{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481694"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481694","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Autoethnography as a Praxis of Resistance in Ibtisam Azem’s The Book of Disappearance, Ghassan Kanafani’s Returning to Haifa, Isabella Hammad’s Enter Ghost, and Hany Abu-Assad’s Paradise Now","abstract":"Εκκινώντας από την ιδέα ότι κάθε προσπάθεια να αρθρώσει κανείς λόγο για τον αγώνα των Παλαιστινίων και να μιλήσει εκ μέρους τους με όρους αισθητικούς αποτελεί εκ προοιμίου ένα είδος πολιτικής βίας και πολιτισμικής επιβολής του ευρωκεντρικού λογοκεντρικού μοντέλου σε έθνη υπό διαπραγμάτευση, η παρούσα διπλωματική εργασία θέτει υπό αμφισβήτηση την έννοια του αρχείου και εξετάζει την αυτοεθνογραφία ως πράξη αντίστασης στο The Book of Disappearance (2014) της Ibtisam Azem, το Returning to Haifa (1969) του Ghassan Kanafani, το Enter Ghost (2023) της Isabella Hammad και το Paradise Now (2005) του Hany Abu-Assad. Υποστηρίζω ότι τα κείμενα αμφισβητούν τις οντο-αποικιακές πρακτικές οικειοποίησης και κατηγοριοποίησης του σώματος και της γης, διανοίγοντας, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα για την αντίσταση και την υπέρβαση της αποικιακότητας της ύπαρξης και της μνήμης (Maldonado-Torres 240) όπως αυτή αναπαρίσταται μέσα από διαφορετικές χρονικότητες και μέσα. Οι αφηγήσεις των Azem, Kanafani, Hammad και Abu-Assad, αντιτίθενται στην αρχειακή λογική και αναδεικνύουν τις sumud αφηγήσεις ως «κοινωνιογενή κώδικα» (Wynter and McKittrick 23) που συντηρεί και διαμορφώνει τη θραυσματική Παλαιστινιακή ταυτότητα, επαναδιαπραγματεύεται τους όρους της διχοτόμησης, της σύγκρουσης ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη και της σχέσης του Παλαιστινιακού λαού με τη γη. Η αντίσταση στη βία της αποικιακής εξουσίας ανιχνεύεται στα λογοτεχνικά και φιλμικά κείμενα ως αισθητική και χωρική· ο γεωγραφικός χώρος της Παλαιστίνης/Ισραήλ προσδιορίζεται φαντασιακά εκ νέου και η γη δρα ως έμβια οντότητα και ως αρχειακό θραύσμα που διαταράσσει την Ιστορία και τους αρχειακούς μηχανισμούς της νεκροεξουσίας (Mbembe 66). Μία από τις μορφές αντίστασης που αναδύεται στα κείμενα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του παρελθόντος που αμφισβητείται ή παρερμηνεύεται· η μνήμη της Νάκμπα συντίθεται από λεπτομέρειες και ελλείψεις και εμφατικά εμφανίζεται ως αντι αφήγηση αναποδογυρίζοντας την επίσημη και κατασκευασμένη από τον δυτικό λογοκεντρισμό Ιστορία. Τα κείμενα, ταυτόχρονα, εξερευνούν τη σωματική στρατηγική αντίσταση και συζητούν εκ νέου όρους όπως η \"τρομοκρατία\" μέσα από το πρίσμα της «επιθυμίας να καταλάβουμε και να μην καταλάβουμε» (Zaoui 27), υπονοώντας ότι το δικαίωμα στην εξέγερση απέναντι σε ένα καταπιεστικό καθεστώς είναι ουσιαστικά ένα δικαίωμα που απορρίπτεται ως παγκόσμια τρομοκρατία από τα δυτικά εθνοκράτη. Συνθέτοντας ένα αντι-αρχείο κειμένων μέσα από τη συγκριτική τους μελέτη, υποστηρίζω ότι η ποιητική και πολιτική της αντίστασης που αυτό σηματοδοτεί στέκεται κριτικά απέναντι στην αμφισημία και (α)δυνατότητα της ίδιας της πράξης αντίστασης. Αυτό το αντι-αρχείο στοχάζεται τις έννοιες της δικαιοσύνης, της αντίστασης και της δημοκρατίας με όρους αποαποικιακούς, επιχειρώντας να τις αποσπάσει από την αποικιοκρατική τους μήτρα και να τις επανεξετάσει σε σχέση με την ηθική της μαρτυρίας και την (απο)οριοθετημένη τροχιά του μετα φυλετικού και μετα?