{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481768"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481768","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"In Hyperbole We Do (Not) Trust: Integration of Hyperbole in Greek and English Everyday Speech and its Impact on Epistemic Vigilance","abstract":"Η υπερβολή συνιστά ένα πανταχού παρών σχήμα λόγου το οποίο έχει ερευνηθεί από πληθώρα γλωσσολόγων, με τους πραγματολόγους να εστιάζουν κυρίως στην κατανόησή της από τους αποδέκτες (π.χ. Gibbs 1994, Carston 2018) και με τους αναλυτές λόγου στην παραγωγή της από τους ομιλητές (π.χ. McCarthy & Carter 2004, Claridge 2010). Αναφορικά με το δεύτερο είδος μελέτης, αν και οι περισσότερες έρευνες επικεντρώνονται στον εντοπισμό λεξικών εκδηλώσεων υπερβολής, ορισμένες πρώιμες μελέτες εξετάζουν επίσης τη χρήση της εντός διαφορετικών πολιτισμών (π.χ. Martins 2017). Επιπρόσθετα, λόγω του μεταφορικού χαρακτήρα της υπερβολής και της σημασιολογικής απόκλισής της από το πραγματικό νόημα του ομιλητή, ορισμένοι μελετητές προτείνουν ότι ενεργοποιούνται οι λεγόμενοι μηχανισμοί επιστημικής επαγρύπνησης (Sperber et al. 2010). Αυτοί μάς προστατεύουν από απόπειρες εξαπάτησης και διευκολύνουν την απόφασή μας σχετικά με το αν θα πιστέψουμε τον συνομιλητή μας και τις πληροφορίες που μάς παρέχει. Σε μία απόπειρα να συγχωνεύσει αυτές τις δύο ερευνητικές προσεγγίσεις, η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική σκοπεύει να εξετάσει τη συχνότητα χρήσης και τις πραγματολογικές επιρροές της υπερβολής στον ελληνικό και βρετανικό καθημερινό λόγο, καθώς και να διερευνήσει πώς αυτή η διαπολιτισμική σύγκλιση ή/και απόκλιση στη χρήση της υπερβολής μπορεί να επηρεάσει την ενεργοποίηση των μηχανισμών επιστημικής επαγρύπνησης κατά την επεξεργασία υπερβολής. Για την επίτευξη του πρώτου ερευνητικού στόχου, κατασκευάστηκαν δύο ξεχωριστά σώματα κειμένων -ένα για κάθε γλώσσα- των οποίων τα δεδομένα προήλθαν από τηλεοπτικές εκπομπές και επισημάνθηκαν χειρωνακτικά για περιπτώσεις υπερβολής. Για την εξέταση του δεύτερου ερευνητικού στόχου, δύο ερωτηματολόγια -ένα για κάθε γλώσσα- σχεδιάστηκαν και συμπληρώθηκαν διαδικτυακά από 41 Έλληνες και 29 Βρετανούς μονόγλωσσους ομιλητές, τα δεδομένα των οποίων υποβλήθηκαν σε στατιστική ανάλυση. Η ανάλυση των κειμενικών σωμάτων έδειξε ότι το ελληνικό σώμα περιλάμβανε διπλάσιες περιπτώσεις υπερβολής σε σύγκριση με το βρετανικό. Και στα δύο σώματα, η υπερβολή χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την έμφαση και διόγκωση των περιγραφόμενων γεγονότων, καθώς και για την πειθώ του κοινού σχετικά με την ειλικρίνεια του ομιλητή και του μηνύματός του. Στο ελληνικό σώμα, η υπερβολή λειτούργησε επίσης ως συναισθηματικό γλωσσικό μέσο, ενισχύοντας τη συναισθηματική εμπλοκή των ακροατών, δημιουργώντας οικειότητα και καλλιεργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης. Αναφορικά με τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων, οι Έλληνες συμμετέχοντες δεν επέδειξαν ενδείξεις επαγρύπνησης έναντι των υπερβολικών μηνυμάτων. Αντίθετα, οι Βρετανοί συμμετέχοντες επέδειξαν επαγρύπνηση μόνο απέναντι σε υπερβολικά μηνύματα των οποίων το περιεχόμενο παρότρυνε την εκτέλεση μιας μελλοντικής δράσης από τους ακροατές, μια ανομοιότητα που αποδόθηκε τελικά στη λιγότερο συνήθη χρήση της υπερβολής από τους Βρετανούς και στην περιορισμένη λειτουργία της ως μηχανισμού οικοδόμησης οικειότητας και εμπιστοσύνης μεταξύ των συνομιλητών. Συνολικά, η παρούσα μελέτη υποδεικνύει τη σημασία διαπολιτισμικής διερεύνησης της υπερβολής, καθώς η διαπολιτισμικά διαφοροποιημένη χρήση της ενδέχεται να επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τη γνωστική επεξεργασία εκδηλώσεων υπερβολής.","abstract_html":"Η υπερβολή συνιστά ένα πανταχού παρών σχήμα λόγου το οποίο έχει ερευνηθεί από πληθώρα γλωσσολόγων, με τους πραγματολόγους να εστιάζουν κυρίως στην κατανόησή της από τους αποδέκτες (π.