{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3501209"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3501209","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Bibliographic review on the Inflammasome’s role in macrovascular complications of Diabetes Mellitus and novel therapeutic strategies","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) κατατάσσεται μεταξύ των πιο κοινών μη μεταδοτικών αιτιών θανάτου παγκοσμίως. Σήμερα, ο διαβήτης αναγνωρίζεται ως μια πολύπλοκη και ποικιλόμορφη πάθηση που μπορεί να επηρεάσει άτομα σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Κάτω από την «ομπρέλα» του διαβήτη περιλαμβάνονται διάφορες μεταβολικές διαταραχές, που όλες έχουν ως κοινό παρονομαστή την υπεργλυκαιμία. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) αποτελεί τη συχνότερη μορφή διαβήτη, αντιπροσωπεύοντας την πλειονότητα των περιπτώσεων. Ο ΣΔτ2 χαρακτηρίζεται από αντίσταση στην ινσουλίνη, η οποία οδηγεί σε υπεργλυκαιμία και, συνεπώς, σε υπερινσουλιναιμία, καθώς ο οργανισμός προσπαθεί να αντισταθμίσει την αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Ο συνδυασμός του μεταβαλλόμενου τρόπου ζωής, των τεχνολογικών εξελίξεων και της κοινωνικής προόδου έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια αύξηση του ΣΔτ2 τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να λάβει διαστάσεις επιδημίας. Οι μακροαγγειακές και μικροαγγειακές επιπλοκές που σχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη, όπως η στεφανιαία νόσος, η αγγειακή εγκεφαλική νόσος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η περιφερική αγγειοπάθεια, η χρόνια νεφρική νόσος, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και η καρδιαγγειακή αυτόνομη νευροπάθεια, συμβάλλουν σημαντικά στη μειωμένη ποιότητα ζωής, την αναπηρία και τον πρόωρο θάνατο που σχετίζονται με τη νόσο. Λόγω της σημαντικής κλινικής επιβάρυνσης του διαβήτη ως παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου, έχει δοθεί αυξημένη προσοχή στις επιπλοκές του. Η κατανόηση της περίπλοκης αλληλεπίδρασης μεταξύ γενετικών παραγόντων, περιβαλλοντικών επιδράσεων και φαινοτυπικών εκφράσεων που συμβάλλουν στην εμφάνιση του διαβήτη θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την ανάπτυξη εξατομικευμένων θεραπειών. Πληθώρα μελετών έχει δείξει ότι η χρόνια ιστική φλεγμονή διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ΣΔτ2. Αυξημένα επίπεδα φλεγμονωδών πρωτεϊνών έχουν ταυτοποιηθεί ως προγνωστικοί δείκτες για τον ΣΔτ2. Η φλεγμονή αποτελεί την αρχική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε λοίμωξη ή ιστική βλάβη και είναι βασικός παράγοντας στην παθογένεση διαφόρων αγγειακών νόσων, όπως η αθηροσκλήρωση. Η βασική έρευνα γύρω από το σύμπλεγμα του φλεγμονοσώματος (inflammasome) που περιλαμβάνει τους υποδοχείς τύπου NOD (nucleotide-binding oligomerization domain), τα leucine-rich επαναλαμβανόμενα μοτίβα (LRR) και την πρωτεΐνη που περιέχει τον πυρηνικό τομέα 3 (NLRP3), υποδηλώνει ότι αυτό λειτουργεί ως εκκινητής της φλεγμονώδους απόκρισης, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο στη δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων και την ανάπτυξη του ΣΔτ2. Το φλεγμονόσωμα NLRP3 αποτελεί έναν ενδοκυττάριο αισθητήρα που ανιχνεύει σήματα κινδύνου, όπως την ισχαιμία καθώς και εξωκυττάρια ή ενδοκυττάρια ερεθίσματα, σε απόκριση ιστικής βλάβης. Καθώς η γνώση γύρω από τα φλεγμονοσώματα συνεχίζει να αυξάνεται, αυξάνεται και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων και αποτελεσματικών θεραπειών για ασθενείς με μεταβολικά νοσήματα, όπως ο ΣΔτ2. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει νέους υποσχόμενους θεραπευτικούς δρόμους για την πρόληψη και θεραπεία του ΣΔτ2. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να αναδείξει τους μηχανισμούς ενεργοποίησης του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τη σημασία του στην ανάπτυξη του ΣΔτ2 και των επακόλουθων χρόνιων μακροαγγειακών επιπλοκών που προκύπτουν. Παράλληλα, θα γίνει αναφορά σε νέες υποσχόμενες θεραπευτικές προσεγγίσεις που στοχεύουν το NLRP3 για τη διαχείριση του ΣΔτ2.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) κατατάσσεται μεταξύ των πιο κοινών μη μεταδοτικών αιτιών θανάτου παγκοσμίως. Σήμερα, ο διαβήτης αναγνωρίζεται ως μια πολύπλοκη και ποικιλόμορφη πάθηση που μπορεί να επηρεάσει άτομα σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Κάτω από την «ομπρέλα» του διαβήτη περιλαμβάνονται διάφορες μεταβολικές διαταραχές, που όλες έχουν ως κοινό παρονομαστή την υπεργλυκαιμία. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) αποτελεί τη συχνότερη μορφή διαβήτη, αντιπροσωπεύοντας την πλειονότητα των περιπτώσεων. Ο ΣΔτ2 χαρακτηρίζεται από αντίσταση στην ινσουλίνη, η οποία οδηγεί σε υπεργλυκαιμία και, συνεπώς, σε υπερινσουλιναιμία, καθώς ο οργανισμός προσπαθεί να αντισταθμίσει την αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Ο συνδυασμός του μεταβαλλόμενου τρόπου ζωής, των τεχνολογικών εξελίξεων και της κοινωνικής προόδου έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια αύξηση του ΣΔτ2 τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να λάβει διαστάσεις επιδημίας. Οι μακροαγγειακές και μικροαγγειακές επιπλοκές που σχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη, όπως η στεφανιαία νόσος, η αγγειακή εγκεφαλική νόσος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η περιφερική αγγειοπάθεια, η χρόνια νεφρική νόσος, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και η καρδιαγγειακή αυτόνομη νευροπάθεια, συμβάλλουν σημαντικά στη μειωμένη ποιότητα ζωής, την αναπηρία και τον πρόωρο θάνατο που σχετίζονται με τη νόσο. Λόγω της σημαντικής κλινικής επιβάρυνσης του διαβήτη ως παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου, έχει δοθεί αυξημένη προσοχή στις επιπλοκές του. Η κατανόηση της περίπλοκης αλληλεπίδρασης μεταξύ γενετικών παραγόντων, περιβαλλοντικών επιδράσεων και φαινοτυπικών εκφράσεων που συμβάλλουν στην εμφάνιση του διαβήτη θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την ανάπτυξη εξατομικευμένων θεραπειών. Πληθώρα μελετών έχει δείξει ότι η χρόνια ιστική φλεγμονή διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ΣΔτ2. Αυξημένα επίπεδα φλεγμονωδών πρωτεϊνών έχουν ταυτοποιηθεί ως προγνωστικοί δείκτες για τον ΣΔτ2. Η φλεγμονή αποτελεί την αρχική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε λοίμωξη ή ιστική βλάβη και είναι βασικός παράγοντας στην παθογένεση διαφόρων αγγειακών νόσων, όπως η αθηροσκλήρωση. Η βασική έρευνα γύρω από το σύμπλεγμα του φλεγμονοσώματος (inflammasome) που περιλαμβάνει τους υποδοχείς τύπου NOD (nucleotide-binding oligomerization domain), τα leucine-rich επαναλαμβανόμενα μοτίβα (LRR) και την πρωτεΐνη που περιέχει τον πυρηνικό τομέα 3 (NLRP3), υποδηλώνει ότι αυτό λειτουργεί ως εκκινητής της φλεγμονώδους απόκρισης, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο στη δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων και την ανάπτυξη του ΣΔτ2. Το φλεγμονόσωμα NLRP3 αποτελεί έναν ενδοκυττάριο αισθητήρα που ανιχνεύει σήματα κινδύνου, όπως την ισχαιμία καθώς και εξωκυττάρια ή ενδοκυττάρια ερεθίσματα, σε απόκριση ιστικής βλάβης. Καθώς η γνώση γύρω από τα φλεγμονοσώματα συνεχίζει να αυξάνεται, αυξάνεται και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων και αποτελεσματικών θεραπειών για ασθενείς με μεταβολικά νοσήματα, όπως ο ΣΔτ2. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει νέους υποσχόμενους θεραπευτικούς δρόμους για την πρόληψη και θεραπεία του ΣΔτ2. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να αναδείξει τους μηχανισμούς ενεργοποίησης του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τη σημασία του στην ανάπτυξη του ΣΔτ2 και των επακόλουθων χρόνιων μακροαγγειακών επιπλοκών που προκύπτουν. Παράλληλα, θα γίνει αναφορά σε νέες υποσχόμενες θεραπευτικές προσεγγίσεις που στοχεύουν το NLRP3 για τη διαχείριση του ΣΔτ2.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραμήτσος Κωνσταντίνος","Karamitsos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:39Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3501209"],"render_values":[{"text":"uoadl:3501209","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3501209","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3501209","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3501209","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραμήτσος Κωνσταντίνος","Karamitsos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3501209","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3501209"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) κατατάσσεται μεταξύ των πιο κοινών μη μεταδοτικών αιτιών θανάτου παγκοσμίως. Σήμερα, ο διαβήτης αναγνωρίζεται ως μια πολύπλοκη και ποικιλόμορφη πάθηση που μπορεί να επηρεάσει άτομα σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Κάτω από την «ομπρέλα» του διαβήτη περιλαμβάνονται διάφορες μεταβολικές διαταραχές, που όλες έχουν ως κοινό παρονομαστή την υπεργλυκαιμία. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) αποτελεί τη συχνότερη μορφή διαβήτη, αντιπροσωπεύοντας την πλειονότητα των περιπτώσεων. Ο ΣΔτ2 χαρακτηρίζεται από αντίσταση στην ινσουλίνη, η οποία οδηγεί σε υπεργλυκαιμία και, συνεπώς, σε υπερινσουλιναιμία, καθώς ο οργανισμός προσπαθεί να αντισταθμίσει την αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Ο συνδυασμός του μεταβαλλόμενου τρόπου ζωής, των τεχνολογικών εξελίξεων και της κοινωνικής προόδου έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια αύξηση του ΣΔτ2 τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να λάβει διαστάσεις επιδημίας. Οι μακροαγγειακές και μικροαγγειακές επιπλοκές που σχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη, όπως η στεφανιαία νόσος, η αγγειακή εγκεφαλική νόσος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η περιφερική αγγειοπάθεια, η χρόνια νεφρική νόσος, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και η καρδιαγγειακή αυτόνομη νευροπάθεια, συμβάλλουν σημαντικά στη μειωμένη ποιότητα ζωής, την αναπηρία και τον πρόωρο θάνατο που σχετίζονται με τη νόσο. Λόγω της σημαντικής κλινικής επιβάρυνσης του διαβήτη ως παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου, έχει δοθεί αυξημένη προσοχή στις επιπλοκές του. Η κατανόηση της περίπλοκης αλληλεπίδρασης μεταξύ γενετικών παραγόντων, περιβαλλοντικών επιδράσεων και φαινοτυπικών εκφράσεων που συμβάλλουν στην εμφάνιση του διαβήτη θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την ανάπτυξη εξατομικευμένων θεραπειών. Πληθώρα μελετών έχει δείξει ότι η χρόνια ιστική φλεγμονή διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ΣΔτ2. Αυξημένα επίπεδα φλεγμονωδών πρωτεϊνών έχουν ταυτοποιηθεί ως προγνωστικοί δείκτες για τον ΣΔτ2. Η φλεγμονή αποτελεί την αρχική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε λοίμωξη ή ιστική βλάβη και είναι βασικός παράγοντας στην παθογένεση διαφόρων αγγειακών νόσων, όπως η αθηροσκλήρωση. Η βασική έρευνα γύρω από το σύμπλεγμα του φλεγμονοσώματος (inflammasome) που περιλαμβάνει τους υποδοχείς τύπου NOD (nucleotide-binding oligomerization domain), τα leucine-rich επαναλαμβανόμενα μοτίβα (LRR) και την πρωτεΐνη που περιέχει τον πυρηνικό τομέα 3 (NLRP3), υποδηλώνει ότι αυτό λειτουργεί ως εκκινητής της φλεγμονώδους απόκρισης, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο στη δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων και την ανάπτυξη του ΣΔτ2. Το φλεγμονόσωμα NLRP3 αποτελεί έναν ενδοκυττάριο αισθητήρα που ανιχνεύει σήματα κινδύνου, όπως την ισχαιμία καθώς και εξωκυττάρια ή ενδοκυττάρια ερεθίσματα, σε απόκριση ιστικής βλάβης. Καθώς η γνώση γύρω από τα φλεγμονοσώματα συνεχίζει να αυξάνεται, αυξάνεται και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων και αποτελεσματικών θεραπειών για ασθενείς με μεταβολικά νοσήματα, όπως ο ΣΔτ2. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει νέους υποσχόμενους θεραπευτικούς δρόμους για την πρόληψη και θεραπεία του ΣΔτ2. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να αναδείξει τους μηχανισμούς ενεργοποίησης του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τη σημασία του στην ανάπτυξη του ΣΔτ2 και των επακόλουθων χρόνιων μακροαγγειακών επιπλοκών που προκύπτουν. Παράλληλα, θα γίνει αναφορά σε νέες υποσχόμενες θεραπευτικές προσεγγίσεις που στοχεύουν το NLRP3 για τη διαχείριση του ΣΔτ2.","Diabetes Mellitus (DM) ranks between the most common non-infectious causes of death worldwide. Today, diabetes is acknowledged as a multifaceted and diverse condition that can impact individuals at various stages of life. The umbrella of diabetes encompasses various metabolic disorders, all sharing hyperglycemia as a common denominator. Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is the predominant form of diabetes, accounting for the majority of all cases. T2DM is characterized by insulin resistance, which results in hyperglycemia and, subsequently, hyperinsulinemia as the body attempts to counteract the increase in blood glucose levels. A combination of evolving lifestyles, technological advancements, and societal progress has driven an unprecedented global surge in T2DM over the past decades, elevating it to epidemic proportions. Diabetes-related macrovascular and microvascular complications, such as coronary heart disease, cerebrovascular disease, heart failure, peripheral vascular disease, chronic kidney disease, diabetic retinopathy, and cardiovascular autonomic neuropathy, contribute significantly to the reduced quality of life, disability, and early death associated with diabetes. Due to the significant clinical burden of diabetes as a cardiovascular risk factor, there has been increasing attention on its complications. Gaining insight into the intricate interplay between genetics, environmental factors, and phenotypic expressions that contribute to diabetes could pave the way for the development of personalized treatments. Numerous studies have clearly shown that chronic tissue inflammation plays a crucial role in the development of T2DM. Elevated levels of inflammatory proteins have been identified as predictors of T2DM. Inflammation is the body’s initial immune response to infection or tissue damage and is a key factor in the pathogenesis of various vascular diseases, including atherosclerosis. Key research into the nucleotide-binding oligomerization domain-like receptors (NOD), leucine-rich repeats (LRR), and pyrin domain-containing protein 3 (NLRP3) inflammasome complex suggests that it serves as a trigger for initiating inflammatory responses, playing a critical role in endothelial cell dysfunction and T2DM development. NLRP3 is an intracellular sensor that detects danger signals, including ischemia and both extracellular and intracellular alarmins, in response to tissue injury. As knowledge about inflammasomes continues to grow, the potential for developing new and effective therapies for patients with metabolic diseases like T2DM increases. This could open up promising new therapeutic avenues for the prevention and treatment of T2DM. The goal of this review is to highlight the mechanisms of NLRP3 inflammasome activation and its significance in the development of T2DM and the subsequent chronic macrovascular