εθνικού φαντασιακού.","abstract_html":"Εκκινώντας από την ιδέα ότι κάθε προσπάθεια να αρθρώσει κανείς λόγο για τον αγώνα των Παλαιστινίων και να μιλήσει εκ μέρους τους με όρους αισθητικούς αποτελεί εκ προοιμίου ένα είδος πολιτικής βίας και πολιτισμικής επιβολής του ευρωκεντρικού λογοκεντρικού μοντέλου σε έθνη υπό διαπραγμάτευση, η παρούσα διπλωματική εργασία θέτει υπό αμφισβήτηση την έννοια του αρχείου και εξετάζει την αυτοεθνογραφία ως πράξη αντίστασης στο The Book of Disappearance (2014) της Ibtisam Azem, το Returning to Haifa (1969) του Ghassan Kanafani, το Enter Ghost (2023) της Isabella Hammad και το Paradise Now (2005) του Hany Abu-Assad. Υποστηρίζω ότι τα κείμενα αμφισβητούν τις οντο-αποικιακές πρακτικές οικειοποίησης και κατηγοριοποίησης του σώματος και της γης, διανοίγοντας, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα για την αντίσταση και την υπέρβαση της αποικιακότητας της ύπαρξης και της μνήμης (Maldonado-Torres 240) όπως αυτή αναπαρίσταται μέσα από διαφορετικές χρονικότητες και μέσα. Οι αφηγήσεις των Azem, Kanafani, Hammad και Abu-Assad, αντιτίθενται στην αρχειακή λογική και αναδεικνύουν τις sumud αφηγήσεις ως «κοινωνιογενή κώδικα» (Wynter and McKittrick 23) που συντηρεί και διαμορφώνει τη θραυσματική Παλαιστινιακή ταυτότητα, επαναδιαπραγματεύεται τους όρους της διχοτόμησης, της σύγκρουσης ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη και της σχέσης του Παλαιστινιακού λαού με τη γη. Η αντίσταση στη βία της αποικιακής εξουσίας ανιχνεύεται στα λογοτεχνικά και φιλμικά κείμενα ως αισθητική και χωρική· ο γεωγραφικός χώρος της Παλαιστίνης/Ισραήλ προσδιορίζεται φαντασιακά εκ νέου και η γη δρα ως έμβια οντότητα και ως αρχειακό θραύσμα που διαταράσσει την Ιστορία και τους αρχειακούς μηχανισμούς της νεκροεξουσίας (Mbembe 66). Μία από τις μορφές αντίστασης που αναδύεται στα κείμενα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του παρελθόντος που αμφισβητείται ή παρερμηνεύεται· η μνήμη της Νάκμπα συντίθεται από λεπτομέρειες και ελλείψεις και εμφατικά εμφανίζεται ως αντι αφήγηση αναποδογυρίζοντας την επίσημη και κατασκευασμένη από τον δυτικό λογοκεντρισμό Ιστορία. Τα κείμενα, ταυτόχρονα, εξερευνούν τη σωματική στρατηγική αντίσταση και συζητούν εκ νέου όρους όπως η &quot;τρομοκρατία&quot; μέσα από το πρίσμα της «επιθυμίας να καταλάβουμε και να μην καταλάβουμε» (Zaoui 27), υπονοώντας ότι το δικαίωμα στην εξέγερση απέναντι σε ένα καταπιεστικό καθεστώς είναι ουσιαστικά ένα δικαίωμα που απορρίπτεται ως παγκόσμια τρομοκρατία από τα δυτικά εθνοκράτη. Συνθέτοντας ένα αντι-αρχείο κειμένων μέσα από τη συγκριτική τους μελέτη, υποστηρίζω ότι η ποιητική και πολιτική της αντίστασης που αυτό σηματοδοτεί στέκεται κριτικά απέναντι στην αμφισημία και (α)δυνατότητα της ίδιας της πράξης αντίστασης. Αυτό το αντι-αρχείο στοχάζεται τις έννοιες της δικαιοσύνης, της αντίστασης και της δημοκρατίας με όρους αποαποικιακούς, επιχειρώντας να τις αποσπάσει από την αποικιοκρατική τους μήτρα και να τις επανεξετάσει σε σχέση με την ηθική της μαρτυρίας και την (απο)οριοθετημένη τροχιά του μετα φυλετικού και μετα?εθνικού φαντασιακού.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννούσιου Σοφία","Giannousiou Sophia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:36Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481694"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481694","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481694","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481694","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481694","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννούσιου Σοφία","Giannousiou Sophia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481694","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481694"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εκκινώντας από την ιδέα ότι κάθε προσπάθεια να αρθρώσει κανείς λόγο για τον αγώνα των Παλαιστινίων και να μιλήσει εκ μέρους τους με όρους αισθητικούς αποτελεί εκ προοιμίου ένα είδος πολιτικής βίας και πολιτισμικής επιβολής του ευρωκεντρικού λογοκεντρικού μοντέλου σε έθνη υπό διαπραγμάτευση, η παρούσα διπλωματική εργασία θέτει υπό αμφισβήτηση την έννοια του αρχείου και εξετάζει την αυτοεθνογραφία ως πράξη αντίστασης στο The Book of Disappearance (2014) της Ibtisam Azem, το Returning to Haifa (1969) του Ghassan Kanafani, το Enter Ghost (2023) της Isabella Hammad και το Paradise Now (2005) του Hany Abu-Assad. Υποστηρίζω ότι τα κείμενα αμφισβητούν τις οντο-αποικιακές πρακτικές οικειοποίησης και κατηγοριοποίησης του