{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481349"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481349","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"A corpus-based study of the diachrony of modality in English and Greek: A contrastive approach","abstract":"Η παρούσα μελέτη διερευνά τη διαχρονική εξέλιξη της τροπικότητας στην αγγλική και ελληνική γλώσσα, με τη συγκριτική χρήση σωμάτων κειμένων. Πιο συγκεκριμένα, η έννοια της τροπικότητας είναι θεμελιώδης στον τομέα της γλωσσολογίας, ωστόσο και περίπλοκη σχετικά με τον προσδιορισμό και της κατηγοριοποίησή της (π.χ. Lyons 1968, Bybee et al. 1994, Halliday & Matthiesen 2004, Nuyts 2016). Υιοθετώντας το γνωστικό-λειτουργικό θεωρητικό υπόβαθρο και την τριμερή κατηγοριοποίηση των ειδών τροπικότητας (επιστημική, δεοντική, και δυναμική) του Nuyts (2016), η έρευνα εστιάζει στη διαχρονική εξέταση των αγγλικών και ελληνικών τροπικών εκφράσεων που έχουν υποστεί γραμματικοποίηση, έναν κύριο παράγοντα εσωτερικής γλωσσικής αλλαγής που θεωρείται ότι μπορεί να επηρεάσει αλλαγές στην έκφραση τροπικότητας και των δύο γλωσσών. Σύμφωνα με το μηχανισμό της αλλαγής σημασιολογικής κατηγορίας (Heine & Kuteva 2005), το φαινόμενο της γραμματικοποίησης σχετίζεται αρκετά με δύο σημαντικές διαδικασίες που αφορούν τη διαχρονικότητα της τροπικότητας (την υποκειμενοποίηση ‘subjectification’ και την δια-υποκειμενοποίηση ‘intersubjectification’ (Traugott 2022: 44- 45), οι οποίες εκφράζουν τη διαρκή μετάβαση όλων των ειδών τροπικότητας προς την υποκειμενικότητα. Αυτή η αλλαγή πραγματοποίειται με τη διαδικασία της πραγματικοποίησης, η οποία εμπερικλείεται στους μηχανισμούς της γραμματικοποίησης (Diewald 2011: 458) και ασχολείται με την εξέλιξη των σημασιών των λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα (Kuteva et al. 2019, Leclerq 2024, Dell’ Oro 2025). Προϋπόθεση για τη σημασιολογική και πραγματολογική ανάπτυξη της τροπικότητας, αποτελεί η πολυλειτουργικότητά της, δηλαδή το χαρακτηριστικό των τροπικών εκφράσεων να αποκτούν πολλαπλές σημασίες και λειτουργίες (Van Der Auwera et al. 2005, Narrog 2012). Συνεπώς, όντας μία έννοια που αναφέρεται στην υποκειμενική άποψη της πρότασης, αξίζει να ερευνηθεί μέσα στα πλαίσια του λόγου, καθώς εικάζεται ότι τα είδη λόγου επηρεάζουν τη σημασιολογική εξέλιξη της έννοιας, με βάση τη συχνότητα χρήσης της (Traugott 2006). Ακολουθώντας το μεθοδολογικό μοντέλο του Bybee (2010) που είναι βασισμένο στη συχνότητα χρήσης των λέξεων, συγκεκριμένες γραμματικοποιημένες αγγλικές και ελληνικές τροπικές εκφράσεις επιλέχθηκαν να ερευνηθούν σε ποικίλα λεξικά και διαχρονικά σώματα κειμένων με διάφορα είδη λόγου, προκειμένου να ερευνηθεί η συσχέτιση των παραπάνω θεωρητικών απόψεων στην εξέλιξή τους, καθώς και οποιαδήποτε εικασία για το μέλλον τους. Οι ποιοτικές, σημασιολογικές-πραγματολογικές αναλύσεις των λεξικών και σωμάτων κειμένων έδειξαν ότι οι αλλαγές στο είδος τροπικότητας των λέξεων συμβαίνουν σταδιακά, με την πάροδο του χρόνου, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών σημασιών και πραγματολογικών ρόλων τους (Traugott 2022). Επιπρόσθετα, η εξέλιξη (δηλ. η διάδοση, διατήρηση και/ή εξαφάνιση) των αγγλικών τροπικών λέξεων, καθώς και πιθανές ενδείξεις της μελλοντικής τους πορείας, ‘ανακαλύφθηκαν’ από τις ποσοτικές αναλύσεις των σωμάτων κειμένων. Ταυτόχρονα, παρ’όλη τη φανερή υπεροχή των νεοελληνικών τροπικών λέξεων έναντι των ‘ριζών’ τους, λέξεις της αρχαίας ελληνικής και μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας διατηρούνται σε ορισμένα κείμενα, λόγω του ‘κοινωνικού’ κύρους τους. Ακόμη, τα ποσοτικά δεδομένα από τις αναλύσεις σε διαφορετικά κειμενικά είδη υπέδειξαν την επιρροή του λόγου στη συχνότητα χρήσης και διαχρονικότητα των τροπικών εκφράσεων. Εν κατακλείδι, μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στη μελέτη περαιτέρω λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα και σε άλλα είδη λόγου, συμπεριλαμβάνοντας και μεταφράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργούν ως παράδειγμα γλωσσικής επαφής.