{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481701"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481701","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μνήμη και το τραύμα στην ποιητική παραγωγή των Κωνσταντινουπολιτών ποιητών κατά τη μεταπολεμική περίοδο","abstract":"Η παρούσα εργασία στοχεύει στη διερεύνηση του τρόπου διαχείρισης της μνήμης και του τραύματος στην ποίηση Κωνσταντινουπολιτών ποιητών γεννημένων μεταξύ του 1915 και του 1946. Συγκεκριμένα, εξετάζεται η ποιητική παραγωγή έξι σημαντικών Κωνσταντινουπολιτών ποιητών, του Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου (1915), του Χαράλαμπου Βάιου (1923), του Πέτρου Γρανίτα (1924), του Ευάγγελου Γαλάνη (1928), του Αιμίλιου Έδεν (1941) και της Έλλης Μέλη (1946), με άξονες τη σχέση της μνήμης (ατομικής ή συλλογικής) με το τραύμα και τον ρόλο των αισθήσεων στη διαδικασία της νοσταλγικής ανάκλησης και ποιητικής αναπαράστασης της χαμένης πατρίδας. Για τη μελέτη της διαχείρισης της τραυματικής μνήμης στην ποίηση των εν λόγω ποιητών αξιοποιούνται όροι της ψυχανάλυσης, όπως η μελαγχολία, το πένθος και η επεξεργασία του τραύματος, καθώς και της κοινωνιολογίας, όπως η έννοια του συλλογικού τραύματος, του πολιτισμικού τραύματος και της επεξεργασίας του, μέσα στα πλαίσια της θεωρίας του τραύματος και της θεωρίας της λογοτεχνίας. Η σχέση μνήμης, αισθήσεων και χώρου προσεγγίζεται κυρίως μέσα από το πρίσμα των πολιτισμικών σπουδών και τη διαπλοκή τους με τη λογοτεχνική θεωρία, με αναφορά, επίσης, στη γεω-ποιητική. Επισημαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η μνήμη αγκιστρώνεται στον βιωμένο χώρο και αποτελεί σημείο αναφοράς του υποκειμένου και της ομάδας, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο τα αντικείμενα και οι αισθήσεις συνθέτουν τον χώρο στη μνήμη. Επιπλέον, οι αισθήσεις προσεγγίζονται ως ενεργά συστήματα που δημιουργούν αισθητηριακές γεωγραφίες. Η ποιητική δημιουργία των προσωπικών αισθητηριακών γεωγραφιών επιτρέπει στο εκάστοτε ποιητικό υποκείμενο να επιστρέψει στον χωροχρόνο της πατρίδας και να διαχειριστεί το τραύμα, αλλά αποτελεί, συνάμα, και μαρτυρία. Μέσα από τις ποιητικές αναπαραστάσεις της φανερώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της Κωνσταντινούπολης, η οποία μυθοποιείται και αποκρυσταλλώνεται στον χρόνο ως lieu de mémoire.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία στοχεύει στη διερεύνηση του τρόπου διαχείρισης της μνήμης και του τραύματος στην ποίηση Κωνσταντινουπολιτών ποιητών γεννημένων μεταξύ του 1915 και του 1946. Συγκεκριμένα, εξετάζεται η ποιητική παραγωγή έξι σημαντικών Κωνσταντινουπολιτών ποιητών, του Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου (1915), του Χαράλαμπου Βάιου (1923), του Πέτρου Γρανίτα (1924), του Ευάγγελου Γαλάνη (1928), του Αιμίλιου Έδεν (1941) και της Έλλης Μέλη (1946), με άξονες τη σχέση της μνήμης (ατομικής ή συλλογικής) με το τραύμα και τον ρόλο των αισθήσεων στη διαδικασία της νοσταλγικής ανάκλησης και ποιητικής αναπαράστασης της χαμένης πατρίδας. Για τη μελέτη της διαχείρισης της τραυματικής μνήμης στην ποίηση των εν λόγω ποιητών αξιοποιούνται όροι της ψυχανάλυσης, όπως η μελαγχολία, το πένθος και η επεξεργασία του τραύματος, καθώς και της κοινωνιολογίας, όπως η έννοια του συλλογικού τραύματος, του πολιτισμικού τραύματος και της επεξεργασίας του, μέσα στα πλαίσια της θεωρίας του τραύματος και της θεωρίας της λογοτεχνίας. Η σχέση μνήμης, αισθήσεων και χώρου προσεγγίζεται κυρίως μέσα από το πρίσμα των πολιτισμικών σπουδών και τη διαπλοκή τους με τη λογοτεχνική θεωρία, με αναφορά, επίσης, στη γεω-ποιητική. Επισημαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η μνήμη αγκιστρώνεται στον βιωμένο χώρο και αποτελεί σημείο αναφοράς του υποκειμένου και της ομάδας, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο τα αντικείμενα και οι αισθήσεις συνθέτουν τον χώρο στη μνήμη. Επιπλέον, οι αισθήσεις προσεγγίζονται ως ενεργά συστήματα που δημιουργούν αισθητηριακές γεωγραφίες. Η ποιητική δημιουργία των προσωπικών αισθητηριακών γεωγραφιών επιτρέπει στο εκάστοτε ποιητικό υποκείμενο να επιστρέψει στον χωροχρόνο της πατρίδας και να διαχειριστεί το τραύμα, αλλά αποτελεί, συνάμα, και μαρτυρία. Μέσα από τις ποιητικές αναπαραστάσεις της φανερώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της Κωνσταντινούπολης, η οποία μυθοποιείται και αποκρυσταλλώνεται στον χρόνο ως lieu de