σώματος και της γης, διανοίγοντας, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα για την αντίσταση και την υπέρβαση της αποικιακότητας της ύπαρξης και της μνήμης (Maldonado-Torres 240) όπως αυτή αναπαρίσταται μέσα από διαφορετικές χρονικότητες και μέσα. Οι αφηγήσεις των Azem, Kanafani, Hammad και Abu-Assad, αντιτίθενται στην αρχειακή λογική και αναδεικνύουν τις sumud αφηγήσεις ως «κοινωνιογενή κώδικα» (Wynter and McKittrick 23) που συντηρεί και διαμορφώνει τη θραυσματική Παλαιστινιακή ταυτότητα, επαναδιαπραγματεύεται τους όρους της διχοτόμησης, της σύγκρουσης ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη και της σχέσης του Παλαιστινιακού λαού με τη γη. Η αντίσταση στη βία της αποικιακής εξουσίας ανιχνεύεται στα λογοτεχνικά και φιλμικά κείμενα ως αισθητική και χωρική· ο γεωγραφικός χώρος της Παλαιστίνης/Ισραήλ προσδιορίζεται φαντασιακά εκ νέου και η γη δρα ως έμβια οντότητα και ως αρχειακό θραύσμα που διαταράσσει την Ιστορία και τους αρχειακούς μηχανισμούς της νεκροεξουσίας (Mbembe 66). Μία από τις μορφές αντίστασης που αναδύεται στα κείμενα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του παρελθόντος που αμφισβητείται ή παρερμηνεύεται· η μνήμη της Νάκμπα συντίθεται από λεπτομέρειες και ελλείψεις και εμφατικά εμφανίζεται ως αντι αφήγηση αναποδογυρίζοντας την επίσημη και κατασκευασμένη από τον δυτικό λογοκεντρισμό Ιστορία. Τα κείμενα, ταυτόχρονα, εξερευνούν τη σωματική στρατηγική αντίσταση και συζητούν εκ νέου όρους όπως η \"τρομοκρατία\" μέσα από το πρίσμα της «επιθυμίας να καταλάβουμε και να μην καταλάβουμε» (Zaoui 27), υπονοώντας ότι το δικαίωμα στην εξέγερση απέναντι σε ένα καταπιεστικό καθεστώς είναι ουσιαστικά ένα δικαίωμα που απορρίπτεται ως παγκόσμια τρομοκρατία από τα δυτικά εθνοκράτη. Συνθέτοντας ένα αντι-αρχείο κειμένων μέσα από τη συγκριτική τους μελέτη, υποστηρίζω ότι η ποιητική και πολιτική της αντίστασης που αυτό σηματοδοτεί στέκεται κριτικά απέναντι στην αμφισημία και (α)δυνατότητα της ίδιας της πράξης αντίστασης. Αυτό το αντι-αρχείο στοχάζεται τις έννοιες της δικαιοσύνης, της αντίστασης και της δημοκρατίας με όρους αποαποικιακούς, επιχειρώντας να τις αποσπάσει από την αποικιοκρατική τους μήτρα και να τις επανεξετάσει σε σχέση με την ηθική της μαρτυρίας και την (απο)οριοθετημένη τροχιά του μετα φυλετικού και μετα?εθνικού φαντασιακού.","Taking as a point of departure the idea that to construct a dominant narrative and to attempt to speak for the struggle of the Palestinian people is to enact a form of political violence and cultural imposition of Eurocentric discourses upon fledgling nations, this thesis challenges the concept of the archive and examines autoethnography as a praxis of resistance in Ibtisam Azem’s The Book of Disappearance (2014), Ghassan Kanafani’s Returning to Haifa (1969), Isabella Hammad’s Enter Ghost (2023), and Hany Abu-Assad’s Paradise Now (2005). I posit that these texts question the ontological and colonial condition that co-opts and taxonomizes both the body and the land, whilst providing the promise of a potentiality to transgress and resist the coloniality of being and memory (Maldonado-Torres 240) diffused through different temporalities and mediums. The sumud narratives that the archive omits are foregrounded in these four texts as part of the sociogeny that sustains and shapes the Palestinian identity, integrating the ruins and revealing the historical omissions in order to resist the erasure of Palestinian presence. These narratives problematize the partition and the Palestinian/Israeli conflict and reconfigure the connection and reciprocal relation of Palestinians to land. This resistance against the violence of the colonial power exemplified in these literary and filmic texts is, therefore, aesthetic and spatial; the geography of the double space of Palestine/Israel is reimagined and the land is depicted as life giving force that disrupts the necropower (Mbembe 66) of the colonial politics. One form of resistance