{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5295054"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5295054","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Assesing critical bone loss in posterior shoulder dislocation: a comprehensive literature review","abstract":"Η οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς (pGBL) αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στην οπίσθια αστάθεια του ώμου, με κλινικές, ανατομικές (νεκροτομικές) και ακτινολογικές μελέτες να αναδεικνύουν τη σημαντική της επίδραση στα χειρουργικά αποτελέσματα και τη σταθερότητα των ασθενών. Κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της βαρύτητας της pGBL και της υποτροπής της αστάθειας, με όρια της τάξης του 10-13,5% να σηματοδοτούν συνήθως την ανάγκη για πιο προηγμένες παρεμβάσεις, όπως η οστική μεταμόσχευση ή η ανακατασκευή. Η υποτροπιάζουσα αστάθεια συνδέεται με προοδευτική οστική απώλεια, αυξημένη ρετροστροφή και φτωχότερα λειτουργικά αποτελέσματα, ιδίως σε περιπτώσεις με σημαντική απώλεια οστού. Νεκροτομικές μελέτες επιβεβαιώνουν περαιτέρω αυτά τα ευρήματα, καθορίζοντας κρίσιμα όρια οστικής απώλειας στο 11% και 20% για τον κίνδυνο χειρουργικής αποτυχίας και υποτροπής αντίστοιχα. Οι μελέτες αυτές υπογραμμίζουν τη σημασία της αντιμετώπισης της pGBL με ακριβείς τεχνικές ανακατασκευής ώστε να αποκατασταθεί η σταθερότητα. Ακτινολογικές μελέτες περιγράφουν τη μοναδική μορφολογία των οπίσθιων ελλειμμάτων του γληνοειδούς, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στο οπισθοκάτω τεταρτημόριο, και την επίδρασή τους στη στροφή της ωμογλήνης. Οι προτεινόμενοι διορθωτικοί συντελεστές λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές στη ρετροστροφή, κάτι που είναι κρίσιμο για τη διάγνωση και τον χειρουργικό σχεδιασμό. Οι σαφείς διαφορές μεταξύ προσθίων και οπισθίων ελλειμμάτων ενισχύουν την ανάγκη για εξατομικευμένες στρατηγικές αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση των οπισθίων καταγμάτων του γληνοειδούς απαιτεί προηγμένες τεχνικές καθήλωσης, με την επιλογή μεθόδου να εξαρτάται από το μέγεθος και τη μετατόπιση του τμήματος. Οι ανακατασκευαστικές επιλογές, όπως τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας και τα αλλομοσχεύματα από την κνήμη (DTA), παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση κρίσιμης pGBL. Τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας προσφέρουν αποτελεσματική σταθεροποίηση αλλά ενέχουν κινδύνους όπως η νοσηρότητα από το σημείο λήψης. Αντίθετα, το DTA προσφέρει πλεονεκτήματα όπως η αποκατάσταση του χόνδρου και η μειωμένη νοσηρότητα, με αναδυόμενα δεδομένα να στηρίζουν τη χρήση του σε σύνθετες περιπτώσεις. Αν και υπάρχει συναίνεση για παρέμβαση σε κρίσιμα ελλείμματα, η βέλτιστη διαχείριση των υποκριτικών περιπτώσεων παραμένει υπό συζήτηση, απαιτώντας εξατομικευμένη αξιολόγηση. Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει την πολυδιάστατη φύση της pGBL και τονίζει τη σημασία της ενσωμάτωσης κλινικών, ακτινολογικών και βιομηχανικών δεδομένων στη φροντίδα των ασθενών. Προτείνουμε έναν αλγόριθμο βασισμένο στη βιβλιογραφία για να καθοδηγήσει τους χειρουργούς στη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων στη διαχείριση ασθενών με οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς. Η μελλοντική έρευνα θα βελτιώσει τις προληπτικές και θεραπευτικές στρατηγικές για την ενίσχυση των αποτελεσμάτων στην οπίσθια αστάθεια του ώμου.","abstract_html":"Η οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς (pGBL) αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στην οπίσθια αστάθεια του ώμου, με κλινικές, ανατομικές (νεκροτομικές) και ακτινολογικές μελέτες να αναδεικνύουν τη σημαντική της επίδραση στα χειρουργικά αποτελέσματα και τη σταθερότητα των