{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:4985304"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:4985304","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εφαρμογή μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού (NIV) & οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής (HNFC) μετά την αποσωλήνωση ασθενών στη ΜΕΘ","abstract":"Εισαγωγή: Ο επεμβατικός μηχανικός αερισμός αποτελεί καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Ωστόσο, η διαδικασία απογαλακτισμού παραμένει πρόκληση, συχνά οδηγώντας σε αναπνευστική κόπωση και αιμοδυναμική αστάθεια. Ο παρατεταμένος επεμβατικός αερισμός σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα. Ο μη επεμβατικός αερισμός (NIV, Non-invasive Ventilation) έχει επιδείξει θετικά αποτελέσματα στη διευκόλυνση της μετάβασης από τον επεμβατικό αερισμό στην αυτόνομη αναπνοή. Εντούτοις, ποσοστό 15-25% των ασθενών παρουσιάζει ανεπαρκή ανταπόκριση στον NIV, υποδεικνύοντας την ανάγκη για εναλλακτικές μεθόδους αναπνευστικής υποστήριξης. Η οξυγονοθεραπεία υψηλής ροής μέσω ρινικής κάνουλας (HFNC, High Flow Nasal, Cannula) έχει δοκιμαστεί ως πιθανή εναλλακτική λύση, με αναφορές βελτιωμένης άνεσης και ανεκτικότητας συγκριτικά με τον NIV. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του HFNC στη μείωση της αποτυχίας αποσωλήνωσης σε ασθενείς υψηλού κινδύνου χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Σκοπός: Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των σύγχρονων μεθόδων υποστήριξης της αναπνευστικής λειτουργίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο μετά τον απογαλακτισμό από τον μηχανικό αερισμό, ο οποίος αποτελεί κρίσιμη διαδικασία στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας. Συγκεκριμένα, η μελέτη εστιάζει στην αξιολόγηση του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού και της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής ως θεραπευτικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση και πρόληψη της αναπνευστικής ανεπάρκειας μετά την αποσωλήνωση, καθώς και την αποφυγή επαναδιασωλήνωσης. Υλικό & Μέθοδος: Μέσω μιας εκτενούς περιγραφικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης σε πέντε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, η εργασία αποσκοπεί στην παρουσίαση και ανάλυση της τρέχουσας επιστημονικής γνώσης, εξετάζοντας τους μηχανισμούς δράσης των συγκεκριμένων τεχνικών, καθώς και τις ενδείξεις και αντενδείξεις εφαρμογής αυτών σε διαφορετικούς πληθυσμούς ασθενών. Επιπλέον, επιχειρείται μια συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του NIV και HFNC στην υποστήριξη της αναπνευστικής λειτουργίας κατά την άμεση μετα-αποσωλήνωση περίοδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη της επαναδιασωλήνωσης, στη διάρκεια της νοσηλείας των ασθενών στη ΜΕΘ και τη θνησιμότητα τόσο στο περιβάλλον της ΜΕΘ όσο κι εκτός αυτής. Αποτελέσματα: Η παρούσα μελέτη ενσωματώνει τα ευρήματα των πλέον πρόσφατων κλινικών δοκιμών και τις τρέχουσες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες, αναδεικνύοντας την κρισιμότητα της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην αναγνώριση και κατηγοριοποίηση των υποομάδων υψηλού κινδύνου, οι οποίες ενδέχεται να αποκομίσουν το μέγιστο θεραπευτικό όφελος από την εφαρμογή είτε του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού είτε της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής. Στο πλαίσιο της ερευνητικής μεθοδολογίας, διεξάγεται συγκριτική ανάλυση οκτώ δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, οι οποίες εξετάζουν την αποτελεσματικότητα της HFNC έναντι του NIV σε πληθυσμούς με υψηλό κίνδυνο επαναδιασωλήνωσης. Η ανάλυση των δεδομένων αυτών αποσκοπεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τη συγκριτική αποτελεσματικότητα των δύο μεθόδων. Τα ευρήματα της μελέτης παρουσιάζονται με κριτική προσέγγιση, ενώ παράλληλα αναδεικνύονται οι μεθοδολογικοί περιορισμοί και οι πιθανές συστηματικές αποκλίσεις (biases) που ενδέχεται να επηρεάζουν την ερμηνεία των αποτελεσμάτων. Συμπέρασμα: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των σύγχρονων στρατηγικών διαχείρισης του απογαλακτισμού από τον μηχανικό αερισμό, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και τη μείωση των επιπλοκών που σχετίζονται με την επαναδιασωλήνωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο επεμβατικός μηχανικός αερισμός αποτελεί καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Ωστόσο, η διαδικασία απογαλακτισμού παραμένει πρόκληση, συχνά οδηγώντας σε αναπνευστική κόπωση και αιμοδυναμική αστάθεια. Ο παρατεταμένος επεμβατικός αερισμός σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα. Ο μη επεμβατικός αερισμός (NIV, Non-invasive Ventilation) έχει επιδείξει θετικά αποτελέσματα στη διευκόλυνση της μετάβασης από τον επεμβατικό αερισμό στην αυτόνομη αναπνοή. Εντούτοις, ποσοστό 15-25% των ασθενών παρουσιάζει ανεπαρκή ανταπόκριση στον NIV, υποδεικνύοντας την ανάγκη για εναλλακτικές μεθόδους αναπνευστικής υποστήριξης. Η οξυγονοθεραπεία υψηλής ροής μέσω ρινικής κάνουλας (HFNC, High Flow Nasal, Cannula) έχει δοκιμαστεί ως πιθανή εναλλακτική λύση, με αναφορές βελτιωμένης άνεσης και ανεκτικότητας συγκριτικά με τον NIV. