{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297421"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297421","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακή Ανάλυση της Αντιφλεγμονώδους Δράσης των Εξωσωματίων που Προέρχονται από MSCs του Ομφαλίου Λώρου στην Οξεία Ηπατική Ανεπάρκεια","abstract":"Εισαγωγή: Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ALF) αποτελεί μια σχετικά σπάνια νοσολογική οντότητα, διαφορετικής αιτιολογίας, αλλά απειλητική για τη ζωή των ασθενών. Εκδηλώνεται αιφνίδια ως οξεία και σοβαρή ηπατική βλάβη, με κατάπτωση της ηπατικής λειτουργίας μέσα σε διάστημα ημερών ή εβδομάδων, σε άτομα που δεν έχουν προηγούμενο ιστορικό ηπατικής νόσου. Η κλινική αντιμετώπισή της συνήθως περιλαμβάνει την απομάκρυνση της αιτίας που πυροδότησε την ηπατική βλάβη, όπως θεραπεία έναντι της ιογενούς ηπατίτιδας ή διακοπή της ηπατοτοξικής φαρμακευτικής αγωγής. Επιπλέον, η διαχείριση απαιτεί την προσεκτική χρήση φαρμάκων, την έγκαιρη αντιμετώπιση των επιμέρους κλινικών καταστάσεων, την αιτιολογική θεραπεία, αν υπάρχει, και την με κάθε διαθέσιμο μέσο υποστήριξη της ηπατικής λειτουργίας. Ωστόσο, επειδή η καταστροφή των ηπατοκυττάρων είναι εκτεταμένη και πολλές φορές μη αναστρέψιμη, οι πάσχοντες από ALF τελικά χρειάζονται επιτακτικά μεταμόσχευση ήπατος, η οποία και παραμένει η μόνη οριστική θεραπεία με πιθανότητα ανάκαμψης για τους ασθενείς. Σκοπός: Η βλάβη των ηπατοκυττάρων, είτε προέρχεται απευθείας από την πρωταρχική αιτία που προκάλεσε την απόπτωση και νέκρωση αυτών, είτε προκύπτει από την μη ελεγχόμενη φλεγμονώδη αντίδραση που ανατροφοδοτεί και επιδεινώνει την ηπατοκυτταρική καταστροφή. Εκτός από την ανοσολογικά-επαγόμενη βλάβη των ηπατοκυττάρων, ανάμεσα στα συμβάντα με μοιραία κατάληξη για τους ασθενείς είναι η σηπτική καταπληξία (από παρουσία παθογόνων ή στείρα φλεγμονή) καθώς και η συστηματική φλεγμονώδης αντίδραση, που καταλήγουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Σε μια προσπάθεια εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, πολλές προκλινικές μελέτες που στηρίζονται στη χρήση μεσεγχυματικών βλαστικών κυττάρων (MSCs) αλλά και στα εξωσωμάτια (Exos) αυτών, έχουν παρουσιάσει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Με τα Exos, που δρουν ως μέσο διακυτταρικής επικοινωνίας και μετάδοσης βιολογικής πληροφορίας, να υπερτερούν, ως ακυτταρική θεραπεία, των προγονικών τους κυττάρων και να έχουν την ικανότητα, ως βιολογικά συστήματα μεταφοράς, να περιορίσουν την βλάβη και να παρατείνουν την επιβίωση ή ακόμα και να προσφέρουν την πλήρη ίαση. Μεθοδολογία: Η ALF, σε αρχικά στάδια μπορεί να αφορά σε βλάβη που υφίσταται μόνο το ήπαρ, αλλά γρήγορα εξελίσσεται σε ένα σύνθετο και δύσκολα διαχειρίσιμο σύνδρομο με ένα κλινικό φάσμα συμπτωμάτων, από διαταραχή της ηπατικής συνθετικής λειτουργίας έως και ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Με δεδομένο ότι η φλεγμονώδης αντίδραση δεν υπονομεύει μόνο την λειτουργία του ήπατος, αλλά με την εκδήλωση σήψης ενδέχεται να αποτελέσει και την αιτία κατάληξης των ασθενών, έγινε αναζήτηση στην βάση PubMed για αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εμπεριέχονται στα εξωσωμάτια προερχόμενα από MSCs κύτταρα του ομφαλίου λώρου (hUC-MSC-Exos). Η επωφελής αντι-φλεγμονώδης δράση τους ερμηνεύεται στα πλαίσια της ALF, ως διερεύνηση πιθανών κοινών ή παραπλήσιων μηχανισμών μοριακής βιολογικής δράσης με οργανικά συστήματα εκτός ήπατος, λαμβάνοντας υπόψιν την ανάγκη για πρόληψη της πολυοργανικής ανεπάρκειας αλλά και την υπαρκτή πιθανότητα για εκδήλωση παρενεργειών από θεραπείες που βασίζονται σε Exos από την εκτός στόχου εναπόθεσή τους. