{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297619"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297619","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κακοήθειας μετά τη μεταμόσχευση σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος","abstract":"Εισαγωγή: Οι κακοήθειες μετά τη μεταμόσχευση αποτελούν βασική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στους μεταμοσχευμένους νεφρού και η επίπτωσή τους στον πληθυσμό αυτό σημειώνει συνεχή αύξηση. Σκοπός: Η μελέτη της συχνότητας εμφάνισης πρωτοπαθών κακοηθειών μετά από μεταμόσχευση του νεφρού και των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξή τους. Υλικό & Μέθοδος: Από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση νεφρού στο ΓΝΑ Λαϊκό μεταξύ 1/1979 και 12/2023, εντοπίσθηκαν όσοι εκδήλωσαν πρωτοπαθή κακοήθεια. Οι ασθενείς αυτοί συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου μεταμοσχευμένων ασθενών ίδιας ηλικίας, φύλου και έτους μεταμόσχευσης. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικοεργαστηριακά στοιχεία, καθώς και στοιχεία σχετικά με την ανοσοκαταστολή και το είδος της κακοήθειας. Διενεργήθηκε πολλαπλή λογαριθμιστική εξάρτηση για την ανεύρεση πιθανής συσχέτισης μεταξύ διαφόρων παραμέτρων και της εμφάνισης κακοήθειας. Αποτελέσματα: Από συνολικά 2986 λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, αναγνωρίσθηκαν 268 λήπτες (8.98%) που ανέπτυξαν κακοήθεια σε διάμεσο χρόνο 8 (ενδοτεταρτημοριακό εύρος-interquartile range: IQR 3-16) έτη μετά τη μεταμόσχευση. Από αυτούς, 59.3% ήταν άνδρες με διάμεση ηλικία κατά τη μεταμόσχευση 48 (IQR 39-57) έτη. Ποσοστό ίσο με 17.2% είχε ιστορικό απόρριψης και η πλειοψηφία (66.7%) λάμβανε ως ανοσοκαταστολή αναστολέα καλσινευρίνης και μυκοφαινολικό, με ή χωρίς κορτικοειδή. Οι συχνότερες κακοήθειες ήταν του πνεύμονα (13%), η λεμφοϋπερπλαστική διαταραχή μετά τη μεταμόσχευση (PTLD, 13%) και το σάρκωμα Kaposi (8.2%). Κατά την στιγμή της διάγηνωσης, 37% είχαν νόσο τελικού σταδίου και 19% επιθετική νόσο με κακή πρόγνωση. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ομάδας κακοήθειας και ομάδας ελέγχου στις συννοσηρότητες, την πρωτοπαθή νεφρική νόσο, τον χρόνο σε εξωνεφρική κάθαρση, το ανοσολογικό προφίλ, το ιστορικό απόρριψης και την νεφρική λειτουργία ένα έτος μετά τη μεταμόσχευση, καθώς και στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία (επαγωγής, συντήρησης, αντιαπορριπτική). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το ιστορικό απόρριψης (σχετικός λόγος-odds ratio: OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) και η σπειραματονεφρίτιδα ως πρωτοπαθής νεφρική νόσος (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) συσχετίσθηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κακοήθειας. Συμπεράσματα: Οι μεταμοσχευμένοι νεφρού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας. Ο κίνδυνος φαίνεται να συσχετίζεται με το αθροιστικό φορτίο της ανοσοκαταστολής και όχι με κάποιο συγκεκριμένο ανοσοκατασταλτικό φάρμακο. Απαραίτητη είναι η στενή παρακολούθηση και ο προσυμπτωματικός έλεγχος μετά την μεταμόσχευση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι κακοήθειες μετά τη μεταμόσχευση αποτελούν βασική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στους μεταμοσχευμένους νεφρού και η επίπτωσή τους στον πληθυσμό αυτό σημειώνει συνεχή αύξηση. Σκοπός: Η μελέτη της συχνότητας εμφάνισης πρωτοπαθών κακοηθειών μετά από μεταμόσχευση του νεφρού και των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξή τους. Υλικό &amp; Μέθοδος: Από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση νεφρού στο ΓΝΑ Λαϊκό μεταξύ 1/1979 και 12/2023, εντοπίσθηκαν όσοι εκδήλωσαν πρωτοπαθή κακοήθεια. Οι ασθενείς αυτοί συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου μεταμοσχευμένων ασθενών ίδιας ηλικίας, φύλου και έτους μεταμόσχευσης. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικοεργαστηριακά στοιχεία, καθώς και στοιχεία σχετικά με την ανοσοκαταστολή και το είδος της κακοήθειας. Διενεργήθηκε πολλαπλή λογαριθμιστική εξάρτηση για την ανεύρεση πιθανής συσχέτισης μεταξύ διαφόρων παραμέτρων και της εμφάνισης κακοήθειας. Αποτελέσματα: Από συνολικά 2986 λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, αναγνωρίσθηκαν 268 λήπτες (8.98%) που ανέπτυξαν κακοήθεια σε διάμεσο χρόνο 8 (ενδοτεταρτημοριακό εύρος-interquartile range: IQR 3-16) έτη μετά τη μεταμόσχευση. Από αυτούς, 59.3% ήταν άνδρες με διάμεση ηλικία κατά τη μεταμόσχευση 48 (IQR 39-57) έτη. Ποσοστό ίσο με 17.2% είχε ιστορικό απόρριψης και η πλειοψηφία (66.7%) λάμβανε ως ανοσοκαταστολή αναστολέα καλσινευρίνης και μυκοφαινολικό, με ή χωρίς κορτικοειδή. Οι συχνότερες κακοήθειες ήταν του πνεύμονα (13%), η λεμφοϋπερπλαστική διαταραχή μετά τη μεταμόσχευση (PTLD, 13%) και το σάρκωμα Kaposi (8.2%). Κατά την στιγμή της διάγηνωσης, 37% είχαν νόσο τελικού σταδίου και 19% επιθετική νόσο με κακή πρόγνωση. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ομάδας κακοήθειας και ομάδας ελέγχου στις συννοσηρότητες, την πρωτοπαθή νεφρική νόσο, τον χρόνο σε εξωνεφρική κάθαρση, το ανοσολογικό προφίλ, το ιστορικό απόρριψης και την νεφρική λειτουργία ένα έτος μετά τη μεταμόσχευση, καθώς και στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία (επαγωγής, συντήρησης, αντιαπορριπτική). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το ιστορικό απόρριψης (σχετικός λόγος-odds ratio: OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) και η σπειραματονεφρίτιδα ως πρωτοπαθής νεφρική νόσος (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) συσχετίσθηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κακοήθειας. Συμπεράσματα: Οι μεταμοσχευμένοι νεφρού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας. Ο κίνδυνος φαίνεται να συσχετίζεται με το αθροιστικό φορτίο της ανοσοκαταστολής και όχι με κάποιο συγκεκριμένο ανοσοκατασταλτικό φάρμακο. Απαραίτητη είναι η στενή παρακολούθηση και ο προσυμπτωματικός έλεγχος μετά την μεταμόσχευση.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαλλιάνου Καλλιόπη","Vallianou Kalliopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297619"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297619","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297619","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297619","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297619","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαλλιάνου Καλλιόπη","Vallianou Kalliopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297619","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297619"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι κακοήθειες μετά τη μεταμόσχευση αποτελούν βασική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στους μεταμοσχευμένους νεφρού και η επίπτωσή τους στον πληθυσμό αυτό σημειώνει συνεχή αύξηση. Σκοπός: Η μελέτη της συχνότητας εμφάνισης πρωτοπαθών κακοηθειών μετά από μεταμόσχευση του νεφρού και των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξή τους. Υλικό & Μέθοδος: Από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση νεφρού στο ΓΝΑ Λαϊκό μεταξύ 1/1979 και 12/2023, εντοπίσθηκαν όσοι εκδήλωσαν πρωτοπαθή κακοήθεια. Οι ασθενείς αυτοί συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου μεταμοσχευμένων ασθενών ίδιας ηλικίας, φύλου και έτους μεταμόσχευσης. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικοεργαστηριακά στοιχεία, καθώς και στοιχεία σχετικά με την ανοσοκαταστολή και το είδος της κακοήθειας. Διενεργήθηκε πολλαπλή λογαριθμιστική εξάρτηση για την ανεύρεση πιθανής συσχέτισης μεταξύ διαφόρων παραμέτρων και της εμφάνισης κακοήθειας. Αποτελέσματα: Από συνολικά 2986 λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, αναγνωρίσθηκαν 268 λήπτες (8.98%) που ανέπτυξαν κακοήθεια σε διάμεσο χρόνο 8 (ενδοτεταρτημοριακό εύρος-interquartile range: IQR 3-16) έτη μετά τη μεταμόσχευση. Από αυτούς, 59.3% ήταν άνδρες με διάμεση ηλικία κατά τη μεταμόσχευση 48 (IQR 39-57) έτη. Ποσοστό ίσο με 17.2% είχε ιστορικό απόρριψης και η πλειοψηφία (66.7%) λάμβανε ως ανοσοκαταστολή αναστολέα καλσινευρίνης και μυκοφαινολικό, με ή χωρίς κορτικοειδή. Οι συχνότερες κακοήθειες ήταν του πνεύμονα (13%), η λεμφοϋπερπλαστική διαταραχή μετά τη μεταμόσχευση (PTLD, 13%) και το σάρκωμα Kaposi (8.2%). Κατά την στιγμή της διάγηνωσης, 37% είχαν νόσο τελικού σταδίου και 19% επιθετική νόσο με κακή πρόγνωση. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ομάδας κακοήθειας και ομάδας ελέγχου στις συννοσηρότητες, την πρωτοπαθή νεφρική νόσο, τον χρόνο σε εξωνεφρική κάθαρση, το ανοσολογικό προφίλ, το ιστορικό απόρριψης και την νεφρική λειτουργία ένα έτος μετά τη μεταμόσχευση, καθώς και στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία (επαγωγής, συντήρησης, αντιαπορριπτική). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το ιστορικό απόρριψης (σχετικός λόγος-odds ratio: OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) και η σπειραματονεφρίτιδα ως πρωτοπαθής νεφρική νόσος (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) συσχετίσθηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κακοήθειας. Συμπεράσματα: Οι μεταμοσχευμένοι νεφρού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας. Ο κίνδυνος φαίνεται να συσχετίζεται με το αθροιστικό φορτίο της ανοσοκαταστολής και όχι με κάποιο συγκεκριμένο ανοσοκατασταλτικό φάρμακο. Απαραίτητη είναι η στενή παρακολούθηση και ο προσυμπτωματικός έλεγχος μετά την μεταμόσχευση.","Background: Malignancies constitute a major cause of morbidity and mortality in kidney transplant recipients and their incidence is increasing globally. Aim: To study the incidence of primary malignancies and identify the factors associated with their development. Methods: We extracted data on primary malignancies in patients who received a kidney transplant in “Laiko” Hospital of Athens between 1/1979 and 12/2023. Patients with malignancy were compared with a control group of kidney transplant recipients matched for age, gender and year of transplantation. Demographic and clinical characteristics, data on immunosuppression and cancer type were collected. Multivariate logistic regression was used to identify associations between cancer development and possible risk factors. Results: Out of 2986 recipients, we identified 268 (8.98%) patients who developed a malignancy in a median time of 8 (interquartile range,IQR 3-16) years after transplantation. From them, 59.3% were male with median age at transplantation 48 (IQR 39-57) years and median time on renal replacement therapy 31.5 (IQR 9.5-70) months. A total of 17.2% had a history of rejection. The majority (66.7%) received a combination of mycophenolate and a calcineurin inhibitor with or without steroids. Most frequent malignancies were lung cancer (13%), post-transplant lymphoproliferative disease (PTLD, 13%) and Kaposi sarcoma (8.2%). On diagnosis, 37% had generalized end-stage disease and 19% aggressive disease with poor prognosis. No significant differences were noticed in comorbidities, primary kidney disease, time on dialysis, sensitization status, rejection and kidney function one year post transplant between cancer and control group. Immunosuppression medication (induction, maintenance and anti-rejection) and immunosuppression regimens also did not vary between the two groups. In multivariate analysis, history of rejection (odds ratio, OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) and glomerulonephritis as primary kidney disease (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) were associated with significantly increased risk for malignancy. Conclusion: Kidney transplant recipients are at high risk of developing malignancies. The risk is rather related with the cumulative burden of immunosuppression than a specific immunosuppressant. Close post-transplant malignancy surveillance is warranted."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κακοήθειας μετά τη μεταμόσχευση σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαλλιάνου Καλλιόπη","Vallianou Kalliopi"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι κακοήθειες μετά τη μεταμόσχευση αποτελούν βασική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στους μεταμοσχευμένους νεφρού και η επίπτωσή τους στον πληθυσμό αυτό σημειώνει συνεχή αύξηση. Σκοπός: Η μελέτη της συχνότητας εμφάνισης πρωτοπαθών κακοηθειών μετά από μεταμόσχευση του νεφρού και των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξή τους. Υλικό & Μέθοδος: Από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση νεφρού στο ΓΝΑ Λαϊκό μεταξύ 1/1979 και 12/2023, εντοπίσθηκαν όσοι εκδήλωσαν πρωτοπαθή κακοήθεια. Οι ασθενείς αυτοί συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου μεταμοσχευμένων ασθενών ίδιας ηλικίας, φύλου και έτους μεταμόσχευσης. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικοεργαστηριακά στοιχεία, καθώς και στοιχεία σχετικά με την ανοσοκαταστολή και το είδος της κακοήθειας. Διενεργήθηκε πολλαπλή λογαριθμιστική εξάρτηση για την ανεύρεση πιθανής συσχέτισης μεταξύ διαφόρων παραμέτρων και της εμφάνισης κακοήθειας. Αποτελέσματα: Από συνολικά 2986 λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, αναγνωρίσθηκαν 268 λήπτες (8.98%) που ανέπτυξαν κακοήθεια σε διάμεσο χρόνο 8 (ενδοτεταρτημοριακό εύρος-interquartile range: IQR 3-16) έτη μετά τη μεταμόσχευση. Από αυτούς, 59.3% ήταν άνδρες με διάμεση ηλικία κατά τη μεταμόσχευση 48 (IQR 39-57) έτη. Ποσοστό ίσο με 17.2% είχε ιστορικό απόρριψης και η πλειοψηφία (66.7%) λάμβανε ως ανοσοκαταστολή αναστολέα καλσινευρίνης και μυκοφαινολικό, με ή χωρίς κορτικοειδή. Οι συχνότερες κακοήθειες ήταν του πνεύμονα (13%), η λεμφοϋπερπλαστική διαταραχή μετά τη μεταμόσχευση (PTLD, 13%) και το σάρκωμα Kaposi (8.2%). Κατά την στιγμή της διάγηνωσης, 37% είχαν νόσο τελικού σταδίου και 19% επιθετική νόσο με κακή πρόγνωση. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ομάδας κακοήθειας και ομάδας ελέγχου στις συννοσηρότητες, την πρωτοπαθή νεφρική νόσο, τον χρόνο σε εξωνεφρική κάθαρση, το ανοσολογικό προφίλ, το ιστορικό απόρριψης και την νεφρική λειτουργία ένα έτος μετά τη μεταμόσχευση, καθώς και στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία (επαγωγής, συντήρησης, αντιαπορριπτική). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το ιστορικό απόρριψης (σχετικός λόγος-odds ratio: OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) και η σπειραματονεφρίτιδα ως πρωτοπαθής νεφρική νόσος (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) συσχετίσθηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κακοήθειας. Συμπεράσματα: Οι μεταμοσχευμένοι νεφρού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας. Ο κίνδυνος φαίνεται να συσχετίζεται με το αθροιστικό φορτίο της ανοσοκαταστολής και όχι με κάποιο συγκεκριμένο ανοσοκατασταλτικό φάρμακο. Απαραίτητη είναι η στενή παρακολούθηση και ο προσυμπτωματικός έλεγχος μετά την μεταμόσχευση.","Background: Malignancies constitute a major cause of morbidity and mortality in kidney transplant recipients and their incidence is increasing globally. Aim: To study the incidence of primary malignancies and identify the factors associated with their development. Methods: We extracted data on primary malignancies in patients who received a kidney transplant in “Laiko” Hospital of Athens between 1/1979 and 12/2023. Patients with malignancy were compared with a control group of kidney transplant recipients matched for age, gender and year of transplantation. Demographic and clinical characteristics, data on immunosuppression and cancer type were collected. Multivariate logistic regression was used to identify associations between cancer development and possible risk factors. Results: Out of 2986 recipients, we identified 268 (8.98%) patients who developed a malignancy in a median time of 8 (interquartile range,IQR 3-16) years after transplantation. From them, 59.3% were male with median age at transplantation 48 (IQR 39-57) years and median time on renal replacement therapy 31.5 (IQR 9.5-70) months. A total of 17.2% had a history of rejection. The majority (66.7%) received a combination of mycophenolate and a calcineurin inhibitor with or without steroids. Most frequent malignancies were lung cancer (13%), post-transplant lymphoproliferative disease (PTLD, 13%) and Kaposi sarcoma (8.2%). On diagnosis, 37% had generalized end-stage disease and 19% aggressive disease with poor prognosis. No significant differences were noticed in comorbidities, primary kidney disease, time on dialysis, sensitization status, rejection and kidney function one year post transplant between cancer and control group. Immunosuppression medication (induction, maintenance and anti-rejection) and immunosuppression regimens also did not vary between the two groups. In multivariate analysis, history of rejection (odds ratio, OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) and glomerulonephritis as primary kidney disease (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) were associated with significantly increased risk for malignancy. Conclusion: Kidney transplant recipients are at high risk of developing malignancies. The risk is rather related with the cumulative burden of immunosuppression than a specific immunosuppressant. Close post-transplant malignancy surveillance is warranted."],"dc:identifier":["uoadl:5297619","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297619"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κακοήθειας μετά τη μεταμόσχευση σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:12Z"}