκρουστικό. Αντίθετα, το Eight Bites της Machado αποδομεί τις ιδεολογικές δομές που ελέγχουν τα γυναικεία σώματα υπό τη νεοφιλελεύθερη κυβερνησιμότητα, αποκαλύπτοντας πως η βαριατρική χειρουργική λειτουργεί ως σύγχρονη μορφή ευγονικής και σωματικού ακρωτηριασμού. Η φασματική παρουσία που στοιχειώνει την πρωταγωνίστρια μετά την επέμβαση συμβολίζει μια κουήρ διεκδίκηση του αποκομμένου σώματος, αντιστεκόμενη στο ηγεμονικό ιδανικό της λεπτότητας. Παράλληλα, το φωτογραφικό έργο της Aguilar μετατοπίζει ριζικά τον κυρίαρχο λόγο για το πάχος, παρουσιάζοντάς το ως μια φυσική, ρευστή και «διασωματική» (trans-corporeal) ενσάρκωση (Stacy Alaimo). Οι εικόνες της Aguilar διαταράσσουν τα όρια μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, αξιοποιώντας οικοφεμινιστικές και διασωματικές προοπτικές για να αμφισβητήσουν τις έμφυλες κανονικότητες, τις σωματικές νόρμες και την ίδια τη διάκριση μεταξύ φυσικού και μη- φυσικού. Αυτή η εργασία εντάσσεται στον συνεχιζόμενο αγώνα για την απελευθέρωση των παχύσαρκων σωμάτων, αντηχώντας το κάλεσμα του Μανιφέστου για την Απελευθέρωση της Παχυσαρκίας (1973), το οποίο καταδικάζει τη συστημική εκμετάλλευση των χοντρών σωμάτων από το ιατρικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, τη βιομηχανία μόδας και τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές δομές. Ενώ ο κυρίαρχος λόγος συνεχίζει να ιατρικοποιεί και να πειθαρχεί την “παχυσαρκία’’, τα κείμενα που αναλύονται εδώ λειτουργούν ως αντισυστημικές αφηγήσεις που διαταράσσουν αυτά τα καταπιεστικά πλαίσια.Η μελέτη αυτή υποστηρίζει ότι το πάχος, όταν απελευθερωθεί από τον νεοφιλελεύθερο και βιοπολιτικό έλεγχο, έχει ριζοσπαστική δυναμική ως κουήρ τόπος, ανατρεπτικής και οικολογικής αντίστασης. Θέτει το ερώτημα: Εάν τα χοντρά άτομα δεν μπορούν να βρουν σπίτι στα σώματά τους λόγω εξωτερικού ελέγχου και καταπίεσης, τότε πού μπορούν να πάνε; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην αφομοίωση ή στην ατομική αυτοαποδοχή, αλλά στην εκτόπιση, την αντίσταση και τη συλλογική ρήξη – μια απροσάρμοστη και ανυπότακτη παρουσία σε έναν κόσμο που επιδιώκει να διαγράψει, να φιμώσει και να περιορίσει τα χοντρά σώματα. Συνδυάζοντας τις σπουδές πάχους, την κουήρ θεωρία, τις σπουδές αναπηρίας και τον οικοφεμινισμό, το πόνημα αυτό προσφέρει μια διεπιστημονική προσέγγιση για την κατανόηση της χοντρότητας πέρα από ιατρικούς και αισθητικούς λόγους. Η σημασία αυτού του έργου έγκειται στην πρόκληση των ηγεμονικών αφηγήσεων που συνεχίζουν να ορίζουν το πάχος ως ανεπιθύμητο, αποκλίνον ή ως πρόβλημα προς διόρθωση. Αντίθετα, προτείνει ένα μέλλον όπου τα χοντρά σώματα υπάρχουν αδιαπραγμάτευτα, χωρίς ανάγκη δικαιολόγησης ή συμμόρφωσης, διεκδικώντας τον χώρο τους τόσο στην πολιτισμική αναπαράσταση όσο και στην υλική πραγματικότητα.","This dissertation examines the politics of fatness in contemporary cultural texts through the works of Samuel D. Hunter, Carmen Maria Machado, and Laura Aguilar. Drawing on disability studies, and fat studies, it interrogates how fat bodies are appropriated, marginalized, and reclaimed across literature and visual culture. By engaging with The Whale (2012) by Hunter, “Eight Bites”(2017) by Machado, and Aguilar’s photographic work (1996-2007), this study reveals how fatness is not merely a corporeal state but a charged political signifier. In The Whale, obesity is framed as a metaphor for personal failure, functioning as a form of “narrative prosthesis” (Snyder and Mitchell), where fatness exists to drive the dramatic arc of the protagonist’s suffering. Hunter’s work ultimately reinforces fatphobic and ableist narratives by positioning the fat body as tragic and grotesque. In contrast, Machado’s “Eight Bites” critiques the ideological structures governing female bodies under neoliberal governmentality, exposing how weight loss surgery operates as a contemporary form of eugenics and bodily mutilation. The spectral presence haunting the protagonist post-surgery symbolizes a ‘queer’ reclamation of the excised body, resisting the hegemonic ideal of thinness. Meanwhile, Aguilar’s photographic work radically shifts the discourse, portraying fatness as a natural, fluid, and “trans-corporeal” (Stacy Alaimo) embodiment. Her images dissolve boundaries between human and environment, employing ecofeminist and “trans- corporeal” perspectives to challenge the rigid binaries of gender, body normativity, and nature itself. This dissertation situates itself within the ongoing struggle for fat liberation, echoing the call of the Fat Liberation Manifesto (1973), which condemns the systemic exploitation of fat bodies by the medical-industrial complex, the fashion industry, and neoliberal capitalist structures. While mainstream discourse continues to medicalize and discipline fatness, the texts analyzed here serve as counter-narratives that disrupt these oppressive frameworks. This study ultimately argues that fatness, when unshackled from neoliberal and biopolitical control, holds radical potential as a site of queer, transgressive, and ecological resistance. It asks: If fat people cannot find a home in their own bodies due to external regulation and oppression, then where do we go? The answer may not be in assimilation or internalized self-acceptance, but in displacement, defiance, and collective disruption—an assertion of presence in a world that seeks to erase, silence, and contain fat bodies. By bringing together fat studies, queer theory, disability studies, and ecofeminism, this dissertation offers an interdisciplinary approach to understanding fat embodiment beyond medicalized and aesthetic discourses. The urgency of this project lies in challenging the hegemonic narratives that continue to define fatness as undesirable, deviant, or in need of correction. Instead, it envisions a future where fat bodies exist unapologetically, without justification or compromise, reclaiming their space in both cultural representation and lived reality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Unruly Corporealities: Excessiveness and the Politics of Fatness in the Works of Samuel D.Hunter, Carmen Maria Machado and Laura Aguilar"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσουμπός Κωνσταντίνος","Tsoumpos Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Αυτή η διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική του πάχους σε σύγχρονα πολιτισμικά κείμενα μέσα από τα έργα των Samuel D. Hunter, Carmen Maria Machado και Laura Aguilar. Αντλώντας από τις πολιτισμικές σπουδές, τις σπουδές αναπηρίας και τις σπουδές πάχους, διερευνά πώς τα χοντρά σώματα οικειοποιούνται, περιθωριοποιούνται και επαναδιεκδικούνται στη λογοτεχνία και την οπτική κουλτούρα. Μέσα από το The Whale (2012) του Hunter, το Eight Bites (2017) της Machado και το φωτογραφικό έργο της Laura Aguilar (1996-2007), αυτή η μελέτη αποκαλύπτει ότι η χοντρότητα δεν αποτελεί απλώς μια σωματική κατάσταση, αλλά έναν πολιτικά φορτισμένο σημειολογικό χώρο. Στο The Whale, η παχυσαρκία παρουσιάζεται ως μεταφορά (“narrative prosthesis”, Snyder και Mitchell), όπου το παχύ σώμα υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει την τραγική εξέλιξη μίας αφήγησης βασισμένη σε ανέφικτο πόνο και οίκτο. Το έργο του Hunter ενισχύει τελικά χοντροφοβικές και ικανοτίστικες αφηγήσεις, παρουσιάζοντας το παχύ σώμα ως τραγικό και αποκρουστικό. Αντίθετα, το Eight Bites της Machado αποδομεί τις ιδεολογικές δομές που ελέγχουν τα γυναικεία σώματα υπό τη νεοφιλελεύθερη κυβερνησιμότητα, αποκαλύπτοντας πως η βαριατρική χειρουργική λειτουργεί ως σύγχρονη μορφή ευγονικής και σωματικού ακρωτηριασμού. Η φασματική παρουσία που στοιχειώνει την πρωταγωνίστρια μετά την επέμβαση συμβολίζει μια κουήρ διεκδίκηση του αποκομμένου σώματος, αντιστεκόμενη στο ηγεμονικό ιδανικό της λεπτότητας. Παράλληλα, το φωτογραφικό έργο της Aguilar μετατοπίζει ριζικά τον κυρίαρχο λόγο για το πάχος, παρουσιάζοντάς το ως μια φυσική, ρευστή και «διασωματική» (trans-corporeal) ενσάρκωση (Stacy Alaimo). Οι εικόνες της Aguilar διαταράσσουν τα όρια μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, αξιοποιώντας οικοφεμινιστικές και διασωματικές προοπτικές για να αμφισβητήσουν τις έμφυλες κανονικότητες, τις σωματικές νόρμες και την ίδια τη διάκριση μεταξύ φυσικού και μη- φυσικού. Αυτή η εργασία εντάσσεται στον συνεχιζόμενο αγώνα για την απελευθέρωση των παχύσαρκων σωμάτων, αντηχώντας το κάλεσμα του Μανιφέστου για την Απελευθέρωση της Παχυσαρκίας (1973), το οποίο καταδικάζει τη συστημική εκμετάλλευση των χοντρών σωμάτων από το ιατρικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, τη βιομηχανία μόδας και τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές δομές. Ενώ ο κυρίαρχος λόγος συνεχίζει να ιατρικοποιεί και να πειθαρχεί την “παχυσαρκία’’, τα κείμενα που αναλύονται εδώ λειτουργούν ως αντισυστημικές αφηγήσεις που διαταράσσουν αυτά τα καταπιεστικά πλαίσια.