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση απέφερε βιοδραστικά μόρια που επηρεάζουν ήδη γνωστά βιολογικά μονοπάτια φλεγμονής της ALF, ασκώντας αντι-φλεγμονώδη επίδραση, όπως είναι η προς τα κάτω ρύθμιση του υποδοχέα TLR4, η μετατροπή των μακροφάγων στον Μ2 φαινότυπο και η έγκαιρη εκκαθάριση των ουδετερόφιλων που έχουν υποστεί γήρανση. Εμμέσως και η αντιαποπτωτική δράση τους περιορίζει την φλεγμονή. Επιπλέον, βρέθηκαν ως αρωγοί της αντι-φλεγμονώδους δράσης των hUC-MSC-Exos και μόρια όπως οι αυξητικοί παράγοντες HGF και VEGF, αλλά και διάφορα μικρά μόρια RNA (miRNA) που μάλλον επιδρούν σε πολλαπλά επίπεδα. Η αντι-επιθηλιο-μεσεγχυματική μετατροπή (anti-EMT), η διατήρηση της μιτοχονδριακής λειτουργίας, ο περιορισμός του φλεγμονοσώματος NLRP3, η επικράτηση των κυττάρων Tregs έναντι των Th17, η ελεγχόμενη αυτοφαγία, η αποφυγή ουβικουιτίνωσης αντιφλεγμονωδών πρωτεϊνών όπως η Α20, η αντιμετώπιση της οργανικής υποξίας, η αποτροπή της ενεργοποίησης του υποδοχέα TLR9 από θραύσματα DNA, ανήκουν στο ευρύ ρεπερτόριο αντι-φλεγμονώδους δράσης του περιεχομένου των hUC-MSC-Exos. Συμπεράσματα: Η επωφελής θεραπευτικά δράση των εξωσωματίων, γενικά, προς το παρόν έχει αποδειχθεί σε πειραματικά μοντέλα. Τα εξωσωμάτια ενέχουν κάποιες δυσκολίες ως προς την κλινική εφαρμογή τους, όπως οι παρενέργειες από την εκτός στόχου εναπόθεση και η χορήγησή τους σε δοσολογία με δυσθεώρητες ποσότητες, με σύντομο χρόνο ημιζωής στην αιματική κυκλοφορία. Η ενίσχυση του ωφέλιμου θεραπευτικά φορτίου των hUC-MSC-Exos, με αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εκδηλώνουν αποδεδειγμένα όμοια επίδραση με ίδιο ή παρεμφερή μοριακό μηχανισμό σε κάθε οργανικό σύστημα, ενδέχεται να αποτελεί ενδιάμεση ή οριστική θεραπεία. Η στόχευση της θεραπείας πρέπει να είναι διττή, με αποτροπή της ανοσολογικά επαγόμενης ηπατοκυτταρικής βλάβης και της συστηματικής φλεγμονώδους απόκρισης που προκαλεί ιστική ισχαιμία και σε εξωηπατικά οργανικά συστήματα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ALF) αποτελεί μια σχετικά σπάνια νοσολογική οντότητα, διαφορετικής αιτιολογίας, αλλά απειλητική για τη ζωή των ασθενών. Εκδηλώνεται αιφνίδια ως οξεία και σοβαρή ηπατική βλάβη, με κατάπτωση της ηπατικής λειτουργίας μέσα σε διάστημα ημερών ή εβδομάδων, σε άτομα που δεν έχουν προηγούμενο ιστορικό ηπατικής νόσου. Η κλινική αντιμετώπισή της συνήθως περιλαμβάνει την απομάκρυνση της αιτίας που πυροδότησε την ηπατική βλάβη, όπως θεραπεία έναντι της ιογενούς ηπατίτιδας ή διακοπή της ηπατοτοξικής φαρμακευτικής αγωγής. Επιπλέον, η διαχείριση απαιτεί την προσεκτική χρήση φαρμάκων, την έγκαιρη αντιμετώπιση των επιμέρους κλινικών καταστάσεων, την αιτιολογική θεραπεία, αν υπάρχει, και την με κάθε διαθέσιμο μέσο υποστήριξη της ηπατικής λειτουργίας. Ωστόσο, επειδή η καταστροφή των ηπατοκυττάρων είναι εκτεταμένη και πολλές φορές μη αναστρέψιμη, οι πάσχοντες από ALF τελικά χρειάζονται επιτακτικά μεταμόσχευση ήπατος, η οποία και παραμένει η μόνη οριστική θεραπεία με πιθανότητα ανάκαμψης για τους ασθενείς. Σκοπός: Η βλάβη των ηπατοκυττάρων, είτε προέρχεται απευθείας από την πρωταρχική αιτία που προκάλεσε την απόπτωση και νέκρωση αυτών, είτε προκύπτει από την μη ελεγχόμενη φλεγμονώδη αντίδραση που ανατροφοδοτεί και επιδεινώνει την ηπατοκυτταρική καταστροφή. Εκτός από την ανοσολογικά-επαγόμενη βλάβη των ηπατοκυττάρων, ανάμεσα στα συμβάντα με μοιραία κατάληξη για τους ασθενείς είναι η σηπτική καταπληξία (από παρουσία παθογόνων ή στείρα φλεγμονή) καθώς και η συστηματική φλεγμονώδης αντίδραση, που καταλήγουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Σε μια προσπάθεια εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, πολλές προκλινικές μελέτες που στηρίζονται στη χρήση μεσεγχυματικών βλαστικών κυττάρων (MSCs) αλλά και στα εξωσωμάτια (Exos) αυτών, έχουν παρουσιάσει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Με τα Exos, που δρουν ως μέσο διακυτταρικής επικοινωνίας και μετάδοσης βιολογικής πληροφορίας, να υπερτερούν, ως ακυτταρική θεραπεία, των προγονικών τους κυττάρων και να έχουν την ικανότητα, ως βιολογικά συστήματα μεταφοράς, να περιορίσουν την βλάβη και να παρατείνουν την επιβίωση ή ακόμα και να προσφέρουν την πλήρη ίαση. Μεθοδολογία: Η ALF, σε αρχικά στάδια μπορεί να αφορά σε βλάβη που υφίσταται μόνο το ήπαρ, αλλά γρήγορα εξελίσσεται σε ένα σύνθετο και δύσκολα διαχειρίσιμο σύνδρομο με ένα