χ. Gibbs 1994, Carston 2018) και με τους αναλυτές λόγου στην παραγωγή της από τους ομιλητές (π.χ. McCarthy &amp; Carter 2004, Claridge 2010). Αναφορικά με το δεύτερο είδος μελέτης, αν και οι περισσότερες έρευνες επικεντρώνονται στον εντοπισμό λεξικών εκδηλώσεων υπερβολής, ορισμένες πρώιμες μελέτες εξετάζουν επίσης τη χρήση της εντός διαφορετικών πολιτισμών (π.χ. Martins 2017). Επιπρόσθετα, λόγω του μεταφορικού χαρακτήρα της υπερβολής και της σημασιολογικής απόκλισής της από το πραγματικό νόημα του ομιλητή, ορισμένοι μελετητές προτείνουν ότι ενεργοποιούνται οι λεγόμενοι μηχανισμοί επιστημικής επαγρύπνησης (Sperber et al. 2010). Αυτοί μάς προστατεύουν από απόπειρες εξαπάτησης και διευκολύνουν την απόφασή μας σχετικά με το αν θα πιστέψουμε τον συνομιλητή μας και τις πληροφορίες που μάς παρέχει. Σε μία απόπειρα να συγχωνεύσει αυτές τις δύο ερευνητικές προσεγγίσεις, η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική σκοπεύει να εξετάσει τη συχνότητα χρήσης και τις πραγματολογικές επιρροές της υπερβολής στον ελληνικό και βρετανικό καθημερινό λόγο, καθώς και να διερευνήσει πώς αυτή η διαπολιτισμική σύγκλιση ή/και απόκλιση στη χρήση της υπερβολής μπορεί να επηρεάσει την ενεργοποίηση των μηχανισμών επιστημικής επαγρύπνησης κατά την επεξεργασία υπερβολής. Για την επίτευξη του πρώτου ερευνητικού στόχου, κατασκευάστηκαν δύο ξεχωριστά σώματα κειμένων -ένα για κάθε γλώσσα- των οποίων τα δεδομένα προήλθαν από τηλεοπτικές εκπομπές και επισημάνθηκαν χειρωνακτικά για περιπτώσεις υπερβολής. Για την εξέταση του δεύτερου ερευνητικού στόχου, δύο ερωτηματολόγια -ένα για κάθε γλώσσα- σχεδιάστηκαν και συμπληρώθηκαν διαδικτυακά από 41 Έλληνες και 29 Βρετανούς μονόγλωσσους ομιλητές, τα δεδομένα των οποίων υποβλήθηκαν σε στατιστική ανάλυση. Η ανάλυση των κειμενικών σωμάτων έδειξε ότι το ελληνικό σώμα περιλάμβανε διπλάσιες περιπτώσεις υπερβολής σε σύγκριση με το βρετανικό. Και στα δύο σώματα, η υπερβολή χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την έμφαση και διόγκωση των περιγραφόμενων γεγονότων, καθώς και για την πειθώ του κοινού σχετικά με την ειλικρίνεια του ομιλητή και του μηνύματός του. Στο ελληνικό σώμα, η υπερβολή λειτούργησε επίσης ως συναισθηματικό γλωσσικό μέσο, ενισχύοντας τη συναισθηματική εμπλοκή των ακροατών, δημιουργώντας οικειότητα και καλλιεργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης. Αναφορικά με τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων, οι Έλληνες συμμετέχοντες δεν επέδειξαν ενδείξεις επαγρύπνησης έναντι των υπερβολικών μηνυμάτων. Αντίθετα, οι Βρετανοί συμμετέχοντες επέδειξαν επαγρύπνηση μόνο απέναντι σε υπερβολικά μηνύματα των οποίων το περιεχόμενο παρότρυνε την εκτέλεση μιας μελλοντικής δράσης από τους ακροατές, μια ανομοιότητα που αποδόθηκε τελικά στη λιγότερο συνήθη χρήση της υπερβολής από τους Βρετανούς και στην περιορισμένη λειτουργία της ως μηχανισμού οικοδόμησης οικειότητας και εμπιστοσύνης μεταξύ των συνομιλητών. Συνολικά, η παρούσα μελέτη υποδεικνύει τη σημασία διαπολιτισμικής διερεύνησης της υπερβολής, καθώς η διαπολιτισμικά διαφοροποιημένη χρήση της ενδέχεται να επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τη γνωστική επεξεργασία εκδηλώσεων υπερβολής.","abstract_has_math":false,"creators":["Βασιλοπούλου Στυλιανή","Vasilopoulou Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:36Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481768"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481768","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481768","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481768","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481768","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βασιλοπούλου Στυλιανή","Vasilopoulou Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481768","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481768"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η υπερβολή συνιστά ένα πανταχού παρών σχήμα λόγου το οποίο έχει ερευνηθεί από πληθώρα γλωσσολόγων, με τους πραγματολόγους να εστιάζουν κυρίως στην κατανόησή της από τους αποδέκτες (π.χ. Gibbs 1994, Carston 2018) και με τους αναλυτές λόγου στην παραγωγή της από τους ομιλητές (π.χ. McCarthy & Carter 2004, Claridge 2010). Αναφορικά με το δεύτερο είδος μελέτης, αν και οι περισσότερες έρευνες επικεντρώνονται στον εντοπισμό λεξικών εκδηλώσεων υπερβολής, ορισμένες πρώιμες μελέτες εξετάζουν επίσης τη χρήση της εντός διαφορετικών πολιτισμών (π.χ. Martins 2017). Επιπρόσθετα, λόγω του μεταφορικού χαρακτήρα της υπερβολής και της σημασιολογικής απόκλισής της από το πραγματικό νόημα του ομιλητή, ορισμένοι μελετητές προτείνουν ότι ενεργοποιούνται οι λεγόμενοι μηχανισμοί επιστημικής επαγρύπνησης (Sperber et al. 2010). Αυτοί μάς προστατεύουν από απόπειρες εξαπάτησης και διευκολύνουν την απόφασή μας σχετικά με το αν θα πιστέψουμε τον συνομιλητή μας και τις πληροφορίες που μάς παρέχει. Σε μία απόπειρα να συγχωνεύσει αυτές τις δύο ερευνητικές προσεγγίσεις, η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική σκοπεύει να εξετάσει τη συχνότητα χρήσης και τις πραγματολογικές επιρροές της υπερβολής στον ελληνικό και βρετανικό καθημερινό λόγο, καθώς και να διερευνήσει πώς αυτή η διαπολιτισμική σύγκλιση ή/και απόκλιση στη χρήση της υπερβολής μπορεί να επηρεάσει την ενεργοποίηση των μηχανισμών επιστημικής επαγρύπνησης κατά την επεξεργασία υπερβολής. Για την επίτευξη του πρώτου ερευνητικού στόχου, κατασκευάστηκαν δύο ξεχωριστά σώματα κειμένων -ένα για κάθε γλώσσα- των οποίων τα δεδομένα προήλθαν από τηλεοπτικές εκπομπές και επισημάνθηκαν χειρωνακτικά για περιπτώσεις υπερβολής. Για την εξέταση του δεύτερου ερευνητικού στόχου, δύο ερωτηματολόγια -ένα για κάθε γλώσσα- σχεδιάστηκαν και συμπληρώθηκαν διαδικτυακά από 41 Έλληνες και 29 Βρετανούς μονόγλωσσους ομιλητές, τα δεδομένα των οποίων υποβλήθηκαν σε στατιστική ανάλυση. Η ανάλυση των κειμενικών σωμάτων έδειξε ότι το ελληνικό σώμα περιλάμβανε διπλάσιες περιπτώσεις υπερβολής σε σύγκριση με το βρετανικό. Και στα δύο σώματα, η υπερβολή χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την έμφαση και διόγκωση των περιγραφόμενων γεγονότων, καθώς και για την πειθώ του κοινού σχετικά με την ειλικρίνεια του ομιλητή και του μηνύματός του. Στο ελληνικό σώμα, η υπερβολή λειτούργησε επίσης ως συναισθηματικό γλωσσικό μέσο, ενισχύοντας τη συναισθηματική εμπλοκή των ακροατών, δημιουργώντας οικειότητα και καλλιεργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης. Αναφορικά με τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων, οι Έλληνες συμμετέχοντες δεν επέδειξαν ενδείξεις επαγρύπνησης έναντι των υπερβολικών μηνυμάτων. Αντίθετα, οι