{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297073"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297073","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση της τινζαπαρίνης σε αιμοστατικούς και ενδοθηλιακούς δείκτες","abstract":"Εισαγωγή: Ο πολυσχιδής ρόλος του αιμοστατικού μηχανισμού έχει αποτελέσει αντικείμενο πληθώρας σύγχρονων μελετών. Διάφοροι αιμοστατικοί και ενδοθηλιακοί δείκτες, όπως τα D-dimers και ο παράγοντας von Willebrand ερευνώνται για τη συμμετοχή τους σε ποικιλία νοσημάτων και αναδεικνύονται πολύτιμα εργαλεία για τον κλινικό ιατρό. Φαίνεται ακόμη πως τα αντιπηκτικά φάρμακα επιδρούν στα επίπεδα βιοδεικτών, χαράζοντας καινοτόμα μονοπάτια στη διάγνωση και τη διαχείριση παθολογικών καταστάσεων πλην της θρόμβωσης. Σκοπός: Η μελέτη της επίδρασης δύο διαφορετικών δόσεων τινζαπαρίνης, που χορηγήθηκαν ως θρομβοπροφύλαξη σε νοσηλευόμενους ασθενείς υψηλού θρομβωτικού κινδύνου, στα επίπεδα των D-dimers και της vWF:activity. Ασθενείς-Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 29 ασθενείς, που ταξινομήθηκαν ως αυξημένου θρομβωτικού κινδύνου βάσει του Padua Prediction Score. Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν έπειτα από τυχαιοποίηση σε δύο ομάδες θεραπείας: η πρώτη ομάδα έλαβε τινζαπαρίνη 4500 anti-Xa IU, ενώ η δεύτερη ετέθη σε 8000 anti-Xa IU. Πραγματοποιήθηκε μέτρηση D-dimers και vWF:activity πριν και μετά από τη χορήγηση φαρμάκου. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα των υπό μελέτη βιοδεικτών πριν την παρέμβαση ανεδείχθησαν αυξημένα στην πλειονότητα των ασθενών. Ωστόσο, δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα άτομα της ίδιας ομάδας, όσον αφορά τα επίπεδα των D-dimers και vWF:activity πριν και μετά τη χορήγηση τινζαπαρίνης. Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα των βιοδεικτών μεταξύ των δύο θεραπευτικών ομάδων. Συμπεράσματα: Η θρομβοπροφύλαξη με τινζαπαρίνη σε άτομα υψηλού θρομβωτικού κινδύνου δε φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερη μεταβολή στα επίπεδα βιοδεικτών, ενδεικτικών ενδοθηλιακής βλάβης και ενεργοποίησης του πηκτικού μηχανισμού, γεγονός ανεξάρτητο από τη δοσολογία του φαρμάκου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο πολυσχιδής ρόλος του αιμοστατικού μηχανισμού έχει αποτελέσει αντικείμενο πληθώρας σύγχρονων μελετών. Διάφοροι αιμοστατικοί και ενδοθηλιακοί δείκτες, όπως τα D-dimers και ο παράγοντας von Willebrand ερευνώνται για τη συμμετοχή τους σε ποικιλία νοσημάτων και αναδεικνύονται πολύτιμα εργαλεία για τον κλινικό ιατρό. Φαίνεται ακόμη πως τα αντιπηκτικά φάρμακα επιδρούν στα επίπεδα βιοδεικτών, χαράζοντας καινοτόμα μονοπάτια στη διάγνωση και τη διαχείριση παθολογικών καταστάσεων πλην της θρόμβωσης. Σκοπός: Η μελέτη της επίδρασης δύο διαφορετικών δόσεων τινζαπαρίνης, που χορηγήθηκαν ως θρομβοπροφύλαξη σε νοσηλευόμενους ασθενείς υψηλού θρομβωτικού κινδύνου, στα επίπεδα των D-dimers και της vWF:activity. Ασθενείς-Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 29 ασθενείς, που ταξινομήθηκαν ως αυξημένου θρομβωτικού κινδύνου βάσει του Padua Prediction Score. Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν έπειτα από τυχαιοποίηση σε δύο ομάδες θεραπείας: η πρώτη ομάδα έλαβε τινζαπαρίνη 4500 anti-Xa IU, ενώ η δεύτερη ετέθη σε 8000 anti-Xa IU. Πραγματοποιήθηκε μέτρηση D-dimers και vWF:activity πριν και μετά από τη χορήγηση φαρμάκου. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα των υπό μελέτη βιοδεικτών πριν την παρέμβαση ανεδείχθησαν αυξημένα στην πλειονότητα των ασθενών. Ωστόσο, δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα άτομα της ίδιας ομάδας, όσον αφορά τα επίπεδα των D-dimers και vWF:activity πριν και μετά τη χορήγηση τινζαπαρίνης. Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα των βιοδεικτών μεταξύ των δύο θεραπευτικών ομάδων. Συμπεράσματα: Η θρομβοπροφύλαξη με τινζαπαρίνη σε άτομα υψηλού θρομβωτικού κινδύνου δε φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερη μεταβολή στα επίπεδα βιοδεικτών, ενδεικτικών ενδοθηλιακής βλάβης και ενεργοποίησης του πηκτικού μηχανισμού, γεγονός ανεξάρτητο από τη δοσολογία του φαρμάκου.","abstract_has_math":false,"creators":["Οικονόμου Γεώργιος","Oikonomou Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297073"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297073","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297073","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297073","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297073","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Οικονόμου Γεώργιος","Oikonomou Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297073","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297073"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο πολυσχιδής ρόλος του αιμοστατικού μηχανισμού έχει αποτελέσει αντικείμενο πληθώρας σύγχρονων μελετών. Διάφοροι αιμοστατικοί και ενδοθηλιακοί δείκτες, όπως τα D-dimers και ο παράγοντας von Willebrand ερευνώνται για τη συμμετοχή τους σε ποικιλία νοσημάτων και αναδεικνύονται πολύτιμα εργαλεία για τον κλινικό ιατρό. Φαίνεται ακόμη πως τα αντιπηκτικά φάρμακα επιδρούν στα επίπεδα βιοδεικτών, χαράζοντας καινοτόμα μονοπάτια στη διάγνωση και τη διαχείριση παθολογικών καταστάσεων πλην της θρόμβωσης. Σκοπός: Η μελέτη της επίδρασης δύο διαφορετικών δόσεων τινζαπαρίνης, που χορηγήθηκαν ως θρομβοπροφύλαξη σε νοσηλευόμενους ασθενείς υψηλού θρομβωτικού κινδύνου, στα επίπεδα των D-dimers και της vWF:activity. Ασθενείς-Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 29 ασθενείς, που ταξινομήθηκαν ως αυξημένου θρομβωτικού κινδύνου βάσει του Padua Prediction Score. Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν έπειτα από τυχαιοποίηση σε δύο ομάδες θεραπείας: η πρώτη ομάδα έλαβε τινζαπαρίνη 4500 anti-Xa IU, ενώ η δεύτερη ετέθη σε 8000 anti-Xa IU. Πραγματοποιήθηκε μέτρηση D-dimers και vWF:activity πριν και μετά από τη χορήγηση φαρμάκου. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα των υπό μελέτη βιοδεικτών πριν την παρέμβαση ανεδείχθησαν αυξημένα στην πλειονότητα των ασθενών. Ωστόσο, δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα άτομα της ίδιας ομάδας, όσον αφορά τα επίπεδα των D-dimers και vWF:activity πριν και μετά τη χορήγηση τινζαπαρίνης. Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα των βιοδεικτών μεταξύ των δύο θεραπευτικών ομάδων. Συμπεράσματα: Η θρομβοπροφύλαξη με τινζαπαρίνη σε άτομα υψηλού θρομβωτικού κινδύνου δε φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερη μεταβολή στα επίπεδα βιοδεικτών, ενδεικτικών ενδοθηλιακής βλάβης και ενεργοποίησης του πηκτικού μηχανισμού, γεγονός ανεξάρτητο από τη δοσολογία του φαρμάκου.","Introduction: The multifaceted role of the hemostatic mechanism has been the subject of numerous contemporary studies. Various hemostatic and endothelial markers, such as D-dimers and von Willebrand factor, are being investigated for their role in a wide range of medical diseases and are emerging as valuable tools for clinicians. Moreover, it appears that anticoagulant drugs affect the levels of such biomarkers, carving out innovative pathways in the diagnosis and management of pathological conditions other than thrombosis. Aim: To study the effect of two different doses of tinzaparin, administered as thromboprophylaxis to hospitalized patients at high thrombotic risk, on D-dimer levels and vWF:activity. Patients and methods: A total of 29 patients classified as high thrombotic risk based on Padua Prediction Score participated in the study. Patients were randomly assigned to two treatment groups; the first group received tinzaparin 4500 anti-Xa IU, while the second received tinzaparin 8000 anti-Xa IU. D-dimer levels and vWF:activity were measured before and after drug administration. Results: Pre-intervention levels of the biomarkers under investigation were elevated in the majority of patients. However, no statistically significant differences were observed within each group regarding D-dimer or vWF:activity levels before and after tinzaparin administration. Additionally, there was no statistically significant difference in biomarker levels between the two treatment groups. Conclusion: Thromboprophylaxis with tinzaparin in high-risk patients does not appear to significantly alter the levels of biomarkers indicative of endothelial injury and activation of the coagulation cascade, regardless of the drug dosage."