{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297239"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297239","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δερματομυοσίτιδα σχετιζόμενη με καρκίνο: κλινική και μοριακή μελέτη","abstract":"Εισαγωγή Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα πολυσυστηματικών αυτοάνοσων νοσημάτων, καθεμία με διαφορετικό ρίσκο εμφάνισης κακοήθειας. Το υποσύνολο των ασθενών με ΙΦΜ που εμφανίζουν καρκίνο σε στενή χρονική συσχέτιση με την έναρξη της μυοσίτιδας ταξινομείται ως παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (cancer-associated myositis – CAM), μια πιθανή παρανεοπλασματική οντότητα που σχετίζεται με τη δερματομυοσίτιδα (ΔΜ). Ενώ είναι γνωστό ότι τα αυτοαντισώματα anti–TIF1γ και anti–NXP2 συνδέονται με την CAM, η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτοαντισωματικών προφίλ, γονιδίων που διεγείρονται από ιντερφερόνη (interferon-stimulated genes – ISGs), και κλινικών χαρακτηριστικών παραμένει ατελώς κατανοητή. Μέθοδοι Αναδρομικά αναλύσαμε 315 ενήλικες ασθενείς με ΙΦΜ από τριτοβάθμια κέντρα στην Αθήνα (2017–2025), κατατάσσοντάς τους σε τρείς ομάδες: παρανεοπλασματικός καρκίνος (εντός ±36 μηνών από την έναρξη της ΙΦΜ), μη-παρανεοπλασματικός καρκίνος (>36 μήνες), και χωρίς καρκίνο. Οι τίτλοι αυτοαντισωμάτων ποσοτικοποιήθηκαν με την τεχνική ανοσοαποτύπωσης EUROIMMUN. Η έκφραση του ISG15 μετρήθηκε με qRT-PCR σε υποομάδα ασθενών. Ο κίνδυνος επίπτωσης και επιπολασμού (SIR, SPR) για τις κακοήθειες εκτιμήθηκε σε σύγκριση με εθνικά επιδημιολογικά δεδομένα (ECIS). Οι στατιστικές συγκρίσεις διενεργήθηκαν με τα τεστ Fisher και Mann–Whitney U, εφαρμόζοντας τη διόρθωση Benjamini–Hochberg. Αποτελέσματα Παρατηρήθηκε παρανεοπλασματικός καρκίνος στο 6,0% των ασθενών, με SIR 2,98 (95% CI: 1,36–5,66). Οι περισσότεροι παρανεοπλασματικοί ασθενείς ήταν γυναίκες, ηλικίας 55–64 ετών, με διάγνωση ΔΜ. Τα αντισώματα anti–TIF1γ ήταν σημαντικά αυξημένα σε αυτήν την ομάδα (OR = 14,88, q < 0,001), με υψηλότερους τίτλους σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς καρκίνο. Η αύξηση της έκφρασης ISG15 ήταν έντονη στους παρανεοπλασματικούς (διάμεσος 19,0 έναντι 0,9, q = 0,0219), υποδεικνύοντας ενισχυμένη δραστηριότητα τύπου I ιντερφερόνης. Κλινικά, οι παρανεοπλασματικοί παρουσίαζαν συχνότερα εξάνθημα ηλιοτρόπιου, εξανθήματα κορμού (shawl sign), σημεία Gottron (inverse Gottron's), δυσφαγία και χαμηλότερους αριθμούς λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα Η παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (CAM) σε αυτή την ελληνική κοορτή σχετίζεται ισχυρά με θετικότητα anti–TIF1γ, υπερέκφραση του ISG15, και κλασικά δερματικά σημεία σχετιζόμενα με ΔΜ. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ένα μοντέλο κατά το οποίο η καρκινογένεση ενισχύει την αυτοανοσία μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης ιντερφερόνης τύπου Ι (type I IFN signaling pathway), οδηγώντας σε διακριτό ορολογικό και κλινικό φαινότυπο. Η ενσωμάτωση βιοδεικτών όπως το ISG15 σε πρωτόκολλα εκτίμησης κινδύνου για CAM μπορεί να βελτιώσει την πρώιμη ανίχνευση καρκίνου σε ασθενείς με ΙΦΜ.","abstract_html":"Εισαγωγή Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα πολυσυστηματικών αυτοάνοσων νοσημάτων, καθεμία με διαφορετικό ρίσκο εμφάνισης κακοήθειας. Το υποσύνολο των ασθενών με ΙΦΜ που εμφανίζουν καρκίνο σε στενή χρονική συσχέτιση με την έναρξη της μυοσίτιδας ταξινομείται ως παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (cancer-associated