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη διερευνά τη διαχρονική εξέλιξη της τροπικότητας στην αγγλική και ελληνική γλώσσα, με τη συγκριτική χρήση σωμάτων κειμένων. Πιο συγκεκριμένα, η έννοια της τροπικότητας είναι θεμελιώδης στον τομέα της γλωσσολογίας, ωστόσο και περίπλοκη σχετικά με τον προσδιορισμό και της κατηγοριοποίησή της (π.χ. Lyons 1968, Bybee et al. 1994, Halliday &amp; Matthiesen 2004, Nuyts 2016). Υιοθετώντας το γνωστικό-λειτουργικό θεωρητικό υπόβαθρο και την τριμερή κατηγοριοποίηση των ειδών τροπικότητας (επιστημική, δεοντική, και δυναμική) του Nuyts (2016), η έρευνα εστιάζει στη διαχρονική εξέταση των αγγλικών και ελληνικών τροπικών εκφράσεων που έχουν υποστεί γραμματικοποίηση, έναν κύριο παράγοντα εσωτερικής γλωσσικής αλλαγής που θεωρείται ότι μπορεί να επηρεάσει αλλαγές στην έκφραση τροπικότητας και των δύο γλωσσών. Σύμφωνα με το μηχανισμό της αλλαγής σημασιολογικής κατηγορίας (Heine &amp; Kuteva 2005), το φαινόμενο της γραμματικοποίησης σχετίζεται αρκετά με δύο σημαντικές διαδικασίες που αφορούν τη διαχρονικότητα της τροπικότητας (την υποκειμενοποίηση ‘subjectification’ και την δια-υποκειμενοποίηση ‘intersubjectification’ (Traugott 2022: 44- 45), οι οποίες εκφράζουν τη διαρκή μετάβαση όλων των ειδών τροπικότητας προς την υποκειμενικότητα. Αυτή η αλλαγή πραγματοποίειται με τη διαδικασία της πραγματικοποίησης, η οποία εμπερικλείεται στους μηχανισμούς της γραμματικοποίησης (Diewald 2011: 458) και ασχολείται με την εξέλιξη των σημασιών των λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα (Kuteva et al. 2019, Leclerq 2024, Dell’ Oro 2025). Προϋπόθεση για τη σημασιολογική και πραγματολογική ανάπτυξη της τροπικότητας, αποτελεί η πολυλειτουργικότητά της, δηλαδή το χαρακτηριστικό των τροπικών εκφράσεων να αποκτούν πολλαπλές σημασίες και λειτουργίες (Van Der Auwera et al. 2005, Narrog 2012). Συνεπώς, όντας μία έννοια που αναφέρεται στην υποκειμενική άποψη της πρότασης, αξίζει να ερευνηθεί μέσα στα πλαίσια του λόγου, καθώς εικάζεται ότι τα είδη λόγου επηρεάζουν τη σημασιολογική εξέλιξη της έννοιας, με βάση τη συχνότητα χρήσης της (Traugott 2006). Ακολουθώντας το μεθοδολογικό μοντέλο του Bybee (2010) που είναι βασισμένο στη συχνότητα χρήσης των λέξεων, συγκεκριμένες γραμματικοποιημένες αγγλικές και ελληνικές τροπικές εκφράσεις επιλέχθηκαν να ερευνηθούν σε ποικίλα λεξικά και διαχρονικά σώματα κειμένων με διάφορα είδη λόγου, προκειμένου να ερευνηθεί η συσχέτιση των παραπάνω θεωρητικών απόψεων στην εξέλιξή τους, καθώς και οποιαδήποτε εικασία για το μέλλον τους. Οι ποιοτικές, σημασιολογικές-πραγματολογικές αναλύσεις των λεξικών και σωμάτων κειμένων έδειξαν ότι οι αλλαγές στο είδος τροπικότητας των λέξεων συμβαίνουν σταδιακά, με την πάροδο του χρόνου, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών σημασιών και πραγματολογικών ρόλων τους (Traugott 2022). Επιπρόσθετα, η εξέλιξη (δηλ. η διάδοση, διατήρηση και/ή εξαφάνιση) των αγγλικών τροπικών λέξεων, καθώς και πιθανές ενδείξεις της μελλοντικής τους πορείας, ‘ανακαλύφθηκαν’ από τις ποσοτικές αναλύσεις των σωμάτων κειμένων. Ταυτόχρονα, παρ’όλη τη φανερή υπεροχή των νεοελληνικών τροπικών λέξεων έναντι των ‘ριζών’ τους, λέξεις της αρχαίας ελληνικής και μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας διατηρούνται σε ορισμένα κείμενα, λόγω του ‘κοινωνικού’ κύρους τους. Ακόμη, τα ποσοτικά δεδομένα από τις αναλύσεις σε διαφορετικά κειμενικά είδη υπέδειξαν την επιρροή του λόγου στη συχνότητα χρήσης και διαχρονικότητα των τροπικών εκφράσεων. Εν κατακλείδι, μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στη μελέτη περαιτέρω λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα και σε άλλα είδη λόγου, συμπεριλαμβάνοντας και μεταφράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργούν ως παράδειγμα γλωσσικής επαφής.