{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481853"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481853","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"(Ana)Choreographies of Decolonian Aesthesis in Zong!, Spill, Maroon Choreography and Migritude","abstract":"Στο αποαποικιακό πλαίσιο, η μετάβαση από τη θεωρία στη πράξη ισοδυναμεί με τη μετάβαση από την αποαποικιακή σκέψη στην αποαποικιακή αίσθηση. Η αίσθηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή που ξεφεύγει από την μοντέρνα αισθητική και το αποικιοκρατικό πλέγμα, με τελικό σκοπό την ανάδειξη περιθωριοποιημένων τρόπων ύπαρξης, καθώς και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η άποψη αυτή είναι εύκολα ανιχνεύσιμη στα έργα Maroon Choreography (2021) της Φαχίμα Ίφε, Spill (2016) της Αλέξις Πολίν Γκάμπς, Migritude (2010) της Σάιλα Πατέλ, καθώς και and Zong! (2007) της Μαρλέν Νουρμπέσε Φίλιπ. Με αφετηρία αφηγήσεις που έχουν έως τώρα συστηματικά υπονομευθεί και θεωρηθεί κατάλοιπα μη ανθρώπινων ή ανεπαρκώς ανθρώπινων όντων, τα λογοτεχνικά αυτά έργα προσεγγίζουν το τραύμα που προκαλεί η αποαποικιοποίηση του ανθρώπινου σώματος, βιώματος αλλά και γνώσης. Η αποαποικιοποίηση, όπως κατά κύριο λόγο έχει αναπτυχθεί από τον Βάλτερ Ντ. Μινιόλο αλλά και το δοκίμιo του Νέλσον Μαλντονάδο-Τόρρες με τίτλο “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007), αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση και εμπεριστατωμένη προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο τα τέσσερα αυτά λογοτεχνικά έργα αντιστέκονται και προσεγγίζουν την αποικιοκρατική νεωτερικότητα, αλλά και του τρόπου με τον οποίο υιοθετούν μια αποαποικιακή προσέγγιση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτή η Διπλωματική Εργασία υποστηρίζει ότι τα έργα αυτά είναι άξια μελέτης όχι μόνο επειδή θίγουν το αποικιοκρατικό ζήτημα αλλά και επειδή αποαποικιοποιούν τα λογοτεχνικά είδη μέσω της συνεχής τους μετάβασης από το ένα είδος στο άλλο και της ενσωμάτωσης μουσικών και χορευτικών στοιχείων. Τα επιλεγμένα κείμενα αποαποικιοποιούν τα όρια μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών ακριβώς επειδή ακολουθούν μίαν άλλη φόρμα και γλωσσική οργάνωση. Αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις της αποικιοκρατικής νεωτερικότητας, αυτό το συνονθύλευμα διάφορων λογοτεχνικών ειδών αποσκοπεί στη προσέγγιση του αποικιοκρατικού τραύματος με στόχο την απελευθέρωση των καταπιεσμένων ανθρώπινων όντων και την ανάδυση περιθωριοποιημένων αφηγημάτων. Τα έργα αυτά αντηχούν την ιδέα ότι εάν υπάρχουν άλλα αφηγήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε υπάρχουν και άλλα καλλιτεχνικά αφηγήματα. Τα κείμενα που έχω επιλέξει είναι λογοτεχνικά, αλλά φέρουν στοιχεία από τις τέχνες του θεάματος. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τα κείμενα αυτά ρευστά ως προς τη μορφή τους και τα τοποθετεί σε ένα μεταιχμιακό στάδιο που καθιστά δυνατή τη συνεχή τους μεταμόρφωση και αναγέννηση. Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, αντιστέκονται εμφανώς στην μοντέρνα αισθητική και δημιουργούν ένα πλαίσιο αποαποικιακής αίσθησης στο οποίο τα καλλιτεχνικά είδη δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους συγχωνεύονται για την δημιουργία μεταιχμιακών καλλιτεχνικών έργων. Για να αποδείξω ότι τα κείμενα αυτά αποαποικιοποιούν όχι μόνο τη σκέψη, αλλά και την αίσθησή μας συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας αποαποικιακής γενεαλογίας, θα βασιστώ στο έργο του Ρολάντο Βάσκεζ με τίτλο Vistas of Modernity (2020) αλλά και σε προσεγγίσεις από τον χώρο του χορού και της μουσικής για αναδείξω τα κείμενα αυτά ως ένα συνονθύλευμα καλλιτεχνικών ειδών.","abstract_html":"Στο αποαποικιακό πλαίσιο, η μετάβαση από τη θεωρία στη πράξη ισοδυναμεί με τη μετάβαση από την αποαποικιακή σκέψη στην αποαποικιακή αίσθηση. Η αίσθηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή που ξεφεύγει από την μοντέρνα αισθητική και το αποικιοκρατικό πλέγμα, με τελικό σκοπό την ανάδειξη περιθωριοποιημένων τρόπων ύπαρξης, καθώς και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η άποψη αυτή είναι εύκολα ανιχνεύσιμη