Βρετανοί συμμετέχοντες επέδειξαν επαγρύπνηση μόνο απέναντι σε υπερβολικά μηνύματα των οποίων το περιεχόμενο παρότρυνε την εκτέλεση μιας μελλοντικής δράσης από τους ακροατές, μια ανομοιότητα που αποδόθηκε τελικά στη λιγότερο συνήθη χρήση της υπερβολής από τους Βρετανούς και στην περιορισμένη λειτουργία της ως μηχανισμού οικοδόμησης οικειότητας και εμπιστοσύνης μεταξύ των συνομιλητών. Συνολικά, η παρούσα μελέτη υποδεικνύει τη σημασία διαπολιτισμικής διερεύνησης της υπερβολής, καθώς η διαπολιτισμικά διαφοροποιημένη χρήση της ενδέχεται να επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τη γνωστική επεξεργασία εκδηλώσεων υπερβολής.","Hyperbole constitutes an omnipresent figure of speech investigated by multiple linguists, with pragmaticians focusing mostly on its comprehension by addressees (e.g. Gibbs 1994, Carston 2018) and with discourse analysts on its production by speakers (e.g. McCarthy & Carter 2004, Claridge 2010). Concerning the latter, although most studies have focused on identifying hyperbole’s speech manifestations, some preliminary research has also examined hyperbole’s use across different cultures (e.g. Martins 2017). Moreover, due to hyperbole’s figurative nature and semantic discrepancy with the speaker’s actual meaning, certain scholars have proposed that it may activate the so-called epistemic vigilance mechanisms (Sperber et al. 2010). These safeguard individuals against attempts of deceit and facilitate the process of deciding whether to believe their interlocutors and the information they provide them. Seeking to bridge these two strands of research, the present MA Dissertation aims to investigate the frequency and pragmatic effects of hyperbole in everyday Greek and British English discourse as well as explore how this cross-cultural convergence and/or divergence in hyperbole use may affect individuals’ activation of epistemic vigilance mechanisms while processing hyperbole. To address the first research objective, two separate corpora -one for each language- were constructed, comprising data extracted from television shows and manually annotated for instances of hyperbole. To examine the second objective, two language-specific questionnaires were designed and completed online by 41 Greek and 29 British monolingual speakers, with their resulting data being subjected to statistical analysis. The corpus analysis revealed that the Greek corpus contained twice as many instances of hyperbole as the British corpus. In both datasets, hyperbole was primarily employed to emphasize and exaggerate the states of affairs described, as well as to persuade the audience of the speaker’s and his or her message’s credibility. In the Greek corpus, hyperbole was also manifested as a figure of affect, fostering emotional involvement, building rapport, and eliciting impressions of trust. As for the questionnaire results, Greek participants demonstrated no signs of vigilance towards hyperbolic messages. In contrast, British participants appeared vigilant only towards hyperbolic messages whose content encouraged listeners’ performance of a future action; a dissimilarity that was ultimately attributed to the British culture’s less frequent tendency of hyperbole use and its limited performance of rapport- and trust-building practices. Overall, this study underscores the significance of investigating hyperbole from a cross-cultural perspective, as this cross-cultural use may influence individuals’ communicative styles and cognitive processing of hyperbolic language."