Η μελέτη αυτή υποστηρίζει ότι το πάχος, όταν απελευθερωθεί από τον νεοφιλελεύθερο και βιοπολιτικό έλεγχο, έχει ριζοσπαστική δυναμική ως κουήρ τόπος, ανατρεπτικής και οικολογικής αντίστασης. Θέτει το ερώτημα: Εάν τα χοντρά άτομα δεν μπορούν να βρουν σπίτι στα σώματά τους λόγω εξωτερικού ελέγχου και καταπίεσης, τότε πού μπορούν να πάνε; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην αφομοίωση ή στην ατομική αυτοαποδοχή, αλλά στην εκτόπιση, την αντίσταση και τη συλλογική ρήξη – μια απροσάρμοστη και ανυπότακτη παρουσία σε έναν κόσμο που επιδιώκει να διαγράψει, να φιμώσει και να περιορίσει τα χοντρά σώματα. Συνδυάζοντας τις σπουδές πάχους, την κουήρ θεωρία, τις σπουδές αναπηρίας και τον οικοφεμινισμό, το πόνημα αυτό προσφέρει μια διεπιστημονική προσέγγιση για την κατανόηση της χοντρότητας πέρα από ιατρικούς και αισθητικούς λόγους. Η σημασία αυτού του έργου έγκειται στην πρόκληση των ηγεμονικών αφηγήσεων που συνεχίζουν να ορίζουν το πάχος ως ανεπιθύμητο, αποκλίνον ή ως πρόβλημα προς διόρθωση. Αντίθετα, προτείνει ένα μέλλον όπου τα χοντρά σώματα υπάρχουν αδιαπραγμάτευτα, χωρίς ανάγκη δικαιολόγησης ή συμμόρφωσης, διεκδικώντας τον χώρο τους τόσο στην πολιτισμική αναπαράσταση όσο και στην υλική πραγματικότητα.","This dissertation examines the politics of fatness in contemporary cultural texts through the works of Samuel D. Hunter, Carmen Maria Machado, and Laura Aguilar. Drawing on disability studies, and fat studies, it interrogates how fat bodies are appropriated, marginalized, and reclaimed across literature and visual culture. By engaging with The Whale (2012) by Hunter, “Eight Bites”(2017) by Machado, and Aguilar’s photographic work (1996-2007), this study reveals how fatness is not merely a corporeal state but a charged political signifier. In The Whale, obesity is framed as a metaphor for personal failure, functioning as a form of “narrative prosthesis” (Snyder and Mitchell), where fatness exists to drive the dramatic arc of the protagonist’s suffering. Hunter’s work ultimately reinforces fatphobic and ableist narratives by positioning the fat body as tragic and grotesque. In contrast, Machado’s “Eight Bites” critiques the ideological structures governing female bodies under neoliberal governmentality, exposing how weight loss surgery operates as a contemporary form of eugenics and bodily mutilation. The spectral presence haunting the protagonist post-surgery symbolizes a ‘queer’ reclamation of the excised body, resisting the hegemonic ideal of thinness. Meanwhile, Aguilar’s photographic work radically shifts the discourse, portraying fatness as a natural, fluid, and “trans-corporeal” (Stacy Alaimo) embodiment. Her images dissolve boundaries between human and environment, employing ecofeminist and “trans- corporeal” perspectives to challenge the rigid binaries of gender, body normativity, and nature itself. This dissertation situates itself within the ongoing struggle for fat liberation, echoing the call of the Fat Liberation Manifesto (1973), which condemns the systemic exploitation of fat bodies by the medical-industrial complex, the fashion industry, and neoliberal capitalist structures. While mainstream discourse continues to medicalize and discipline fatness, the texts analyzed here serve as counter-narratives that disrupt these oppressive frameworks. This study ultimately argues that fatness, when unshackled from neoliberal and biopolitical control, holds radical potential as a site of queer, transgressive, and ecological resistance. It asks: If fat people cannot find a home in their own bodies due to external regulation and oppression, then where do we go? The answer may not be in assimilation or internalized self-acceptance, but in displacement, defiance, and collective disruption—an assertion of presence in a world that seeks to erase, silence, and contain fat bodies. By bringing together fat studies, queer theory, disability studies, and ecofeminism, this dissertation offers an interdisciplinary approach to understanding fat embodiment beyond medicalized and aesthetic discourses. The urgency of this project lies in challenging the hegemonic narratives that continue to define fatness as undesirable, deviant, or in need of correction. Instead, it envisions a future where fat bodies exist unapologetically, without justification or compromise, reclaiming their space in both cultural representation and lived reality."],"dc:identifier":["uoadl:3481317","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481317"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Unruly Corporealities: Excessiveness and the Politics of Fatness in the Works of Samuel D.Hunter, Carmen Maria Machado and Laura Aguilar"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z"}