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιλή Κωνσταντίνα","Lili Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481349"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481349","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481349","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481349","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481349","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιλή Κωνσταντίνα","Lili Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481349","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481349"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη διερευνά τη διαχρονική εξέλιξη της τροπικότητας στην αγγλική και ελληνική γλώσσα, με τη συγκριτική χρήση σωμάτων κειμένων. Πιο συγκεκριμένα, η έννοια της τροπικότητας είναι θεμελιώδης στον τομέα της γλωσσολογίας, ωστόσο και περίπλοκη σχετικά με τον προσδιορισμό και της κατηγοριοποίησή της (π.χ. Lyons 1968, Bybee et al. 1994, Halliday & Matthiesen 2004, Nuyts 2016). Υιοθετώντας το γνωστικό-λειτουργικό θεωρητικό υπόβαθρο και την τριμερή κατηγοριοποίηση των ειδών τροπικότητας (επιστημική, δεοντική, και δυναμική) του Nuyts (2016), η έρευνα εστιάζει στη διαχρονική εξέταση των αγγλικών και ελληνικών τροπικών εκφράσεων που έχουν υποστεί γραμματικοποίηση, έναν κύριο παράγοντα εσωτερικής γλωσσικής αλλαγής που θεωρείται ότι μπορεί να επηρεάσει αλλαγές στην έκφραση τροπικότητας και των δύο γλωσσών. Σύμφωνα με το μηχανισμό της αλλαγής σημασιολογικής κατηγορίας (Heine & Kuteva 2005), το φαινόμενο της γραμματικοποίησης σχετίζεται αρκετά με δύο σημαντικές διαδικασίες που αφορούν τη διαχρονικότητα της τροπικότητας (την υποκειμενοποίηση ‘subjectification’ και την δια-υποκειμενοποίηση ‘intersubjectification’ (Traugott 2022: 44- 45), οι οποίες εκφράζουν τη διαρκή μετάβαση όλων των ειδών τροπικότητας προς την υποκειμενικότητα. Αυτή η αλλαγή πραγματοποίειται με τη διαδικασία της πραγματικοποίησης, η οποία εμπερικλείεται στους μηχανισμούς της γραμματικοποίησης (Diewald 2011: 458) και ασχολείται με την εξέλιξη των σημασιών των λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα (Kuteva et al. 2019, Leclerq 2024, Dell’ Oro 2025). Προϋπόθεση για τη σημασιολογική και πραγματολογική ανάπτυξη της τροπικότητας, αποτελεί η πολυλειτουργικότητά της, δηλαδή το χαρακτηριστικό των τροπικών εκφράσεων να αποκτούν πολλαπλές σημασίες και λειτουργίες (Van Der Auwera et al. 2005, Narrog 2012). Συνεπώς, όντας μία έννοια που αναφέρεται στην υποκειμενική άποψη της πρότασης, αξίζει να ερευνηθεί μέσα στα πλαίσια του λόγου, καθώς εικάζεται ότι τα είδη λόγου επηρεάζουν τη σημασιολογική εξέλιξη της έννοιας, με βάση τη συχνότητα χρήσης της (Traugott 2006). Ακολουθώντας το μεθοδολογικό μοντέλο του Bybee (2010) που είναι βασισμένο στη συχνότητα χρήσης των λέξεων, συγκεκριμένες γραμματικοποιημένες αγγλικές και ελληνικές τροπικές εκφράσεις επιλέχθηκαν να ερευνηθούν σε ποικίλα λεξικά και διαχρονικά σώματα κειμένων με διάφορα είδη λόγου, προκειμένου να ερευνηθεί η συσχέτιση των παραπάνω θεωρητικών απόψεων στην εξέλιξή τους, καθώς και οποιαδήποτε εικασία για το μέλλον τους. Οι ποιοτικές, σημασιολογικές-πραγματολογικές αναλύσεις των λεξικών και σωμάτων κειμένων έδειξαν ότι οι αλλαγές στο είδος τροπικότητας των λέξεων συμβαίνουν σταδιακά, με την πάροδο του χρόνου, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών σημασιών και πραγματολογικών ρόλων τους (Traugott 2022). Επιπρόσθετα, η εξέλιξη (δηλ. η διάδοση, διατήρηση και/ή εξαφάνιση) των αγγλικών τροπικών λέξεων, καθώς και πιθανές ενδείξεις της μελλοντικής τους πορείας, ‘ανακαλύφθηκαν’ από τις ποσοτικές αναλύσεις των σωμάτων κειμένων. Ταυτόχρονα, παρ’όλη τη φανερή υπεροχή των