{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5296174"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5296174","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαδικασίες αναζωογόνησης σε νοσηλευόμενους ασθενείς ελληνικών ογκολογικών νοσοκομείων","abstract":"Εισαγωγή: Η αναζωογόνηση, ειδικά σε ογκολογικούς ασθενείς, είναι μια διαδικασία που απαιτεί καλή εξειδίκευση σε αυτή για να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα. Ακόμα, σε αυτό το συγκεκριμένο πληθυσμό υπάρχουν πολλά ηθικά ζητήματα σχετικά με το αν θα πρέπει ή όχι να εφαρμόζεται αναζωογόνηση και ποιος θα πρέπει να λάβει αυτή την απόφαση. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των διαδικασιών αναζωογόνησης στα τέσσερα εξειδικευμένα δημόσια ογκολογικά νοσοκομεία της Ελλάδας και των γνώσεων των εργαζόμενων ιατρών σχετικά. Μεθοδολογία: Η συλλογή των δεδομένων έγινε μέσω ενός ερωτηματολογίου 29 ερωτήσεων. Το ερωτηματολόγιο μελέτησε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων, τις γνώσεις σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης, τις διαδικασίες που εφαρμόζονται στο εκάστοτε νοσοκομείο που εργάζονται και τις απόψεις τους σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης σε ογκολογικούς ασθενείς και την επάρκεια των διαδικασιών στα νοσοκομεία. Αποτελέσματα: Το δείγμα της παρούσας μελέτης ήταν 159 εργαζόμενοι ιατροί από το Γενικό Αντικαρκινικό-Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας», το «Θεαγένειο», το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά» και το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς «Άγιοι Ανάργυροι». Το 64,1% αναφέρουν ότι έχουν πιστοποίηση αναζωογόνησης, αλλά το 58,8% αυτών έχουν πιστοποίηση που δεν είναι πλέον σε ισχύ. Tο 62.3% διαφωνούν πως στο νοσοκομείο που εργάζονται υπάρχει ομάδα αναζωογόνησης και το 37.1% συμφωνούν. Επιπλέον, το 0.6% αναφέρουν πως δεν γνωρίζουν τη συγκεκριμένη απάντηση. Η αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με τη διαδικασία της καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης (p=0,013). H αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, καθώς οι ιατροί μεγαλύτερης ηλικίας θεωρούσαν ότι έχουν περισσότερες γνώσεις σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (p<0,001). Η απόφαση για καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση συνήθως λαμβάνεται από το βασικό θεράποντα χωρίς τη χρήση κάποιου score εκτίμησης-διαστρωμάτωσης. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν είναι ικανοποιημένοι από τις ισχύουσες πρακτικές αναζωογόνησης στο νοσοκομείο που εργάζονται. Συμπεράσματα: Στη μελέτη μας παρατηρήθηκε σημαντική έλλειψη γνώσεων στους ιατρούς των υπό εξέταση ογκολογικών νοσοκομείων σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης. Δεδομένου ότι η πλειοψηφία αναφέρει μη ύπαρξη ειδικής ομάδας αναζωογόνησης στο νοσοκομείο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση των γιατρών σε αυτές τις διαδικασίες. Ακόμα, προτείνεται η εκπαίδευσή τους σχετικά με τα ηθικά ζητήματα και τις τεχνικές συζήτησης ώστε να συμμετέχει περισσότερο ο ασθενής στην απόφαση καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης ή μη.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αναζωογόνηση, ειδικά σε ογκολογικούς ασθενείς, είναι μια διαδικασία που απαιτεί καλή εξειδίκευση σε αυτή για να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα. Ακόμα, σε αυτό το συγκεκριμένο πληθυσμό υπάρχουν πολλά ηθικά ζητήματα σχετικά με το αν θα πρέπει ή όχι να εφαρμόζεται αναζωογόνηση και ποιος θα πρέπει να λάβει αυτή την απόφαση. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των διαδικασιών αναζωογόνησης στα τέσσερα εξειδικευμένα δημόσια ογκολογικά νοσοκομεία της Ελλάδας και των γνώσεων των εργαζόμενων ιατρών σχετικά. Μεθοδολογία: Η συλλογή των δεδομένων έγινε μέσω ενός ερωτηματολογίου 29 ερωτήσεων. Το ερωτηματολόγιο μελέτησε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων, τις γνώσεις σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης, τις διαδικασίες που εφαρμόζονται στο εκάστοτε νοσοκομείο που εργάζονται και τις απόψεις τους σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης σε ογκολογικούς ασθενείς και την επάρκεια των διαδικασιών στα νοσοκομεία. Αποτελέσματα: Το δείγμα της παρούσας μελέτης ήταν 159 εργαζόμενοι ιατροί από το Γενικό Αντικαρκινικό-Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας», το «Θεαγένειο», το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά» και το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς «Άγιοι Ανάργυροι». Το 64,1% αναφέρουν ότι έχουν πιστοποίηση αναζωογόνησης, αλλά το 58,8% αυτών έχουν