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["In Hyperbole We Do (Not) Trust: Integration of Hyperbole in Greek and English Everyday Speech and its Impact on Epistemic Vigilance"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βασιλοπούλου Στυλιανή","Vasilopoulou Styliani"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η υπερβολή συνιστά ένα πανταχού παρών σχήμα λόγου το οποίο έχει ερευνηθεί από πληθώρα γλωσσολόγων, με τους πραγματολόγους να εστιάζουν κυρίως στην κατανόησή της από τους αποδέκτες (π.χ. Gibbs 1994, Carston 2018) και με τους αναλυτές λόγου στην παραγωγή της από τους ομιλητές (π.χ. McCarthy & Carter 2004, Claridge 2010). Αναφορικά με το δεύτερο είδος μελέτης, αν και οι περισσότερες έρευνες επικεντρώνονται στον εντοπισμό λεξικών εκδηλώσεων υπερβολής, ορισμένες πρώιμες μελέτες εξετάζουν επίσης τη χρήση της εντός διαφορετικών πολιτισμών (π.χ. Martins 2017). Επιπρόσθετα, λόγω του μεταφορικού χαρακτήρα της υπερβολής και της σημασιολογικής απόκλισής της από το πραγματικό νόημα του ομιλητή, ορισμένοι μελετητές προτείνουν ότι ενεργοποιούνται οι λεγόμενοι μηχανισμοί επιστημικής επαγρύπνησης (Sperber et al. 2010). Αυτοί μάς προστατεύουν από απόπειρες εξαπάτησης και διευκολύνουν την απόφασή μας σχετικά με το αν θα πιστέψουμε τον συνομιλητή μας και τις πληροφορίες που μάς παρέχει. Σε μία απόπειρα να συγχωνεύσει αυτές τις δύο ερευνητικές προσεγγίσεις, η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική σκοπεύει να εξετάσει τη συχνότητα χρήσης και τις πραγματολογικές επιρροές της υπερβολής στον ελληνικό και βρετανικό καθημερινό λόγο, καθώς και να διερευνήσει πώς αυτή η διαπολιτισμική σύγκλιση ή/και απόκλιση στη χρήση της υπερβολής μπορεί να επηρεάσει την ενεργοποίηση των μηχανισμών επιστημικής επαγρύπνησης κατά την επεξεργασία υπερβολής. Για την επίτευξη του πρώτου ερευνητικού στόχου, κατασκευάστηκαν δύο ξεχωριστά σώματα κειμένων -ένα για κάθε γλώσσα- των οποίων τα δεδομένα προήλθαν από τηλεοπτικές εκπομπές και επισημάνθηκαν χειρωνακτικά για περιπτώσεις υπερβολής. Για την εξέταση του δεύτερου ερευνητικού στόχου, δύο ερωτηματολόγια -ένα για κάθε γλώσσα- σχεδιάστηκαν και συμπληρώθηκαν διαδικτυακά από 41 Έλληνες και 29 Βρετανούς μονόγλωσσους ομιλητές, τα δεδομένα των οποίων υποβλήθηκαν σε στατιστική ανάλυση. Η ανάλυση των κειμενικών σωμάτων έδειξε ότι το ελληνικό σώμα περιλάμβανε διπλάσιες περιπτώσεις υπερβολής σε σύγκριση με το βρετανικό. Και στα δύο σώματα, η υπερβολή χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την έμφαση και διόγκωση των περιγραφόμενων γεγονότων, καθώς και για την πειθώ του κοινού σχετικά με την ειλικρίνεια του ομιλητή και του μηνύματός του. Στο ελληνικό σώμα, η υπερβολή λειτούργησε επίσης ως συναισθηματικό γλωσσικό μέσο, ενισχύοντας τη συναισθηματική εμπλοκή των ακροατών, δημιουργώντας οικειότητα και καλλιεργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης. Αναφορικά με τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων, οι Έλληνες συμμετέχοντες δεν επέδειξαν ενδείξεις επαγρύπνησης έναντι των υπερβολικών μηνυμάτων. Αντίθετα, οι Βρετανοί συμμετέχοντες επέδειξαν επαγρύπνηση μόνο απέναντι σε υπερβολικά μηνύματα των οποίων το περιεχόμενο παρότρυνε την εκτέλεση μιας μελλοντικής δράσης από τους ακροατές, μια ανομοιότητα που αποδόθηκε τελικά στη λιγότερο συνήθη χρήση της υπερβολής από τους Βρετανούς και στην περιορισμένη λειτουργία της ως μηχανισμού οικοδόμησης οικειότητας και εμπιστοσύνης μεταξύ των συνομιλητών. Συνολικά, η