νεοελληνικών τροπικών λέξεων έναντι των ‘ριζών’ τους, λέξεις της αρχαίας ελληνικής και μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας διατηρούνται σε ορισμένα κείμενα, λόγω του ‘κοινωνικού’ κύρους τους. Ακόμη, τα ποσοτικά δεδομένα από τις αναλύσεις σε διαφορετικά κειμενικά είδη υπέδειξαν την επιρροή του λόγου στη συχνότητα χρήσης και διαχρονικότητα των τροπικών εκφράσεων. Εν κατακλείδι, μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στη μελέτη περαιτέρω λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα και σε άλλα είδη λόγου, συμπεριλαμβάνοντας και μεταφράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργούν ως παράδειγμα γλωσσικής επαφής.","The present corpus-based study is concerned with the diachronic and comparative investigation of modality in English and Greek. Modality comprises a core, yet multifaceted linguistic notion, with diverse definitions and categorizations (e.g., Lyons 1968, Bybee et al. 1994, Halliday & Matthiesen 2004, Nuyts 2016). Adhering to Nuyts’ (2016) recent and comprehensive cognitive-functional framework, and categorization of modality (epistemic, deontic, and dynamic), I aim to explore the development of English and Greek modal expressions that have undergone grammaticalization; a principal internal factor of language change that is regarded to ‘motivate’ similar modality shifts in both languages. Regarding its mechanism of semantic bleaching (Heine & Kuteva 2005), the phenomenon of grammaticalization is greatly correlated with two major processes in modality, subjectification and intersubjectification (Traugott 2022: 44-45). Their suggestion about modality’s movement toward a subjective stance is realized through pragmaticalization, a “sub-process of grammaticalization” (Diewald 2011: 458) that signifies the path from pre-modal to modal, and to post-modal meanings (Kuteva et al. 2019, Leclercq 2024, Dell’ Oro 2025). Notwithstanding, modal polyfunctionality (viz. multiple meanings and functions) constitutes prerequisite for modals’ semantic and pragmatic development (Van Der Auwera et al. 2005, Narrog 2012). Thereupon, modality, defined as the speakers’ subjective attitude on a proposition, is suggested to be scoped in relation to discourse, viewing that discourse can influence modality’s evolution, by means of frequency of use that result in semantic changes (Traugott 2006). In an attempt to inspect the diachronic development of modality (based on the aforementioned concepts) and draw implications about its future and effects from discourse, the usage-based model (Bybee 2010) was implemented, by means of searching certain English and Greek modal expressions that have undergone grammaticalization, in a range of lexicons and diachronic corpora with diverse genres. The qualitative results from lexicons and corpora’s research showed that semantic changes and subsequent modality shifts occur in gradual time course, by virtue of their multiple meanings and pragmatic functions in context (Traugott 2022). The quantitative data from the diachronic corpora demonstrated grammaticalization’s patterns of propagation, and maintenance/obsolescence (Croft 2000) of English modal expressions that offered insights into their prospects. Moreover, predominance of Modern Greek modal lexemes over their earlier-produced ones was detected, although the latter still exist due to their ‘prestigious’ status in discourse. Ultimately, the quantitative evidence from corpora’s different registers illustrated the potential of genres and thus, discourse norms, especially digitized discourse, in influencing the development (i.e., innovation and change) of modal expressions. Conclusively, future studies could extend the analyses of modality, by examining further lexical items with modality sense in additional genres, including translated texts, which can serve as a kind of language contact in the exploration of modality shifts."