στα έργα Maroon Choreography (2021) της Φαχίμα Ίφε, Spill (2016) της Αλέξις Πολίν Γκάμπς, Migritude (2010) της Σάιλα Πατέλ, καθώς και and Zong! (2007) της Μαρλέν Νουρμπέσε Φίλιπ. Με αφετηρία αφηγήσεις που έχουν έως τώρα συστηματικά υπονομευθεί και θεωρηθεί κατάλοιπα μη ανθρώπινων ή ανεπαρκώς ανθρώπινων όντων, τα λογοτεχνικά αυτά έργα προσεγγίζουν το τραύμα που προκαλεί η αποαποικιοποίηση του ανθρώπινου σώματος, βιώματος αλλά και γνώσης. Η αποαποικιοποίηση, όπως κατά κύριο λόγο έχει αναπτυχθεί από τον Βάλτερ Ντ. Μινιόλο αλλά και το δοκίμιo του Νέλσον Μαλντονάδο-Τόρρες με τίτλο “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007), αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση και εμπεριστατωμένη προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο τα τέσσερα αυτά λογοτεχνικά έργα αντιστέκονται και προσεγγίζουν την αποικιοκρατική νεωτερικότητα, αλλά και του τρόπου με τον οποίο υιοθετούν μια αποαποικιακή προσέγγιση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτή η Διπλωματική Εργασία υποστηρίζει ότι τα έργα αυτά είναι άξια μελέτης όχι μόνο επειδή θίγουν το αποικιοκρατικό ζήτημα αλλά και επειδή αποαποικιοποιούν τα λογοτεχνικά είδη μέσω της συνεχής τους μετάβασης από το ένα είδος στο άλλο και της ενσωμάτωσης μουσικών και χορευτικών στοιχείων. Τα επιλεγμένα κείμενα αποαποικιοποιούν τα όρια μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών ακριβώς επειδή ακολουθούν μίαν άλλη φόρμα και γλωσσική οργάνωση. Αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις της αποικιοκρατικής νεωτερικότητας, αυτό το συνονθύλευμα διάφορων λογοτεχνικών ειδών αποσκοπεί στη προσέγγιση του αποικιοκρατικού τραύματος με στόχο την απελευθέρωση των καταπιεσμένων ανθρώπινων όντων και την ανάδυση περιθωριοποιημένων αφηγημάτων. Τα έργα αυτά αντηχούν την ιδέα ότι εάν υπάρχουν άλλα αφηγήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε υπάρχουν και άλλα καλλιτεχνικά αφηγήματα. Τα κείμενα που έχω επιλέξει είναι λογοτεχνικά, αλλά φέρουν στοιχεία από τις τέχνες του θεάματος. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τα κείμενα αυτά ρευστά ως προς τη μορφή τους και τα τοποθετεί σε ένα μεταιχμιακό στάδιο που καθιστά δυνατή τη συνεχή τους μεταμόρφωση και αναγέννηση. Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, αντιστέκονται εμφανώς στην μοντέρνα αισθητική και δημιουργούν ένα πλαίσιο αποαποικιακής αίσθησης στο οποίο τα καλλιτεχνικά είδη δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους συγχωνεύονται για την δημιουργία μεταιχμιακών καλλιτεχνικών έργων. Για να αποδείξω ότι τα κείμενα αυτά αποαποικιοποιούν όχι μόνο τη σκέψη, αλλά και την αίσθησή μας συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας αποαποικιακής γενεαλογίας, θα βασιστώ στο έργο του Ρολάντο Βάσκεζ με τίτλο Vistas of Modernity (2020) αλλά και σε προσεγγίσεις από τον χώρο του χορού και της μουσικής για αναδείξω τα κείμενα αυτά ως ένα συνονθύλευμα καλλιτεχνικών ειδών.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλίκο Αουρόρα","Aliko Aurora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:38Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481853"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481853","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481853","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481853","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481853","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλίκο Αουρόρα","Aliko Aurora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481853","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481853"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο αποαποικιακό πλαίσιο, η μετάβαση από τη θεωρία στη πράξη ισοδυναμεί με τη μετάβαση από την αποαποικιακή σκέψη στην αποαποικιακή αίσθηση. Η αίσθηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή που ξεφεύγει από την μοντέρνα αισθητική και το αποικιοκρατικό πλέγμα, με τελικό σκοπό την ανάδειξη περιθωριοποιημένων τρόπων ύπαρξης, καθώς και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η άποψη αυτή είναι εύκολα ανιχνεύσιμη στα έργα Maroon Choreography (2021) της