κλινικό φάσμα συμπτωμάτων, από διαταραχή της ηπατικής συνθετικής λειτουργίας έως και ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Με δεδομένο ότι η φλεγμονώδης αντίδραση δεν υπονομεύει μόνο την λειτουργία του ήπατος, αλλά με την εκδήλωση σήψης ενδέχεται να αποτελέσει και την αιτία κατάληξης των ασθενών, έγινε αναζήτηση στην βάση PubMed για αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εμπεριέχονται στα εξωσωμάτια προερχόμενα από MSCs κύτταρα του ομφαλίου λώρου (hUC-MSC-Exos). Η επωφελής αντι-φλεγμονώδης δράση τους ερμηνεύεται στα πλαίσια της ALF, ως διερεύνηση πιθανών κοινών ή παραπλήσιων μηχανισμών μοριακής βιολογικής δράσης με οργανικά συστήματα εκτός ήπατος, λαμβάνοντας υπόψιν την ανάγκη για πρόληψη της πολυοργανικής ανεπάρκειας αλλά και την υπαρκτή πιθανότητα για εκδήλωση παρενεργειών από θεραπείες που βασίζονται σε Exos από την εκτός στόχου εναπόθεσή τους. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση απέφερε βιοδραστικά μόρια που επηρεάζουν ήδη γνωστά βιολογικά μονοπάτια φλεγμονής της ALF, ασκώντας αντι-φλεγμονώδη επίδραση, όπως είναι η προς τα κάτω ρύθμιση του υποδοχέα TLR4, η μετατροπή των μακροφάγων στον Μ2 φαινότυπο και η έγκαιρη εκκαθάριση των ουδετερόφιλων που έχουν υποστεί γήρανση. Εμμέσως και η αντιαποπτωτική δράση τους περιορίζει την φλεγμονή. Επιπλέον, βρέθηκαν ως αρωγοί της αντι-φλεγμονώδους δράσης των hUC-MSC-Exos και μόρια όπως οι αυξητικοί παράγοντες HGF και VEGF, αλλά και διάφορα μικρά μόρια RNA (miRNA) που μάλλον επιδρούν σε πολλαπλά επίπεδα. Η αντι-επιθηλιο-μεσεγχυματική μετατροπή (anti-EMT), η διατήρηση της μιτοχονδριακής λειτουργίας, ο περιορισμός του φλεγμονοσώματος NLRP3, η επικράτηση των κυττάρων Tregs έναντι των Th17, η ελεγχόμενη αυτοφαγία, η αποφυγή ουβικουιτίνωσης αντιφλεγμονωδών πρωτεϊνών όπως η Α20, η αντιμετώπιση της οργανικής υποξίας, η αποτροπή της ενεργοποίησης του υποδοχέα TLR9 από θραύσματα DNA, ανήκουν στο ευρύ ρεπερτόριο αντι-φλεγμονώδους δράσης του περιεχομένου των hUC-MSC-Exos. Συμπεράσματα: Η επωφελής θεραπευτικά δράση των εξωσωματίων, γενικά, προς το παρόν έχει αποδειχθεί σε πειραματικά μοντέλα. Τα εξωσωμάτια ενέχουν κάποιες δυσκολίες ως προς την κλινική εφαρμογή τους, όπως οι παρενέργειες από την εκτός στόχου εναπόθεση και η χορήγησή τους σε δοσολογία με δυσθεώρητες ποσότητες, με σύντομο χρόνο ημιζωής στην αιματική κυκλοφορία. Η ενίσχυση του ωφέλιμου θεραπευτικά φορτίου των hUC-MSC-Exos, με αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εκδηλώνουν αποδεδειγμένα όμοια επίδραση με ίδιο ή παρεμφερή μοριακό μηχανισμό σε κάθε οργανικό σύστημα, ενδέχεται να αποτελεί ενδιάμεση ή οριστική θεραπεία. Η στόχευση της θεραπείας πρέπει να είναι διττή, με αποτροπή της ανοσολογικά επαγόμενης ηπατοκυτταρικής βλάβης και της συστηματικής φλεγμονώδους απόκρισης που προκαλεί ιστική ισχαιμία και σε εξωηπατικά οργανικά συστήματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρρής Γεώργιος","Karris George"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297421"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297421","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297421","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297421","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297421","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρρής Γεώργιος","Karris George"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297421","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297421"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ALF) αποτελεί μια σχετικά σπάνια νοσολογική οντότητα, διαφορετικής αιτιολογίας, αλλά απειλητική για τη ζωή των ασθενών. Εκδηλώνεται αιφνίδια ως οξεία και σοβαρή ηπατική βλάβη, με κατάπτωση της ηπατικής λειτουργίας μέσα σε διάστημα ημερών ή εβδομάδων, σε άτομα που δεν έχουν προηγούμενο ιστορικό ηπατικής νόσου. Η κλινική αντιμετώπισή της συνήθως περιλαμβάνει την απομάκρυνση της αιτίας που πυροδότησε την ηπατική βλάβη, όπως θεραπεία έναντι της ιογενούς ηπατίτιδας ή διακοπή της