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["A corpus-based study of the diachrony of modality in English and Greek: A contrastive approach"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιλή Κωνσταντίνα","Lili Konstantina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη διερευνά τη διαχρονική εξέλιξη της τροπικότητας στην αγγλική και ελληνική γλώσσα, με τη συγκριτική χρήση σωμάτων κειμένων. Πιο συγκεκριμένα, η έννοια της τροπικότητας είναι θεμελιώδης στον τομέα της γλωσσολογίας, ωστόσο και περίπλοκη σχετικά με τον προσδιορισμό και της κατηγοριοποίησή της (π.χ. Lyons 1968, Bybee et al. 1994, Halliday & Matthiesen 2004, Nuyts 2016). Υιοθετώντας το γνωστικό-λειτουργικό θεωρητικό υπόβαθρο και την τριμερή κατηγοριοποίηση των ειδών τροπικότητας (επιστημική, δεοντική, και δυναμική) του Nuyts (2016), η έρευνα εστιάζει στη διαχρονική εξέταση των αγγλικών και ελληνικών τροπικών εκφράσεων που έχουν υποστεί γραμματικοποίηση, έναν κύριο παράγοντα εσωτερικής γλωσσικής αλλαγής που θεωρείται ότι μπορεί να επηρεάσει αλλαγές στην έκφραση τροπικότητας και των δύο γλωσσών. Σύμφωνα με το μηχανισμό της αλλαγής σημασιολογικής κατηγορίας (Heine & Kuteva 2005), το φαινόμενο της γραμματικοποίησης σχετίζεται αρκετά με δύο σημαντικές διαδικασίες που αφορούν τη διαχρονικότητα της τροπικότητας (την υποκειμενοποίηση ‘subjectification’ και την δια-υποκειμενοποίηση ‘intersubjectification’ (Traugott 2022: 44- 45), οι οποίες εκφράζουν τη διαρκή μετάβαση όλων των ειδών τροπικότητας προς την υποκειμενικότητα. Αυτή η αλλαγή πραγματοποίειται με τη διαδικασία της πραγματικοποίησης, η οποία εμπερικλείεται στους μηχανισμούς της γραμματικοποίησης (Diewald 2011: 458) και ασχολείται με την εξέλιξη των σημασιών των λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα (Kuteva et al. 2019, Leclerq 2024, Dell’ Oro 2025). Προϋπόθεση για τη σημασιολογική και πραγματολογική ανάπτυξη της τροπικότητας, αποτελεί η πολυλειτουργικότητά της, δηλαδή το χαρακτηριστικό των τροπικών εκφράσεων να αποκτούν πολλαπλές σημασίες και λειτουργίες (Van Der Auwera et al. 2005, Narrog 2012). Συνεπώς, όντας μία έννοια που αναφέρεται στην υποκειμενική άποψη της πρότασης, αξίζει να ερευνηθεί μέσα στα πλαίσια του λόγου, καθώς εικάζεται ότι τα είδη λόγου επηρεάζουν τη σημασιολογική εξέλιξη της έννοιας, με βάση τη συχνότητα χρήσης της (Traugott 2006). Ακολουθώντας το μεθοδολογικό μοντέλο του Bybee (2010) που είναι βασισμένο στη συχνότητα χρήσης των λέξεων, συγκεκριμένες γραμματικοποιημένες αγγλικές και ελληνικές τροπικές εκφράσεις επιλέχθηκαν να ερευνηθούν σε ποικίλα λεξικά και διαχρονικά σώματα κειμένων με διάφορα είδη λόγου, προκειμένου να ερευνηθεί η συσχέτιση των παραπάνω θεωρητικών απόψεων στην εξέλιξή τους, καθώς και οποιαδήποτε εικασία για το μέλλον τους. Οι ποιοτικές, σημασιολογικές-πραγματολογικές αναλύσεις των λεξικών και σωμάτων κειμένων έδειξαν ότι οι αλλαγές στο είδος τροπικότητας των λέξεων συμβαίνουν σταδιακά, με την πάροδο του χρόνου, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών σημασιών και πραγματολογικών ρόλων τους (Traugott 2022). Επιπρόσθετα, η εξέλιξη (δηλ. η διάδοση, διατήρηση και/ή εξαφάνιση) των αγγλικών τροπικών λέξεων, καθώς και πιθανές ενδείξεις της μελλοντικής τους πορείας, ‘ανακαλύφθηκαν’ από τις ποσοτικές αναλύσεις των σωμάτων κειμένων. Ταυτόχρονα, παρ’όλη τη φανερή υπεροχή των νεοελληνικών τροπικών λέξεων έναντι των ‘ριζών’ τους, λέξεις της αρχαίας ελληνικής και μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας διατηρούνται σε ορισμένα κείμενα, λόγω του ‘κοινωνικού’ κύρους τους. Ακόμη, τα ποσοτικά δεδομένα από τις αναλύσεις σε διαφορετικά κειμενικά είδη υπέδειξαν την επιρροή του λόγου στη συχνότητα χρήσης και διαχρονικότητα των τροπικών εκφράσεων. Εν