{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3661254"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3661254","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ","abstract":"Εισαγωγή: Η δηλητηρίαση από παρακεταμόλη αποτελεί μία κύρια αιτία ηπατικής βλάβης που προκαλείται από υπερδοσολογία φαρμάκων και είναι ένας σημαντικός λόγος παρουσίας στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τυπική θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Ν-ακετυλοκυστεΐνης (NAC), η οποία ενισχύει την παραγωγή γλουταθειόνης για την αποτοξίνωση του τοξικού μεταβολίτη Ν-ακετυλο-π-βενζοκινόνη ιμίνη (NAPQI). Παρά την αποτελεσματικότητά του, το συμβατικό πρωτόκολλο NAC σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες, παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο και δυσφορία των ασθενών. Έτσι, διερευνώνται εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και βελτιωμένες διαγνωστικές στρατηγικές για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών υγείας. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση έχει σκοπό την αξιολόγηση των πρόσφατων βιβλιογραφικών δεδομένων σχετικά με την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Υλικά και Μέθοδοι: Για τους σκοπούς της συστηματικής ανασκόπησης, διεξήχθη μια ηλεκτρονική βιβλιογραφική ανασκόπηση χρησιμοποιώντας ως βάσεις δεδομένων τις PubMed και ClinicalTrials.gov, εντοπίζοντας μελέτες που διερευνούν την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η ποιότητα των μελετών που συμπεριελήφθησαν αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κατάλληλη λίστα ελέγχου CASP, ανάλογα με τον τύπο της μελέτης (π.χ. τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ή μελέτες κοόρτης). Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 12 μελέτες. Αρκετές εκ των μελετών διερεύνησαν εναλλακτικά πρωτόκολλα χορήγησης NAC, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων και συντομευμένων σχημάτων, δείχνοντας συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα και λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με το τυποποιημένο πρωτόκολλο των 20,25 ωρών. Επίσης, συνδυαστικές θεραπείες, όπως η χορήγηση NAC μαζί με ονδανσετρόνη ή calmangafodipir, έδειξαν τη δυνατότητα μείωσης των ανεπιθύμητων ενεργειών και της οξειδωτικής ηπατικής βλάβης. Τέλος, νέοι διαγνωστικοί βιοδείκτες, συμπεριλαμβανομένων των μεταβολιτών της παρακεταμόλης, του διαλυτού CD163 και υποδοχέα μαννόζης, αλλά και συνδυασμού των επιπέδων των K18, GLDH και miR-122, ερευνήθηκαν με σκοπό την έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο οξείας ηπατικής βλάβης, βελτιώνοντας πιθανώς τη λήψη κλινικών αποφάσεων. Συμπεράσματα: Τα πρόσφατα βιβλιογραφικά στοιχεία υποστηρίζουν ότι η τροποποίηση στη χορήγηση NAC για τη βελτίωση της ανεκτικότητας δε διακυβεύει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας ή την εμφάνιση περισσότερων ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, οι συνδυαστικές θεραπείες που προτείνονται μπορεί να προσφέρουν πρόσθετα οφέλη, αλλά απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση. Τέλος, η χρήση κατάλληλων βιοδεικτών μπορεί να ενισχύσει την έγκαιρη διάγνωση και τη διαστρωμάτωση των ασθενών, βελτιστοποιώντας τις στρατηγικές θεραπείας για τη δηλητηρίαση από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί σε τυχαιοποιημένες δοκιμές μεγάλης κλίμακας για να επιβεβαιώσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων προσεγγίσεων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η δηλητηρίαση από παρακεταμόλη αποτελεί μία κύρια αιτία ηπατικής βλάβης που προκαλείται από υπερδοσολογία φαρμάκων και είναι ένας σημαντικός λόγος παρουσίας στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τυπική θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Ν-ακετυλοκυστεΐνης (NAC), η οποία ενισχύει την παραγωγή γλουταθειόνης για την αποτοξίνωση του τοξικού μεταβολίτη Ν-ακετυλο-π-βενζοκινόνη ιμίνη (NAPQI). Παρά την αποτελεσματικότητά του, το συμβατικό πρωτόκολλο NAC σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες, παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο και δυσφορία των ασθενών. Έτσι, διερευνώνται εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και βελτιωμένες διαγνωστικές στρατηγικές για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών υγείας. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση έχει σκοπό την αξιολόγηση των πρόσφατων βιβλιογραφικών δεδομένων σχετικά με την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Υλικά και Μέθοδοι: Για τους σκοπούς της συστηματικής ανασκόπησης, διεξήχθη μια ηλεκτρονική βιβλιογραφική ανασκόπηση χρησιμοποιώντας ως βάσεις δεδομένων τις PubMed και ClinicalTrials.gov, εντοπίζοντας μελέτες που διερευνούν την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η ποιότητα των μελετών που συμπεριελήφθησαν αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κατάλληλη λίστα ελέγχου CASP, ανάλογα με τον τύπο της μελέτης (π.