παρούσα μελέτη υποδεικνύει τη σημασία διαπολιτισμικής διερεύνησης της υπερβολής, καθώς η διαπολιτισμικά διαφοροποιημένη χρήση της ενδέχεται να επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τη γνωστική επεξεργασία εκδηλώσεων υπερβολής.","Hyperbole constitutes an omnipresent figure of speech investigated by multiple linguists, with pragmaticians focusing mostly on its comprehension by addressees (e.g. Gibbs 1994, Carston 2018) and with discourse analysts on its production by speakers (e.g. McCarthy & Carter 2004, Claridge 2010). Concerning the latter, although most studies have focused on identifying hyperbole’s speech manifestations, some preliminary research has also examined hyperbole’s use across different cultures (e.g. Martins 2017). Moreover, due to hyperbole’s figurative nature and semantic discrepancy with the speaker’s actual meaning, certain scholars have proposed that it may activate the so-called epistemic vigilance mechanisms (Sperber et al. 2010). These safeguard individuals against attempts of deceit and facilitate the process of deciding whether to believe their interlocutors and the information they provide them. Seeking to bridge these two strands of research, the present MA Dissertation aims to investigate the frequency and pragmatic effects of hyperbole in everyday Greek and British English discourse as well as explore how this cross-cultural convergence and/or divergence in hyperbole use may affect individuals’ activation of epistemic vigilance mechanisms while processing hyperbole. To address the first research objective, two separate corpora -one for each language- were constructed, comprising data extracted from television shows and manually annotated for instances of hyperbole. To examine the second objective, two language-specific questionnaires were designed and completed online by 41 Greek and 29 British monolingual speakers, with their resulting data being subjected to statistical analysis. The corpus analysis revealed that the Greek corpus contained twice as many instances of hyperbole as the British corpus. In both datasets, hyperbole was primarily employed to emphasize and exaggerate the states of affairs described, as well as to persuade the audience of the speaker’s and his or her message’s credibility. In the Greek corpus, hyperbole was also manifested as a figure of affect, fostering emotional involvement, building rapport, and eliciting impressions of trust. As for the questionnaire results, Greek participants demonstrated no signs of vigilance towards hyperbolic messages. In contrast, British participants appeared vigilant only towards hyperbolic messages whose content encouraged listeners’ performance of a future action; a dissimilarity that was ultimately attributed to the British culture’s less frequent tendency of hyperbole use and its limited performance of rapport- and trust-building practices. Overall, this study underscores the significance of investigating hyperbole from a cross-cultural perspective, as this cross-cultural use may influence individuals’ communicative styles and cognitive processing of hyperbolic language."],"dc:identifier":["uoadl:3481768","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481768"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["In Hyperbole We Do (Not) Trust: Integration of Hyperbole in Greek and English Everyday Speech and its Impact on Epistemic Vigilance"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:36Z"}