ηπατοτοξικής φαρμακευτικής αγωγής. Επιπλέον, η διαχείριση απαιτεί την προσεκτική χρήση φαρμάκων, την έγκαιρη αντιμετώπιση των επιμέρους κλινικών καταστάσεων, την αιτιολογική θεραπεία, αν υπάρχει, και την με κάθε διαθέσιμο μέσο υποστήριξη της ηπατικής λειτουργίας. Ωστόσο, επειδή η καταστροφή των ηπατοκυττάρων είναι εκτεταμένη και πολλές φορές μη αναστρέψιμη, οι πάσχοντες από ALF τελικά χρειάζονται επιτακτικά μεταμόσχευση ήπατος, η οποία και παραμένει η μόνη οριστική θεραπεία με πιθανότητα ανάκαμψης για τους ασθενείς. Σκοπός: Η βλάβη των ηπατοκυττάρων, είτε προέρχεται απευθείας από την πρωταρχική αιτία που προκάλεσε την απόπτωση και νέκρωση αυτών, είτε προκύπτει από την μη ελεγχόμενη φλεγμονώδη αντίδραση που ανατροφοδοτεί και επιδεινώνει την ηπατοκυτταρική καταστροφή. Εκτός από την ανοσολογικά-επαγόμενη βλάβη των ηπατοκυττάρων, ανάμεσα στα συμβάντα με μοιραία κατάληξη για τους ασθενείς είναι η σηπτική καταπληξία (από παρουσία παθογόνων ή στείρα φλεγμονή) καθώς και η συστηματική φλεγμονώδης αντίδραση, που καταλήγουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Σε μια προσπάθεια εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, πολλές προκλινικές μελέτες που στηρίζονται στη χρήση μεσεγχυματικών βλαστικών κυττάρων (MSCs) αλλά και στα εξωσωμάτια (Exos) αυτών, έχουν παρουσιάσει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Με τα Exos, που δρουν ως μέσο διακυτταρικής επικοινωνίας και μετάδοσης βιολογικής πληροφορίας, να υπερτερούν, ως ακυτταρική θεραπεία, των προγονικών τους κυττάρων και να έχουν την ικανότητα, ως βιολογικά συστήματα μεταφοράς, να περιορίσουν την βλάβη και να παρατείνουν την επιβίωση ή ακόμα και να προσφέρουν την πλήρη ίαση. Μεθοδολογία: Η ALF, σε αρχικά στάδια μπορεί να αφορά σε βλάβη που υφίσταται μόνο το ήπαρ, αλλά γρήγορα εξελίσσεται σε ένα σύνθετο και δύσκολα διαχειρίσιμο σύνδρομο με ένα κλινικό φάσμα συμπτωμάτων, από διαταραχή της ηπατικής συνθετικής λειτουργίας έως και ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Με δεδομένο ότι η φλεγμονώδης αντίδραση δεν υπονομεύει μόνο την λειτουργία του ήπατος, αλλά με την εκδήλωση σήψης ενδέχεται να αποτελέσει και την αιτία κατάληξης των ασθενών, έγινε αναζήτηση στην βάση PubMed για αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εμπεριέχονται στα εξωσωμάτια προερχόμενα από MSCs κύτταρα του ομφαλίου λώρου (hUC-MSC-Exos). Η επωφελής αντι-φλεγμονώδης δράση τους ερμηνεύεται στα πλαίσια της ALF, ως διερεύνηση πιθανών κοινών ή παραπλήσιων μηχανισμών μοριακής βιολογικής δράσης με οργανικά συστήματα εκτός ήπατος, λαμβάνοντας υπόψιν την ανάγκη για πρόληψη της πολυοργανικής ανεπάρκειας αλλά και την υπαρκτή πιθανότητα για εκδήλωση παρενεργειών από θεραπείες που βασίζονται σε Exos από την εκτός στόχου εναπόθεσή τους. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση απέφερε βιοδραστικά μόρια που επηρεάζουν ήδη γνωστά βιολογικά μονοπάτια φλεγμονής της ALF, ασκώντας αντι-φλεγμονώδη επίδραση, όπως είναι η προς τα κάτω ρύθμιση του υποδοχέα TLR4, η μετατροπή των μακροφάγων στον Μ2 φαινότυπο και η έγκαιρη εκκαθάριση των ουδετερόφιλων που έχουν υποστεί γήρανση. Εμμέσως και η αντιαποπτωτική δράση τους περιορίζει την φλεγμονή. Επιπλέον, βρέθηκαν ως αρωγοί της αντι-φλεγμονώδους δράσης των hUC-MSC-Exos και μόρια όπως οι αυξητικοί παράγοντες HGF και VEGF, αλλά και διάφορα μικρά μόρια RNA (miRNA) που μάλλον επιδρούν σε πολλαπλά επίπεδα. Η αντι-επιθηλιο-μεσεγχυματική μετατροπή (anti-EMT), η διατήρηση της μιτοχονδριακής λειτουργίας, ο περιορισμός του φλεγμονοσώματος NLRP3, η επικράτηση των κυττάρων Tregs έναντι των Th17, η ελεγχόμενη αυτοφαγία, η αποφυγή ουβικουιτίνωσης αντιφλεγμονωδών πρωτεϊνών όπως η Α20, η αντιμετώπιση της οργανικής υποξίας, η αποτροπή της ενεργοποίησης του υποδοχέα TLR9 από θραύσματα DNA, ανήκουν στο ευρύ ρεπερτόριο αντι-φλεγμονώδους δράσης του περιεχομένου των hUC-MSC-Exos. Συμπεράσματα: Η επωφελής θεραπευτικά δράση των εξωσωματίων, γενικά, προς το παρόν έχει αποδειχθεί σε πειραματικά μοντέλα. Τα εξωσωμάτια