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση της τινζαπαρίνης σε αιμοστατικούς και ενδοθηλιακούς δείκτες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Οικονόμου Γεώργιος","Oikonomou Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο πολυσχιδής ρόλος του αιμοστατικού μηχανισμού έχει αποτελέσει αντικείμενο πληθώρας σύγχρονων μελετών. Διάφοροι αιμοστατικοί και ενδοθηλιακοί δείκτες, όπως τα D-dimers και ο παράγοντας von Willebrand ερευνώνται για τη συμμετοχή τους σε ποικιλία νοσημάτων και αναδεικνύονται πολύτιμα εργαλεία για τον κλινικό ιατρό. Φαίνεται ακόμη πως τα αντιπηκτικά φάρμακα επιδρούν στα επίπεδα βιοδεικτών, χαράζοντας καινοτόμα μονοπάτια στη διάγνωση και τη διαχείριση παθολογικών καταστάσεων πλην της θρόμβωσης. Σκοπός: Η μελέτη της επίδρασης δύο διαφορετικών δόσεων τινζαπαρίνης, που χορηγήθηκαν ως θρομβοπροφύλαξη σε νοσηλευόμενους ασθενείς υψηλού θρομβωτικού κινδύνου, στα επίπεδα των D-dimers και της vWF:activity. Ασθενείς-Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 29 ασθενείς, που ταξινομήθηκαν ως αυξημένου θρομβωτικού κινδύνου βάσει του Padua Prediction Score. Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν έπειτα από τυχαιοποίηση σε δύο ομάδες θεραπείας: η πρώτη ομάδα έλαβε τινζαπαρίνη 4500 anti-Xa IU, ενώ η δεύτερη ετέθη σε 8000 anti-Xa IU. Πραγματοποιήθηκε μέτρηση D-dimers και vWF:activity πριν και μετά από τη χορήγηση φαρμάκου. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα των υπό μελέτη βιοδεικτών πριν την παρέμβαση ανεδείχθησαν αυξημένα στην πλειονότητα των ασθενών. Ωστόσο, δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα άτομα της ίδιας ομάδας, όσον αφορά τα επίπεδα των D-dimers και vWF:activity πριν και μετά τη χορήγηση τινζαπαρίνης. Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα των βιοδεικτών μεταξύ των δύο θεραπευτικών ομάδων. Συμπεράσματα: Η θρομβοπροφύλαξη με τινζαπαρίνη σε άτομα υψηλού θρομβωτικού κινδύνου δε φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερη μεταβολή στα επίπεδα βιοδεικτών, ενδεικτικών ενδοθηλιακής βλάβης και ενεργοποίησης του πηκτικού μηχανισμού, γεγονός ανεξάρτητο από τη δοσολογία του φαρμάκου.","Introduction: The multifaceted role of the hemostatic mechanism has been the subject of numerous contemporary studies. Various hemostatic and endothelial markers, such as D-dimers and von Willebrand factor, are being investigated for their role in a wide range of medical diseases and are emerging as valuable tools for clinicians. Moreover, it appears that anticoagulant drugs affect the levels of such biomarkers, carving out innovative pathways in the diagnosis and management of pathological conditions other than thrombosis. Aim: To study the effect of two different doses of tinzaparin, administered as thromboprophylaxis to hospitalized patients at high thrombotic risk, on D-dimer levels and vWF:activity. Patients and methods: A total of 29 patients classified as high thrombotic risk based on Padua Prediction Score participated in the study. Patients were randomly assigned to two treatment groups; the first group received tinzaparin 4500 anti-Xa IU, while the second received tinzaparin 8000 anti-Xa IU. D-dimer levels and vWF:activity were measured before and after drug administration. Results: Pre-intervention levels of the biomarkers under investigation were elevated in the majority of patients. However, no statistically significant differences were observed within each group regarding D-dimer or vWF:activity levels before and after tinzaparin administration. Additionally, there was no statistically significant difference in biomarker levels between the two treatment groups. Conclusion: Thromboprophylaxis with tinzaparin in high-risk patients does not appear to significantly alter the levels of biomarkers indicative of endothelial injury and activation of the coagulation cascade, regardless of the drug dosage."],"dc:identifier":["uoadl:5297073","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297073"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επίδραση της τινζαπαρίνης σε αιμοστατικούς και ενδοθηλιακούς δείκτες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z"}