{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297395"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297395","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συναισθηματική ιδιοσυγκρασία και απόπειρες αυτοκαταστροφής στην Διπολική διαταραχή","abstract":"Εισαγωγή: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία έχει συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ωστόσο η σχέση αυτή παραμένει ανεπαρκώς διερευνημένη στη διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ακόμη λιγότερα είναι γνωστά για τον πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο των κλινικών χαρακτηριστικών της ΔΔ σε αυτήν τη σχέση. Μέθοδος: Μελετήσαμε 202 νορμοθυμικούς ασθενείς με ΔΔ (132 με ΔΔ τύπου Ι και 70 με ΔΔ τύπου ΙΙ), εκ των οποίων οι 93 είχαν ιστορικό τουλάχιστον μίας απόπειρας αυτοκτονίας. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο TEMPS-A. Συγκρίναμε τα άτομα με ιστορικό απόπειρας και χωρίς ως προς τις πέντε υποκλίμακες ιδιοσυγκρασίας και σε έναν σύνθετο δείκτη ιδιοσυγκρασίας που έχει προταθεί (καταθλιπτική + κυκλοθυμική + ευερέθιστη + αγχώδης - υπερθυμική). Εξετάστηκαν επίσης οι συσχετίσεις μεταξύ των κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών των ασθενών τόσο με την ιδιοσυγκρασία όσο και με την αυτοκτονικότητα. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση της επίδρασης των υποκλιμάκων ιδιοσυγκρασίας και του σύνθετου δείκτη στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ελέγχοντας για συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνται της έκθεσης και στη συνέχεια εισάγοντας τα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ ένα κάθε φορά για να εξεταστούν οι πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις τους. Τέλος, διενεργήσαμε ανάλυση υποομάδων για να εξετάσουμε τη συσχέτιση μεταξύ του σύνθετου δείκτη και των αποπειρών αυτοκτονίας με βάση τη διάγνωση ΔΔ-I / ΔΔ-II. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας παρουσίασαν μία πιο επιβαρυμένη συνολική κλινική εικόνα καθώς και υψηλότερες βαθμολογίες στην καταθλιπτική, κυκλοθυμική, ευερέθιστη και αγχώδη ιδιοσυγκρασία και στον σύνθετο δείκτη. Οι συσχετίσεις της ιδιοσυγκρασίας με τις απόπειρες παρέμειναν σημαντικές μετά τη διόρθωση για τους συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνταν της έκθεσης (φύλο και οικογενειακό ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών διαταραχών) αλλά όταν η διάγνωση ΔΔ-Ι/ΔΔ-ΙΙ, η επικρατούσα πολικότητα και η συννοσηρότητα με αγχώδεις διαταραχές προστέθηκαν μία κάθε φορά, η επίδραση της κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας έγινε στατιστικά μη σημαντική, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτές οι κλινικές μεταβλητές μπορεί να λειτουργούν ως διαμεσολαβητές. Παρόμοιο αλλά λιγότερο έντονο μοτίβο παρατηρήθηκε και για τον σύνθετο δείκτη. Η υπερθυμική ιδιοσυγκρασία δεν παρουσίασε σημαντική προστατευτική λειτουργία έναντι της αυτοκτονικότητας. Οι αναλύσεις υποομάδων διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση του σύνθετου δείκτη με τις απόπειρες αυτοκτονίας μόνο στη ΔΔ-II, αν και η ανάλυση αλληλεπίδρασης δεν τεκμηρίωσε σημαντική διαφορά των συσχετίσεων μεταξύ της ΔΔ-Ι και ΔΔ-ΙΙ. Συμπεράσματα: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία, ιδίως όταν ενσωματώνεται σε έναν σύνθετο δείκτη, ενδέχεται να προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις για την αξιολόγηση του κινδύνου αυτοκτονίας σε ασθενείς με ΔΔ. Τα ευρήματα μας υποδεικνύουν επίσης ότι ορισμένα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ πιθανώς διαμεσολαβούν στη σχέση μεταξύ κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας και αυτοκτονικότητας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία έχει συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ωστόσο η σχέση αυτή παραμένει ανεπαρκώς διερευνημένη στη διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ακόμη λιγότερα είναι γνωστά για τον πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο των κλινικών χαρακτηριστικών της ΔΔ σε αυτήν τη σχέση. Μέθοδος: Μελετήσαμε 202 νορμοθυμικούς ασθενείς με ΔΔ (132 με ΔΔ τύπου Ι και 70 με ΔΔ τύπου ΙΙ), εκ των οποίων οι 93 είχαν ιστορικό τουλάχιστον μίας απόπειρας αυτοκτονίας. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο TEMPS-A. Συγκρίναμε τα άτομα με ιστορικό απόπειρας και χωρίς ως προς τις πέντε υποκλίμακες ιδιοσυγκρασίας και σε έναν σύνθετο δείκτη ιδιοσυγκρασίας που έχει προταθεί (καταθλιπτική + κυκλοθυμική + ευερέθιστη + αγχώδης - υπερθυμική). Εξετάστηκαν επίσης οι συσχετίσεις μεταξύ των κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών των ασθενών τόσο με την ιδιοσυγκρασία όσο και με την αυτοκτονικότητα. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση της επίδρασης των υποκλιμάκων ιδιοσυγκρασίας και του σύνθετου δείκτη στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ελέγχοντας για συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνται της έκθεσης και στη συνέχεια εισάγοντας τα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ ένα κάθε φορά για να εξεταστούν οι πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις τους. Τέλος, διενεργήσαμε ανάλυση υποομάδων για να εξετάσουμε τη συσχέτιση μεταξύ του σύνθετου δείκτη και των αποπειρών αυτοκτονίας με βάση τη διάγνωση ΔΔ-I / ΔΔ-II. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας παρουσίασαν μία πιο επιβαρυμένη συνολική κλινική εικόνα καθώς και υψηλότερες βαθμολογίες στην καταθλιπτική, κυκλοθυμική, ευερέθιστη και αγχώδη ιδιοσυγκρασία και στον σύνθετο δείκτη. Οι συσχετίσεις της ιδιοσυγκρασίας με τις απόπειρες παρέμειναν σημαντικές μετά τη διόρθωση για τους συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνταν της έκθεσης (φύλο και οικογενειακό ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών διαταραχών) αλλά όταν η διάγνωση ΔΔ-Ι/ΔΔ-ΙΙ, η επικρατούσα πολικότητα και η συννοσηρότητα με αγχώδεις διαταραχές προστέθηκαν μία κάθε φορά, η επίδραση της κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας έγινε στατιστικά μη σημαντική, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτές οι κλινικές μεταβλητές μπορεί να λειτουργούν ως διαμεσολαβητές. Παρόμοιο αλλά λιγότερο έντονο μοτίβο παρατηρήθηκε και για τον σύνθετο δείκτη. Η υπερθυμική ιδιοσυγκρασία δεν παρουσίασε σημαντική προστατευτική λειτουργία έναντι της αυτοκτονικότητας. Οι αναλύσεις υποομάδων διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση του σύνθετου δείκτη με τις απόπειρες αυτοκτονίας μόνο στη ΔΔ-II, αν και η ανάλυση αλληλεπίδρασης δεν τεκμηρίωσε σημαντική διαφορά των συσχετίσεων μεταξύ της ΔΔ-Ι και ΔΔ-ΙΙ. Συμπεράσματα: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία, ιδίως όταν ενσωματώνεται σε έναν σύνθετο δείκτη, ενδέχεται να προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις για την αξιολόγηση του κινδύνου αυτοκτονίας σε ασθενείς με ΔΔ. Τα ευρήματα μας υποδεικνύουν επίσης ότι ορισμένα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ πιθανώς διαμεσολαβούν στη σχέση μεταξύ κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας και αυτοκτονικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντουρακοπούλου Σαββίνα","Ntourakopoulou Savvina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297395"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297395","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297395","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297395","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297395","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντουρακοπούλου Σαββίνα","Ntourakopoulou Savvina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297395"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία έχει συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ωστόσο η σχέση αυτή παραμένει ανεπαρκώς διερευνημένη στη διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ακόμη λιγότερα είναι γνωστά για τον πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο των κλινικών χαρακτηριστικών της ΔΔ σε αυτήν τη σχέση. Μέθοδος: Μελετήσαμε 202 νορμοθυμικούς ασθενείς με ΔΔ (132 με ΔΔ τύπου Ι και 70 με ΔΔ τύπου ΙΙ), εκ των οποίων οι 93 είχαν ιστορικό τουλάχιστον μίας απόπειρας αυτοκτονίας. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο TEMPS-A. Συγκρίναμε τα άτομα με ιστορικό απόπειρας και χωρίς ως προς τις πέντε υποκλίμακες ιδιοσυγκρασίας και σε έναν σύνθετο δείκτη ιδιοσυγκρασίας που έχει προταθεί (καταθλιπτική + κυκλοθυμική + ευερέθιστη + αγχώδης - υπερθυμική). Εξετάστηκαν επίσης οι συσχετίσεις μεταξύ των κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών των ασθενών τόσο με την ιδιοσυγκρασία όσο και με την αυτοκτονικότητα. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση της επίδρασης των υποκλιμάκων ιδιοσυγκρασίας και του σύνθετου δείκτη στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ελέγχοντας για συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνται της έκθεσης και στη συνέχεια εισάγοντας τα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ ένα κάθε φορά για να εξεταστούν οι πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις τους. Τέλος, διενεργήσαμε ανάλυση υποομάδων για να εξετάσουμε τη συσχέτιση μεταξύ του σύνθετου δείκτη και των αποπειρών αυτοκτονίας με βάση τη διάγνωση ΔΔ-I / ΔΔ-II. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας παρουσίασαν μία πιο επιβαρυμένη συνολική κλινική εικόνα καθώς και υψηλότερες βαθμολογίες στην καταθλιπτική, κυκλοθυμική, ευερέθιστη και αγχώδη ιδιοσυγκρασία και στον σύνθετο δείκτη. Οι συσχετίσεις της ιδιοσυγκρασίας με τις απόπειρες παρέμειναν σημαντικές μετά τη διόρθωση για τους συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνταν της έκθεσης (φύλο και οικογενειακό ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών διαταραχών) αλλά όταν η διάγνωση ΔΔ-Ι/ΔΔ-ΙΙ, η επικρατούσα πολικότητα και η συννοσηρότητα με αγχώδεις διαταραχές προστέθηκαν μία κάθε φορά, η επίδραση της κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας έγινε στατιστικά μη σημαντική, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτές οι κλινικές μεταβλητές μπορεί να λειτουργούν ως διαμεσολαβητές. Παρόμοιο αλλά λιγότερο έντονο μοτίβο παρατηρήθηκε και για τον σύνθετο δείκτη. Η υπερθυμική ιδιοσυγκρασία δεν παρουσίασε σημαντική προστατευτική λειτουργία έναντι της αυτοκτονικότητας. Οι αναλύσεις υποομάδων διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση του σύνθετου δείκτη με τις απόπειρες αυτοκτονίας μόνο στη ΔΔ-II, αν και η ανάλυση αλληλεπίδρασης δεν τεκμηρίωσε σημαντική διαφορά των συσχετίσεων μεταξύ της ΔΔ-Ι και ΔΔ-ΙΙ. Συμπεράσματα: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία, ιδίως όταν ενσωματώνεται σε έναν σύνθετο δείκτη, ενδέχεται να προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις για την αξιολόγηση του κινδύνου αυτοκτονίας σε ασθενείς με ΔΔ. Τα ευρήματα μας υποδεικνύουν επίσης ότι ορισμένα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ πιθανώς διαμεσολαβούν στη σχέση μεταξύ κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας και αυτοκτονικότητας.","Introduction: Affective temperaments have been associated with suicide attempt risk, but this relationship remains insufficiently explored in bipolar disorder (BD). Even less is known about the potential mediating role of clinical features of BD in this relationship. Methods: We assessed 202 euthymic patients with BD (132 BD-I and 70 BD-II), of whom 93 had a lifetime history of suicide attempt(s). Participants completed the TEMPS-A questionnaire. We compared suicide attempters and non-attempters on the five temperament subscales and a previously proposed composite temperament score (depressive + cyclothymic + irritable + anxious – hyperthymic). Associations between patients’ clinicodemographic characteristics with both temperament and suicidality were also examined. Multiple logistic regression models were used to investigate the association of temperaments and the composite score with suicide attempt risk, adjusting for pre-exposure confounders, and