mémoire.","abstract_has_math":false,"creators":["Μερκούρη Μαριάννα","Mercouri Marianna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:36Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481701"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481701","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481701","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481701","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481701","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μερκούρη Μαριάννα","Mercouri Marianna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481701","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481701"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία στοχεύει στη διερεύνηση του τρόπου διαχείρισης της μνήμης και του τραύματος στην ποίηση Κωνσταντινουπολιτών ποιητών γεννημένων μεταξύ του 1915 και του 1946. Συγκεκριμένα, εξετάζεται η ποιητική παραγωγή έξι σημαντικών Κωνσταντινουπολιτών ποιητών, του Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου (1915), του Χαράλαμπου Βάιου (1923), του Πέτρου Γρανίτα (1924), του Ευάγγελου Γαλάνη (1928), του Αιμίλιου Έδεν (1941) και της Έλλης Μέλη (1946), με άξονες τη σχέση της μνήμης (ατομικής ή συλλογικής) με το τραύμα και τον ρόλο των αισθήσεων στη διαδικασία της νοσταλγικής ανάκλησης και ποιητικής αναπαράστασης της χαμένης πατρίδας. Για τη μελέτη της διαχείρισης της τραυματικής μνήμης στην ποίηση των εν λόγω ποιητών αξιοποιούνται όροι της ψυχανάλυσης, όπως η μελαγχολία, το πένθος και η επεξεργασία του τραύματος, καθώς και της κοινωνιολογίας, όπως η έννοια του συλλογικού τραύματος, του πολιτισμικού τραύματος και της επεξεργασίας του, μέσα στα πλαίσια της θεωρίας του τραύματος και της θεωρίας της λογοτεχνίας. Η σχέση μνήμης, αισθήσεων και χώρου προσεγγίζεται κυρίως μέσα από το πρίσμα των πολιτισμικών σπουδών και τη διαπλοκή τους με τη λογοτεχνική θεωρία, με αναφορά, επίσης, στη γεω-ποιητική. Επισημαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η μνήμη αγκιστρώνεται στον βιωμένο χώρο και αποτελεί σημείο αναφοράς του υποκειμένου και της ομάδας, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο τα αντικείμενα και οι αισθήσεις συνθέτουν τον χώρο στη μνήμη. Επιπλέον, οι αισθήσεις προσεγγίζονται ως ενεργά συστήματα που δημιουργούν αισθητηριακές γεωγραφίες. Η ποιητική δημιουργία των προσωπικών αισθητηριακών γεωγραφιών επιτρέπει στο εκάστοτε ποιητικό υποκείμενο να επιστρέψει στον χωροχρόνο της πατρίδας και να διαχειριστεί το τραύμα, αλλά αποτελεί, συνάμα, και μαρτυρία. Μέσα από τις ποιητικές αναπαραστάσεις της φανερώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της Κωνσταντινούπολης, η οποία μυθοποιείται και αποκρυσταλλώνεται στον χρόνο ως lieu de mémoire.","This thesis aims to examine the role of memory and trauma in the poetry of Constantinopolitan Greek poets born between 1915 and 1946. It focuses on the poetry of six significant Constantinopolitan poets, Dimitris K. Papakonstantinou (1915), Charalambos Vaios (1923), Petros Granitas (1924), Evangelos Galanis (1928), Emilios Eden (1941) and Elli Meli (1946). The study explores the role of traumatic memory as well as the relationship between memory, senses and space in their poems, specifically in regard to the nostalgic recall and poetic representation of the lost homeland. In order to examine the role of traumatic memory, this thesis draws on psychoanalytic concepts such as melancholy, mourning and trauma process, as well as sociological concepts such as collective/cultural trauma and trauma process within the frameworks of trauma theory and literary theory. The relationship between memory, the senses, and space is approached primarily through the lens of cultural studies and their interconnection with literary theory, while also referencing geopoetics. We further examine the importance of space and objects within it in the formation and recollection of individual and collective memory, as well as the role of the senses in perceiving, recalling and constructing place. The senses are understood as active systems that create sensuous geographies. These poetic, personal sensuous geographies, or sensescapes, enable each poetic self to “return” to their homeland and process trauma, while they also function as a form of testimony. Each poetic representation reveals the multidimensional character of Istanbul/Constantinople and transforms it into a lieu de mémoire."