{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5294503"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5294503","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης στην ανίχνευση στεφανιαίας νόσου κατά τη διάρκεια της δυναμικής υπερηχογραφίας με δοβουταμίνη.","abstract":"Εισαγωγή-Σκοπός: Η διάγνωση της στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) παραμένει πρόκληση, απαιτώντας συχνά της χρήση περισσότερων της μιας εξεταστικών μεθόδων. Η κλασική στεφανιογραφία παραμένει η μέθοδος αναφοράς ενώ οι αναίμακτες μέθοδοι φιλοδοξούν να βελτιώσουν τη διαγνωστική τους ακρίβεια. Εδραιωμένη θέση μεταξύ των τελευταίων κατέχει ο λειτουργικός έλεγχος ισχαιμίας με την υπερηχογραφική δοκιμασία φόρτισης με δοβουταμίνη (dobutamine stress echo, DSE) μέσω της χρήσης του δείκτη τοιχωματικής κινητικότητας (wall motion score index, WMSI). Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η υπερηχοκαρδιογραφική εκτίμηση της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης (myocardial strain) με την τεχνική Speckle Tracking, χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για την ποσοτική αποτίμηση της τμηματικής ή/και συνολικής συστολικής απόδοσης των καρδιακών κοιλοτήτων στην ηρεμία. Η αξία, ωστόσο, της μεθόδου κατά το DSE δεν έχει επαρκώς μελετηθεί. Έτσι, σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η πιθανή προστιθέμενη αξία του myocardial strain κατά το DSE στην ανίχνευση ΣΝ συμπληρωματικά με το WMSI. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 52 συμπτωματικά άτομα με ενδιάμεση ή υψηλή (> 15-85%) σταθμισμένη κλινική πιθανότητα για αποφρακτική ΣΝ. Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 62.8 έτη και 35 (67 %) εξ αυτών ήταν άνδρες. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν αρχικά σε DSE. Επί παθολογικού DSE ακολούθησε κλασική επεμβατική στεφανιογραφία ενώ επί φυσιολογικού DSE αξονική στεφανιογραφία για την οριστική διάγνωση ή αποκλεισμό της ΣΝ. Στένωση ≥ 50% του στελέχους της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας ή/και ≥ 70% των 3 κύριων στεφανιαίων αρτηριών ή των μεγάλων κλάδων αυτών έθεσε τη διάγνωση της ΣΝ. Κατά το DSE, υπολογίστηκε το WMSI και μετρήθηκε η συνολική επιμήκης παραμόρφωση (global longitudinal strain, GLS) των 18 τμημάτων της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και των 3 (ελεύθερο τοίχωμα) και 6 (ελεύθερο τοίχωμα + μεσοκοιλιακό διάφραγμα) τμημάτων της δεξιάς κοιλίας (ΔΚ). Οι μεταβολές του GLS κατά το DSE συσχετίστηκαν με την παρουσία ΣΝ. Αποτελέσματα: Στεφανιαία νόσος διαγνώστηκε σε 21 (40 %) άτομα με διάμεση τιμή τις 2.0 στενωμένες αρτηρίες. Οι ασθενείς με ΣΝ είχαν σημαντικά μεγαλύτερη μεταβολή στο WMSI κατά τη διάρκεια του στρες σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς ΣΝ: +0.18 (από 1.05 σε 1.23) έναντι +0.03 (από 1.00 σε 1.03). Επιπλέον, οι μεταβολές στο GLS της ΑΚ κατά τη διάρκεια του stress ήταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: +0.9% (από -25.6% σε -24.9%) έναντι -3.2% (από -24.7% σε -27.9%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +3.0% (από -25,6% σε -22.6%) έναντι -4.3% (από -24.7% σε -29.0%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα. Αναφορικά με τις μεταβολές στο GLS της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE, αυτές ήταν, επίσης, προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: για το GLS του ελευθέρου τοιχώματος της ΔΚ +0,9% (από -25,0% σε -24,1%) έναντι -3,1% (από -25,0% σε -28,1%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +2,0% (από -25,0% σε -23,0%) έναντι -6,2% (από -25,0% σε -31,2%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα / για το GLS των 6 τμημάτων της ΔΚ +0.9% (από -23.2% σε -22.3%) έναντι -4.0% (από -22.3% σε -26.3%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +1.6% (από -23.2% σε -21.6%) έναντι -7.1% (από -22.3% σε -29.4%), αντίστοιχα. Όλες οι ανωτέρω διαφορές μεταξύ των 2 ομάδων ήταν στατιστικά σημαντικές (p<0.05). Οι τιμές 0.03 για τη μεταβολή του WMSI, 0.0 για τη μεταβολή του GLS της ΑΚ, -1.8 και -2.0 για τη μεταβολή του GLS του ελευθέρου τοιχώματος και των 6 τμημάτων της ΔΚ, αντίστοιχα, μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης φόρτισης παρείχαν ως cut-off τη βέλτιστη διαγνωστική ακρίβεια για την ανίχνευση της ΣΝ (AUC 0.892, 0.868, 0.848 και 0.877, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Το GLS τόσο της ΑΚ όσο και της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE αναδεικνύονται ως πολλά υποσχόμενοι υπερηχοκαρδιογραφικοί δείκτες που μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της ΣΝ, συμπληρωματικά του WMSI.","abstract_html":"Εισαγωγή-Σκοπός: Η διάγνωση της στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) παραμένει πρόκληση, απαιτώντας συχνά της χρήση περισσότερων της μιας εξεταστικών μεθόδων. Η κλασική στεφανιογραφία παραμένει η μέθοδος αναφοράς ενώ οι αναίμακτες μέθοδοι φιλοδοξούν να βελτιώσουν τη διαγνωστική τους ακρίβεια. Εδραιωμένη θέση μεταξύ των τελευταίων κατέχει ο λειτουργικός έλεγχος ισχαιμίας με την υπερηχογραφική δοκιμασία φόρτισης με δοβουταμίνη (dobutamine stress echo, DSE) μέσω της χρήσης του δείκτη τοιχωματικής κινητικότητας (wall motion score index, WMSI). Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η υπερηχοκαρδιογραφική εκτίμηση της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης (myocardial strain) με την τεχνική Speckle Tracking, χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για την ποσοτική αποτίμηση της τμηματικής ή/και συνολικής συστολικής απόδοσης των καρδιακών κοιλοτήτων στην ηρεμία. Η αξία, ωστόσο, της μεθόδου κατά το DSE δεν έχει επαρκώς μελετηθεί. Έτσι, σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η πιθανή προστιθέμενη αξία του myocardial strain κατά το DSE στην ανίχνευση ΣΝ συμπληρωματικά με το WMSI. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 52 συμπτωματικά άτομα με ενδιάμεση ή υψηλή (&gt; 15-85%) σταθμισμένη κλινική πιθανότητα για αποφρακτική ΣΝ. Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 62.8 έτη και 35 (67 %) εξ αυτών ήταν άνδρες. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν αρχικά σε DSE. Επί παθολογικού DSE ακολούθησε κλασική επεμβατική στεφανιογραφία ενώ επί φυσιολογικού DSE αξονική στεφανιογραφία για την οριστική διάγνωση ή αποκλεισμό της ΣΝ. Στένωση ≥ 50% του στελέχους της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας ή/και ≥ 70% των 3 κύριων στεφανιαίων αρτηριών ή των μεγάλων κλάδων αυτών έθεσε τη διάγνωση της ΣΝ. Κατά το DSE, υπολογίστηκε το WMSI και μετρήθηκε η συνολική επιμήκης παραμόρφωση (global longitudinal strain, GLS) των 18 τμημάτων της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και των 3 (ελεύθερο τοίχωμα) και 6 (ελεύθερο τοίχωμα + μεσοκοιλιακό διάφραγμα) τμημάτων της δεξιάς κοιλίας (ΔΚ). Οι μεταβολές του GLS κατά το DSE συσχετίστηκαν με την παρουσία ΣΝ. Αποτελέσματα: Στεφανιαία νόσος διαγνώστηκε σε 21 (40 %) άτομα με διάμεση τιμή τις 2.0 στενωμένες αρτηρίες. Οι ασθενείς με ΣΝ είχαν σημαντικά μεγαλύτερη μεταβολή στο WMSI κατά τη διάρκεια του στρες σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς ΣΝ: +0.18 (από 1.05 σε 1.23) έναντι +0.03 (από 1.00 σε 1.03). Επιπλέον, οι μεταβολές στο GLS της ΑΚ κατά τη διάρκεια του stress ήταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: +0.9% (από -25.6% σε -24.9%) έναντι -3.2% (από -24.7% σε -27.9%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +3.0% (από -25,6% σε -22.6%) έναντι -4.3% (από -24.7% σε -29.0%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα. Αναφορικά με τις μεταβολές στο GLS της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE, αυτές ήταν, επίσης, προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: για το GLS του ελευθέρου τοιχώματος της ΔΚ +0,9% (από -25,0% σε -24,1%) έναντι -3,1% (από -25,0% σε -28,1%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +2,0% (από -25,0% σε -23,0%) έναντι -6,2% (από -25,0% σε -31,2%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα / για το GLS των 6 τμημάτων της ΔΚ +0.9% (από -23.2% σε -22.3%) έναντι -4.0% (από -22.3% σε -26.3%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +1.6% (από -23.2% σε -21.6%) έναντι -7.1% (από -22.3% σε -29.4%), αντίστοιχα. Όλες οι ανωτέρω διαφορές μεταξύ των 2 ομάδων ήταν στατιστικά σημαντικές (p&lt;0.05). Οι τιμές 0.03 για τη μεταβολή του WMSI, 0.0 για τη μεταβολή του GLS της ΑΚ, -1.8 και -2.0 για τη μεταβολή του GLS του ελευθέρου τοιχώματος και των 6 τμημάτων της ΔΚ, αντίστοιχα, μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης φόρτισης παρείχαν ως cut-off τη βέλτιστη διαγνωστική ακρίβεια για την ανίχνευση της ΣΝ (AUC 0.892, 0.868, 0.848 και 0.877, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Το GLS τόσο της ΑΚ όσο και της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE αναδεικνύονται ως πολλά υποσχόμενοι υπερηχοκαρδιογραφικοί δείκτες που μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της ΣΝ, συμπληρωματικά του WMSI.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιάκος Χαράλαμπος","Liakos Charalampos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5294503"],"render_values":[{"text":"uoadl:5294503","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5294503","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5294503","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5294503","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιάκος Χαράλαμπος","Liakos Charalampos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5294503","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5294503"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή-Σκοπός: Η διάγνωση της στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) παραμένει πρόκληση, απαιτώντας συχνά της χρήση περισσότερων της μιας εξεταστικών μεθόδων. Η κλασική στεφανιογραφία παραμένει η μέθοδος αναφοράς ενώ οι αναίμακτες μέθοδοι φιλοδοξούν να βελτιώσουν τη διαγνωστική τους ακρίβεια. Εδραιωμένη θέση μεταξύ των τελευταίων κατέχει ο λειτουργικός έλεγχος ισχαιμίας με την υπερηχογραφική δοκιμασία φόρτισης με δοβουταμίνη (dobutamine stress echo, DSE) μέσω της χρήσης του δείκτη τοιχωματικής κινητικότητας (wall motion score index, WMSI). Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η υπερηχοκαρδιογραφική εκτίμηση της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης (myocardial strain) με την τεχνική Speckle Tracking, χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για την ποσοτική αποτίμηση της τμηματικής ή/και συνολικής συστολικής απόδοσης των καρδιακών κοιλοτήτων στην ηρεμία. Η αξία, ωστόσο, της μεθόδου κατά το DSE δεν έχει επαρκώς μελετηθεί. Έτσι, σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η πιθανή προστιθέμενη αξία του myocardial strain κατά το DSE στην ανίχνευση ΣΝ συμπληρωματικά με το WMSI. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 52 συμπτωματικά άτομα με ενδιάμεση ή υψηλή (> 15-85%) σταθμισμένη κλινική πιθανότητα για αποφρακτική ΣΝ. Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 62.8 έτη και 35 (67 %) εξ αυτών ήταν άνδρες. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν αρχικά σε DSE. Επί παθολογικού DSE ακολούθησε κλασική επεμβατική στεφανιογραφία ενώ επί φυσιολογικού DSE αξονική στεφανιογραφία για την οριστική διάγνωση ή αποκλεισμό της ΣΝ. Στένωση ≥ 50% του στελέχους της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας ή/και ≥ 70% των 3 κύριων στεφανιαίων αρτηριών ή των μεγάλων κλάδων αυτών έθεσε τη διάγνωση της ΣΝ. Κατά το DSE, υπολογίστηκε το WMSI και μετρήθηκε η συνολική επιμήκης παραμόρφωση (global longitudinal strain, GLS) των 18 τμημάτων της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και των 3 (ελεύθερο τοίχωμα) και 6 (ελεύθερο τοίχωμα + μεσοκοιλιακό διάφραγμα) τμημάτων της δεξιάς κοιλίας (ΔΚ). Οι μεταβολές του GLS κατά το DSE συσχετίστηκαν με την παρουσία ΣΝ. Αποτελέσματα: Στεφανιαία νόσος διαγνώστηκε σε 21 (40 %) άτομα με διάμεση τιμή τις 2.0 στενωμένες αρτηρίες. Οι ασθενείς με ΣΝ είχαν σημαντικά μεγαλύτερη μεταβολή στο WMSI κατά τη διάρκεια του στρες σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς ΣΝ: +0.18 (από 1.05 σε 1.23) έναντι +0.03 (από 1.00 σε 1.03). Επιπλέον, οι μεταβολές στο GLS της ΑΚ κατά τη διάρκεια του stress ήταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: +0.9% (από -25.6% σε -24.9%) έναντι -3.2% (από -24.7% σε -27.9%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +3.0% (από -25,6% σε -22.6%) έναντι -4.3% (από -24.7% σε -29.0%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα. Αναφορικά με τις μεταβολές στο GLS της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE, αυτές ήταν, επίσης, προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: για το GLS του ελευθέρου τοιχώματος της ΔΚ +0,9% (από -25,0% σε -24,1%) έναντι -3,1% (από -25,0% σε -28,1%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +2,0% (από -25,0% σε -23,0%) έναντι -6,2% (από -25,0% σε -31,2%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα / για το GLS των 6 τμημάτων της ΔΚ +0.9% (από -23.2% σε -22.3%) έναντι -4.0% (από -22.3% σε -26.3%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +1.6% (από -23.2% σε -21.6%) έναντι -7.1% (από -22.3% σε -29.4%), αντίστοιχα. Όλες οι ανωτέρω διαφορές μεταξύ των 2 ομάδων ήταν στατιστικά σημαντικές (p<0.05). Οι τιμές 0.03 για τη μεταβολή του WMSI, 0.0 για τη μεταβολή του GLS της ΑΚ, -1.8 και -2.0 για τη μεταβολή του GLS του ελευθέρου τοιχώματος και των 6 τμημάτων της ΔΚ, αντίστοιχα, μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης φόρτισης παρείχαν ως cut-off τη βέλτιστη διαγνωστική ακρίβεια για την ανίχνευση της ΣΝ (AUC 0.892, 0.868, 0.848 και 0.877, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Το GLS τόσο της ΑΚ όσο και της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE αναδεικνύονται ως πολλά υποσχόμενοι υπερηχοκαρδιογραφικοί δείκτες που μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της ΣΝ, συμπληρωματικά του WMSI.","Introduction-Purpose: Τhe diagnosis of coronary artery disease (CAD) remains challenging, often requiring the use of more than one examining methods. Classic coronary angiography remains the reference method whereas non-invasive methods aspire to improve their diagnostic accuracy. Among the latter, dobutamine stress echo (DSE) holds an established position as a functional ischemia testing through the use of wall motion score index (WMSI). In recent years, however, the echocardiographic assessment of myocardial strain with the Speckle Tracking technique, is increasingly used to quantitatively assess the resting segmental or/and global systolic performance of the cardiac chambers. However, the value of this method during DSE has not been adequately studied. Thus, the aim of the present study was to evaluate the possible incremental role of myocardial strain during DSE in the detection of CAD in addition to WMSI. Methods: Fifty two (52) symptomatic individuals with an intermediate or