Φαχίμα Ίφε, Spill (2016) της Αλέξις Πολίν Γκάμπς, Migritude (2010) της Σάιλα Πατέλ, καθώς και and Zong! (2007) της Μαρλέν Νουρμπέσε Φίλιπ. Με αφετηρία αφηγήσεις που έχουν έως τώρα συστηματικά υπονομευθεί και θεωρηθεί κατάλοιπα μη ανθρώπινων ή ανεπαρκώς ανθρώπινων όντων, τα λογοτεχνικά αυτά έργα προσεγγίζουν το τραύμα που προκαλεί η αποαποικιοποίηση του ανθρώπινου σώματος, βιώματος αλλά και γνώσης. Η αποαποικιοποίηση, όπως κατά κύριο λόγο έχει αναπτυχθεί από τον Βάλτερ Ντ. Μινιόλο αλλά και το δοκίμιo του Νέλσον Μαλντονάδο-Τόρρες με τίτλο “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007), αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση και εμπεριστατωμένη προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο τα τέσσερα αυτά λογοτεχνικά έργα αντιστέκονται και προσεγγίζουν την αποικιοκρατική νεωτερικότητα, αλλά και του τρόπου με τον οποίο υιοθετούν μια αποαποικιακή προσέγγιση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτή η Διπλωματική Εργασία υποστηρίζει ότι τα έργα αυτά είναι άξια μελέτης όχι μόνο επειδή θίγουν το αποικιοκρατικό ζήτημα αλλά και επειδή αποαποικιοποιούν τα λογοτεχνικά είδη μέσω της συνεχής τους μετάβασης από το ένα είδος στο άλλο και της ενσωμάτωσης μουσικών και χορευτικών στοιχείων. Τα επιλεγμένα κείμενα αποαποικιοποιούν τα όρια μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών ακριβώς επειδή ακολουθούν μίαν άλλη φόρμα και γλωσσική οργάνωση. Αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις της αποικιοκρατικής νεωτερικότητας, αυτό το συνονθύλευμα διάφορων λογοτεχνικών ειδών αποσκοπεί στη προσέγγιση του αποικιοκρατικού τραύματος με στόχο την απελευθέρωση των καταπιεσμένων ανθρώπινων όντων και την ανάδυση περιθωριοποιημένων αφηγημάτων. Τα έργα αυτά αντηχούν την ιδέα ότι εάν υπάρχουν άλλα αφηγήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε υπάρχουν και άλλα καλλιτεχνικά αφηγήματα. Τα κείμενα που έχω επιλέξει είναι λογοτεχνικά, αλλά φέρουν στοιχεία από τις τέχνες του θεάματος. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τα κείμενα αυτά ρευστά ως προς τη μορφή τους και τα τοποθετεί σε ένα μεταιχμιακό στάδιο που καθιστά δυνατή τη συνεχή τους μεταμόρφωση και αναγέννηση. Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, αντιστέκονται εμφανώς στην μοντέρνα αισθητική και δημιουργούν ένα πλαίσιο αποαποικιακής αίσθησης στο οποίο τα καλλιτεχνικά είδη δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους συγχωνεύονται για την δημιουργία μεταιχμιακών καλλιτεχνικών έργων. Για να αποδείξω ότι τα κείμενα αυτά αποαποικιοποιούν όχι μόνο τη σκέψη, αλλά και την αίσθησή μας συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας αποαποικιακής γενεαλογίας, θα βασιστώ στο έργο του Ρολάντο Βάσκεζ με τίτλο Vistas of Modernity (2020) αλλά και σε προσεγγίσεις από τον χώρο του χορού και της μουσικής για αναδείξω τα κείμενα αυτά ως ένα συνονθύλευμα καλλιτεχνικών ειδών.","In the realm of decolonial studies, to move from theory to praxis means to move from decolonial thinking to decolonial aesthesis. The latter, emerges as an option that delinks from modern aesthetics and the “colonial matrix of power” (Mignolo, The Darker 8). to allow for silenced voices and their narratives of being as well as experiencing and creating art to finally arise. This, I argue, is the case with Maroon Choreography (2021) by Fahima Ife, Spill (2016) by Alexis Pauline Gumbs, Migritude (2010) by Shailja Patel and Zong! (2007) by Marlene Nourbese Philip. These literary texts address the trauma caused by the colonization of the human body, and represent the colonized people’s experience and knowledge by focusing on narratives that have for so long been undermined and seen as the residual of the stories of non-human or not human enough beings. The concept of decoloniality as developed by Walter D. Mignolo along with Nelson Maldonado-Torres’ essay “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007) are necessary to understand and showcase how all four texts resist coloniality and thus, how colonial modernity is represented in their narratives, while suggesting a decolonial approach