that these texts embody is the renegotiation of a past that is under erasure or misrepresented, and that is recollected through minor details and ellipses; the Nakba emerges as a text that is counter-narrated to disrupt the narrative fabricated and disseminated by the Western logocentric discourses. Concurrently, the texts assert a strategic resistance that is somatic, gesturing to a re-tracing of the clarity of such terms as 'terrorism,' propounding a \"desire to understand and to not understand\" (Zaoui 27), and implying that the right to revolt against an oppressive regime is by default not the right to revolution but a right that is disallowed in the name of what has been defined by the Western nation-states as global terrorism. The comparative analysis of these texts that I engage in the thesis, presents them as part of a counter-archive that registers the ambivalence, ambiguity, and (im)possibility of resistance. This counter-archive of texts thinks of justice, resistance, and democracy in decolonial terms, attempting to detach them from their colonial origins and renegotiate them vis-à-vis the ethics of bearing witness and the (de)bordered trajectories of post?racial and post?national imaginings."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Autoethnography as a Praxis of Resistance in Ibtisam Azem’s The Book of Disappearance, Ghassan Kanafani’s Returning to Haifa, Isabella Hammad’s Enter Ghost, and Hany Abu-Assad’s Paradise Now"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννούσιου Σοφία","Giannousiou Sophia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εκκινώντας από την ιδέα ότι κάθε προσπάθεια να αρθρώσει κανείς λόγο για τον αγώνα των Παλαιστινίων και να μιλήσει εκ μέρους τους με όρους αισθητικούς αποτελεί εκ προοιμίου ένα είδος πολιτικής βίας και πολιτισμικής επιβολής του ευρωκεντρικού λογοκεντρικού μοντέλου σε έθνη υπό διαπραγμάτευση, η παρούσα διπλωματική εργασία θέτει υπό αμφισβήτηση την έννοια του αρχείου και εξετάζει την αυτοεθνογραφία ως πράξη αντίστασης στο The Book of Disappearance (2014) της Ibtisam Azem, το Returning to Haifa (1969) του Ghassan Kanafani, το Enter Ghost (2023) της Isabella Hammad και το Paradise Now (2005) του Hany Abu-Assad. Υποστηρίζω ότι τα κείμενα αμφισβητούν τις οντο-αποικιακές πρακτικές οικειοποίησης και κατηγοριοποίησης του σώματος και της γης, διανοίγοντας, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα για την αντίσταση και την υπέρβαση της αποικιακότητας της ύπαρξης και της μνήμης (Maldonado-Torres 240) όπως αυτή αναπαρίσταται μέσα από διαφορετικές χρονικότητες και μέσα. Οι αφηγήσεις των Azem, Kanafani, Hammad και Abu-Assad, αντιτίθενται στην αρχειακή λογική και αναδεικνύουν τις sumud αφηγήσεις ως «κοινωνιογενή κώδικα» (Wynter and McKittrick 23) που συντηρεί και διαμορφώνει τη θραυσματική Παλαιστινιακή ταυτότητα, επαναδιαπραγματεύεται τους όρους της διχοτόμησης, της σύγκρουσης ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη και της σχέσης του Παλαιστινιακού λαού με τη γη. Η αντίσταση στη βία της αποικιακής εξουσίας ανιχνεύεται στα λογοτεχνικά και φιλμικά κείμενα ως αισθητική και χωρική· ο γεωγραφικός χώρος της Παλαιστίνης/Ισραήλ προσδιορίζεται φαντασιακά εκ νέου και η γη δρα ως έμβια οντότητα και ως αρχειακό θραύσμα που διαταράσσει την Ιστορία και τους αρχειακούς μηχανισμούς της νεκροεξουσίας (Mbembe 66). Μία από τις μορφές αντίστασης που αναδύεται στα κείμενα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του παρελθόντος που αμφισβητείται ή παρερμηνεύεται· η μνήμη της Νάκμπα συντίθεται από λεπτομέρειες και ελλείψεις και εμφατικά εμφανίζεται ως αντι αφήγηση αναποδογυρίζοντας την επίσημη και κατασκευασμένη από τον δυτικό λογοκεντρισμό Ιστορία. Τα κείμενα, ταυτόχρονα, εξερευνούν τη σωματική στρατηγική αντίσταση και συζητούν εκ νέου όρους όπως η \"τρομοκρατία\" μέσα από το πρίσμα της «επιθυμίας να καταλάβουμε και να μην καταλάβουμε» (Zaoui 27), υπονοώντας ότι το δικαίωμα στην εξέγερση απέναντι σε