{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481878"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3481878","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχική ανθεκτικότητα σε εργαζομένους υπηρεσιών μείωσης της βλάβης","abstract":"Εισαγωγή: Η επαγγελματική εξουθένωση είναι το ψυχολογικό σύνδρομο που αναδύεται ως μια παρατεταμένη απάντηση σε χρόνιους διαπροσωπικούς και περιβαλλοντικούς στρεσογόνους παράγοντες κατά την εργασία. Οι εργαζόμενοι υπηρεσιών μείωσης της βλάβης φαίνεται να αποτελούν μια ομάδα εκτεθειμένη στην εμφάνιση του συνδρόμου, αφού έρχονται συχνά αντιμέτωποι με απαιτητικές και συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις. Η ψυχική ανθεκτικότητα, δηλαδή η ικανότητα ενός ατόμου να αντέχει, να ανακάμπτει και να αναπτύσσεται παρά τις αντιξοότητες, μπορεί να λειτουργήσει ως προστατευτικός παράγοντας έναντι της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της επαγγελματικής εξουθένωσης και της ψυχικής ανθεκτικότητας στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, καθώς και να εξετάσει την επίδραση δημογραφικών παραγόντων στο επίπεδο αυτών των φαινομένων. Μέθοδος: Η έρευνα διεξήχθη με τη συμμετοχή 103 εργαζομένων από υπηρεσίες μείωσης της βλάβης. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο αυτοαναφορικά ερωτηματολόγια: το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αξιολόγηση της επαγγελματικής εξουθένωσης και την Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISK-25) για τη μέτρηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Πριν τη συλλογή του δείγματος, πραγματοποιήθηκε πιλοτική χορήγηση των ερωτηματολογίων για την εκτίμηση του χρόνου συμπλήρωσης. Η επίσημη συλλογή δεδομένων διήρκεσε από 8 Ιανουαρίου έως 6 Απριλίου 2024. Τα ερωτηματολόγια διαμοιράστηκαν είτε ηλεκτρονικά είτε έντυπα. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε αρνητική συσχέτιση μεταξύ επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχικής ανθεκτικότητας (p<0.05), υποδηλώνοντας ότι υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας σχετίζονται με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι με λιγότερα έτη υπηρεσίας εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης (p<0.05), ενώ η συμμετοχή σε ομάδες εποπτείας φάνηκε να έχει προστατευτικό ρόλο (p<0.05). Παράλληλα, οι καλές συναδελφικές σχέσεις συνδέθηκαν με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης (p<0.001), ενώ η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν υψηλότερη σε εργαζόμενους που ανέφεραν συχνότερες συναντήσεις προσωπικού (p<0.05). Συμπεράσματα: Η μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση της επαγγελματικής εξουθένωσης στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, αναδεικνύοντας τον προστατευτικό ρόλο της ψυχικής ανθεκτικότητας. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι στρατηγικές παρέμβασης, όπως η ενίσχυση των συναδελφικών σχέσεων, η εποπτεία και η συχνή επικοινωνία μεταξύ των εργαζομένων, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της επαγγελματικής εξουθένωσης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η επαγγελματική εξουθένωση είναι το ψυχολογικό σύνδρομο που αναδύεται ως μια παρατεταμένη απάντηση σε χρόνιους διαπροσωπικούς και περιβαλλοντικούς στρεσογόνους παράγοντες κατά την εργασία. Οι εργαζόμενοι υπηρεσιών μείωσης της βλάβης φαίνεται να αποτελούν μια ομάδα εκτεθειμένη στην εμφάνιση του συνδρόμου, αφού έρχονται συχνά αντιμέτωποι με απαιτητικές και συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις. Η ψυχική ανθεκτικότητα, δηλαδή η ικανότητα ενός ατόμου να αντέχει, να ανακάμπτει και να αναπτύσσεται παρά τις αντιξοότητες, μπορεί να λειτουργήσει ως προστατευτικός παράγοντας έναντι της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της επαγγελματικής εξουθένωσης και της ψυχικής ανθεκτικότητας στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, καθώς και να εξετάσει την επίδραση δημογραφικών παραγόντων στο επίπεδο αυτών των φαινομένων. Μέθοδος: Η έρευνα διεξήχθη με τη συμμετοχή 103 εργαζομένων από υπηρεσίες μείωσης της βλάβης. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο αυτοαναφορικά ερωτηματολόγια: το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αξιολόγηση της επαγγελματικής εξουθένωσης και την Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISK-25) για τη μέτρηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Πριν τη συλλογή του δείγματος, πραγματοποιήθηκε πιλοτική χορήγηση των ερωτηματολογίων για την εκτίμηση του χρόνου συμπλήρωσης. Η επίσημη συλλογή δεδομένων διήρκεσε από 8 Ιανουαρίου έως 6 Απριλίου 2024. Τα ερωτηματολόγια διαμοιράστηκαν είτε ηλεκτρονικά είτε έντυπα. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε αρνητική συσχέτιση μεταξύ επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχικής ανθεκτικότητας (p&lt;0.05), υποδηλώνοντας ότι υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας σχετίζονται με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι με λιγότερα έτη υπηρεσίας εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης (p&lt;0.05), ενώ η συμμετοχή σε ομάδες εποπτείας φάνηκε να έχει προστατευτικό ρόλο (p&lt;0.05). Παράλληλα, οι καλές συναδελφικές σχέσεις συνδέθηκαν με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης (p&lt;0.001), ενώ η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν υψηλότερη σε εργαζόμενους που ανέφεραν συχνότερες συναντήσεις προσωπικού (p&lt;0.05). Συμπεράσματα: Η μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση της επαγγελματικής εξουθένωσης στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, αναδεικνύοντας τον προστατευτικό ρόλο της ψυχικής ανθεκτικότητας. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι στρατηγικές παρέμβασης, όπως η ενίσχυση των συναδελφικών σχέσεων, η εποπτεία και η συχνή επικοινωνία μεταξύ των εργαζομένων, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της επαγγελματικής εξουθένωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Φραγκιαδούλη Στυλιανή","Fragiadouli Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481878"],"render_values":[{"text":"uoadl:3481878","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481878","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481878","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3481878","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φραγκιαδούλη Στυλιανή","Fragiadouli Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3481878","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481878"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η επαγγελματική εξουθένωση είναι το ψυχολογικό σύνδρομο που αναδύεται ως μια παρατεταμένη απάντηση σε χρόνιους διαπροσωπικούς και περιβαλλοντικούς στρεσογόνους παράγοντες κατά την εργασία. Οι εργαζόμενοι υπηρεσιών μείωσης της βλάβης φαίνεται να αποτελούν μια ομάδα εκτεθειμένη στην εμφάνιση του συνδρόμου, αφού έρχονται συχνά αντιμέτωποι με απαιτητικές και συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις. Η ψυχική ανθεκτικότητα, δηλαδή η ικανότητα ενός ατόμου να αντέχει, να ανακάμπτει και να αναπτύσσεται παρά τις αντιξοότητες, μπορεί να λειτουργήσει ως προστατευτικός παράγοντας έναντι της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της επαγγελματικής εξουθένωσης και της ψυχικής ανθεκτικότητας στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, καθώς και να εξετάσει την επίδραση δημογραφικών παραγόντων στο επίπεδο αυτών των φαινομένων. Μέθοδος: Η έρευνα διεξήχθη με τη συμμετοχή 103 εργαζομένων από υπηρεσίες μείωσης της βλάβης. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο αυτοαναφορικά ερωτηματολόγια: το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αξιολόγηση της επαγγελματικής εξουθένωσης και την Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISK-25) για τη μέτρηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Πριν τη συλλογή του δείγματος, πραγματοποιήθηκε πιλοτική χορήγηση των ερωτηματολογίων για την εκτίμηση του χρόνου συμπλήρωσης. Η επίσημη συλλογή δεδομένων διήρκεσε από 8 Ιανουαρίου έως 6 Απριλίου 2024. Τα ερωτηματολόγια διαμοιράστηκαν είτε ηλεκτρονικά είτε έντυπα. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε αρνητική συσχέτιση μεταξύ επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχικής ανθεκτικότητας (p<0.05), υποδηλώνοντας ότι υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας σχετίζονται με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι με λιγότερα έτη υπηρεσίας εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης (p<0.05), ενώ η συμμετοχή σε ομάδες εποπτείας φάνηκε να έχει προστατευτικό ρόλο (p<0.05). Παράλληλα, οι καλές συναδελφικές σχέσεις συνδέθηκαν με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης (p<0.001), ενώ η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν υψηλότερη σε εργαζόμενους που ανέφεραν συχνότερες συναντήσεις προσωπικού (p<0.05). Συμπεράσματα: Η μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση της επαγγελματικής εξουθένωσης στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, αναδεικνύοντας τον προστατευτικό ρόλο της ψυχικής ανθεκτικότητας. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι στρατηγικές παρέμβασης, όπως η ενίσχυση των συναδελφικών σχέσεων, η εποπτεία και η συχνή επικοινωνία μεταξύ των εργαζομένων, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της επαγγελματικής εξουθένωσης.","Introduction: Occupational burnout is a psychological syndrome that arises as a prolonged response to chronic interpersonal and environmental stressors in the workplace. Employees in harm reduction services appear to be particularly vulnerable to burnout, as they frequently face demanding and emotionally charged situations. Psychological resilience, the ability to endure, recover, and grow in response to adversity, may serve as a protective factor against occupational burnout. Aim: The aim of this study was to investigate the relationship between occupational burnout and psychological resilience among employees in harm reduction services, as well as to examine the influence of demographic factors on the levels of these phenomena. Method: The study involved 103 employees from harm reduction services. Participants completed two self-report questionnaires: the Maslach Burnout Inventory (MBI) to assess occupational burnout and the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISK-25) to measure psychological resilience. Prior to sample collection, a pilot administration of the questionnaires was carried out to estimate the completion time. Formal data collection ran from January 8 to April 6, 2024. The questionnaires were distributed either electronically or in paper form. Results: The analysis revealed a negative correlation between occupational burnout and psychological resilience (p<0.05), indicating that higher levels of resilience were associated with lower levels of burnout. Additionally, employees with fewer years of service exhibited higher levels of burnout (p<0.05), while participation in supervisory groups was found to have a protective effect (p<0.05). Furthermore, positive collegial relationships were linked to lower burnout levels (p<0.001), and employees who reported more frequent staff meetings demonstrated higher psychological resilience (p<0.05). Conclusion: This study contributes to a better understanding of occupational burnout among harm reduction service employees, highlighting the protective role of psychological resilience. The findings suggest that intervention strategies, such as fostering collegial relationships, supervision, and regular staff communication, may help mitigate occupational burnout in this population."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχική ανθεκτικότητα σε εργαζομένους υπηρεσιών μείωσης της βλάβης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φραγκιαδούλη Στυλιανή","Fragiadouli Styliani"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η επαγγελματική εξουθένωση είναι το ψυχολογικό σύνδρομο που αναδύεται ως μια παρατεταμένη απάντηση σε χρόνιους διαπροσωπικούς και περιβαλλοντικούς στρεσογόνους παράγοντες κατά την εργασία. Οι εργαζόμενοι υπηρεσιών μείωσης της βλάβης φαίνεται να αποτελούν μια ομάδα εκτεθειμένη στην εμφάνιση του συνδρόμου, αφού έρχονται συχνά αντιμέτωποι με απαιτητικές και συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις. Η ψυχική ανθεκτικότητα, δηλαδή η ικανότητα ενός ατόμου να αντέχει, να ανακάμπτει και να αναπτύσσεται παρά τις αντιξοότητες, μπορεί να λειτουργήσει ως προστατευτικός παράγοντας έναντι της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της επαγγελματικής εξουθένωσης και της ψυχικής ανθεκτικότητας στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, καθώς και να εξετάσει την επίδραση δημογραφικών παραγόντων στο επίπεδο αυτών των φαινομένων. Μέθοδος: Η έρευνα διεξήχθη με τη συμμετοχή 103 εργαζομένων από υπηρεσίες μείωσης της βλάβης. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο αυτοαναφορικά ερωτηματολόγια: το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αξιολόγηση της επαγγελματικής εξουθένωσης και την Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISK-25) για τη μέτρηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Πριν τη συλλογή του δείγματος, πραγματοποιήθηκε πιλοτική χορήγηση των ερωτηματολογίων για την εκτίμηση του χρόνου συμπλήρωσης. Η επίσημη συλλογή δεδομένων διήρκεσε από 8 Ιανουαρίου έως 6 Απριλίου 2024. Τα ερωτηματολόγια διαμοιράστηκαν είτε ηλεκτρονικά είτε έντυπα. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε αρνητική συσχέτιση μεταξύ επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχικής ανθεκτικότητας (p<0.05), υποδηλώνοντας ότι υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας σχετίζονται με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι με λιγότερα έτη υπηρεσίας εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης (p<0.05), ενώ η συμμετοχή σε ομάδες εποπτείας φάνηκε να έχει προστατευτικό ρόλο (p<0.05). Παράλληλα, οι καλές συναδελφικές σχέσεις συνδέθηκαν με χαμηλότερα επίπεδα εξουθένωσης (p<0.001), ενώ η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν υψηλότερη σε εργαζόμενους που ανέφεραν συχνότερες συναντήσεις προσωπικού (p<0.05). Συμπεράσματα: Η μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση της επαγγελματικής εξουθένωσης στους εργαζόμενους των υπηρεσιών μείωσης της βλάβης, αναδεικνύοντας τον προστατευτικό ρόλο της ψυχικής ανθεκτικότητας. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι στρατηγικές παρέμβασης, όπως η ενίσχυση των συναδελφικών σχέσεων, η εποπτεία και η συχνή επικοινωνία μεταξύ των εργαζομένων, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της επαγγελματικής εξουθένωσης.","Introduction: Occupational burnout is a psychological syndrome that arises as a prolonged response to chronic interpersonal and environmental stressors in the workplace. Employees in harm reduction services appear to be particularly vulnerable to burnout, as they frequently face demanding and emotionally charged situations. Psychological resilience, the ability to endure, recover, and grow in response to adversity, may serve as a protective factor against occupational burnout. Aim: The aim of this study was to investigate the relationship between occupational burnout and psychological resilience among employees in harm reduction services, as well as to examine the influence of demographic factors on the levels of these phenomena. Method: The study involved 103 employees from harm reduction services. Participants completed two self-report questionnaires: the Maslach Burnout Inventory (MBI) to assess occupational burnout and the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISK-25) to measure psychological resilience. Prior to sample collection, a pilot administration of the questionnaires was carried out to estimate the completion time. Formal data collection ran from January 8 to April 6, 2024. The questionnaires were distributed either electronically or in paper form. Results: The analysis revealed a negative correlation between occupational burnout and psychological resilience (p<0.05), indicating that higher levels of resilience were associated with lower levels of burnout. Additionally, employees with fewer years of service exhibited higher levels of burnout (p<0.05), while participation in supervisory groups was found to have a protective effect (p<0.05). Furthermore, positive collegial relationships were linked to lower burnout levels (p<0.001), and employees who reported more frequent staff meetings demonstrated higher psychological resilience (p<0.05). Conclusion: This study contributes to a better understanding of occupational burnout among harm reduction service employees, highlighting the protective role of psychological resilience. The findings suggest that intervention strategies, such as fostering collegial relationships, supervision, and regular staff communication, may help mitigate occupational burnout in this population."],"dc:identifier":["uoadl:3481878","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3481878"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχική ανθεκτικότητα σε εργαζομένους υπηρεσιών μείωσης της βλάβης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:38Z"}