χ. τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ή μελέτες κοόρτης). Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 12 μελέτες. Αρκετές εκ των μελετών διερεύνησαν εναλλακτικά πρωτόκολλα χορήγησης NAC, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων και συντομευμένων σχημάτων, δείχνοντας συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα και λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με το τυποποιημένο πρωτόκολλο των 20,25 ωρών. Επίσης, συνδυαστικές θεραπείες, όπως η χορήγηση NAC μαζί με ονδανσετρόνη ή calmangafodipir, έδειξαν τη δυνατότητα μείωσης των ανεπιθύμητων ενεργειών και της οξειδωτικής ηπατικής βλάβης. Τέλος, νέοι διαγνωστικοί βιοδείκτες, συμπεριλαμβανομένων των μεταβολιτών της παρακεταμόλης, του διαλυτού CD163 και υποδοχέα μαννόζης, αλλά και συνδυασμού των επιπέδων των K18, GLDH και miR-122, ερευνήθηκαν με σκοπό την έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο οξείας ηπατικής βλάβης, βελτιώνοντας πιθανώς τη λήψη κλινικών αποφάσεων. Συμπεράσματα: Τα πρόσφατα βιβλιογραφικά στοιχεία υποστηρίζουν ότι η τροποποίηση στη χορήγηση NAC για τη βελτίωση της ανεκτικότητας δε διακυβεύει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας ή την εμφάνιση περισσότερων ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, οι συνδυαστικές θεραπείες που προτείνονται μπορεί να προσφέρουν πρόσθετα οφέλη, αλλά απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση. Τέλος, η χρήση κατάλληλων βιοδεικτών μπορεί να ενισχύσει την έγκαιρη διάγνωση και τη διαστρωμάτωση των ασθενών, βελτιστοποιώντας τις στρατηγικές θεραπείας για τη δηλητηρίαση από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί σε τυχαιοποιημένες δοκιμές μεγάλης κλίμακας για να επιβεβαιώσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων προσεγγίσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Αβραμάκου Ευαγγελία","Avramakou Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3661254"],"render_values":[{"text":"uoadl:3661254","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3661254","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3661254","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3661254","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αβραμάκου Ευαγγελία","Avramakou Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3661254","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3661254"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η δηλητηρίαση από παρακεταμόλη αποτελεί μία κύρια αιτία ηπατικής βλάβης που προκαλείται από υπερδοσολογία φαρμάκων και είναι ένας σημαντικός λόγος παρουσίας στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τυπική θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Ν-ακετυλοκυστεΐνης (NAC), η οποία ενισχύει την παραγωγή γλουταθειόνης για την αποτοξίνωση του τοξικού μεταβολίτη Ν-ακετυλο-π-βενζοκινόνη ιμίνη (NAPQI). Παρά την αποτελεσματικότητά του, το συμβατικό πρωτόκολλο NAC σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες, παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο και δυσφορία των ασθενών. Έτσι, διερευνώνται εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και βελτιωμένες διαγνωστικές στρατηγικές για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών υγείας. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση έχει σκοπό την αξιολόγηση των πρόσφατων βιβλιογραφικών δεδομένων σχετικά με την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Υλικά και Μέθοδοι: Για τους σκοπούς της συστηματικής ανασκόπησης, διεξήχθη μια ηλεκτρονική βιβλιογραφική ανασκόπηση χρησιμοποιώντας ως βάσεις δεδομένων τις PubMed και ClinicalTrials.gov, εντοπίζοντας μελέτες που διερευνούν την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η ποιότητα των μελετών που συμπεριελήφθησαν αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κατάλληλη λίστα ελέγχου CASP, ανάλογα με τον τύπο της μελέτης (π.χ. τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ή μελέτες κοόρτης). Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 12 μελέτες. Αρκετές εκ των μελετών διερεύνησαν εναλλακτικά πρωτόκολλα χορήγησης NAC, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων και συντομευμένων σχημάτων, δείχνοντας συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα και λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με το τυποποιημένο πρωτόκολλο των 20,25 ωρών. Επίσης, συνδυαστικές θεραπείες, όπως η χορήγηση NAC μαζί με ονδανσετρόνη ή calmangafodipir, έδειξαν τη δυνατότητα μείωσης των ανεπιθύμητων ενεργειών και της οξειδωτικής ηπατικής βλάβης. Τέλος, νέοι διαγνωστικοί βιοδείκτες, συμπεριλαμβανομένων των μεταβολιτών της παρακεταμόλης, του διαλυτού CD163 και υποδοχέα μαννόζης, αλλά και συνδυασμού των επιπέδων των K18, GLDH και miR-122, ερευνήθηκαν με σκοπό την έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο οξείας ηπατικής βλάβης, βελτιώνοντας πιθανώς τη λήψη κλινικών αποφάσεων. Συμπεράσματα: Τα πρόσφατα βιβλιογραφικά στοιχεία υποστηρίζουν ότι η τροποποίηση στη χορήγηση NAC για τη βελτίωση της ανεκτικότητας δε διακυβεύει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας ή την εμφάνιση περισσότερων ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, οι συνδυαστικές θεραπείες που προτείνονται μπορεί να προσφέρουν πρόσθετα οφέλη, αλλά απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση. Τέλος, η χρήση κατάλληλων βιοδεικτών μπορεί να ενισχύσει την έγκαιρη διάγνωση και τη διαστρωμάτωση των ασθενών, βελτιστοποιώντας τις στρατηγικές θεραπείας για τη δηλητηρίαση από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί σε τυχαιοποιημένες δοκιμές μεγάλης κλίμακας για να επιβεβαιώσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων προσεγγίσεων.","Introduction: Paracetamol poisoning is a leading cause of liver injury caused by drug overdose and is a major reason for emergency department visits worldwide. Standard treatment includes the administration of N-acetylcysteine (NAC), which enhances glutathione production to detoxify the toxic metabolite N-acetyl-p-benzoquinone imine (NAPQI). Despite its effectiveness, the conventional NAC protocol is associated with adverse events, prolonged hospital stays, and patient discomfort. Therefore, alternative therapeutic approaches and improved diagnostic strategies are being explored to optimize health services. Purpose: The present systematic review aims to evaluate recent literature data on the management of paracetamol poisoning in the emergency department. Materials and Methods: For the purposes of the systematic review, an electronic literature review was conducted using PubMed and ClinicalTrials.gov databases, identifying studies investigating the management of paracetamol poisoning in the emergency department. The quality of the included studies was assessed using the appropriate CASP checklist, depending on the type of study (e.g., randomized controlled trials, cohort studies). Results: 12 studies were included in the systematic review. Several of the studies investigated alternative NAC administration protocols, including extended and shortened regimens, showing comparable efficacy and fewer adverse events compared to the standard 20.25-hour protocol. Also, combination therapies, such as NAC administration with ondansetron or calmangafodipir, have shown the potential to reduce adverse events and oxidative liver injury. Finally, novel diagnostic biomarkers, including paracetamol metabolites, soluble CD163 and mannose receptor, and combination of K18, GLDH and miR-122 levels, were investigated with the aim of early identification of patients at high risk of acute liver injury, potentially improving clinical decision-making. Conclusion: Recent literature data support that modifying NAC administration to improve tolerability does not compromise treatment efficacy or increase adverse events. In addition, the proposed combination therapies may offer additional benefits, but further investigation is needed. Finally, the use of appropriate biomarkers may enhance early diagnosis and patient stratification, optimizing treatment strategies for paracetamol poisoning in the emergency department. Future research should focus on large-scale randomized trials to confirm the safety and efficacy of the proposed approaches."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αβραμάκου Ευαγγελία","Avramakou Evangelia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η δηλητηρίαση από παρακεταμόλη αποτελεί μία κύρια αιτία ηπατικής βλάβης που προκαλείται από υπερδοσολογία φαρμάκων και είναι ένας σημαντικός λόγος παρουσίας στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τυπική θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση Ν-ακετυλοκυστεΐνης (NAC), η οποία ενισχύει την παραγωγή γλουταθειόνης για την αποτοξίνωση του τοξικού μεταβολίτη Ν-ακετυλο-π-βενζοκινόνη ιμίνη (NAPQI). Παρά την αποτελεσματικότητά του, το συμβατικό πρωτόκολλο NAC σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες, παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο και δυσφορία των ασθενών. Έτσι, διερευνώνται εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και βελτιωμένες διαγνωστικές στρατηγικές για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών υγείας. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση έχει σκοπό την αξιολόγηση των πρόσφατων βιβλιογραφικών δεδομένων σχετικά με την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Υλικά και Μέθοδοι: Για τους σκοπούς της συστηματικής ανασκόπησης, διεξήχθη μια ηλεκτρονική βιβλιογραφική ανασκόπηση χρησιμοποιώντας ως βάσεις δεδομένων τις PubMed και ClinicalTrials.gov, εντοπίζοντας μελέτες που διερευνούν την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η ποιότητα των μελετών που συμπεριελήφθησαν αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κατάλληλη λίστα ελέγχου CASP, ανάλογα με τον τύπο της μελέτης (π.