ένα καταπιεστικό καθεστώς είναι ουσιαστικά ένα δικαίωμα που απορρίπτεται ως παγκόσμια τρομοκρατία από τα δυτικά εθνοκράτη. Συνθέτοντας ένα αντι-αρχείο κειμένων μέσα από τη συγκριτική τους μελέτη, υποστηρίζω ότι η ποιητική και πολιτική της αντίστασης που αυτό σηματοδοτεί στέκεται κριτικά απέναντι στην αμφισημία και (α)δυνατότητα της ίδιας της πράξης αντίστασης. Αυτό το αντι-αρχείο στοχάζεται τις έννοιες της δικαιοσύνης, της αντίστασης και της δημοκρατίας με όρους αποαποικιακούς, επιχειρώντας να τις αποσπάσει από την αποικιοκρατική τους μήτρα και να τις επανεξετάσει σε σχέση με την ηθική της μαρτυρίας και την (απο)οριοθετημένη τροχιά του μετα φυλετικού και μετα?εθνικού φαντασιακού.","Taking as a point of departure the idea that to construct a dominant narrative and to attempt to speak for the struggle of the Palestinian people is to enact a form of political violence and cultural imposition of Eurocentric discourses upon fledgling nations, this thesis challenges the concept of the archive and examines autoethnography as a praxis of resistance in Ibtisam Azem’s The Book of Disappearance (2014), Ghassan Kanafani’s Returning to Haifa (1969), Isabella Hammad’s Enter Ghost (2023), and Hany Abu-Assad’s Paradise Now (2005). I posit that these texts question the ontological and colonial condition that co-opts and taxonomizes both the body and the land, whilst providing the promise of a potentiality to transgress and resist the coloniality of being and memory (Maldonado-Torres 240) diffused through different temporalities and mediums. The sumud narratives that the archive omits are foregrounded in these four texts as part of the sociogeny that sustains and shapes the Palestinian identity, integrating the ruins and revealing the historical omissions in order to resist the erasure of Palestinian presence. These narratives problematize the partition and the Palestinian/Israeli conflict and reconfigure the connection and reciprocal relation of Palestinians to land. This resistance against the violence of the colonial power exemplified in these literary and filmic texts is, therefore, aesthetic and spatial; the geography of the double space of Palestine/Israel is reimagined and the land is depicted as life giving force that disrupts the necropower (Mbembe 66) of the colonial politics. One form of resistance that these texts embody is the renegotiation of a past that is under erasure or misrepresented, and that is recollected through minor details and ellipses; the Nakba emerges as a text that is counter-narrated to disrupt the narrative fabricated and disseminated by the Western logocentric discourses. Concurrently, the texts assert a strategic resistance that is somatic, gesturing to a re-tracing of the clarity of such terms as 'terrorism,' propounding a \"desire to understand and to not understand\" (Zaoui 27), and implying that the right to revolt against an oppressive regime is by default not the right to revolution but a right that is disallowed in the name of what has been defined by the Western nation-states as global terrorism. The comparative analysis of these texts that I engage in the thesis, presents them as part of a counter-archive that registers the ambivalence, ambiguity, and (im)possibility of resistance. This counter-archive of texts thinks of justice, resistance, and democracy in decolonial terms, attempting to detach them from their colonial origins and renegotiate them vis-à-vis the ethics of bearing witness and the (de)bordered trajectories of post?racial and post?national imaginings."],"dc:identifier":["uoadl:3481694","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481694"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Autoethnography as a Praxis of Resistance in Ibtisam Azem’s The Book of Disappearance, Ghassan Kanafani’s Returning to Haifa, Isabella Hammad’s Enter Ghost, and Hany Abu-Assad’s Paradise Now"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:36Z"}