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του HFNC στη μείωση της αποτυχίας αποσωλήνωσης σε ασθενείς υψηλού κινδύνου χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Σκοπός: Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των σύγχρονων μεθόδων υποστήριξης της αναπνευστικής λειτουργίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο μετά τον απογαλακτισμό από τον μηχανικό αερισμό, ο οποίος αποτελεί κρίσιμη διαδικασία στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας. Συγκεκριμένα, η μελέτη εστιάζει στην αξιολόγηση του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού και της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής ως θεραπευτικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση και πρόληψη της αναπνευστικής ανεπάρκειας μετά την αποσωλήνωση, καθώς και την αποφυγή επαναδιασωλήνωσης. Υλικό &amp; Μέθοδος: Μέσω μιας εκτενούς περιγραφικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης σε πέντε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, η εργασία αποσκοπεί στην παρουσίαση και ανάλυση της τρέχουσας επιστημονικής γνώσης, εξετάζοντας τους μηχανισμούς δράσης των συγκεκριμένων τεχνικών, καθώς και τις ενδείξεις και αντενδείξεις εφαρμογής αυτών σε διαφορετικούς πληθυσμούς ασθενών. Επιπλέον, επιχειρείται μια συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του NIV και HFNC στην υποστήριξη της αναπνευστικής λειτουργίας κατά την άμεση μετα-αποσωλήνωση περίοδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη της επαναδιασωλήνωσης, στη διάρκεια της νοσηλείας των ασθενών στη ΜΕΘ και τη θνησιμότητα τόσο στο περιβάλλον της ΜΕΘ όσο κι εκτός αυτής. Αποτελέσματα: Η παρούσα μελέτη ενσωματώνει τα ευρήματα των πλέον πρόσφατων κλινικών δοκιμών και τις τρέχουσες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες, αναδεικνύοντας την κρισιμότητα της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην αναγνώριση και κατηγοριοποίηση των υποομάδων υψηλού κινδύνου, οι οποίες ενδέχεται να αποκομίσουν το μέγιστο θεραπευτικό όφελος από την εφαρμογή είτε του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού είτε της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής. Στο πλαίσιο της ερευνητικής μεθοδολογίας, διεξάγεται συγκριτική ανάλυση οκτώ δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, οι οποίες εξετάζουν την αποτελεσματικότητα της HFNC έναντι του NIV σε πληθυσμούς με υψηλό κίνδυνο επαναδιασωλήνωσης. Η ανάλυση των δεδομένων αυτών αποσκοπεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τη συγκριτική αποτελεσματικότητα των δύο μεθόδων. Τα ευρήματα της μελέτης παρουσιάζονται με κριτική προσέγγιση, ενώ παράλληλα αναδεικνύονται οι μεθοδολογικοί περιορισμοί και οι πιθανές συστηματικές αποκλίσεις (biases) που ενδέχεται να επηρεάζουν την ερμηνεία των αποτελεσμάτων. Συμπέρασμα: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των σύγχρονων στρατηγικών διαχείρισης του απογαλακτισμού από τον μηχανικό αερισμό, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και τη μείωση των επιπλοκών που σχετίζονται με την επαναδιασωλήνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Εξαρχοπούλου Δήμητρα","Exarchopoulou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:4985304"],"render_values":[{"text":"uoadl:4985304","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/4985304","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/4985304","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A4985304","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Εξαρχοπούλου Δήμητρα","Exarchopoulou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:4985304","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/4985304"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο επεμβατικός μηχανικός αερισμός αποτελεί καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Ωστόσο, η διαδικασία απογαλακτισμού παραμένει πρόκληση, συχνά οδηγώντας σε αναπνευστική κόπωση και αιμοδυναμική αστάθεια. Ο παρατεταμένος επεμβατικός αερισμός σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα. Ο μη επεμβατικός αερισμός (NIV, Non-invasive Ventilation) έχει επιδείξει θετικά αποτελέσματα στη διευκόλυνση της μετάβασης από τον επεμβατικό αερισμό στην αυτόνομη αναπνοή. Εντούτοις, ποσοστό 15-25% των ασθενών παρουσιάζει ανεπαρκή ανταπόκριση στον NIV, υποδεικνύοντας την ανάγκη για εναλλακτικές μεθόδους αναπνευστικής υποστήριξης. Η οξυγονοθεραπεία υψηλής ροής μέσω ρινικής κάνουλας (HFNC, High Flow Nasal, Cannula) έχει δοκιμαστεί ως πιθανή εναλλακτική λύση, με αναφορές βελτιωμένης άνεσης και ανεκτικότητας συγκριτικά με τον NIV. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του HFNC στη μείωση της αποτυχίας αποσωλήνωσης σε ασθενείς υψηλού κινδύνου χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Σκοπός: Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των σύγχρονων μεθόδων υποστήριξης της αναπνευστικής λειτουργίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο μετά τον απογαλακτισμό από τον μηχανικό αερισμό, ο οποίος αποτελεί κρίσιμη διαδικασία στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας. Συγκεκριμένα, η μελέτη εστιάζει στην αξιολόγηση του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού και της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής ως θεραπευτικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση και πρόληψη της αναπνευστικής ανεπάρκειας μετά την αποσωλήνωση, καθώς και την αποφυγή επαναδιασωλήνωσης. Υλικό & Μέθοδος: Μέσω μιας εκτενούς περιγραφικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης σε πέντε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, η εργασία αποσκοπεί στην παρουσίαση και ανάλυση της τρέχουσας επιστημονικής γνώσης, εξετάζοντας τους μηχανισμούς δράσης των συγκεκριμένων τεχνικών, καθώς και τις ενδείξεις και αντενδείξεις εφαρμογής αυτών σε διαφορετικούς πληθυσμούς ασθενών. Επιπλέον, επιχειρείται μια συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του NIV και HFNC στην υποστήριξη της αναπνευστικής λειτουργίας κατά την άμεση μετα-αποσωλήνωση περίοδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη της επαναδιασωλήνωσης, στη διάρκεια της νοσηλείας των ασθενών στη ΜΕΘ και τη θνησιμότητα τόσο στο περιβάλλον της ΜΕΘ όσο κι εκτός αυτής. Αποτελέσματα: Η παρούσα μελέτη ενσωματώνει τα ευρήματα των πλέον πρόσφατων κλινικών δοκιμών και τις τρέχουσες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες, αναδεικνύοντας την κρισιμότητα της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην αναγνώριση και κατηγοριοποίηση των υποομάδων υψηλού κινδύνου, οι οποίες ενδέχεται να αποκομίσουν το μέγιστο θεραπευτικό όφελος από την εφαρμογή είτε του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού είτε της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής. Στο πλαίσιο της ερευνητικής μεθοδολογίας, διεξάγεται συγκριτική ανάλυση οκτώ δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, οι οποίες εξετάζουν την αποτελεσματικότητα της HFNC έναντι του NIV σε πληθυσμούς με υψηλό κίνδυνο επαναδιασωλήνωσης. Η ανάλυση των δεδομένων αυτών αποσκοπεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τη συγκριτική αποτελεσματικότητα των δύο μεθόδων. Τα ευρήματα της μελέτης παρουσιάζονται με κριτική προσέγγιση, ενώ παράλληλα αναδεικνύονται οι μεθοδολογικοί περιορισμοί και οι πιθανές συστηματικές αποκλίσεις (biases) που ενδέχεται να επηρεάζουν την ερμηνεία των αποτελεσμάτων. Συμπέρασμα: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των σύγχρονων στρατηγικών διαχείρισης του απογαλακτισμού από τον μηχανικό αερισμό, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και τη μείωση των επιπλοκών που σχετίζονται με την επαναδιασωλήνωση.","Introduction: Invasive mechanical ventilation is an established therapeutic approach for managing respiratory failure. However, the weaning process remains challenging, often leading to respiratory fatigue and hemodynamic instability. Prolonged invasive ventilation is associated with increased morbidity. Non-invasive ventilation (NIV) has shown positive results in facilitating the transition from invasive ventilation to autonomous breathing. Nevertheless, 15-25% of patients show inadequate response to NIV, indicating the need for alternative respiratory support methods. High-flow nasal cannula oxygen therapy (HFNC) has emerged as a potential alternative, with reports of improved comfort and tolerability compared to NIV. However, the effectiveness of HFNC in reducing extubation failure in high-risk patients requires further investigation. Objective: This thesis focuses on investigating contemporary methods of respiratory function support, with particular emphasis on the period following weaning from mechanical ventilation, which is a critical process in intensive care. Specifically, the study focuses on evaluating non-invasive mechanical ventilation and high-flow oxygen therapy as therapeutic strategies for managing and preventing respiratory failure, as well as avoiding reintubation. Materials & Methods: Through an extensive descriptive literature review in five electronic databases, this work aims to