high (> 15-85%) weighted clinical likelihood of obstructive CAD were studied. The mean age of the participants was 62.8 years and 35 (67 %) of them were male. Participants first underwent a DSE. A classic invasive or a computed tomography (CT) coronary angiography was subsequently undertaken to rule-in / rule-out CAD, in individuals with an abnormal or normal DSE result, respectively. Stenosis of ≥ 50% of the left main coronary artery (LMCA) or/and ≥ 70% of the 3 major coronary arteries or/and their main branches established the diagnosis of CAD. During DSE, the WMSI was calculated and the global longitudinal strain (GLS) of the 18 segments of the left ventricle and the 3 (free wall) and 6 (free wall + interventricular septum) segments of the right ventricle were measured. Changes in GLS during DSE were associated with the presence of CAD. Results: CAD was diagnosed in 21 (40 %) subjects with a median number of 2.0 narrowed arteries. Patients with CAD had significantly higher change in WMSI during stress as compared to non-CAD individuals: +0.18 (from 1.05 to 1.23) versus +0.03 (from 1.00 to 1.03). Moreover, changes in LV-GLS during stress were toward different directions in the CAD versus the non-CAD group: +0.9% (from -25.6% to -24.9%) versus -3.2% (from -24.7% to -27.9%) between rest and low-dose stress and +3.0% (from -25.6% to -22.6%) versus -4.3% (from -24.7% to -29.0%) between rest and peak-dose stress, respectively. Regarding changes in RV-GLS during stress, these were also toward different directions in the CAD versus the non-CAD group: for free wall RV-GLS; +0.9% (from -25.0% to -24.1%) versus -3.1% (from -25.0% to -28.1%) between rest and low-dose stress and +2.0% (from -25.0% to -23.0%) versus -6.2% (from -25.0% to -31.2%) between rest and peak-dose stress, respectively / for 6 segment RV-GLS; +0.9% (from -23.2% to -22.3%) versus -4.0% (from -22.3% to -26.3%) between rest and low-dose stress and +1.6% (from -23.2% to -21.6%) versus -7.1% (from -22.3% to -29.4%) between rest and peak-dose stress, respectively. All aforementioned differences between the 2 groups were statistically significant (p<0.05). The values of 0.03 for the change in WMSI, 0.0 for the change in LV-GLS, -1.8 and -2.0 for the change in free wall RV-GLS and in 6 segments RV-GLS, respectively between rest and peak-dose stress provided the optimal diagnostic accuracy cut-off for the detection of CAD (AUC 0.892, 0.868, 0.848 and 0.877, respectively). Conclusions: Both LV-GLS and RV-GLS during DSE emerge as promising echocardiographic indices that can assist in the diagnosis of CAD in addition to WMSI."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης στην ανίχνευση στεφανιαίας νόσου κατά τη διάρκεια της δυναμικής υπερηχογραφίας με δοβουταμίνη."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιάκος Χαράλαμπος","Liakos Charalampos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή-Σκοπός: Η διάγνωση της στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) παραμένει πρόκληση, απαιτώντας συχνά της χρήση περισσότερων της μιας εξεταστικών μεθόδων. Η κλασική στεφανιογραφία παραμένει η μέθοδος αναφοράς ενώ οι αναίμακτες μέθοδοι φιλοδοξούν να βελτιώσουν τη διαγνωστική τους ακρίβεια. Εδραιωμένη θέση μεταξύ των τελευταίων κατέχει ο λειτουργικός έλεγχος ισχαιμίας με την υπερηχογραφική δοκιμασία φόρτισης με δοβουταμίνη (dobutamine stress echo, DSE) μέσω της χρήσης του δείκτη τοιχωματικής κινητικότητας (wall motion score index, WMSI). Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η υπερηχοκαρδιογραφική εκτίμηση της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης (myocardial strain) με την τεχνική Speckle Tracking, χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για την ποσοτική αποτίμηση της τμηματικής ή/και συνολικής συστολικής απόδοσης των καρδιακών κοιλοτήτων στην ηρεμία. Η αξία, ωστόσο, της μεθόδου κατά το DSE δεν έχει επαρκώς μελετηθεί. Έτσι, σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η πιθανή προστιθέμενη αξία του myocardial strain κατά το DSE στην ανίχνευση ΣΝ συμπληρωματικά με το WMSI. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 52 συμπτωματικά άτομα με ενδιάμεση ή υψηλή (> 15-85%) σταθμισμένη κλινική πιθανότητα για αποφρακτική ΣΝ. Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 62.8 έτη και 35 (67 %) εξ αυτών ήταν άνδρες. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν αρχικά σε DSE. Επί παθολογικού DSE ακολούθησε κλασική επεμβατική στεφανιογραφία ενώ επί φυσιολογικού DSE αξονική στεφανιογραφία για την οριστική διάγνωση ή αποκλεισμό της ΣΝ. Στένωση ≥ 50% του στελέχους της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας ή/και ≥ 70% των 3 κύριων στεφανιαίων αρτηριών ή των μεγάλων κλάδων αυτών έθεσε τη διάγνωση της ΣΝ. Κατά το DSE, υπολογίστηκε το WMSI και μετρήθηκε η συνολική επιμήκης παραμόρφωση (global longitudinal strain, GLS) των 18 τμημάτων της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και των 3 (ελεύθερο τοίχωμα) και 6 (ελεύθερο τοίχωμα + μεσοκοιλιακό διάφραγμα) τμημάτων της δεξιάς κοιλίας (ΔΚ). Οι μεταβολές του GLS κατά το DSE συσχετίστηκαν με την παρουσία ΣΝ. Αποτελέσματα: Στεφανιαία νόσος διαγνώστηκε σε 21 (40 %) άτομα με διάμεση τιμή τις 2.0 στενωμένες αρτηρίες. Οι ασθενείς με ΣΝ είχαν σημαντικά μεγαλύτερη μεταβολή στο WMSI κατά τη διάρκεια του στρες σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς ΣΝ: +0.18 (από 1.05 σε 1.23) έναντι +0.03 (από 1.00 σε 1.03). Επιπλέον, οι μεταβολές στο GLS της ΑΚ κατά τη διάρκεια του stress ήταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: +0.9% (από -25.6% σε -24.9%) έναντι -3.2% (από -24.7% σε -27.9%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +3.0% (από -25,6% σε -22.6%) έναντι -4.3% (από -24.7% σε -29.0%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα. Αναφορικά με τις μεταβολές στο GLS της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE, αυτές ήταν, επίσης, προς διαφορετικές κατευθύνσεις στην ομάδα της ΣΝ έναντι της ομάδας χωρίς ΣΝ: για το GLS του ελευθέρου τοιχώματος της ΔΚ +0,9% (από -25,0% σε -24,1%) έναντι -3,1% (από -25,0% σε -28,1%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +2,0% (από -25,0% σε -23,0%) έναντι -6,2% (από -25,0% σε -31,2%) μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης δόσης φόρτισης, αντίστοιχα / για το GLS των 6 τμημάτων της ΔΚ +0.9% (από -23.2% σε -22.3%) έναντι -4.0% (από -22.3% σε -26.3%) μεταξύ ηρεμίας και χαμηλής δόσης φόρτισης και +1.6% (από -23.2% σε -21.6%) έναντι -7.1% (από -22.3% σε -29.4%), αντίστοιχα. Όλες οι ανωτέρω διαφορές μεταξύ των 2 ομάδων ήταν στατιστικά σημαντικές (p<0.05). Οι τιμές 0.03 για τη μεταβολή του WMSI, 0.0 για τη μεταβολή του GLS της ΑΚ, -1.8 και -2.0 για τη μεταβολή του GLS του ελευθέρου τοιχώματος και των 6 τμημάτων της ΔΚ, αντίστοιχα, μεταξύ ηρεμίας και μέγιστης φόρτισης παρείχαν ως cut-off τη βέλτιστη διαγνωστική ακρίβεια για την ανίχνευση της ΣΝ (AUC 0.892, 0.868, 0.848 και 0.877, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Το GLS τόσο της ΑΚ όσο και της ΔΚ κατά τη διάρκεια του DSE αναδεικνύονται ως πολλά υποσχόμενοι υπερηχοκαρδιογραφικοί δείκτες που μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της ΣΝ, συμπληρωματικά του WMSI.","Introduction-Purpose: Τhe diagnosis of coronary artery disease (CAD) remains challenging, often requiring the use of more than one examining methods. Classic coronary angiography remains the reference method whereas