to the human experience. This thesis argues that these texts are worth studying not only because they address coloniality but also decolonize literary genres precisely because they move from one artistic genre to another, combining elements from music and dance. All four texts decolonize the boundaries of literary genres precisely because they follow a different formatting and organization of the language used. Disclosing the effects of colonial modernity, this merging of genres aims at addressing the trauma of coloniality to liberate the oppressed human beings and force the marginalized narratives to the surface. The texts echo the idea that if there are other narratives of human existence, there other narratives of experiencing art. These texts are indeed literary texts but bear elements from the field of performing arts. This feature makes these texts fluid in terms of form allowing them to inhabit an in-between space. These literary works directly resist modern aesthetics and create a realm of decolonial aesthesis where artistic genres are not independent from one another but rather merge to create works of art that are fluid and characterized by an in-betweenness. To show, that apart from decolonizing thinking, these texts also decolonize aesthetics and thus, contribute to the creation of a decolonial genealogy, I will rely on Rolando Vazquez’s work Vistas of Modernity (2020) and use theories from the field of dance and music to show the merging of all artistic genres in the texts."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["(Ana)Choreographies of Decolonian Aesthesis in Zong!, Spill, Maroon Choreography and Migritude"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλίκο Αουρόρα","Aliko Aurora"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στο αποαποικιακό πλαίσιο, η μετάβαση από τη θεωρία στη πράξη ισοδυναμεί με τη μετάβαση από την αποαποικιακή σκέψη στην αποαποικιακή αίσθηση. Η αίσθηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή που ξεφεύγει από την μοντέρνα αισθητική και το αποικιοκρατικό πλέγμα, με τελικό σκοπό την ανάδειξη περιθωριοποιημένων τρόπων ύπαρξης, καθώς και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η άποψη αυτή είναι εύκολα ανιχνεύσιμη στα έργα Maroon Choreography (2021) της Φαχίμα Ίφε, Spill (2016) της Αλέξις Πολίν Γκάμπς, Migritude (2010) της Σάιλα Πατέλ, καθώς και and Zong! (2007) της Μαρλέν Νουρμπέσε Φίλιπ. Με αφετηρία αφηγήσεις που έχουν έως τώρα συστηματικά υπονομευθεί και θεωρηθεί κατάλοιπα μη ανθρώπινων ή ανεπαρκώς ανθρώπινων όντων, τα λογοτεχνικά αυτά έργα προσεγγίζουν το τραύμα που προκαλεί η αποαποικιοποίηση του ανθρώπινου σώματος, βιώματος αλλά και γνώσης. Η αποαποικιοποίηση, όπως κατά κύριο λόγο έχει αναπτυχθεί από τον Βάλτερ Ντ. Μινιόλο αλλά και το δοκίμιo του Νέλσον Μαλντονάδο-Τόρρες με τίτλο “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007), αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση και εμπεριστατωμένη προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο τα τέσσερα αυτά λογοτεχνικά έργα αντιστέκονται και προσεγγίζουν την αποικιοκρατική νεωτερικότητα, αλλά και του τρόπου με τον οποίο υιοθετούν μια αποαποικιακή προσέγγιση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτή η Διπλωματική Εργασία υποστηρίζει ότι τα έργα αυτά είναι άξια μελέτης όχι μόνο επειδή θίγουν το αποικιοκρατικό ζήτημα αλλά και επειδή αποαποικιοποιούν τα λογοτεχνικά είδη μέσω της συνεχής τους μετάβασης από το ένα είδος στο άλλο και της ενσωμάτωσης μουσικών και χορευτικών στοιχείων. Τα επιλεγμένα κείμενα αποαποικιοποιούν τα όρια μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών ακριβώς επειδή ακολουθούν μίαν άλλη φόρμα και γλωσσική οργάνωση. Αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις της αποικιοκρατικής νεωτερικότητας, αυτό το συνονθύλευμα διάφορων λογοτεχνικών ειδών αποσκοπεί στη προσέγγιση του αποικιοκρατικού τραύματος με στόχο την απελευθέρωση των καταπιεσμένων ανθρώπινων όντων και την ανάδυση περιθωριοποιημένων αφηγημάτων. Τα έργα αυτά αντηχούν την ιδέα ότι εάν υπάρχουν άλλα αφηγήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε υπάρχουν και άλλα καλλιτεχνικά αφηγήματα. Τα κείμενα που έχω επιλέξει είναι λογοτεχνικά, αλλά φέρουν στοιχεία από τις τέχνες του θεάματος. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τα κείμενα αυτά ρευστά ως προς τη μορφή τους και τα τοποθετεί σε ένα μεταιχμιακό στάδιο που καθιστά δυνατή τη συνεχή τους μεταμόρφωση και αναγέννηση. Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, αντιστέκονται εμφανώς στην μοντέρνα αισθητική και δημιουργούν ένα πλαίσιο αποαποικιακής αίσθησης στο οποίο τα καλλιτεχνικά είδη δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους συγχωνεύονται για την δημιουργία μεταιχμιακών καλλιτεχνικών έργων. Για να αποδείξω ότι τα κείμενα αυτά αποαποικιοποιούν όχι μόνο τη σκέψη, αλλά και την αίσθησή μας συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας αποαποικιακής γενεαλογίας, θα βασιστώ στο έργο του Ρολάντο Βάσκεζ με τίτλο Vistas of Modernity (2020) αλλά και σε προσεγγίσεις από τον χώρο του χορού και της μουσικής για αναδείξω τα κείμενα αυτά ως ένα συνονθύλευμα καλλιτεχνικών ειδών.","In the realm of decolonial studies, to move from theory to praxis means to move from decolonial thinking to decolonial aesthesis. The latter, emerges as an option that delinks from modern aesthetics and the “colonial matrix of power” (Mignolo, The Darker 8). to allow for silenced voices and their narratives of being as well as experiencing and creating art to finally arise. This, I argue, is the case with Maroon Choreography (2021) by Fahima Ife, Spill (2016) by Alexis Pauline Gumbs, Migritude (2010) by Shailja Patel and Zong! (2007) by Marlene Nourbese Philip. These literary texts address the trauma caused by the colonization of the human body, and represent the colonized people’s experience and knowledge by focusing on narratives that have for so long been undermined and seen as the residual of the stories of non-human or not human enough beings. The concept of decoloniality as developed by Walter D. Mignolo along with Nelson Maldonado-Torres’ essay “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007) are necessary to understand and showcase how all four texts resist coloniality and thus, how colonial modernity is represented in their narratives, while suggesting a decolonial approach to the human experience. This thesis argues that these texts are worth studying not only because they address coloniality but also decolonize literary genres precisely because they move from one artistic genre to another, combining elements from music and dance. All four texts decolonize the boundaries of literary genres precisely because they follow a different formatting and organization of the language used. Disclosing the effects of colonial modernity, this merging of genres aims at addressing the trauma of coloniality to liberate the oppressed human beings and force the marginalized narratives to the surface. The texts echo the idea that if there are other narratives of human existence, there other narratives of experiencing art. These texts are indeed literary texts but bear elements from the field of performing arts. This feature makes these texts fluid in terms of form allowing them to inhabit an in-between space. These literary works directly resist modern aesthetics and create a realm of decolonial aesthesis where artistic genres are not independent from one another but rather merge to create works of art that are fluid and characterized by an in-betweenness. To show, that apart from decolonizing thinking, these texts also decolonize aesthetics and thus, contribute to the creation of a decolonial genealogy, I will rely on Rolando Vazquez’s work Vistas of Modernity (2020) and use theories from the field of dance and music to show the merging of all artistic genres in the texts."],"dc:identifier":["uoadl:3481853","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481853"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["(Ana)Choreographies of Decolonian Aesthesis in Zong!, Spill, Maroon Choreography and Migritude"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:38Z"}