present and analyze current scientific knowledge, examining the mechanisms of action of these specific techniques, as well as the indications and contraindications for their application in different patient populations. Additionally, a comparative evaluation of the effectiveness of NIV and HFNC in supporting respiratory function during the immediate post-extubation period is attempted, with particular emphasis on preventing reintubation, ICU length of stay, and mortality both within and outside the ICU environment. Results: This study incorporates findings from the most recent clinical trials and current international guidelines, highlighting the criticality of an individualized therapeutic approach. Emphasis is placed on identifying and categorizing high-risk subgroups that may derive maximum therapeutic benefit from the application of either non-invasive mechanical ventilation or high-flow oxygen therapy. As part of the research methodology, a comparative analysis of eight published randomized clinical trials is conducted, examining the effectiveness of HFNC versus NIV in populations at high risk of reintubation. The analysis of these data aims to draw conclusions regarding the comparative effectiveness of the two methods. The study's findings are presented with a critical approach, while methodological limitations and potential systematic biases that may affect the interpretation of results are highlighted. Conclusion: This research aims to contribute to a better understanding of contemporary strategies for managing weaning from mechanical ventilation, offering valuable information for optimizing clinical practice and reducing complications associated with reintubation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εφαρμογή μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού (NIV) & οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής (HNFC) μετά την αποσωλήνωση ασθενών στη ΜΕΘ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Εξαρχοπούλου Δήμητρα","Exarchopoulou Dimitra"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο επεμβατικός μηχανικός αερισμός αποτελεί καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Ωστόσο, η διαδικασία απογαλακτισμού παραμένει πρόκληση, συχνά οδηγώντας σε αναπνευστική κόπωση και αιμοδυναμική αστάθεια. Ο παρατεταμένος επεμβατικός αερισμός σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα. Ο μη επεμβατικός αερισμός (NIV, Non-invasive Ventilation) έχει επιδείξει θετικά αποτελέσματα στη διευκόλυνση της μετάβασης από τον επεμβατικό αερισμό στην αυτόνομη αναπνοή. Εντούτοις, ποσοστό 15-25% των ασθενών παρουσιάζει ανεπαρκή ανταπόκριση στον NIV, υποδεικνύοντας την ανάγκη για εναλλακτικές μεθόδους αναπνευστικής υποστήριξης. Η οξυγονοθεραπεία υψηλής ροής μέσω ρινικής κάνουλας (HFNC, High Flow Nasal, Cannula) έχει δοκιμαστεί ως πιθανή εναλλακτική λύση, με αναφορές βελτιωμένης άνεσης και ανεκτικότητας συγκριτικά με τον NIV. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του HFNC στη μείωση της αποτυχίας αποσωλήνωσης σε ασθενείς υψηλού κινδύνου χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Σκοπός: Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των σύγχρονων μεθόδων υποστήριξης της αναπνευστικής λειτουργίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο μετά τον απογαλακτισμό από τον μηχανικό αερισμό, ο οποίος αποτελεί κρίσιμη διαδικασία στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας. Συγκεκριμένα, η μελέτη εστιάζει στην αξιολόγηση του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού και της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής ως θεραπευτικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση και πρόληψη της αναπνευστικής ανεπάρκειας μετά την αποσωλήνωση, καθώς και την αποφυγή επαναδιασωλήνωσης. Υλικό & Μέθοδος: Μέσω μιας εκτενούς περιγραφικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης σε πέντε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, η εργασία αποσκοπεί στην παρουσίαση και ανάλυση της τρέχουσας επιστημονικής γνώσης, εξετάζοντας τους μηχανισμούς δράσης των συγκεκριμένων τεχνικών, καθώς και τις ενδείξεις και αντενδείξεις εφαρμογής αυτών σε διαφορετικούς πληθυσμούς ασθενών. Επιπλέον, επιχειρείται μια συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του NIV και HFNC στην υποστήριξη της αναπνευστικής λειτουργίας κατά την άμεση μετα-αποσωλήνωση περίοδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη της επαναδιασωλήνωσης, στη διάρκεια της νοσηλείας των ασθενών στη ΜΕΘ και τη θνησιμότητα τόσο στο περιβάλλον της ΜΕΘ όσο κι εκτός αυτής. Αποτελέσματα: Η παρούσα μελέτη ενσωματώνει τα ευρήματα των πλέον πρόσφατων κλινικών δοκιμών και τις τρέχουσες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες, αναδεικνύοντας