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μνήμη και το τραύμα στην ποιητική παραγωγή των Κωνσταντινουπολιτών ποιητών κατά τη μεταπολεμική περίοδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μερκούρη Μαριάννα","Mercouri Marianna"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία στοχεύει στη διερεύνηση του τρόπου διαχείρισης της μνήμης και του τραύματος στην ποίηση Κωνσταντινουπολιτών ποιητών γεννημένων μεταξύ του 1915 και του 1946. Συγκεκριμένα, εξετάζεται η ποιητική παραγωγή έξι σημαντικών Κωνσταντινουπολιτών ποιητών, του Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου (1915), του Χαράλαμπου Βάιου (1923), του Πέτρου Γρανίτα (1924), του Ευάγγελου Γαλάνη (1928), του Αιμίλιου Έδεν (1941) και της Έλλης Μέλη (1946), με άξονες τη σχέση της μνήμης (ατομικής ή συλλογικής) με το τραύμα και τον ρόλο των αισθήσεων στη διαδικασία της νοσταλγικής ανάκλησης και ποιητικής αναπαράστασης της χαμένης πατρίδας. Για τη μελέτη της διαχείρισης της τραυματικής μνήμης στην ποίηση των εν λόγω ποιητών αξιοποιούνται όροι της ψυχανάλυσης, όπως η μελαγχολία, το πένθος και η επεξεργασία του τραύματος, καθώς και της κοινωνιολογίας, όπως η έννοια του συλλογικού τραύματος, του πολιτισμικού τραύματος και της επεξεργασίας του, μέσα στα πλαίσια της θεωρίας του τραύματος και της θεωρίας της λογοτεχνίας. Η σχέση μνήμης, αισθήσεων και χώρου προσεγγίζεται κυρίως μέσα από το πρίσμα των πολιτισμικών σπουδών και τη διαπλοκή τους με τη λογοτεχνική θεωρία, με αναφορά, επίσης, στη γεω-ποιητική. Επισημαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η μνήμη αγκιστρώνεται στον βιωμένο χώρο και αποτελεί σημείο αναφοράς του υποκειμένου και της ομάδας, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο τα αντικείμενα και οι αισθήσεις συνθέτουν τον χώρο στη μνήμη. Επιπλέον, οι αισθήσεις προσεγγίζονται ως ενεργά συστήματα που δημιουργούν αισθητηριακές γεωγραφίες. Η ποιητική δημιουργία των προσωπικών αισθητηριακών γεωγραφιών επιτρέπει στο εκάστοτε ποιητικό υποκείμενο να επιστρέψει στον χωροχρόνο της πατρίδας και να διαχειριστεί το τραύμα, αλλά αποτελεί, συνάμα, και μαρτυρία. Μέσα από τις ποιητικές αναπαραστάσεις της φανερώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της Κωνσταντινούπολης, η οποία μυθοποιείται και αποκρυσταλλώνεται στον χρόνο ως lieu de mémoire.","This thesis aims to examine the role of memory and trauma in the poetry of Constantinopolitan Greek poets born between 1915 and 1946. It focuses on the poetry of six significant Constantinopolitan poets, Dimitris K. Papakonstantinou (1915), Charalambos Vaios (1923), Petros Granitas (1924), Evangelos Galanis (1928), Emilios Eden (1941) and Elli Meli (1946). The study explores the role of traumatic memory as well as the relationship between memory, senses and space in their poems, specifically in regard to the nostalgic recall and poetic representation of the lost homeland. In order to examine the role of traumatic memory, this thesis draws on psychoanalytic concepts such as melancholy, mourning and trauma process, as well as sociological concepts such as collective/cultural trauma and trauma process within the frameworks of trauma theory and literary theory. The relationship between memory, the senses, and space is approached primarily through the lens of cultural studies and their interconnection with literary theory, while also referencing geopoetics. We further examine the importance of space and objects within it in the formation and recollection of individual and collective memory, as well as the role of the senses in perceiving, recalling and constructing place. The senses are understood as active systems that create sensuous geographies. These poetic, personal sensuous geographies, or sensescapes, enable each poetic self to “return” to their homeland and process trauma, while they also function as a form of testimony. Each poetic representation reveals the multidimensional character of Istanbul/Constantinople and transforms it into a lieu de mémoire."],"dc:identifier":["uoadl:3481701","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481701"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Η μνήμη και το τραύμα στην ποιητική παραγωγή των Κωνσταντινουπολιτών ποιητών κατά τη μεταπολεμική περίοδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:36Z"}