κατακλείδι, μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στη μελέτη περαιτέρω λέξεων που εκφράζουν τροπικότητα και σε άλλα είδη λόγου, συμπεριλαμβάνοντας και μεταφράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργούν ως παράδειγμα γλωσσικής επαφής.","The present corpus-based study is concerned with the diachronic and comparative investigation of modality in English and Greek. Modality comprises a core, yet multifaceted linguistic notion, with diverse definitions and categorizations (e.g., Lyons 1968, Bybee et al. 1994, Halliday & Matthiesen 2004, Nuyts 2016). Adhering to Nuyts’ (2016) recent and comprehensive cognitive-functional framework, and categorization of modality (epistemic, deontic, and dynamic), I aim to explore the development of English and Greek modal expressions that have undergone grammaticalization; a principal internal factor of language change that is regarded to ‘motivate’ similar modality shifts in both languages. Regarding its mechanism of semantic bleaching (Heine & Kuteva 2005), the phenomenon of grammaticalization is greatly correlated with two major processes in modality, subjectification and intersubjectification (Traugott 2022: 44-45). Their suggestion about modality’s movement toward a subjective stance is realized through pragmaticalization, a “sub-process of grammaticalization” (Diewald 2011: 458) that signifies the path from pre-modal to modal, and to post-modal meanings (Kuteva et al. 2019, Leclercq 2024, Dell’ Oro 2025). Notwithstanding, modal polyfunctionality (viz. multiple meanings and functions) constitutes prerequisite for modals’ semantic and pragmatic development (Van Der Auwera et al. 2005, Narrog 2012). Thereupon, modality, defined as the speakers’ subjective attitude on a proposition, is suggested to be scoped in relation to discourse, viewing that discourse can influence modality’s evolution, by means of frequency of use that result in semantic changes (Traugott 2006). In an attempt to inspect the diachronic development of modality (based on the aforementioned concepts) and draw implications about its future and effects from discourse, the usage-based model (Bybee 2010) was implemented, by means of searching certain English and Greek modal expressions that have undergone grammaticalization, in a range of lexicons and diachronic corpora with diverse genres. The qualitative results from lexicons and corpora’s research showed that semantic changes and subsequent modality shifts occur in gradual time course, by virtue of their multiple meanings and pragmatic functions in context (Traugott 2022). The quantitative data from the diachronic corpora demonstrated grammaticalization’s patterns of propagation, and maintenance/obsolescence (Croft 2000) of English modal expressions that offered insights into their prospects. Moreover, predominance of Modern Greek modal lexemes over their earlier-produced ones was detected, although the latter still exist due to their ‘prestigious’ status in discourse. Ultimately, the quantitative evidence from corpora’s different registers illustrated the potential of genres and thus, discourse norms, especially digitized discourse, in influencing the development (i.e., innovation and change) of modal expressions. Conclusively, future studies could extend the analyses of modality, by examining further lexical items with modality sense in additional genres, including translated texts, which can serve as a kind of language contact in the exploration of modality shifts."],"dc:identifier":["uoadl:3481349","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481349"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["A corpus-based study of the diachrony of modality in English and Greek: A contrastive approach"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:34Z"}