{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297275"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297275","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Retrospective clinical study of composite resin and ceramic indirect restorations up to 11 years","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση και η σύγκριση της κλινικής συμπεριφοράς έμμεσων επενθέτων/ υπερεπενθέτων κατασκευασμένων από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με αποτυχίες των αποκαταστάσεων. ΜΕΘΟΔΟΙ: Εξετάστηκαν 112 οπίσθιες αποκαταστάσεις που τοποθετήθηκαν σε 51 ενήλικες ασθενείς μεταξύ του Ιανουαρίου 2014 και Δεκεμβρίου 2020. Οι αποκαταστάσεις αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας επιλεγμένα κριτήρια FDI (χρωματική αντιστοιχία, ποιότητα επιφάνειας, ανατομία επιφάνειας, κάταγμα του αποκαταστατικού υλικού, ρωγμές και κατάγματα δοντιών, οριακή δυσχρωμία, οριακή ακεραιότητα και παρουσία παθολογίας). Η επιβίωση των αποκαταστάσεων αναλύθηκε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Kaplan-Meier. Οι παράγοντες κινδύνου (τύπος αποκατάστασης, τύπος δοντιού, ζωτικότητα δοντιού, κάπνισμα) διερευνήθηκαν χρησιμοποιώντας την ανάλυση Cox. Πραγματοποιήθηκε εκτίμηση κινδύνου για κάθε αξιολογούμενο κριτήριο με δείκτη στατιστικής σημαντικότητας(p<0,05). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Για τις αποκαταστάσεις σύνθετης ρητίνης, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 94,2% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 74,3% σε 7,9 χρόνια και συνέχισε να μειώνεται σε λιγότερο από 60% μετά από 8,2 χρόνια. Αντίθετα, για τις κεραμικές αποκαταστάσεις, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 90,9% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 85,2% μετά από 5,5 χρόνια και παρέμεινε στο 85,2% για το υπόλοιπο της περιόδου παρατήρησης. Τα κεραμικά επένθετα είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό επιβίωσης σε σχέση με τα επένθετα σύνθετης ρητίνης. Η ανάλυση Cox δεν έδειξε σύνδεση της επιβίωσης των έμμεσων αποκαταστάσεων με το υλικό αποκατάστασης, τον τύπο δοντιού, τον τύπο αποκατάστασης και την παρουσία προηγούμενης ενδοδοντικής θεραπείας. Από την άλλη πλευρά, η ανάλυση Cox αποκάλυψε μια στατιστικά σημαντική διαφορά για το κάπνισμα (p<0,05). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι έμμεσες αποκαταστάσεις από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη παρουσίασαν παρόμοια ποσοστά επιβίωσης κατά την αρχική περίοδο παρατήρησης, αλλά οι αποκαταστάσεις από κεραμικά υλικά τείνουν να εμφανίζουν πιο ευνοϊκή κλινική συμπεριφορά σε σύγκριση με τις σύνθετες ρητίνες μακροπρόθεσμα.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση και η σύγκριση της κλινικής συμπεριφοράς έμμεσων επενθέτων/ υπερεπενθέτων κατασκευασμένων από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με αποτυχίες των αποκαταστάσεων. ΜΕΘΟΔΟΙ: Εξετάστηκαν 112 οπίσθιες αποκαταστάσεις που τοποθετήθηκαν σε 51 ενήλικες ασθενείς μεταξύ του Ιανουαρίου 2014 και Δεκεμβρίου 2020. Οι αποκαταστάσεις αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας επιλεγμένα κριτήρια FDI (χρωματική αντιστοιχία, ποιότητα επιφάνειας, ανατομία επιφάνειας, κάταγμα του αποκαταστατικού υλικού, ρωγμές και κατάγματα δοντιών, οριακή δυσχρωμία, οριακή ακεραιότητα και παρουσία παθολογίας). Η επιβίωση των αποκαταστάσεων αναλύθηκε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Kaplan-Meier. Οι παράγοντες κινδύνου (τύπος αποκατάστασης, τύπος δοντιού, ζωτικότητα δοντιού, κάπνισμα) διερευνήθηκαν χρησιμοποιώντας την ανάλυση Cox. Πραγματοποιήθηκε εκτίμηση κινδύνου για κάθε αξιολογούμενο κριτήριο με δείκτη στατιστικής σημαντικότητας(p&lt;0,05). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Για τις αποκαταστάσεις σύνθετης ρητίνης, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 94,2% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 74,3% σε 7,9 χρόνια και συνέχισε να μειώνεται σε λιγότερο από 60% μετά από 8,2 χρόνια. Αντίθετα, για τις κεραμικές αποκαταστάσεις, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 90,9% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 85,2% μετά από 5,5 χρόνια και παρέμεινε στο 85,2% για το υπόλοιπο της περιόδου παρατήρησης. Τα κεραμικά επένθετα είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό επιβίωσης σε σχέση με τα επένθετα σύνθετης ρητίνης. Η ανάλυση Cox δεν έδειξε σύνδεση της επιβίωσης των έμμεσων αποκαταστάσεων με το υλικό αποκατάστασης, τον τύπο δοντιού, τον τύπο αποκατάστασης και την παρουσία προηγούμενης ενδοδοντικής θεραπείας. Από την άλλη πλευρά, η ανάλυση Cox αποκάλυψε μια στατιστικά σημαντική διαφορά για το κάπνισμα (p&lt;0,05). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι έμμεσες αποκαταστάσεις από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη παρουσίασαν παρόμοια ποσοστά επιβίωσης κατά την αρχική περίοδο παρατήρησης, αλλά οι αποκαταστάσεις από κεραμικά υλικά τείνουν να εμφανίζουν πιο ευνοϊκή κλινική συμπεριφορά σε σύγκριση με τις σύνθετες ρητίνες μακροπρόθεσμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπυροπούλου Νικολίνα","Spyropoulou Nikolina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297275"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297275","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297275","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297275","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297275","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπυροπούλου Νικολίνα","Spyropoulou Nikolina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297275","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297275"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση και η σύγκριση της κλινικής συμπεριφοράς έμμεσων επενθέτων/ υπερεπενθέτων κατασκευασμένων από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με αποτυχίες των αποκαταστάσεων. ΜΕΘΟΔΟΙ: Εξετάστηκαν 112 οπίσθιες αποκαταστάσεις που τοποθετήθηκαν σε 51 ενήλικες ασθενείς μεταξύ του Ιανουαρίου 2014 και Δεκεμβρίου 2020. Οι αποκαταστάσεις αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας επιλεγμένα κριτήρια FDI (χρωματική αντιστοιχία, ποιότητα επιφάνειας, ανατομία επιφάνειας, κάταγμα του αποκαταστατικού υλικού, ρωγμές και κατάγματα δοντιών, οριακή δυσχρωμία, οριακή ακεραιότητα και παρουσία παθολογίας). Η επιβίωση των αποκαταστάσεων αναλύθηκε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Kaplan-Meier. Οι παράγοντες κινδύνου (τύπος αποκατάστασης, τύπος δοντιού, ζωτικότητα δοντιού, κάπνισμα) διερευνήθηκαν χρησιμοποιώντας την ανάλυση Cox. Πραγματοποιήθηκε εκτίμηση κινδύνου για κάθε αξιολογούμενο κριτήριο με δείκτη στατιστικής σημαντικότητας(p<0,05). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Για τις αποκαταστάσεις σύνθετης ρητίνης, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 94,2% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 74,3% σε 7,9 χρόνια και συνέχισε να μειώνεται σε λιγότερο από 60% μετά από 8,2 χρόνια. Αντίθετα, για τις κεραμικές αποκαταστάσεις, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 90,9% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 85,2% μετά από 5,5 χρόνια και παρέμεινε στο 85,2% για το υπόλοιπο της περιόδου παρατήρησης. Τα κεραμικά επένθετα είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό επιβίωσης σε σχέση με τα επένθετα σύνθετης ρητίνης. Η ανάλυση Cox δεν έδειξε σύνδεση της επιβίωσης των έμμεσων αποκαταστάσεων με το υλικό αποκατάστασης, τον τύπο δοντιού, τον τύπο αποκατάστασης και την παρουσία προηγούμενης ενδοδοντικής θεραπείας. Από την άλλη πλευρά, η ανάλυση Cox αποκάλυψε μια στατιστικά σημαντική διαφορά για το κάπνισμα (p<0,05). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι έμμεσες αποκαταστάσεις από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη παρουσίασαν παρόμοια ποσοστά επιβίωσης κατά την αρχική περίοδο παρατήρησης, αλλά οι αποκαταστάσεις από κεραμικά υλικά τείνουν να εμφανίζουν πιο ευνοϊκή κλινική συμπεριφορά σε σύγκριση με τις σύνθετες ρητίνες μακροπρόθεσμα.","OBJECTIVE: The purpose of this study was to examine and compare the clinical be-havior of indirect onlays/overlays made of lithium disilicate and composite resin and to investigate risk factors associated with restorations failures. METHODS: 112 indirect partial coverage posterior restorations placed in 51 adult pa-tients between January 2014 and December 2020 were examined. The restorations were evaluated using selected FDI criteria (color match, surface gloss, anatomic form, fracture of restorative material, tooth cracks and fractures, marginal discoloration, marginal integrity and recurrence of initial pathology). The survival of the restorations was analyzed using Kaplan-Meier method. Risk factors (type of restoration, type of tooth, tooth vitality, smoking) were investigated using Cox regression analysis. Risk es-timation was conducted for each evaluated criterion (p<0.05). RESULTS: For composite restorations, the estimated survival rate was 94.2% after 5 years, dropped to 74.3% in 7.9 years and continued dropping to less than 60% after 8.2 years. On the contrary, for ceramic restorations the estimated survival rate was 90.9% after 5 years, dropped to 85.2% after 5.5 years and remained at 85.2% for the rest of the observation period. Ceramic onlays performed significantly better than composite onlays. Cox regression analysis failed to show linkage of the survival of the indirect par-tial restorations with restoration material, tooth type, restoration type and the pres-ence of previous endodontic treatment. On the other hand, Cox regression analysis re-vealed a statistically significant difference for smoking (p<0.05). CONLUSIONS: Lithium disilicate and composite indirect restorations exhibited similar survival rates at the initial observation period, but ceramic partial coverage resto-rations tend to show more favorable clinical behavior compared to composites in the long term."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Retrospective clinical study of composite resin and ceramic indirect restorations up to 11 years"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπυροπούλου Νικολίνα","Spyropoulou Nikolina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση και η σύγκριση της κλινικής συμπεριφοράς έμμεσων επενθέτων/ υπερεπενθέτων κατασκευασμένων από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη και η διερεύνηση παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με αποτυχίες των αποκαταστάσεων. ΜΕΘΟΔΟΙ: Εξετάστηκαν 112 οπίσθιες αποκαταστάσεις που τοποθετήθηκαν σε 51 ενήλικες ασθενείς μεταξύ του Ιανουαρίου 2014 και Δεκεμβρίου 2020. Οι αποκαταστάσεις αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας επιλεγμένα κριτήρια FDI (χρωματική αντιστοιχία, ποιότητα επιφάνειας, ανατομία επιφάνειας, κάταγμα του αποκαταστατικού υλικού, ρωγμές και κατάγματα δοντιών, οριακή δυσχρωμία, οριακή ακεραιότητα και παρουσία παθολογίας). Η επιβίωση των αποκαταστάσεων αναλύθηκε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Kaplan-Meier. Οι παράγοντες κινδύνου (τύπος αποκατάστασης, τύπος δοντιού, ζωτικότητα δοντιού, κάπνισμα) διερευνήθηκαν χρησιμοποιώντας την ανάλυση Cox. Πραγματοποιήθηκε εκτίμηση κινδύνου για κάθε αξιολογούμενο κριτήριο με δείκτη στατιστικής σημαντικότητας(p<0,05). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Για τις αποκαταστάσεις σύνθετης ρητίνης, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 94,2% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 74,3% σε 7,9 χρόνια και συνέχισε να μειώνεται σε λιγότερο από 60% μετά από 8,2 χρόνια. Αντίθετα, για τις κεραμικές αποκαταστάσεις, το εκτιμώμενο ποσοστό επιβίωσης ήταν 90,9% μετά από 5 χρόνια, μειώθηκε στο 85,2% μετά από 5,5 χρόνια και παρέμεινε στο 85,2% για το υπόλοιπο της περιόδου παρατήρησης. Τα κεραμικά επένθετα είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό επιβίωσης σε σχέση με τα επένθετα σύνθετης ρητίνης. Η ανάλυση Cox δεν έδειξε σύνδεση της επιβίωσης των έμμεσων αποκαταστάσεων με το υλικό αποκατάστασης, τον τύπο δοντιού, τον τύπο αποκατάστασης και την παρουσία προηγούμενης ενδοδοντικής θεραπείας. Από την άλλη πλευρά, η ανάλυση Cox αποκάλυψε μια στατιστικά σημαντική διαφορά για το κάπνισμα (p<0,05). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι έμμεσες αποκαταστάσεις από διπυριτικό λίθιο και σύνθετη ρητίνη παρουσίασαν παρόμοια ποσοστά επιβίωσης κατά την αρχική περίοδο παρατήρησης, αλλά οι αποκαταστάσεις από κεραμικά υλικά τείνουν να εμφανίζουν πιο ευνοϊκή κλινική συμπεριφορά σε σύγκριση με τις σύνθετες ρητίνες μακροπρόθεσμα.","OBJECTIVE: The purpose of this study was to examine and compare the clinical be-havior of indirect onlays/overlays made of lithium disilicate and composite resin and to investigate risk factors associated with restorations failures. METHODS: 112 indirect partial coverage posterior restorations placed in 51 adult pa-tients between January 2014 and December 2020 were examined. The restorations were evaluated using selected FDI criteria (color match, surface gloss, anatomic form, fracture of restorative material, tooth cracks and fractures, marginal discoloration, marginal integrity and recurrence of initial pathology). The survival of the restorations was analyzed using Kaplan-Meier method. Risk factors (type of restoration, type of tooth, tooth vitality, smoking) were investigated using Cox regression analysis. Risk es-timation was conducted for each evaluated criterion (p<0.05). RESULTS: For composite restorations, the estimated survival rate was 94.2% after 5 years, dropped to 74.3% in 7.9 years and continued dropping to less than 60% after 8.2 years. On the contrary, for ceramic restorations the estimated survival rate was 90.9% after 5 years, dropped to 85.2% after 5.5 years and remained at 85.2% for the rest of the observation period. Ceramic onlays performed significantly better than composite onlays. Cox regression analysis failed to show linkage of the survival of the indirect par-tial restorations with restoration material, tooth type, restoration type and the pres-ence of previous endodontic treatment. On the other hand, Cox regression analysis re-vealed a statistically significant difference for smoking (p<0.05). CONLUSIONS: Lithium disilicate and composite indirect restorations exhibited similar survival rates at the initial observation period, but ceramic partial coverage resto-rations tend to show more favorable clinical behavior compared to composites in the long term."],"dc:identifier":["uoadl:5297275","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297275"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Retrospective clinical study of composite resin and ceramic indirect restorations up to 11 years"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z"}