ασθενών. Κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της βαρύτητας της pGBL και της υποτροπής της αστάθειας, με όρια της τάξης του 10-13,5% να σηματοδοτούν συνήθως την ανάγκη για πιο προηγμένες παρεμβάσεις, όπως η οστική μεταμόσχευση ή η ανακατασκευή. Η υποτροπιάζουσα αστάθεια συνδέεται με προοδευτική οστική απώλεια, αυξημένη ρετροστροφή και φτωχότερα λειτουργικά αποτελέσματα, ιδίως σε περιπτώσεις με σημαντική απώλεια οστού. Νεκροτομικές μελέτες επιβεβαιώνουν περαιτέρω αυτά τα ευρήματα, καθορίζοντας κρίσιμα όρια οστικής απώλειας στο 11% και 20% για τον κίνδυνο χειρουργικής αποτυχίας και υποτροπής αντίστοιχα. Οι μελέτες αυτές υπογραμμίζουν τη σημασία της αντιμετώπισης της pGBL με ακριβείς τεχνικές ανακατασκευής ώστε να αποκατασταθεί η σταθερότητα. Ακτινολογικές μελέτες περιγράφουν τη μοναδική μορφολογία των οπίσθιων ελλειμμάτων του γληνοειδούς, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στο οπισθοκάτω τεταρτημόριο, και την επίδρασή τους στη στροφή της ωμογλήνης. Οι προτεινόμενοι διορθωτικοί συντελεστές λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές στη ρετροστροφή, κάτι που είναι κρίσιμο για τη διάγνωση και τον χειρουργικό σχεδιασμό. Οι σαφείς διαφορές μεταξύ προσθίων και οπισθίων ελλειμμάτων ενισχύουν την ανάγκη για εξατομικευμένες στρατηγικές αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση των οπισθίων καταγμάτων του γληνοειδούς απαιτεί προηγμένες τεχνικές καθήλωσης, με την επιλογή μεθόδου να εξαρτάται από το μέγεθος και τη μετατόπιση του τμήματος. Οι ανακατασκευαστικές επιλογές, όπως τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας και τα αλλομοσχεύματα από την κνήμη (DTA), παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση κρίσιμης pGBL. Τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας προσφέρουν αποτελεσματική σταθεροποίηση αλλά ενέχουν κινδύνους όπως η νοσηρότητα από το σημείο λήψης. Αντίθετα, το DTA προσφέρει πλεονεκτήματα όπως η αποκατάσταση του χόνδρου και η μειωμένη νοσηρότητα, με αναδυόμενα δεδομένα να στηρίζουν τη χρήση του σε σύνθετες περιπτώσεις. Αν και υπάρχει συναίνεση για παρέμβαση σε κρίσιμα ελλείμματα, η βέλτιστη διαχείριση των υποκριτικών περιπτώσεων παραμένει υπό συζήτηση, απαιτώντας εξατομικευμένη αξιολόγηση. Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει την πολυδιάστατη φύση της pGBL και τονίζει τη σημασία της ενσωμάτωσης κλινικών, ακτινολογικών και βιομηχανικών δεδομένων στη φροντίδα των ασθενών. Προτείνουμε έναν αλγόριθμο βασισμένο στη βιβλιογραφία για να καθοδηγήσει τους χειρουργούς στη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων στη διαχείριση ασθενών με οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς. Η μελλοντική έρευνα θα βελτιώσει τις προληπτικές και θεραπευτικές στρατηγικές για την ενίσχυση των αποτελεσμάτων στην οπίσθια αστάθεια του ώμου.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαμαρέλης Γεώργιος","Mamarelis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5295054"],"render_values":[{"text":"uoadl:5295054","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5295054","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5295054","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5295054","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαμαρέλης Γεώργιος","Mamarelis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5295054","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5295054"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς (pGBL) αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στην οπίσθια αστάθεια του ώμου, με κλινικές, ανατομικές (νεκροτομικές) και ακτινολογικές μελέτες να αναδεικνύουν τη σημαντική της επίδραση στα χειρουργικά αποτελέσματα και τη σταθερότητα των ασθενών. Κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της βαρύτητας της