ενέχουν κάποιες δυσκολίες ως προς την κλινική εφαρμογή τους, όπως οι παρενέργειες από την εκτός στόχου εναπόθεση και η χορήγησή τους σε δοσολογία με δυσθεώρητες ποσότητες, με σύντομο χρόνο ημιζωής στην αιματική κυκλοφορία. Η ενίσχυση του ωφέλιμου θεραπευτικά φορτίου των hUC-MSC-Exos, με αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εκδηλώνουν αποδεδειγμένα όμοια επίδραση με ίδιο ή παρεμφερή μοριακό μηχανισμό σε κάθε οργανικό σύστημα, ενδέχεται να αποτελεί ενδιάμεση ή οριστική θεραπεία. Η στόχευση της θεραπείας πρέπει να είναι διττή, με αποτροπή της ανοσολογικά επαγόμενης ηπατοκυτταρικής βλάβης και της συστηματικής φλεγμονώδους απόκρισης που προκαλεί ιστική ισχαιμία και σε εξωηπατικά οργανικά συστήματα.","Introduction: Acute liver failure (ALF) is a relatively rare disease entity, of different etiology, but life-threatening for patients. It manifests suddenly as acute and severe liver injury, with deterioration of liver function within days or weeks, in individuals with no previous history of liver disease. Its clinical management usually includes removing the cause that triggered the liver injury, such as treatment for viral hepatitis or discontinuation of hepatotoxic medication. In addition, management requires the careful use of medications, the timely treatment of individual clinical conditions, etiological treatment, if any, and the support of liver function by every available means. However, because the destruction of hepatocytes is extensive and often irreversible, ALF sufferers ultimately urgently need a liver transplant, which remains the only definitive treatment with a chance of recovery for patients. Objective: Hepatocyte damage either originates directly from the primary cause that caused their apoptosis and necrosis, or results from the uncontrolled inflammatory response that feeds back and exacerbates hepatocyte destruction. In addition to immunologically-induced hepatocyte damage, among the events with fatal outcome for patients are septic shock (from the presence of pathogens or sterile inflammation) as well as the systemic inflammatory response, which result in multiorgan failure. In an effort to find new therapeutic approaches, many preclinical studies based on the use of mesenchymal stem cells (MSCs) and their exosomes (Exos), have shown particularly encouraging results. With Exos, which act as a means of intercellular communication and transmission of biological information, surpassing, as a cell-free therapy, their progenitor cells and having the ability, as biological transport systems, to limit damage and prolong survival or even offer complete healing. Methodology: ALF, in its early stages, may involve damage to the liver alone, but it quickly evolves into a complex and difficult-to-manage syndrome with a clinical spectrum of symptoms, from impaired hepatic synthetic function to hepatic encephalopathy. Given that the inflammatory reaction not only undermines liver function, but with the onset of sepsis may also be the cause of death in patients, a PubMed search was conducted for anti-inflammatory bioactive molecules contained in exosomes derived from umbilical cord MSCs (hUC-MSC-Exos). Their beneficial anti-inflammatory action is interpreted in the context of ALF, as an investigation of possible common or similar mechanisms of molecular biological action with organ systems outside the liver, taking into account the need to prevent multiorgan failure but also the real possibility of side effects from Exos-based therapies from their off-target deposition. Results: The search yielded bioactive molecules that affect already known biological pathways of ALF inflammation, exerting an anti-inflammatory effect, such as downregulation of the TLR4 receptor, conversion of macrophages to the M2 phenotype and early clearance of senescent neutrophils. Indirectly, their anti-apoptotic action also limits inflammation. In addition, molecules such as the growth factors HGF and VEGF, as