then introducing clinical characteristics of BD one at a time to examine their potential mediatory effects. We finally conducted subgroup analyses to examine the association between the composite score and lifetime suicide attempt(s) by BD-I / BD-II diagnosis. Results: Patients with a history of lifetime suicide attempt(s) exhibited a more severe overall clinical profile as well as higher scores on depressive, cyclothymic, irritable and anxious temperaments, and the composite score. Associations of temperaments with suicide attempts persisted after adjusting for pre-exposure confounders (sex and family history of major psychiatric disorders) but when BD-I/BD-II diagnosis, predominant polarity, and anxiety disorder comorbidity were added one at a time, the effect of cyclothymic temperament became non-significant, suggesting that these clinical variables may serve as potential mediators. A similar but less prominent pattern was observed for the composite score. Hyperthymic temperament did not exhibit a significant protective effect against suicidality. Subgroup analyses found a significant association of the composite score with suicide attempts in BD-II only, though interaction analysis did not support a significant difference of the effects between BD-I and BD-II. Conclusion: Affective temperaments, particularly when integrated into a composite score, may provide valuable insights for suicide risk assessment in BD. Our findings also suggest that certain clinical features of BD may mediate the relationship between cyclothymic temperament and suicidality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συναισθηματική ιδιοσυγκρασία και απόπειρες αυτοκαταστροφής στην Διπολική διαταραχή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντουρακοπούλου Σαββίνα","Ntourakopoulou Savvina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία έχει συσχετιστεί με τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ωστόσο η σχέση αυτή παραμένει ανεπαρκώς διερευνημένη στη διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ακόμη λιγότερα είναι γνωστά για τον πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο των κλινικών χαρακτηριστικών της ΔΔ σε αυτήν τη σχέση. Μέθοδος: Μελετήσαμε 202 νορμοθυμικούς ασθενείς με ΔΔ (132 με ΔΔ τύπου Ι και 70 με ΔΔ τύπου ΙΙ), εκ των οποίων οι 93 είχαν ιστορικό τουλάχιστον μίας απόπειρας αυτοκτονίας. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο TEMPS-A. Συγκρίναμε τα άτομα με ιστορικό απόπειρας και χωρίς ως προς τις πέντε υποκλίμακες ιδιοσυγκρασίας και σε έναν σύνθετο δείκτη ιδιοσυγκρασίας που έχει προταθεί (καταθλιπτική + κυκλοθυμική + ευερέθιστη + αγχώδης - υπερθυμική). Εξετάστηκαν επίσης οι συσχετίσεις μεταξύ των κλινικοδημογραφικών χαρακτηριστικών των ασθενών τόσο με την ιδιοσυγκρασία όσο και με την αυτοκτονικότητα. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης για τη διερεύνηση της επίδρασης των υποκλιμάκων ιδιοσυγκρασίας και του σύνθετου δείκτη στον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας, ελέγχοντας για συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνται της έκθεσης και στη συνέχεια εισάγοντας τα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ ένα κάθε φορά για να εξεταστούν οι πιθανές διαμεσολαβητικές επιδράσεις τους. Τέλος, διενεργήσαμε ανάλυση υποομάδων για να εξετάσουμε τη συσχέτιση μεταξύ του σύνθετου δείκτη και των αποπειρών αυτοκτονίας με βάση τη διάγνωση ΔΔ-I / ΔΔ-II. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας παρουσίασαν μία πιο επιβαρυμένη συνολική κλινική εικόνα καθώς και υψηλότερες βαθμολογίες στην καταθλιπτική, κυκλοθυμική, ευερέθιστη και αγχώδη ιδιοσυγκρασία και στον σύνθετο δείκτη. Οι συσχετίσεις της ιδιοσυγκρασίας με τις απόπειρες παρέμειναν σημαντικές μετά τη διόρθωση για τους συγχυτικούς παράγοντες που προηγούνταν της έκθεσης (φύλο και οικογενειακό ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών διαταραχών) αλλά όταν η διάγνωση ΔΔ-Ι/ΔΔ-ΙΙ, η επικρατούσα πολικότητα και η συννοσηρότητα με αγχώδεις διαταραχές προστέθηκαν μία κάθε φορά, η επίδραση της κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας έγινε στατιστικά μη σημαντική, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτές οι κλινικές μεταβλητές μπορεί να λειτουργούν ως διαμεσολαβητές. Παρόμοιο αλλά λιγότερο έντονο μοτίβο παρατηρήθηκε και για τον σύνθετο δείκτη. Η υπερθυμική ιδιοσυγκρασία δεν παρουσίασε σημαντική προστατευτική λειτουργία έναντι της αυτοκτονικότητας. Οι αναλύσεις υποομάδων διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση του σύνθετου δείκτη με τις απόπειρες αυτοκτονίας μόνο στη ΔΔ-II, αν και η ανάλυση αλληλεπίδρασης δεν τεκμηρίωσε σημαντική διαφορά των συσχετίσεων μεταξύ της ΔΔ-Ι και ΔΔ-ΙΙ. Συμπεράσματα: Η συναισθηματική ιδιοσυγκρασία, ιδίως όταν ενσωματώνεται σε έναν σύνθετο δείκτη, ενδέχεται να προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις για την αξιολόγηση του κινδύνου αυτοκτονίας σε ασθενείς με ΔΔ. Τα ευρήματα μας υποδεικνύουν επίσης ότι ορισμένα κλινικά χαρακτηριστικά της ΔΔ πιθανώς διαμεσολαβούν στη σχέση μεταξύ κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας και αυτοκτονικότητας.","Introduction: Affective temperaments have been associated with suicide attempt risk, but this relationship remains insufficiently explored in bipolar disorder (BD). Even less is known about the potential mediating role of clinical features of BD in this relationship. Methods: We assessed 202 euthymic patients with BD (132 BD-I and 70 BD-II), of whom 93 had a lifetime history of suicide attempt(s). Participants completed the TEMPS-A questionnaire. We compared suicide attempters and non-attempters on the five temperament subscales and a previously proposed composite temperament score (depressive + cyclothymic + irritable + anxious – hyperthymic). Associations between patients’ clinicodemographic characteristics with both temperament and suicidality were also examined. Multiple logistic regression models were used to investigate the association of temperaments and the composite score with suicide attempt risk, adjusting for pre-exposure confounders, and then introducing clinical characteristics of BD one at a time to examine their potential mediatory effects. We finally conducted subgroup analyses to examine the association between the composite score and lifetime suicide attempt(s) by BD-I / BD-II diagnosis. Results: Patients with a history of lifetime suicide attempt(s) exhibited a more severe overall clinical profile as well as higher scores on depressive, cyclothymic, irritable and anxious temperaments, and the composite score. Associations of temperaments with suicide attempts persisted after adjusting for pre-exposure confounders (sex and family history of major psychiatric disorders) but when BD-I/BD-II diagnosis, predominant polarity, and anxiety disorder comorbidity were added one at a time, the effect of cyclothymic temperament became non-significant, suggesting that these clinical variables may serve as potential mediators. A similar but less prominent pattern was observed for the composite score. Hyperthymic temperament did not exhibit a significant protective effect against suicidality. Subgroup analyses found a significant association of the composite score with suicide attempts in BD-II only, though interaction analysis did not support a significant difference of the effects between BD-I and BD-II. Conclusion: Affective temperaments, particularly when integrated into a composite score, may provide valuable insights for suicide risk assessment in BD. Our findings also suggest that certain clinical features of BD may mediate the relationship between cyclothymic temperament and suicidality."],"dc:identifier":["uoadl:5297395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297395"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συναισθηματική ιδιοσυγκρασία και απόπειρες αυτοκαταστροφής στην Διπολική διαταραχή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z"}