non-invasive methods aspire to improve their diagnostic accuracy. Among the latter, dobutamine stress echo (DSE) holds an established position as a functional ischemia testing through the use of wall motion score index (WMSI). In recent years, however, the echocardiographic assessment of myocardial strain with the Speckle Tracking technique, is increasingly used to quantitatively assess the resting segmental or/and global systolic performance of the cardiac chambers. However, the value of this method during DSE has not been adequately studied. Thus, the aim of the present study was to evaluate the possible incremental role of myocardial strain during DSE in the detection of CAD in addition to WMSI. Methods: Fifty two (52) symptomatic individuals with an intermediate or high (> 15-85%) weighted clinical likelihood of obstructive CAD were studied. The mean age of the participants was 62.8 years and 35 (67 %) of them were male. Participants first underwent a DSE. A classic invasive or a computed tomography (CT) coronary angiography was subsequently undertaken to rule-in / rule-out CAD, in individuals with an abnormal or normal DSE result, respectively. Stenosis of ≥ 50% of the left main coronary artery (LMCA) or/and ≥ 70% of the 3 major coronary arteries or/and their main branches established the diagnosis of CAD. During DSE, the WMSI was calculated and the global longitudinal strain (GLS) of the 18 segments of the left ventricle and the 3 (free wall) and 6 (free wall + interventricular septum) segments of the right ventricle were measured. Changes in GLS during DSE were associated with the presence of CAD. Results: CAD was diagnosed in 21 (40 %) subjects with a median number of 2.0 narrowed arteries. Patients with CAD had significantly higher change in WMSI during stress as compared to non-CAD individuals: +0.18 (from 1.05 to 1.23) versus +0.03 (from 1.00 to 1.03). Moreover, changes in LV-GLS during stress were toward different directions in the CAD versus the non-CAD group: +0.9% (from -25.6% to -24.9%) versus -3.2% (from -24.7% to -27.9%) between rest and low-dose stress and +3.0% (from -25.6% to -22.6%) versus -4.3% (from -24.7% to -29.0%) between rest and peak-dose stress, respectively. Regarding changes in RV-GLS during stress, these were also toward different directions in the CAD versus the non-CAD group: for free wall RV-GLS; +0.9% (from -25.0% to -24.1%) versus -3.1% (from -25.0% to -28.1%) between rest and low-dose stress and +2.0% (from -25.0% to -23.0%) versus -6.2% (from -25.0% to -31.2%) between rest and peak-dose stress, respectively / for 6 segment RV-GLS; +0.9% (from -23.2% to -22.3%) versus -4.0% (from -22.3% to -26.3%) between rest and low-dose stress and +1.6% (from -23.2% to -21.6%) versus -7.1% (from -22.3% to -29.4%) between rest and peak-dose stress, respectively. All aforementioned differences between the 2 groups were statistically significant (p<0.05). The values of 0.03 for the change in WMSI, 0.0 for the change in LV-GLS, -1.8 and -2.0 for the change in free wall RV-GLS and in 6 segments RV-GLS, respectively between rest and peak-dose stress provided the optimal diagnostic accuracy cut-off for the detection of CAD (AUC 0.892, 0.868, 0.848 and 0.877, respectively). Conclusions: Both LV-GLS and RV-GLS during DSE emerge as promising echocardiographic indices that can assist in the diagnosis of CAD in addition to WMSI."],"dc:identifier":["uoadl:5294503","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5294503"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης στην ανίχνευση στεφανιαίας νόσου κατά τη διάρκεια της δυναμικής υπερηχογραφίας με δοβουταμίνη."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:49Z"}