well as various small RNA molecules (miRNA) that probably act at multiple levels, were found to be contributors to the anti-inflammatory effect of hUC-MSC-Exos. Anti-epithelial-mesenchymal transition (anti-EMT), preservation of mitochondrial function, limitation of the NLRP3 inflammasome, dominance of Tregs over Th17 cells, controlled autophagy, avoidance of ubiquitination of anti-inflammatory proteins such as A20, treatment of organ hypoxia, prevention of TLR9 receptor activation by DNA fragments, belong to the broad repertoire of anti-inflammatory activity of the content of hUC-MSC-Exos. Conclusion: The beneficial therapeutic effect of exosomes, in general, has so far been demonstrated in experimental models. Exosomes pose some difficulties in their clinical application, such as side effects from off-target deposition and their administration in dosages with difficult-to-predict amounts, with a short half-life in the bloodstream. The enhancement of the therapeutic payload of hUC-MSC-Exos, with anti-inflammatory bioactive molecules that have been shown to exhibit similar effects with the same or similar molecular mechanism in each organ system, may constitute an interim or definitive treatment. The targeting of the treatment should be twofold, by preventing immunologically induced hepatocellular damage and the systemic inflammatory response that causes tissue ischemia in extrahepatic organ systems."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακή Ανάλυση της Αντιφλεγμονώδους Δράσης των Εξωσωματίων που Προέρχονται από MSCs του Ομφαλίου Λώρου στην Οξεία Ηπατική Ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρρής Γεώργιος","Karris George"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ALF) αποτελεί μια σχετικά σπάνια νοσολογική οντότητα, διαφορετικής αιτιολογίας, αλλά απειλητική για τη ζωή των ασθενών. Εκδηλώνεται αιφνίδια ως οξεία και σοβαρή ηπατική βλάβη, με κατάπτωση της ηπατικής λειτουργίας μέσα σε διάστημα ημερών ή εβδομάδων, σε άτομα που δεν έχουν προηγούμενο ιστορικό ηπατικής νόσου. Η κλινική αντιμετώπισή της συνήθως περιλαμβάνει την απομάκρυνση της αιτίας που πυροδότησε την ηπατική βλάβη, όπως θεραπεία έναντι της ιογενούς ηπατίτιδας ή διακοπή της ηπατοτοξικής φαρμακευτικής αγωγής. Επιπλέον, η διαχείριση απαιτεί την προσεκτική χρήση φαρμάκων, την έγκαιρη αντιμετώπιση των επιμέρους κλινικών καταστάσεων, την αιτιολογική θεραπεία, αν υπάρχει, και την με κάθε διαθέσιμο μέσο υποστήριξη της ηπατικής λειτουργίας. Ωστόσο, επειδή η καταστροφή των ηπατοκυττάρων είναι εκτεταμένη και πολλές φορές μη αναστρέψιμη, οι πάσχοντες από ALF τελικά χρειάζονται επιτακτικά μεταμόσχευση ήπατος, η οποία και παραμένει η μόνη οριστική θεραπεία με πιθανότητα ανάκαμψης για τους ασθενείς. Σκοπός: Η βλάβη των ηπατοκυττάρων, είτε προέρχεται απευθείας από την πρωταρχική αιτία που προκάλεσε την απόπτωση και νέκρωση αυτών, είτε προκύπτει από την μη ελεγχόμενη φλεγμονώδη αντίδραση που ανατροφοδοτεί και επιδεινώνει την ηπατοκυτταρική καταστροφή. Εκτός από την ανοσολογικά-επαγόμενη βλάβη των ηπατοκυττάρων, ανάμεσα στα συμβάντα με μοιραία κατάληξη για τους ασθενείς είναι η σηπτική καταπληξία (από παρουσία παθογόνων ή στείρα φλεγμονή) καθώς και η συστηματική φλεγμονώδης αντίδραση, που καταλήγουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Σε μια προσπάθεια εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, πολλές προκλινικές μελέτες που στηρίζονται στη χρήση μεσεγχυματικών βλαστικών κυττάρων (MSCs) αλλά και στα εξωσωμάτια (Exos) αυτών, έχουν παρουσιάσει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Με τα Exos, που δρουν ως μέσο διακυτταρικής επικοινωνίας και μετάδοσης βιολογικής πληροφορίας, να υπερτερούν, ως ακυτταρική θεραπεία, των προγονικών τους κυττάρων και να έχουν την ικανότητα, ως βιολογικά συστήματα μεταφοράς, να περιορίσουν την βλάβη και να παρατείνουν την επιβίωση ή ακόμα και να προσφέρουν την πλήρη ίαση. Μεθοδολογία: Η ALF, σε αρχικά στάδια μπορεί να αφορά σε βλάβη που