πιστοποίηση που δεν είναι πλέον σε ισχύ. Tο 62.3% διαφωνούν πως στο νοσοκομείο που εργάζονται υπάρχει ομάδα αναζωογόνησης και το 37.1% συμφωνούν. Επιπλέον, το 0.6% αναφέρουν πως δεν γνωρίζουν τη συγκεκριμένη απάντηση. Η αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με τη διαδικασία της καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης (p=0,013). H αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, καθώς οι ιατροί μεγαλύτερης ηλικίας θεωρούσαν ότι έχουν περισσότερες γνώσεις σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (p&lt;0,001). Η απόφαση για καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση συνήθως λαμβάνεται από το βασικό θεράποντα χωρίς τη χρήση κάποιου score εκτίμησης-διαστρωμάτωσης. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν είναι ικανοποιημένοι από τις ισχύουσες πρακτικές αναζωογόνησης στο νοσοκομείο που εργάζονται. Συμπεράσματα: Στη μελέτη μας παρατηρήθηκε σημαντική έλλειψη γνώσεων στους ιατρούς των υπό εξέταση ογκολογικών νοσοκομείων σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης. Δεδομένου ότι η πλειοψηφία αναφέρει μη ύπαρξη ειδικής ομάδας αναζωογόνησης στο νοσοκομείο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση των γιατρών σε αυτές τις διαδικασίες. Ακόμα, προτείνεται η εκπαίδευσή τους σχετικά με τα ηθικά ζητήματα και τις τεχνικές συζήτησης ώστε να συμμετέχει περισσότερο ο ασθενής στην απόφαση καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης ή μη.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσάμης Κωνσταντίνος","Tsamis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:32:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5296174"],"render_values":[{"text":"uoadl:5296174","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5296174","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5296174","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5296174","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσάμης Κωνσταντίνος","Tsamis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5296174","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5296174"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αναζωογόνηση, ειδικά σε ογκολογικούς ασθενείς, είναι μια διαδικασία που απαιτεί καλή εξειδίκευση σε αυτή για να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα. Ακόμα, σε αυτό το συγκεκριμένο πληθυσμό υπάρχουν πολλά ηθικά ζητήματα σχετικά με το αν θα πρέπει ή όχι να εφαρμόζεται αναζωογόνηση και ποιος θα πρέπει να λάβει αυτή την απόφαση. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των διαδικασιών αναζωογόνησης στα τέσσερα εξειδικευμένα δημόσια ογκολογικά νοσοκομεία της Ελλάδας και των γνώσεων των εργαζόμενων ιατρών σχετικά. Μεθοδολογία: Η συλλογή των δεδομένων έγινε μέσω ενός ερωτηματολογίου 29 ερωτήσεων. Το ερωτηματολόγιο μελέτησε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων, τις γνώσεις σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης, τις διαδικασίες που εφαρμόζονται στο εκάστοτε νοσοκομείο που εργάζονται και τις απόψεις τους σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης σε ογκολογικούς ασθενείς και την επάρκεια των διαδικασιών στα νοσοκομεία. Αποτελέσματα: Το δείγμα της παρούσας μελέτης ήταν 159 εργαζόμενοι ιατροί από το Γενικό Αντικαρκινικό-Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας», το «Θεαγένειο», το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά» και το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς «Άγιοι Ανάργυροι». Το 64,1% αναφέρουν ότι έχουν πιστοποίηση αναζωογόνησης, αλλά το 58,8% αυτών έχουν πιστοποίηση που δεν είναι πλέον σε ισχύ. Tο 62.3% διαφωνούν πως στο νοσοκομείο που εργάζονται υπάρχει ομάδα αναζωογόνησης και το 37.1% συμφωνούν. Επιπλέον, το 0.6% αναφέρουν πως δεν γνωρίζουν τη συγκεκριμένη απάντηση. Η αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με τη διαδικασία της καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης (p=0,013). H αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, καθώς οι ιατροί μεγαλύτερης ηλικίας θεωρούσαν ότι έχουν περισσότερες γνώσεις σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (p<0,001). Η απόφαση για καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση συνήθως λαμβάνεται από το βασικό θεράποντα χωρίς τη χρήση κάποιου score εκτίμησης-διαστρωμάτωσης. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν είναι ικανοποιημένοι από τις ισχύουσες πρακτικές αναζωογόνησης στο νοσοκομείο που εργάζονται. Συμπεράσματα: Στη μελέτη μας παρατηρήθηκε σημαντική έλλειψη γνώσεων στους ιατρούς των υπό εξέταση ογκολογικών νοσοκομείων σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης. Δεδομένου ότι η πλειοψηφία αναφέρει μη ύπαρξη ειδικής ομάδας αναζωογόνησης στο νοσοκομείο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση των γιατρών σε αυτές τις διαδικασίες. Ακόμα, προτείνεται η εκπαίδευσή τους σχετικά με τα ηθικά ζητήματα και τις τεχνικές συζήτησης ώστε να συμμετέχει περισσότερο ο ασθενής στην απόφαση καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης ή μη.","Introduction: Resuscitation, especially in oncological patients, is a procedure that requires good expertise to achieve an optimal result. Also, in this population there are many ethical issues regarding whether or not resuscitation should be performed and who should make that decision. Purpose: The purpose of the present study was to investigate the resuscitation procedures in four specialized oncology hospitals in Greece and the knowledge of the working doctors about it. Methodology: The data was collected through a questionnaire of 29 questions. The questionnaire studied the demographic characteristics of the participants, their knowledge of resuscitation procedures, the procedures applied in the hospital where they work, and their views on the resuscitation procedures in oncology patients and the adequacy of the procedures in the hospitals. Results: The sample for this study consisted of 159 employees from the General Anticancer-Oncology Hospital of Athens “Agios Savvas,” the ‘Theagenio’ Hospital, the Anticancer Hospital of Piraeus “Metaxa,” and the General Oncology Hospital of Kifissia “Agii Anargyroi.” Sixty-four point one percent reported having resuscitation certification, but 58.8% of those had certification that was no longer valid. Sixty-two point three percent disagreed that there was a resuscitation team at the hospital where they worked, and 37.1% agreed. In addition, 0.6% report that they do not know the specific answer. Increasing age was associated with better self-assessment of physicians' knowledge of the cardiorespiratory resuscitation process (p=0.013). Increasing age was associated with better self-assessment of doctors' knowledge of the legal framework for cardiorespiratory resuscitation, as older doctors considered that they had more knowledge about the legal framework for cardiorespiratory resuscitation (p<0.001). The decision to perform cardiorespiratory resuscitation is usually made by the primary caregiver without any score of asssessment-stratification. Most participants are dissatisfied with current resuscitation practices at the hospital where they work. Conclusions: In our study, a significant lack of knowledge was observed among the physicians of the oncology hospitals under review regarding resuscitation procedures. Since the majority report the absence of a dedicated resuscitation team in the hospital, it is particularly important to emphasize the training of physicians in these procedures. Furthermore, it is suggested that they be trained on ethical issues and discussion techniques so that the patient participates more in the decision to resuscitate or not."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαδικασίες αναζωογόνησης σε νοσηλευόμενους ασθενείς ελληνικών ογκολογικών νοσοκομείων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσάμης Κωνσταντίνος","Tsamis Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αναζωογόνηση, ειδικά σε ογκολογικούς ασθενείς, είναι μια διαδικασία που απαιτεί καλή εξειδίκευση σε αυτή για να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα. Ακόμα, σε αυτό το συγκεκριμένο πληθυσμό υπάρχουν πολλά ηθικά ζητήματα σχετικά με το αν θα πρέπει ή όχι να εφαρμόζεται αναζωογόνηση και ποιος θα πρέπει να λάβει αυτή την απόφαση. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των διαδικασιών αναζωογόνησης στα τέσσερα εξειδικευμένα δημόσια ογκολογικά νοσοκομεία της Ελλάδας και των γνώσεων των εργαζόμενων ιατρών σχετικά. Μεθοδολογία: Η συλλογή των δεδομένων έγινε μέσω ενός ερωτηματολογίου 29 ερωτήσεων. Το ερωτηματολόγιο μελέτησε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων, τις γνώσεις σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης, τις διαδικασίες που εφαρμόζονται στο εκάστοτε νοσοκομείο που εργάζονται και τις απόψεις τους σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης σε ογκολογικούς ασθενείς και την επάρκεια των διαδικασιών στα νοσοκομεία. Αποτελέσματα: Το δείγμα της παρούσας μελέτης ήταν 159 εργαζόμενοι ιατροί από το Γενικό Αντικαρκινικό-Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας», το «Θεαγένειο», το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά» και το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς «Άγιοι Ανάργυροι». Το 64,1% αναφέρουν ότι έχουν πιστοποίηση αναζωογόνησης, αλλά το 58,8% αυτών έχουν πιστοποίηση που δεν είναι πλέον σε ισχύ. Tο 62.3% διαφωνούν πως στο νοσοκομείο που εργάζονται υπάρχει ομάδα αναζωογόνησης και το 37.1% συμφωνούν. Επιπλέον, το 0.6% αναφέρουν πως δεν γνωρίζουν τη συγκεκριμένη απάντηση. Η αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με τη διαδικασία της καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης (p=0,013). H αύξηση της ηλικίας σχετίζονταν με καλύτερη αυτοεκτίμηση των γνώσεων των γιατρών σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, καθώς οι ιατροί μεγαλύτερης ηλικίας θεωρούσαν ότι έχουν περισσότερες γνώσεις σχετικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (p<0,001). Η απόφαση για καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση συνήθως λαμβάνεται από το βασικό θεράποντα χωρίς τη χρήση κάποιου score εκτίμησης-διαστρωμάτωσης. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν είναι ικανοποιημένοι από τις ισχύουσες πρακτικές αναζωογόνησης στο νοσοκομείο που εργάζονται. Συμπεράσματα: Στη μελέτη μας παρατηρήθηκε σημαντική έλλειψη γνώσεων στους ιατρούς των υπό εξέταση ογκολογικών νοσοκομείων σχετικά με τις διαδικασίες αναζωογόνησης. Δεδομένου ότι η πλειοψηφία αναφέρει μη ύπαρξη ειδικής ομάδας αναζωογόνησης στο νοσοκομείο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση των γιατρών σε αυτές τις διαδικασίες. Ακόμα, προτείνεται η εκπαίδευσή τους σχετικά με τα ηθικά ζητήματα και τις τεχνικές συζήτησης ώστε να συμμετέχει περισσότερο ο ασθενής στην απόφαση καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης ή μη.","Introduction: Resuscitation, especially in oncological patients, is a procedure that requires good expertise to achieve an optimal result. Also, in this population there are many ethical issues regarding whether or not resuscitation should be performed and who should make that decision. Purpose: The purpose of the present study was to investigate the resuscitation procedures in four specialized oncology hospitals in Greece and the knowledge of the working doctors about it. Methodology: The data was collected through a questionnaire of 29 questions. The questionnaire studied the demographic characteristics of the participants, their knowledge of resuscitation procedures, the procedures applied in the hospital where they work, and their views on the resuscitation procedures in oncology patients and the adequacy of the procedures in the hospitals. Results: The sample for this study consisted of 159 employees from the General Anticancer-Oncology Hospital of Athens “Agios Savvas,” the ‘Theagenio’ Hospital, the Anticancer Hospital of Piraeus “Metaxa,” and the General Oncology Hospital of Kifissia “Agii Anargyroi.” Sixty-four point one percent reported having resuscitation certification, but 58.8% of those had certification that was no longer valid. Sixty-two point three percent disagreed that there was a resuscitation team at the hospital where they worked, and 37.1% agreed. In addition, 0.6% report that they do not know the specific answer. Increasing age was associated with better self-assessment of physicians' knowledge of the cardiorespiratory resuscitation process (p=0.013). Increasing age was associated with better self-assessment of doctors' knowledge of the legal framework for cardiorespiratory resuscitation, as older doctors considered that they had more knowledge about the legal framework for cardiorespiratory resuscitation (p<0.001). The decision to perform cardiorespiratory resuscitation is usually made by the primary caregiver without any score of asssessment-stratification. Most participants are dissatisfied with current resuscitation practices at the hospital where they work. Conclusions: In our study, a significant lack of knowledge was observed among the physicians of the oncology hospitals under review regarding resuscitation procedures. Since the majority report the absence of a dedicated resuscitation team in the hospital, it is particularly important to emphasize the training of physicians in these procedures. Furthermore, it is suggested that they be trained on ethical issues and discussion techniques so that the patient participates more in the decision to resuscitate or not."],"dc:identifier":["uoadl:5296174","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5296174"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαδικασίες αναζωογόνησης σε νοσηλευόμενους ασθενείς ελληνικών ογκολογικών νοσοκομείων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:32:58Z"}