pGBL και της υποτροπής της αστάθειας, με όρια της τάξης του 10-13,5% να σηματοδοτούν συνήθως την ανάγκη για πιο προηγμένες παρεμβάσεις, όπως η οστική μεταμόσχευση ή η ανακατασκευή. Η υποτροπιάζουσα αστάθεια συνδέεται με προοδευτική οστική απώλεια, αυξημένη ρετροστροφή και φτωχότερα λειτουργικά αποτελέσματα, ιδίως σε περιπτώσεις με σημαντική απώλεια οστού. Νεκροτομικές μελέτες επιβεβαιώνουν περαιτέρω αυτά τα ευρήματα, καθορίζοντας κρίσιμα όρια οστικής απώλειας στο 11% και 20% για τον κίνδυνο χειρουργικής αποτυχίας και υποτροπής αντίστοιχα. Οι μελέτες αυτές υπογραμμίζουν τη σημασία της αντιμετώπισης της pGBL με ακριβείς τεχνικές ανακατασκευής ώστε να αποκατασταθεί η σταθερότητα. Ακτινολογικές μελέτες περιγράφουν τη μοναδική μορφολογία των οπίσθιων ελλειμμάτων του γληνοειδούς, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στο οπισθοκάτω τεταρτημόριο, και την επίδρασή τους στη στροφή της ωμογλήνης. Οι προτεινόμενοι διορθωτικοί συντελεστές λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές στη ρετροστροφή, κάτι που είναι κρίσιμο για τη διάγνωση και τον χειρουργικό σχεδιασμό. Οι σαφείς διαφορές μεταξύ προσθίων και οπισθίων ελλειμμάτων ενισχύουν την ανάγκη για εξατομικευμένες στρατηγικές αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση των οπισθίων καταγμάτων του γληνοειδούς απαιτεί προηγμένες τεχνικές καθήλωσης, με την επιλογή μεθόδου να εξαρτάται από το μέγεθος και τη μετατόπιση του τμήματος. Οι ανακατασκευαστικές επιλογές, όπως τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας και τα αλλομοσχεύματα από την κνήμη (DTA), παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση κρίσιμης pGBL. Τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας προσφέρουν αποτελεσματική σταθεροποίηση αλλά ενέχουν κινδύνους όπως η νοσηρότητα από το σημείο λήψης. Αντίθετα, το DTA προσφέρει πλεονεκτήματα όπως η αποκατάσταση του χόνδρου και η μειωμένη νοσηρότητα, με αναδυόμενα δεδομένα να στηρίζουν τη χρήση του σε σύνθετες περιπτώσεις. Αν και υπάρχει συναίνεση για παρέμβαση σε κρίσιμα ελλείμματα, η βέλτιστη διαχείριση των υποκριτικών περιπτώσεων παραμένει υπό συζήτηση, απαιτώντας εξατομικευμένη αξιολόγηση. Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει την πολυδιάστατη φύση της pGBL και τονίζει τη σημασία της ενσωμάτωσης κλινικών, ακτινολογικών και βιομηχανικών δεδομένων στη φροντίδα των ασθενών. Προτείνουμε έναν αλγόριθμο βασισμένο στη βιβλιογραφία για να καθοδηγήσει τους χειρουργούς στη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων στη διαχείριση ασθενών με οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς. Η μελλοντική έρευνα θα βελτιώσει τις προληπτικές και θεραπευτικές στρατηγικές για την ενίσχυση των αποτελεσμάτων στην οπίσθια αστάθεια του ώμου.","Posterior glenoid bone loss (pGBL) is a critical factor in posterior shoulder instability, with clinical, cadaveric, and radiological studies underscoring its significant impact on surgical outcomes and patient stability. Clinical studies highlight the correlation between pGBL severity and recurrence of instability, with thresholds of 10-13.5% often marking the need for advanced interventions, such as bone grafting or reconstruction. Recurrent instability is associated with progressive bone loss, greater retroversion, and poorer functional outcomes, particularly in cases with significant bone loss. Cadaveric research further validates these findings, establishing critical thresholds for bone loss at 11% and 20% for surgical failure and recurrence risks, respectively. These studies emphasise the importance of addressing pGBL through precise reconstruction techniques to restore stability. Radiological studies detail the unique morphology of posterior glenoid defects, predominantly located in the posteroinferior