υφίσταται μόνο το ήπαρ, αλλά γρήγορα εξελίσσεται σε ένα σύνθετο και δύσκολα διαχειρίσιμο σύνδρομο με ένα κλινικό φάσμα συμπτωμάτων, από διαταραχή της ηπατικής συνθετικής λειτουργίας έως και ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Με δεδομένο ότι η φλεγμονώδης αντίδραση δεν υπονομεύει μόνο την λειτουργία του ήπατος, αλλά με την εκδήλωση σήψης ενδέχεται να αποτελέσει και την αιτία κατάληξης των ασθενών, έγινε αναζήτηση στην βάση PubMed για αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εμπεριέχονται στα εξωσωμάτια προερχόμενα από MSCs κύτταρα του ομφαλίου λώρου (hUC-MSC-Exos). Η επωφελής αντι-φλεγμονώδης δράση τους ερμηνεύεται στα πλαίσια της ALF, ως διερεύνηση πιθανών κοινών ή παραπλήσιων μηχανισμών μοριακής βιολογικής δράσης με οργανικά συστήματα εκτός ήπατος, λαμβάνοντας υπόψιν την ανάγκη για πρόληψη της πολυοργανικής ανεπάρκειας αλλά και την υπαρκτή πιθανότητα για εκδήλωση παρενεργειών από θεραπείες που βασίζονται σε Exos από την εκτός στόχου εναπόθεσή τους. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση απέφερε βιοδραστικά μόρια που επηρεάζουν ήδη γνωστά βιολογικά μονοπάτια φλεγμονής της ALF, ασκώντας αντι-φλεγμονώδη επίδραση, όπως είναι η προς τα κάτω ρύθμιση του υποδοχέα TLR4, η μετατροπή των μακροφάγων στον Μ2 φαινότυπο και η έγκαιρη εκκαθάριση των ουδετερόφιλων που έχουν υποστεί γήρανση. Εμμέσως και η αντιαποπτωτική δράση τους περιορίζει την φλεγμονή. Επιπλέον, βρέθηκαν ως αρωγοί της αντι-φλεγμονώδους δράσης των hUC-MSC-Exos και μόρια όπως οι αυξητικοί παράγοντες HGF και VEGF, αλλά και διάφορα μικρά μόρια RNA (miRNA) που μάλλον επιδρούν σε πολλαπλά επίπεδα. Η αντι-επιθηλιο-μεσεγχυματική μετατροπή (anti-EMT), η διατήρηση της μιτοχονδριακής λειτουργίας, ο περιορισμός του φλεγμονοσώματος NLRP3, η επικράτηση των κυττάρων Tregs έναντι των Th17, η ελεγχόμενη αυτοφαγία, η αποφυγή ουβικουιτίνωσης αντιφλεγμονωδών πρωτεϊνών όπως η Α20, η αντιμετώπιση της οργανικής υποξίας, η αποτροπή της ενεργοποίησης του υποδοχέα TLR9 από θραύσματα DNA, ανήκουν στο ευρύ ρεπερτόριο αντι-φλεγμονώδους δράσης του περιεχομένου των hUC-MSC-Exos. Συμπεράσματα: Η επωφελής θεραπευτικά δράση των εξωσωματίων, γενικά, προς το παρόν έχει αποδειχθεί σε πειραματικά μοντέλα. Τα εξωσωμάτια ενέχουν κάποιες δυσκολίες ως προς την κλινική εφαρμογή τους, όπως οι παρενέργειες από την εκτός στόχου εναπόθεση και η χορήγησή τους σε δοσολογία με δυσθεώρητες ποσότητες, με σύντομο χρόνο ημιζωής στην αιματική κυκλοφορία. Η ενίσχυση του ωφέλιμου θεραπευτικά φορτίου των hUC-MSC-Exos, με αντι-φλεγμονώδη βιοδραστικά μόρια που εκδηλώνουν αποδεδειγμένα όμοια επίδραση με ίδιο ή παρεμφερή μοριακό μηχανισμό σε κάθε οργανικό σύστημα, ενδέχεται να αποτελεί ενδιάμεση ή οριστική θεραπεία. Η στόχευση της θεραπείας πρέπει να είναι διττή, με αποτροπή της ανοσολογικά επαγόμενης ηπατοκυτταρικής βλάβης και της συστηματικής φλεγμονώδους απόκρισης που προκαλεί ιστική ισχαιμία και σε εξωηπατικά οργανικά συστήματα.","Introduction: Acute liver failure (ALF) is a relatively rare disease entity, of different etiology, but life-threatening for patients. It manifests suddenly as acute and severe liver injury, with deterioration of liver function within days or weeks, in individuals with no previous history of liver disease. Its clinical management usually includes removing the cause that triggered the liver injury, such as treatment for viral hepatitis or discontinuation of hepatotoxic medication. In addition, management requires the careful use of medications, the timely treatment of individual clinical conditions, etiological treatment, if any, and the support of liver function by every available means. However, because the destruction of hepatocytes is extensive and often irreversible, ALF sufferers ultimately urgently need a liver transplant, which remains the only definitive treatment with a chance of recovery for patients. Objective: Hepatocyte damage either originates directly from the primary cause that caused their apoptosis and necrosis, or