complications that arise. At the same time reference will be made to new promising therapeutic approaches targeting the NLRP3 for the management of T2DM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Bibliographic review on the Inflammasome’s role in macrovascular complications of Diabetes Mellitus and novel therapeutic strategies"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραμήτσος Κωνσταντίνος","Karamitsos Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) κατατάσσεται μεταξύ των πιο κοινών μη μεταδοτικών αιτιών θανάτου παγκοσμίως. Σήμερα, ο διαβήτης αναγνωρίζεται ως μια πολύπλοκη και ποικιλόμορφη πάθηση που μπορεί να επηρεάσει άτομα σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Κάτω από την «ομπρέλα» του διαβήτη περιλαμβάνονται διάφορες μεταβολικές διαταραχές, που όλες έχουν ως κοινό παρονομαστή την υπεργλυκαιμία. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) αποτελεί τη συχνότερη μορφή διαβήτη, αντιπροσωπεύοντας την πλειονότητα των περιπτώσεων. Ο ΣΔτ2 χαρακτηρίζεται από αντίσταση στην ινσουλίνη, η οποία οδηγεί σε υπεργλυκαιμία και, συνεπώς, σε υπερινσουλιναιμία, καθώς ο οργανισμός προσπαθεί να αντισταθμίσει την αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Ο συνδυασμός του μεταβαλλόμενου τρόπου ζωής, των τεχνολογικών εξελίξεων και της κοινωνικής προόδου έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια αύξηση του ΣΔτ2 τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να λάβει διαστάσεις επιδημίας. Οι μακροαγγειακές και μικροαγγειακές επιπλοκές που σχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη, όπως η στεφανιαία νόσος, η αγγειακή εγκεφαλική νόσος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η περιφερική αγγειοπάθεια, η χρόνια νεφρική νόσος, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και η καρδιαγγειακή αυτόνομη νευροπάθεια, συμβάλλουν σημαντικά στη μειωμένη ποιότητα ζωής, την αναπηρία και τον πρόωρο θάνατο που σχετίζονται με τη νόσο. Λόγω της σημαντικής κλινικής επιβάρυνσης του διαβήτη ως παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου, έχει δοθεί αυξημένη προσοχή στις επιπλοκές του. Η κατανόηση της περίπλοκης αλληλεπίδρασης μεταξύ γενετικών παραγόντων, περιβαλλοντικών επιδράσεων και φαινοτυπικών εκφράσεων που συμβάλλουν στην εμφάνιση του διαβήτη θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την ανάπτυξη εξατομικευμένων θεραπειών. Πληθώρα μελετών έχει δείξει ότι η χρόνια ιστική φλεγμονή διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ΣΔτ2. Αυξημένα επίπεδα φλεγμονωδών πρωτεϊνών έχουν ταυτοποιηθεί ως προγνωστικοί δείκτες για τον ΣΔτ2. Η φλεγμονή αποτελεί την αρχική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε λοίμωξη ή ιστική βλάβη και είναι βασικός παράγοντας στην παθογένεση διαφόρων αγγειακών νόσων, όπως η αθηροσκλήρωση. Η βασική έρευνα γύρω από το σύμπλεγμα του φλεγμονοσώματος (inflammasome) που περιλαμβάνει τους υποδοχείς τύπου NOD (nucleotide-binding oligomerization domain), τα leucine-rich επαναλαμβανόμενα μοτίβα (LRR) και την πρωτεΐνη που περιέχει τον πυρηνικό τομέα 3 (NLRP3), υποδηλώνει ότι αυτό λειτουργεί ως εκκινητής της φλεγμονώδους απόκρισης, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο στη δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων και την ανάπτυξη του ΣΔτ2. Το φλεγμονόσωμα NLRP3 αποτελεί έναν ενδοκυττάριο αισθητήρα που ανιχνεύει σήματα κινδύνου, όπως την ισχαιμία καθώς και εξωκυττάρια ή ενδοκυττάρια ερεθίσματα, σε απόκριση ιστικής βλάβης. Καθώς η γνώση γύρω από τα φλεγμονοσώματα συνεχίζει να αυξάνεται, αυξάνεται και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων και αποτελεσματικών θεραπειών για ασθενείς με μεταβολικά νοσήματα, όπως ο ΣΔτ2. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει νέους υποσχόμενους θεραπευτικούς δρόμους για την πρόληψη και θεραπεία του ΣΔτ2. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να αναδείξει τους μηχανισμούς ενεργοποίησης του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τη σημασία του στην ανάπτυξη του ΣΔτ2 και των επακόλουθων χρόνιων μακροαγγειακών επιπλοκών που προκύπτουν. Παράλληλα, θα γίνει αναφορά σε νέες υποσχόμενες θεραπευτικές προσεγγίσεις που στοχεύουν το NLRP3 για τη διαχείριση του ΣΔτ2.","Diabetes Mellitus (DM) ranks between the most common non-infectious causes of death worldwide. Today, diabetes is acknowledged as a multifaceted and diverse condition that can impact individuals at various stages of life. The umbrella of diabetes encompasses various metabolic disorders, all sharing hyperglycemia as a common denominator. Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is the predominant form of diabetes, accounting for the majority of all cases. T2DM is characterized by insulin resistance, which results in hyperglycemia and, subsequently, hyperinsulinemia as the body attempts to counteract the increase in blood glucose levels. A combination of evolving lifestyles, technological advancements, and societal progress has driven an unprecedented global surge in T2DM over the past decades, elevating it to epidemic proportions. Diabetes-related macrovascular and microvascular complications, such as coronary heart disease, cerebrovascular disease, heart failure, peripheral vascular disease, chronic kidney disease, diabetic retinopathy, and cardiovascular autonomic neuropathy, contribute significantly to the reduced quality of life, disability, and early death associated with diabetes. Due to the significant clinical burden of diabetes as a cardiovascular risk factor, there has been increasing attention on its complications. Gaining insight into the intricate interplay between genetics, environmental factors, and phenotypic expressions that contribute to diabetes could pave the way for the development of personalized treatments. Numerous studies have clearly shown that chronic tissue inflammation plays a crucial role in the development of T2DM. Elevated levels of inflammatory proteins have been identified as predictors of T2DM. Inflammation is the body’s initial immune response to infection or tissue damage and is a key factor in the pathogenesis of various vascular diseases, including atherosclerosis. Key research into the nucleotide-binding oligomerization domain-like receptors (NOD), leucine-rich repeats (LRR), and pyrin domain-containing protein 3 (NLRP3) inflammasome complex suggests that it serves as a trigger for initiating inflammatory responses, playing a critical role in endothelial cell dysfunction and T2DM development. NLRP3 is an intracellular sensor that detects danger signals, including ischemia and both extracellular and intracellular alarmins, in response to tissue injury. As knowledge about inflammasomes continues to grow, the potential for developing new and effective therapies for patients with metabolic diseases like T2DM increases. This could open up promising new therapeutic avenues for the prevention and treatment of T2DM. The goal of this review is to highlight the mechanisms of NLRP3 inflammasome activation and its significance in the development of T2DM and the subsequent chronic macrovascular complications that arise. At the same time reference will be made to new promising therapeutic approaches targeting the NLRP3 for the management of T2DM."],"dc:identifier":["uoadl:3501209","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3501209"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Bibliographic review on the Inflammasome’s role in macrovascular complications of Diabetes Mellitus and novel therapeutic strategies"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:39Z"}