quadrant, and their impact on glenoid version. Proposed correction factors account for retroversion changes, crucial for diagnosis and surgical planning. Distinct differences between anterior and posterior bone defects reinforce the need for tailored management strategies. The management of posterior glenoid fractures involves advanced fixation techniques, with the choice of method influenced by fragment size and displacement. Reconstruction options, including iliac crest autografts and distal tibial allografts (DTA), demonstrate promising results in addressing critical pGBL. Iliac crest autografts provide effective stabilisation but pose challenges such as donor site morbidity. Conversely, DTA offers advantages like cartilage restoration and reduced morbidity, with emerging evidence supporting its use in complex cases. While consensus exists for intervention in critical defects, the optimal management of subcritical cases remains debated, necessitating individualised assessment. This review underscores the multifaceted nature of pGBL and highlights the importance of integrating clinical, radiological, and biomechanical insights into patient care. We propose a literature-based algorithm to guide surgeons in making informed decisions when managing 6 patients with posterior glenoid bone loss. Future research will refine preventive and therapeutic strategies to improve outcomes for posterior shoulder instability."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Assesing critical bone loss in posterior shoulder dislocation: a comprehensive literature review"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαμαρέλης Γεώργιος","Mamarelis Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς (pGBL) αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στην οπίσθια αστάθεια του ώμου, με κλινικές, ανατομικές (νεκροτομικές) και ακτινολογικές μελέτες να αναδεικνύουν τη σημαντική της επίδραση στα χειρουργικά αποτελέσματα και τη σταθερότητα των ασθενών. Κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της βαρύτητας της pGBL και της υποτροπής της αστάθειας, με όρια της τάξης του 10-13,5% να σηματοδοτούν συνήθως την ανάγκη για πιο προηγμένες παρεμβάσεις, όπως η οστική μεταμόσχευση ή η ανακατασκευή. Η υποτροπιάζουσα αστάθεια συνδέεται με προοδευτική οστική απώλεια, αυξημένη ρετροστροφή και φτωχότερα λειτουργικά αποτελέσματα, ιδίως σε περιπτώσεις με σημαντική απώλεια οστού. Νεκροτομικές μελέτες επιβεβαιώνουν περαιτέρω αυτά τα ευρήματα, καθορίζοντας κρίσιμα όρια οστικής απώλειας στο 11% και 20% για τον κίνδυνο χειρουργικής αποτυχίας και υποτροπής αντίστοιχα. Οι μελέτες αυτές υπογραμμίζουν τη σημασία της αντιμετώπισης της pGBL με ακριβείς τεχνικές ανακατασκευής ώστε να αποκατασταθεί η σταθερότητα. Ακτινολογικές μελέτες περιγράφουν τη μοναδική μορφολογία των οπίσθιων ελλειμμάτων του γληνοειδούς, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στο οπισθοκάτω τεταρτημόριο, και την επίδρασή τους στη στροφή της ωμογλήνης. Οι προτεινόμενοι διορθωτικοί συντελεστές λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές στη ρετροστροφή, κάτι που είναι κρίσιμο για τη διάγνωση και τον χειρουργικό σχεδιασμό. Οι σαφείς διαφορές μεταξύ προσθίων και οπισθίων ελλειμμάτων ενισχύουν την ανάγκη για εξατομικευμένες στρατηγικές αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση των οπισθίων καταγμάτων του γληνοειδούς απαιτεί προηγμένες τεχνικές καθήλωσης, με την επιλογή μεθόδου να εξαρτάται από το μέγεθος και τη μετατόπιση του τμήματος. Οι ανακατασκευαστικές επιλογές, όπως τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας και τα αλλομοσχεύματα από την κνήμη (DTA), παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση κρίσιμης pGBL. Τα αυτομοσχεύματα λαγόνιας ακρολοφίας προσφέρουν αποτελεσματική σταθεροποίηση αλλά ενέχουν κινδύνους όπως η νοσηρότητα από το σημείο λήψης. Αντίθετα, το DTA προσφέρει πλεονεκτήματα όπως η αποκατάσταση του χόνδρου και η μειωμένη νοσηρότητα, με αναδυόμενα δεδομένα να στηρίζουν τη χρήση του σε σύνθετες περιπτώσεις. Αν και υπάρχει συναίνεση για παρέμβαση σε κρίσιμα ελλείμματα, η βέλτιστη διαχείριση των υποκριτικών περιπτώσεων παραμένει υπό συζήτηση, απαιτώντας εξατομικευμένη αξιολόγηση. Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει την πολυδιάστατη φύση της pGBL και τονίζει τη σημασία της ενσωμάτωσης κλινικών, ακτινολογικών και βιομηχανικών δεδομένων στη φροντίδα των ασθενών. Προτείνουμε έναν αλγόριθμο βασισμένο στη βιβλιογραφία για να καθοδηγήσει τους χειρουργούς στη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων στη διαχείριση ασθενών με οπίσθια οστική απώλεια του γληνοειδούς. Η μελλοντική έρευνα θα βελτιώσει τις προληπτικές και θεραπευτικές στρατηγικές για την ενίσχυση των αποτελεσμάτων στην οπίσθια αστάθεια του ώμου.","Posterior glenoid bone loss (pGBL) is a critical factor in posterior shoulder instability, with clinical, cadaveric, and radiological studies underscoring its significant impact on surgical outcomes and patient stability. Clinical studies highlight the correlation between pGBL severity and recurrence of instability, with thresholds of 10-13.5% often marking the need for advanced interventions, such as bone grafting or reconstruction. Recurrent instability is associated with progressive bone loss, greater retroversion, and poorer functional outcomes, particularly in cases with significant bone loss. Cadaveric research further validates these findings, establishing critical thresholds for bone loss at 11% and 20% for surgical failure and recurrence risks, respectively. These studies emphasise the importance of addressing pGBL through precise reconstruction techniques to restore stability. Radiological studies detail the unique morphology of posterior glenoid defects, predominantly located in the posteroinferior quadrant, and their impact on glenoid version. Proposed correction factors account for retroversion changes, crucial for diagnosis and surgical planning. Distinct differences between anterior and posterior bone defects reinforce the need for tailored management strategies. The management of posterior glenoid fractures involves advanced fixation techniques, with the choice of method influenced by fragment size and displacement. Reconstruction options, including iliac crest autografts and distal tibial allografts (DTA), demonstrate promising results in addressing critical pGBL. Iliac crest autografts provide effective stabilisation but pose challenges such as donor site morbidity. Conversely, DTA offers advantages like cartilage restoration and reduced morbidity, with emerging evidence supporting its use in complex cases. While consensus exists for intervention in critical defects, the optimal management of subcritical cases remains debated, necessitating individualised assessment. This review underscores the multifaceted nature of pGBL and highlights the importance of integrating clinical, radiological, and biomechanical insights into patient care. We propose a literature-based algorithm to guide surgeons in making informed decisions when managing 6 patients with posterior glenoid bone loss. Future research will refine preventive and therapeutic strategies to improve outcomes for posterior shoulder instability."],"dc:identifier":["uoadl:5295054","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5295054"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Assesing critical bone loss in posterior shoulder dislocation: a comprehensive literature review"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:53Z"}