myositis – CAM), μια πιθανή παρανεοπλασματική οντότητα που σχετίζεται με τη δερματομυοσίτιδα (ΔΜ). Ενώ είναι γνωστό ότι τα αυτοαντισώματα anti–TIF1γ και anti–NXP2 συνδέονται με την CAM, η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτοαντισωματικών προφίλ, γονιδίων που διεγείρονται από ιντερφερόνη (interferon-stimulated genes – ISGs), και κλινικών χαρακτηριστικών παραμένει ατελώς κατανοητή. Μέθοδοι Αναδρομικά αναλύσαμε 315 ενήλικες ασθενείς με ΙΦΜ από τριτοβάθμια κέντρα στην Αθήνα (2017–2025), κατατάσσοντάς τους σε τρείς ομάδες: παρανεοπλασματικός καρκίνος (εντός ±36 μηνών από την έναρξη της ΙΦΜ), μη-παρανεοπλασματικός καρκίνος (&gt;36 μήνες), και χωρίς καρκίνο. Οι τίτλοι αυτοαντισωμάτων ποσοτικοποιήθηκαν με την τεχνική ανοσοαποτύπωσης EUROIMMUN. Η έκφραση του ISG15 μετρήθηκε με qRT-PCR σε υποομάδα ασθενών. Ο κίνδυνος επίπτωσης και επιπολασμού (SIR, SPR) για τις κακοήθειες εκτιμήθηκε σε σύγκριση με εθνικά επιδημιολογικά δεδομένα (ECIS). Οι στατιστικές συγκρίσεις διενεργήθηκαν με τα τεστ Fisher και Mann–Whitney U, εφαρμόζοντας τη διόρθωση Benjamini–Hochberg. Αποτελέσματα Παρατηρήθηκε παρανεοπλασματικός καρκίνος στο 6,0% των ασθενών, με SIR 2,98 (95% CI: 1,36–5,66). Οι περισσότεροι παρανεοπλασματικοί ασθενείς ήταν γυναίκες, ηλικίας 55–64 ετών, με διάγνωση ΔΜ. Τα αντισώματα anti–TIF1γ ήταν σημαντικά αυξημένα σε αυτήν την ομάδα (OR = 14,88, q &lt; 0,001), με υψηλότερους τίτλους σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς καρκίνο. Η αύξηση της έκφρασης ISG15 ήταν έντονη στους παρανεοπλασματικούς (διάμεσος 19,0 έναντι 0,9, q = 0,0219), υποδεικνύοντας ενισχυμένη δραστηριότητα τύπου I ιντερφερόνης. Κλινικά, οι παρανεοπλασματικοί παρουσίαζαν συχνότερα εξάνθημα ηλιοτρόπιου, εξανθήματα κορμού (shawl sign), σημεία Gottron (inverse Gottron&#x27;s), δυσφαγία και χαμηλότερους αριθμούς λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα Η παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (CAM) σε αυτή την ελληνική κοορτή σχετίζεται ισχυρά με θετικότητα anti–TIF1γ, υπερέκφραση του ISG15, και κλασικά δερματικά σημεία σχετιζόμενα με ΔΜ. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ένα μοντέλο κατά το οποίο η καρκινογένεση ενισχύει την αυτοανοσία μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης ιντερφερόνης τύπου Ι (type I IFN signaling pathway), οδηγώντας σε διακριτό ορολογικό και κλινικό φαινότυπο. Η ενσωμάτωση βιοδεικτών όπως το ISG15 σε πρωτόκολλα εκτίμησης κινδύνου για CAM μπορεί να βελτιώσει την πρώιμη ανίχνευση καρκίνου σε ασθενείς με ΙΦΜ.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλαφατίδης-Μαζαράκης Νικόλαος-Σάββας","Kalafatides-Mazarakis Nicholas-Savvas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297239"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297239","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297239","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297239","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297239","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλαφατίδης-Μαζαράκης Νικόλαος-Σάββας","Kalafatides-Mazarakis Nicholas-Savvas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297239","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297239"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα πολυσυστηματικών αυτοάνοσων νοσημάτων, καθεμία με διαφορετικό ρίσκο εμφάνισης κακοήθειας. Το υποσύνολο των ασθενών με ΙΦΜ που εμφανίζουν καρκίνο σε στενή χρονική συσχέτιση με την έναρξη της μυοσίτιδας ταξινομείται ως παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (cancer-associated myositis – CAM), μια πιθανή παρανεοπλασματική οντότητα που σχετίζεται με τη δερματομυοσίτιδα (ΔΜ). Ενώ είναι γνωστό ότι τα αυτοαντισώματα anti–TIF1γ και anti–NXP2 συνδέονται με την CAM, η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτοαντισωματικών προφίλ, γονιδίων που διεγείρονται από ιντερφερόνη (interferon-stimulated genes – ISGs), και κλινικών χαρακτηριστικών παραμένει ατελώς κατανοητή. Μέθοδοι Αναδρομικά αναλύσαμε 315 ενήλικες ασθενείς με ΙΦΜ από τριτοβάθμια κέντρα στην Αθήνα (2017–2025), κατατάσσοντάς τους σε τρείς ομάδες: παρανεοπλασματικός καρκίνος (εντός ±36 μηνών από την έναρξη της ΙΦΜ), μη-παρανεοπλασματικός καρκίνος (>36 μήνες), και χωρίς καρκίνο. Οι τίτλοι αυτοαντισωμάτων ποσοτικοποιήθηκαν με την τεχνική ανοσοαποτύπωσης EUROIMMUN. Η έκφραση του ISG15 μετρήθηκε με qRT-PCR σε υποομάδα ασθενών. Ο κίνδυνος επίπτωσης και επιπολασμού (SIR, SPR) για τις κακοήθειες εκτιμήθηκε σε σύγκριση με εθνικά επιδημιολογικά δεδομένα (ECIS). Οι στατιστικές συγκρίσεις διενεργήθηκαν με τα τεστ Fisher και Mann–Whitney U, εφαρμόζοντας τη διόρθωση Benjamini–Hochberg. Αποτελέσματα Παρατηρήθηκε παρανεοπλασματικός καρκίνος στο 6,0% των ασθενών, με SIR 2,98 (95% CI: 1,36–5,66). Οι περισσότεροι παρανεοπλασματικοί ασθενείς ήταν γυναίκες, ηλικίας 55–64 ετών, με διάγνωση ΔΜ. Τα αντισώματα anti–TIF1γ ήταν σημαντικά αυξημένα σε αυτήν την ομάδα (OR = 14,88, q < 0,001), με υψηλότερους τίτλους σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς καρκίνο. Η αύξηση της έκφρασης ISG15 ήταν έντονη στους παρανεοπλασματικούς (διάμεσος 19,0 έναντι 0,9, q = 0,0219), υποδεικνύοντας ενισχυμένη δραστηριότητα τύπου I ιντερφερόνης. Κλινικά, οι παρανεοπλασματικοί παρουσίαζαν συχνότερα εξάνθημα ηλιοτρόπιου, εξανθήματα κορμού (shawl sign), σημεία Gottron (inverse Gottron's), δυσφαγία και χαμηλότερους αριθμούς λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα Η παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (CAM) σε αυτή την ελληνική κοορτή σχετίζεται ισχυρά με θετικότητα anti–TIF1γ, υπερέκφραση του ISG15, και κλασικά δερματικά σημεία σχετιζόμενα με ΔΜ. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ένα μοντέλο κατά το οποίο η καρκινογένεση ενισχύει την αυτοανοσία μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης ιντερφερόνης τύπου Ι (type I IFN signaling pathway), οδηγώντας σε διακριτό ορολογικό και κλινικό φαινότυπο. Η ενσωμάτωση βιοδεικτών όπως το ISG15 σε πρωτόκολλα εκτίμησης κινδύνου για CAM μπορεί να βελτιώσει την πρώιμη ανίχνευση καρκίνου σε ασθενείς με ΙΦΜ.","Background: Idiopathic inflammatory myopathies (IIMs) are a heterogeneous group of multisystem autoimmune disorders, each with variable risk of malignancy. The subset of IIM patients who develop cancer in close temporal proximity to IIM onset are classified as having cancer-associated myositis (CAM), a presumed paraneoplastic entity related to dermatomyositis (DM). While the DM-specific autoantibodies anti–TIF1γ and anti–NXP2 are linked to CAM, the interplay of autoantibody profiles, interferon-stimulated genes (ISGs), and clinical features remains incompletely understood. Methods: We retrospectively analyzed 315 adult IIM patients from tertiary centers in Athens, Greece (2017–2025), stratifying them into paraneoplastic (cancer within ±36 months of IIM onset), remote cancer (>36 months), and no-cancer groups. Autoantibody titres were quantified using EUROIMMUN immunoblots with standardized scoring