results from the uncontrolled inflammatory response that feeds back and exacerbates hepatocyte destruction. In addition to immunologically-induced hepatocyte damage, among the events with fatal outcome for patients are septic shock (from the presence of pathogens or sterile inflammation) as well as the systemic inflammatory response, which result in multiorgan failure. In an effort to find new therapeutic approaches, many preclinical studies based on the use of mesenchymal stem cells (MSCs) and their exosomes (Exos), have shown particularly encouraging results. With Exos, which act as a means of intercellular communication and transmission of biological information, surpassing, as a cell-free therapy, their progenitor cells and having the ability, as biological transport systems, to limit damage and prolong survival or even offer complete healing. Methodology: ALF, in its early stages, may involve damage to the liver alone, but it quickly evolves into a complex and difficult-to-manage syndrome with a clinical spectrum of symptoms, from impaired hepatic synthetic function to hepatic encephalopathy. Given that the inflammatory reaction not only undermines liver function, but with the onset of sepsis may also be the cause of death in patients, a PubMed search was conducted for anti-inflammatory bioactive molecules contained in exosomes derived from umbilical cord MSCs (hUC-MSC-Exos). Their beneficial anti-inflammatory action is interpreted in the context of ALF, as an investigation of possible common or similar mechanisms of molecular biological action with organ systems outside the liver, taking into account the need to prevent multiorgan failure but also the real possibility of side effects from Exos-based therapies from their off-target deposition. Results: The search yielded bioactive molecules that affect already known biological pathways of ALF inflammation, exerting an anti-inflammatory effect, such as downregulation of the TLR4 receptor, conversion of macrophages to the M2 phenotype and early clearance of senescent neutrophils. Indirectly, their anti-apoptotic action also limits inflammation. In addition, molecules such as the growth factors HGF and VEGF, as well as various small RNA molecules (miRNA) that probably act at multiple levels, were found to be contributors to the anti-inflammatory effect of hUC-MSC-Exos. Anti-epithelial-mesenchymal transition (anti-EMT), preservation of mitochondrial function, limitation of the NLRP3 inflammasome, dominance of Tregs over Th17 cells, controlled autophagy, avoidance of ubiquitination of anti-inflammatory proteins such as A20, treatment of organ hypoxia, prevention of TLR9 receptor activation by DNA fragments, belong to the broad repertoire of anti-inflammatory activity of the content of hUC-MSC-Exos. Conclusion: The beneficial therapeutic effect of exosomes, in general, has so far been demonstrated in experimental models. Exosomes pose some difficulties in their clinical application, such as side effects from off-target deposition and their administration in dosages with difficult-to-predict amounts, with a short half-life in the bloodstream. The enhancement of the therapeutic payload of hUC-MSC-Exos, with anti-inflammatory bioactive molecules that have been shown to exhibit similar effects with the same or similar molecular mechanism in each organ system, may constitute an interim or definitive treatment. The targeting of the treatment should be twofold, by preventing immunologically induced hepatocellular damage and the systemic inflammatory response that causes tissue ischemia in extrahepatic organ systems."],"dc:identifier":["uoadl:5297421","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297421"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μοριακή Ανάλυση της Αντιφλεγμονώδους Δράσης των Εξωσωματίων που Προέρχονται από MSCs του Ομφαλίου Λώρου στην Οξεία Ηπατική Ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:33:04Z"}