χ. τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ή μελέτες κοόρτης). Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 12 μελέτες. Αρκετές εκ των μελετών διερεύνησαν εναλλακτικά πρωτόκολλα χορήγησης NAC, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων και συντομευμένων σχημάτων, δείχνοντας συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα και λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με το τυποποιημένο πρωτόκολλο των 20,25 ωρών. Επίσης, συνδυαστικές θεραπείες, όπως η χορήγηση NAC μαζί με ονδανσετρόνη ή calmangafodipir, έδειξαν τη δυνατότητα μείωσης των ανεπιθύμητων ενεργειών και της οξειδωτικής ηπατικής βλάβης. Τέλος, νέοι διαγνωστικοί βιοδείκτες, συμπεριλαμβανομένων των μεταβολιτών της παρακεταμόλης, του διαλυτού CD163 και υποδοχέα μαννόζης, αλλά και συνδυασμού των επιπέδων των K18, GLDH και miR-122, ερευνήθηκαν με σκοπό την έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο οξείας ηπατικής βλάβης, βελτιώνοντας πιθανώς τη λήψη κλινικών αποφάσεων. Συμπεράσματα: Τα πρόσφατα βιβλιογραφικά στοιχεία υποστηρίζουν ότι η τροποποίηση στη χορήγηση NAC για τη βελτίωση της ανεκτικότητας δε διακυβεύει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας ή την εμφάνιση περισσότερων ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, οι συνδυαστικές θεραπείες που προτείνονται μπορεί να προσφέρουν πρόσθετα οφέλη, αλλά απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση. Τέλος, η χρήση κατάλληλων βιοδεικτών μπορεί να ενισχύσει την έγκαιρη διάγνωση και τη διαστρωμάτωση των ασθενών, βελτιστοποιώντας τις στρατηγικές θεραπείας για τη δηλητηρίαση από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί σε τυχαιοποιημένες δοκιμές μεγάλης κλίμακας για να επιβεβαιώσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων προσεγγίσεων.","Introduction: Paracetamol poisoning is a leading cause of liver injury caused by drug overdose and is a major reason for emergency department visits worldwide. Standard treatment includes the administration of N-acetylcysteine (NAC), which enhances glutathione production to detoxify the toxic metabolite N-acetyl-p-benzoquinone imine (NAPQI). Despite its effectiveness, the conventional NAC protocol is associated with adverse events, prolonged hospital stays, and patient discomfort. Therefore, alternative therapeutic approaches and improved diagnostic strategies are being explored to optimize health services. Purpose: The present systematic review aims to evaluate recent literature data on the management of paracetamol poisoning in the emergency department. Materials and Methods: For the purposes of the systematic review, an electronic literature review was conducted using PubMed and ClinicalTrials.gov databases, identifying studies investigating the management of paracetamol poisoning in the emergency department. The quality of the included studies was assessed using the appropriate CASP checklist, depending on the type of study (e.g., randomized controlled trials, cohort studies). Results: 12 studies were included in the systematic review. Several of the studies investigated alternative NAC administration protocols, including extended and shortened regimens, showing comparable efficacy and fewer adverse events compared to the standard 20.25-hour protocol. Also, combination therapies, such as NAC administration with ondansetron or calmangafodipir, have shown the potential to reduce adverse events and oxidative liver injury. Finally, novel diagnostic biomarkers, including paracetamol metabolites, soluble CD163 and mannose receptor, and combination of K18, GLDH and miR-122 levels, were investigated with the aim of early identification of patients at high risk of acute liver injury, potentially improving clinical decision-making. Conclusion: Recent literature data support that modifying NAC administration to improve tolerability does not compromise treatment efficacy or increase adverse events. In addition, the proposed combination therapies may offer additional benefits, but further investigation is needed. Finally, the use of appropriate biomarkers may enhance early diagnosis and patient stratification, optimizing treatment strategies for paracetamol poisoning in the emergency department. Future research should focus on large-scale randomized trials to confirm the safety and efficacy of the proposed approaches."],"dc:identifier":["uoadl:3661254","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3661254"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιμετώπιση δηλητηρίασης από παρακεταμόλη στο ΤΕΠ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:47Z"}