logic. ISG15 expression was assessed via qRT-PCR in a subset of patients. Cancer risk was estimated using standardized incidence and prevalence ratios (SIR, SPR) against national population data. Group comparisons were conducted using Fisher’s exact and Mann–Whitney U tests with Benjamini–Hochberg correction. Results: Paraneoplastic cancer was observed in 6.0% of patients, with an SIR of 2.98 (95% CI: 1.36–5.66). Most paraneoplastic cases were female, aged 55–64, and classified as DM. Anti–TIF1γ antibodies were significantly enriched in this group (OR = 14.88, q < 0.001), with elevated titres compared to non-cancer patients. ISG15 fold-change was markedly higher in paraneoplastic patients (median 19.0 vs. 0.9, q = 0.0219), suggesting enhanced type I interferon activity. Clinically, paraneoplastic patients had more frequent heliotrope rash, shawl sign, inverse Gottron’s, dysphagia, and lower lymphocyte counts. Conclusions: Paraneoplastic myositis in this Greek cohort is strongly associated with anti–TIF1γ positivity, ISG15 overexpression, and classic DM skin features. These findings support a model in which tumour-driven autoimmunity is amplified by interferon signaling, producing a distinct serological and clinical phenotype. Incorporating biomarkers such as ISG15 into routine risk stratification may improve early cancer detection in IIM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δερματομυοσίτιδα σχετιζόμενη με καρκίνο: κλινική και μοριακή μελέτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλαφατίδης-Μαζαράκης Νικόλαος-Σάββας","Kalafatides-Mazarakis Nicholas-Savvas"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα πολυσυστηματικών αυτοάνοσων νοσημάτων, καθεμία με διαφορετικό ρίσκο εμφάνισης κακοήθειας. Το υποσύνολο των ασθενών με ΙΦΜ που εμφανίζουν καρκίνο σε στενή χρονική συσχέτιση με την έναρξη της μυοσίτιδας ταξινομείται ως παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (cancer-associated myositis – CAM), μια πιθανή παρανεοπλασματική οντότητα που σχετίζεται με τη δερματομυοσίτιδα (ΔΜ). Ενώ είναι γνωστό ότι τα αυτοαντισώματα anti–TIF1γ και anti–NXP2 συνδέονται με την CAM, η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτοαντισωματικών προφίλ, γονιδίων που διεγείρονται από ιντερφερόνη (interferon-stimulated genes – ISGs), και κλινικών χαρακτηριστικών παραμένει ατελώς κατανοητή. Μέθοδοι Αναδρομικά αναλύσαμε 315 ενήλικες ασθενείς με ΙΦΜ από τριτοβάθμια κέντρα στην Αθήνα (2017–2025), κατατάσσοντάς τους σε τρείς ομάδες: παρανεοπλασματικός καρκίνος (εντός ±36 μηνών από την έναρξη της ΙΦΜ), μη-παρανεοπλασματικός καρκίνος (>36 μήνες), και χωρίς καρκίνο. Οι τίτλοι αυτοαντισωμάτων ποσοτικοποιήθηκαν με την τεχνική ανοσοαποτύπωσης EUROIMMUN. Η έκφραση του ISG15 μετρήθηκε με qRT-PCR σε υποομάδα ασθενών. Ο κίνδυνος επίπτωσης και επιπολασμού (SIR, SPR) για τις κακοήθειες εκτιμήθηκε σε σύγκριση με εθνικά επιδημιολογικά δεδομένα (ECIS). Οι στατιστικές συγκρίσεις διενεργήθηκαν με τα τεστ Fisher και Mann–Whitney U, εφαρμόζοντας τη διόρθωση Benjamini–Hochberg. Αποτελέσματα Παρατηρήθηκε παρανεοπλασματικός καρκίνος στο 6,0% των ασθενών, με SIR 2,98 (95% CI: 1,36–5,66). Οι περισσότεροι παρανεοπλασματικοί ασθενείς ήταν γυναίκες, ηλικίας 55–64 ετών, με διάγνωση ΔΜ. Τα αντισώματα anti–TIF1γ ήταν σημαντικά αυξημένα σε αυτήν την ομάδα (OR = 14,88, q < 0,001), με υψηλότερους τίτλους σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς καρκίνο. Η αύξηση της έκφρασης ISG15 ήταν έντονη στους παρανεοπλασματικούς (διάμεσος 19,0 έναντι 0,9, q = 0,0219), υποδεικνύοντας ενισχυμένη δραστηριότητα τύπου I ιντερφερόνης. Κλινικά, οι παρανεοπλασματικοί παρουσίαζαν συχνότερα εξάνθημα ηλιοτρόπιου, εξανθήματα κορμού (shawl sign), σημεία Gottron (inverse Gottron's), δυσφαγία και χαμηλότερους αριθμούς λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα Η παρανεοπλασματική μυοσίτιδα (CAM) σε αυτή την ελληνική κοορτή σχετίζεται ισχυρά με θετικότητα anti–TIF1γ, υπερέκφραση του ISG15, και κλασικά δερματικά σημεία σχετιζόμενα με ΔΜ. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ένα μοντέλο κατά το οποίο η καρκινογένεση ενισχύει την αυτοανοσία μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης ιντερφερόνης τύπου Ι (type I IFN signaling pathway), οδηγώντας σε διακριτό ορολογικό και κλινικό φαινότυπο. Η ενσωμάτωση βιοδεικτών όπως το ISG15 σε πρωτόκολλα εκτίμησης κινδύνου για CAM μπορεί να βελτιώσει την πρώιμη ανίχνευση καρκίνου σε ασθενείς με ΙΦΜ.","Background: Idiopathic inflammatory myopathies (IIMs) are a heterogeneous group of multisystem autoimmune disorders, each with variable risk of malignancy. The subset of IIM patients who develop cancer in close temporal proximity to IIM onset are classified as having cancer-associated myositis (CAM), a presumed paraneoplastic entity related to dermatomyositis (DM). While the DM-specific autoantibodies anti–TIF1γ and anti–NXP2 are linked to CAM, the interplay of autoantibody profiles, interferon-stimulated genes (ISGs), and clinical features remains incompletely understood. Methods: We retrospectively analyzed 315 adult IIM patients from tertiary centers in Athens, Greece (2017–2025), stratifying them into paraneoplastic (cancer within ±36 months of IIM onset), remote cancer (>36 months), and no-cancer groups. Autoantibody titres were quantified using EUROIMMUN immunoblots with standardized scoring logic. ISG15 expression was assessed via qRT-PCR in a subset of patients. Cancer risk was estimated using standardized incidence and prevalence ratios (SIR, SPR) against national population data. Group comparisons were conducted using Fisher’s exact and Mann–Whitney U tests with Benjamini–Hochberg correction. Results: Paraneoplastic cancer was observed in 6.0% of patients, with an SIR of 2.98 (95% CI: 1.36–5.66). Most paraneoplastic cases were female, aged 55–64, and classified as DM. Anti–TIF1γ antibodies were significantly enriched in this group (OR = 14.88, q < 0.001), with elevated titres compared to non-cancer patients. ISG15 fold-change was markedly higher in paraneoplastic patients (median 19.0 vs. 0.9, q = 0.0219), suggesting enhanced type I interferon activity. Clinically, paraneoplastic patients had more frequent heliotrope rash, shawl sign, inverse Gottron’s, dysphagia, and lower lymphocyte counts. Conclusions: Paraneoplastic myositis in this Greek cohort is strongly associated with anti–TIF1γ positivity, ISG15 overexpression, and classic DM skin features. These findings support a model in which tumour-driven autoimmunity is amplified by interferon signaling, producing a distinct serological and clinical phenotype. Incorporating biomarkers such as ISG15 into routine risk stratification may improve early cancer detection in IIM."],"dc:identifier":["uoadl:5297239","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297239"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Δερματομυοσίτιδα σχετιζόμενη με καρκίνο: κλινική και μοριακή μελέτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z"}