την κρισιμότητα της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην αναγνώριση και κατηγοριοποίηση των υποομάδων υψηλού κινδύνου, οι οποίες ενδέχεται να αποκομίσουν το μέγιστο θεραπευτικό όφελος από την εφαρμογή είτε του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού είτε της οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής. Στο πλαίσιο της ερευνητικής μεθοδολογίας, διεξάγεται συγκριτική ανάλυση οκτώ δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, οι οποίες εξετάζουν την αποτελεσματικότητα της HFNC έναντι του NIV σε πληθυσμούς με υψηλό κίνδυνο επαναδιασωλήνωσης. Η ανάλυση των δεδομένων αυτών αποσκοπεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τη συγκριτική αποτελεσματικότητα των δύο μεθόδων. Τα ευρήματα της μελέτης παρουσιάζονται με κριτική προσέγγιση, ενώ παράλληλα αναδεικνύονται οι μεθοδολογικοί περιορισμοί και οι πιθανές συστηματικές αποκλίσεις (biases) που ενδέχεται να επηρεάζουν την ερμηνεία των αποτελεσμάτων. Συμπέρασμα: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των σύγχρονων στρατηγικών διαχείρισης του απογαλακτισμού από τον μηχανικό αερισμό, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και τη μείωση των επιπλοκών που σχετίζονται με την επαναδιασωλήνωση.","Introduction: Invasive mechanical ventilation is an established therapeutic approach for managing respiratory failure. However, the weaning process remains challenging, often leading to respiratory fatigue and hemodynamic instability. Prolonged invasive ventilation is associated with increased morbidity. Non-invasive ventilation (NIV) has shown positive results in facilitating the transition from invasive ventilation to autonomous breathing. Nevertheless, 15-25% of patients show inadequate response to NIV, indicating the need for alternative respiratory support methods. High-flow nasal cannula oxygen therapy (HFNC) has emerged as a potential alternative, with reports of improved comfort and tolerability compared to NIV. However, the effectiveness of HFNC in reducing extubation failure in high-risk patients requires further investigation. Objective: This thesis focuses on investigating contemporary methods of respiratory function support, with particular emphasis on the period following weaning from mechanical ventilation, which is a critical process in intensive care. Specifically, the study focuses on evaluating non-invasive mechanical ventilation and high-flow oxygen therapy as therapeutic strategies for managing and preventing respiratory failure, as well as avoiding reintubation. Materials & Methods: Through an extensive descriptive literature review in five electronic databases, this work aims to present and analyze current scientific knowledge, examining the mechanisms of action of these specific techniques, as well as the indications and contraindications for their application in different patient populations. Additionally, a comparative evaluation of the effectiveness of NIV and HFNC in supporting respiratory function during the immediate post-extubation period is attempted, with particular emphasis on preventing reintubation, ICU length of stay, and mortality both within and outside the ICU environment. Results: This study incorporates findings from the most recent clinical trials and current international guidelines, highlighting the criticality of an individualized therapeutic approach. Emphasis is placed on identifying and categorizing high-risk subgroups that may derive maximum therapeutic benefit from the application of either non-invasive mechanical ventilation or high-flow oxygen therapy. As part of the research methodology, a comparative analysis of eight published randomized clinical trials is conducted, examining the effectiveness of HFNC versus NIV in populations at high risk of reintubation. The analysis of these data aims to draw conclusions regarding the comparative effectiveness of the two methods. The study's findings are presented with a critical approach, while methodological limitations and potential systematic biases that may affect the interpretation of results are highlighted. Conclusion: This research aims to contribute to a better understanding of contemporary strategies for managing weaning from mechanical ventilation, offering valuable information for optimizing clinical practice and reducing complications associated with reintubation."],"dc:identifier":["uoadl:4985304","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/4985304"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εφαρμογή μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού (NIV) & οξυγονοθεραπείας υψηλής ροής (HNFC) μετά την αποσωλήνωση ασθενών στη ΜΕΘ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:49Z"}